“สุดยอดไปเลยนะ นายเนี่ยไม่ได้มีดีแต่ชื่องั้นสินะ” องค์หญิงได้เอ่ยขึ้นหลัง จากาในครั้งนี้ได้จบลงไปแล้ว
“มันก็แน่อยู่แล้วละ ข้านะไม่เหมือนเมื่อร้อยปีก่อนแล้ว ถึงข้าจะอยู่ตัวคนเดียวบนูเาก็ตามที แต่ทุกวันนั้นข้าไม่ได้นั่งเล่นไปวันๆหรอกนะ” ั้แ่สามสิบปีก่อนแล้วเขาไม่ได้นั่งเล่นให้ฝีมือขึ้นสนิมอย่างแน่นอน ทุกๆวันนั้นเขาซิดอัพร้อยครั้ง วิดพื้นอีกร้อยครั้ง วิ่งรอบูเาร้อยรอบทุกวัน ทำให้ร่างกายมีแต่กล้ามเนื้อล้วนๆ ส่วนการควบ คุมพลังนั้นเขาก็นั่งสมาธิสามถึงห้าชั่วโมง ท้าไม้ตามใหม่ๆก็ได้มาจากการฝึกฝนอย่างเอาเป็เอาตายทุกวันเหมือนกัน
“อย่าดีใจไปเลยนะ...ท่านน่ะ า...มันยังไม่จบลงสักหน่อย” ถึงไม่อยากพูดแบบนั้นก็เถอะ แต่มันก็เป็เื่จริง นี่เป็แค่กองหน้าเท่านั้น
“สมกับเป็ท่านจริงๆละนะ รู้ได้ไงว่ามันเป็เพียงกองหน้านะ” โบโรถามโดยนึกสงสัย ก็จริงอยู่ที่เขาศึกษาเื่ของโนว่ามาเป็อย่างดี แต่ดูเหมือนยังไม่รู้อะไรมาเลย
“แล้วแกไม่คิดว่ามันแปลกหรือยังไง ทั้งที่เป็กองทัพใหญ่ขนาดนี้ แต่กลับไม่เห็นตัวที่แข็งแกร่งเลยแม้แต่ตัวเดียวนะ”
“มันก็จริงอยู่ที่ไม่เห็นอะไรมากไปกว่าตัวไรประโยชน์พวกนี้ละนะ แต่เดียว...ท่านเรียกข้าแบบนั้นงั้นเหรอ” เขาหัวเสียนิดหน่อยเมื่อได้ยินแบบนั้น
“เื่หยุมหยิมนั้นชั่งมันเถอะ ข้าไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้...”
ตู้ม!!!
“ไม่คิดเลยว่าเ้าจะยังมีชีวิตอยู่...โนว่า” เสียงหนึ่งดังขึ้นมาบนท้องฟ้า
“หายหัวไปนานเลยนะ แต่ก็ไม่คิดว่าจะมาเจอกันง่ายๆ ในสถานการณ์แบบนี้นะ...จอมมาร” เขาตอบกลับไปพลางแอบยิ้มเล็กน้อย
จอมมารก้มหน้าลงมาพลางเปลี่ยนให้ตัวเองกลับร่างเดิมแล้วได้เอ่ยขึ้น “ข้าดีใจจริงๆ ที่เ้าจำข้าได้ด้วย แล้วข้าก็ยังไม่เคยลืมแม้แต่วินาทีเดียว ที่เ้าทำให้ข้าต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้ยังไงละ!!!” ความโกรธของจอมมารสงผ่านมาตามกระแสลมที่เต็มไปด้วยพลังอันมหาศาล
“งั้นข้าก็ขอขอบใจเ้าอย่างสุดซึ้งเลยก็แล้วกัน เพราะว่าเ้านะจะไม่อยู่ให้ข้าคิดถึงอีกแล้วละ จะยังไงซะ เ้าก็ต้องหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์หลังจากจบานี้ยังไงละ”
“555+ เ้าเนี่ยยังมีอารมณ์ขันเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปจากครั้งก่อนเลยนะ นี่ยังคิดว่าจะกำจัดข้าได้อยู่อีกงั้นเหรอ ขนาดเผ่าพันธุ์ที่ภาคภูมิของเ้ายังทำอะไรข้าไม่ได้เลย แล้วเ้าคิดรึว่าเ้าตัวคนเดียวจะทำอะไรข้าได้กัน!!!”
เขายิ้มพร้อมกับหัวเราะออกมา จนทำให้ผู้คนที่อยู่รอบข้างยังต้องตัวสั้นไปด้วย เพราะพลังที่แผ่ออกมามันมากเกินกว่าที่พวกเขาคิดไว้มากนัก
“ขอโทษด้วยแล้วกันนะทุกคน งานนี้ข้าขอจัดหนักจัดเต็มเลยก็แล้วกัน บางทีงานนี้ข้าคงกลับไปกับพวกเ้าไม่ได้หรอกนะ แล้วก็...ฝากบอกซีเรด้วยก็แล้วกัน ถ้าฉันไม่กลับไปด้วยนะ” น้ำเสียงตอนท้ายของเขานั้นเต็มความไปด้วยความรู้สึกผิดมากมายที่ไม่สามารถพูดออกมาเป็ถ้อยคำได้เลย
“งั้นก็เอาชนะให้ได้แล้วกลับไปบอกด้วยตัวเองสิ...เ้าบ้า!” องค์หญิงะโออกมาอย่างสุดเสียงเพื่อเตือนสติให้กับเขาให้นึกถึงสัญญาก่อนมาในสนามรบแห่งนี้
“องค์หญิง” เสียงขององค์หญิงช่วยพาเขาออกมาจากสิ่งที่รอเขาอยู่ข้างหน้า “เข้าใจแล้วน่า จะกลับไปด้วยก็ได้ แค่นี้พอใจรึยัง...องค์หญิง”
เขาเดินออกไปเพื่อจัดการปัญหาที่อยู่ข้างหน้าให้มันจบๆ กันไปสักที “เอาละ มาเริ่มกันเถอะ”
2 ปี ต่อมา
หลังจากาาปีศาจได้จบชีวิตลงไป ทุกอย่างก็กลับมาเป็เหมือนปกติ ทั้งสามทวีปตกอยู่ในการปกครองของสี่พี่น้องตระกูลหมาป่า ทวีปแห่งไฟถูกปกครองโดย โนว่า ดี วูฟ พี่ชายคนโตของตระกูล ทวีปแห่งน้ำถูกปกครองโดย รุน ดี วูฟ น้องสาวคนเล็กสุด ทวีปแห่งลมถูกปกครองโดย ริน ดี วูฟ พี่สาวคนรอง ส่วน โก ดี วูฟ น้องคนที่สาม ก็อยู่กับพี่ชายคนโตอย่าง โนว่า ที่ทวีปแห่งไฟแทนที่จะอยู่ทวีปแห่งดิน เพราะไม่อยากทำาแย้งชิงดินแดนกับคิวคิละนะ าใหญ่จบไปแล้วก็ไม่อยากสร้างาใหม่ขึ้นมาก็เลยยอมๆ ไปซะก็สิ้นเื่
“การซ้อมแซมเป็ยังไงบ้าง”
“ใกล้จะเสร็จเรียบร้อยเกือบทั้งหมดแล้วละครับ ยังไงก็ต้องขอบคุณท่านโก ที่มาช่วยเมืองของพวกเราด้วยนะครับ” นายทหารที่ทำหน้าที่ในการซ้อมแซมเมืองพูดขึ้นด้วยความตื่นตันใจ
เขาหันไปมองทางเมืองที่กำลังกลับมาเป็รูปร่างเดิมของมันอย่างช้าๆ “ช่างมันเถอะ ถ้าจะขอบคุณละก็ ไปบอกกับท่านพี่เถอะ ฉันก็แค่อยากกลับมาดูที่ที่ฉันเคยอยู่ก็แค่นั้นเอง”
“แล้วแก ไม่อยากอยู่ที่นี่รึไง” เสียงของคิวคิดังขึ้นจากด้านข้าง “แต่เดิมที่นี่ก็เป็ที่ของแกไม่ใช้รึไง ข้านะเบื่อแล้วนะจะบอกให้ ทำไม...ทำไม...ท่านถึงได้ไปจากที่นี่ แล้วฝากทั้งดินแดนให้กับข้าละ ข้านะคิดแล้วคิดอีกก็ยังไม่เข้าใจท่านเลยแม้แต่นิดเดียว” เขาทรุดลงอย่างไม่อายทหารที่ยืนมองอยู่ พร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาทีละนิด
โกเดินเข้าไปหาคิวคิแล้วพูดขึ้น “ข้านะน่ะ คิดว่าอยากออกเดินทางนะ เ้านะอยู่ดูแลที่นี่แทนข้าได้ดีเลยไม่ใช้เหรอ เพราะงั้นข้าถึงได้วางใจยังไงละ ถ้ามีปัญหาอะไรก็เรียกหาข้าได้เสมอเลย ข้าอยู่กับท่านพี่ตลอดนั้นแหละ เดียวว่างๆ ข้าจะมาหาก็แล้วกัน”
คิวคิเช็ดน้ำตาออกไปพร้อมกับค่อยๆ ยืนขึ้นอย่างมา “ท่านได้โปรดอย่างได้เป็กังวลไป ข้า คิวคิ เลโอลาด ผู้เป็มือขวาของท่าน โก ดี วูฟ ขอให้คำมั่นว่าจะปกป้องเมืองนี้ด้วยชีวิต”
“งั้นก็ดีแล้วละ ท่าเ้าว่าอย่างนั้นข้าก็ดีใจ งั้น...ข้ากลับก่อนก็แล้วกัน” พอพูดจบ เขาก็ได้เดินจากไปอย่างรวดเร็ว ภายในไม่ถึงสามสิบวิ เขาก็หายตัวไปอย่างสมบูรณ์
นายทหารเดินเข้ามาถามคิวคิเพื่อคลายความสงสัยที่ตนมีอยู่ “ท่านเคยเป็มือขวาของท่านผู้นั้นงั้นเหรอครับ งั้นก็แสดงว่าท่าผู้นั้นเคยเป็ใหญ่ในดินแดนแห่งนี้งั้นเหรอครับ”
คิวคิเงยหน้ามองท่องฟ้าก่อนจะเอ่ย “ใช้แล้วละ ในตอนนั้นเ้าคงยังไม่เกิด แต่ท่านผู้นั้นนะสุดยอดมากเลยละนะ ท่านรวบรวมทวีปแห่งนี้ที่กำลังจะล้มสลายด้วยไฟาได้ในเวลาไม่ถึงปี แล้วสร้างประเทศแห่งนี้ขึ้น ในตอนนั้นข้าก็เป็มือขวาในท่านผู้นั้น แต่แล้ว...หลังจากนั้นสามสิบปี เขาก็ให้ข้าดูแลที่นี่แล้วก็หายตัวไป ข้าใช้เวลาสามปีเพื่อตามหาแล้วก็รู้ว่าอยู่ที่ดินแดนแห่งไฟ ข้าเลยหมดกังวลใจ”
นายทหารนึกถึงยุคาครั้งใหญ่ที่เป็จุดจบของทุกเผ่าพันธุ์ ก็ถึงกับตกตลึงจนพูดอะไรไม่ออกเพราะเื่ที่ได้ฟังมาบวกกับประวัติศาสตร์ร้อยปีก่อน ก็คิดได้อย่างเดียวว่า โก ดี วูฟ เป็ผู้เหลือรอดจากยุคสมัยแห่งา แถมตอนนี้ยังเป็ผู้มีพลังมากที่สุดในสี่ผู้ยิ่งใหญ่ของทวีปอีก จึงทำให้เขาอึ่งได้อีก
ทางฝั่งของริน และ รุน นั้นร่วมมือกันจัดระเบียบทางเมืองที่คิดว่าจะได้รับผลกระทบจากไฟาที่จบไปแล้วหรือเปล่า ผ่านทางเครื่องสื่อสารระยะไกล
เฮ้อ.....
เสียงถอนหายใจของทั้งสองคนดังขึ้น หลังจากจบาแล้ว
ไฟาในครั้งนี้ยืดยาวเป็ปีๆ แต่ก็ถือว่ายังรุนแรงน้อยกว่าเมื่อร้อยปีก่อนอยู่พอสมควร แต่หลังที่โนว่าจัดการกับจอมปีศาจได้ ก็ยังมีปีศาจที่ไร้การควบคุม ออกมาเพ่นพ่านอยู่ไม่หยุดหย่อน กว่าจะจัดการได้หมดก็ใช้เวลาไปไม่น้อยเลยทีเดียว
3 ปี ให้หลัง
ไฟาได้จบลงแล้ว ชีวิตประจำวันที่น่าเบื่อได้วนกลับมาอีกครั้ง.......ไม่ใช้สิ ชีวิตที่ได้เริ่มต้นใหม่หลังไฟาก็ยังมีไม่น้อยเลย เหล่าผู้คนได้กลับมาทำงาน ทำสิ่งที่ตนเองชอบ และอีกหลายอย่างที่อยากทำไม่จบสิ้น
“ท่านพ่อครับ”
เสียงของเด็กชายอายุราวๆ 2 ขวบ ดังขึ้นจากด้านหลังของผู้เป็พ่อ พร้อมกับยืนอยู่ข้างๆผู้เป็แม่
นั้นก็คือ โนว่า กับ ซีเร นั้นเอง
ผู้เป็พ่อหันไปตามเสียงของลูกชาย “มีอะไรงั้นเหรอ พ่อกำลังรอรับแขกอยู่ เข้าไปเล่นข้างในก่อนนะ”
“นี่!!! อย่าพึ่งไล่ให้เข้าไปข้างในสิ เดี๋ยวพวกฉันก็อดเห็นหน้าหลานกันพอดีสิ โนว่า!” พอพูดถึงก็มาพอดีเลย เสียงของน้องๆ ทั้งสามคนดังพร้อมกับ องค์หญิงลิเลีย ทั้งสี่คนพุ่งลงมาจากฟ้าแล้วมาตกอยู่หน้าประตูเข้าพอดี “ขอบคุณที่เชิญมานะ”
“รีบเข้ามาเถอะน่า ช่วยมากันเงียบๆ ไม่ได้รึไง เพราะอย่างนี้ไงข้าถึงชอบอยู่บนูเาคนเดียวยังไงละ”
“เอาเถอะน่า แต่ก็เป็เพราะเ้าเลยนะ ที่ทำให้ข้าออกมาข้างนอกได้ โดยที่ไม่มีเ้านั้นตามมาด้วยแบบนี้นะ ขอบคุณเ้ามาเลยนะ”
“องค์หญิงก็เป็ไปกับเขาด้วยเหรอเนี่ย” เฮ้อ....ข้าละปวดหัวจริงๆ เลย งานเลี้ยงก็กำลังจะเริ่มอยู่แล้วแท้ๆ ทำไม่ต้องมาปวดหัวกับอะไรแบบนี้ด้วยนะ ช่างมันก็แล้วกัน
“เอาละ งานเลี้ยงในครั้งนี้ ข้าจัดขึ้นมาเพื่อการกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้งของทวีปทั้งสี่อีกครั้ง ข้าจะทำให้มันดีกว่าเดิม ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ด้วยหมัดของข้านี้จะจบ....”
“เอาเถอะน่า เ้านี้พูดมาจังเลยน่า” องค์หญิงพูดตัดไว้ก่อนที่จะยาวไปกว่านี้
“ขอโทษด้วยก็แล้วกัน พอดีข้าไม่ได้เจอพวกเ้าทุกคนมานานก็เลยเผลอไปหน่อย” เขาหลับตาทำสมาธิเรียบเรียงคำพูดทั้งหมดก่อนจะพูดออกมาอีกครั้ง “ในวันนี้ข้าดีใจที่พวกเราได้มาเจอกันอีกครั้ง ข้ารู้สึกขอบคุณเหล่าน้องๆ ของข้าไม่ไม่ทิ้งข้าไปไหน ขอบคุณองค์หญิงที่ร่วมสู้ไปกับข้า ขอบคุณซีเรภรรยาที่แสนดีของข้า ขอบคุณสหายร่วมรบเทช่า ขอบคุณวันดีดีที่มอบความสุขให้กับข้า และเท็มมะลูกชายที่น่ารักของพ่อ ตอนนี้มันถึงเวลาแห่งการฉลองแล้วนะบัดนี้ ชนแก้ว”
“ชนแก้ว!!!”
2K
![[จบ] บันทึกเส้นทางจักรพรรดิเซียน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699431956_85018661.webp)
