สามวันผ่านไป จิ้งจอกขาวยังคงนอนเเน่นิ่งอยู่บนเตียงโดยไร้วี่แววที่จะตื่นขึ้นมาอีกครั้ง หลิงๆเป็ผู้รับอาสาดูเเลจิ้งจอกตนนี้เพราะได้รับคำสั่งมาจากิคังอีกที ในขณะที่เฉินเซี่ยนั้นได้เดินทางออกไปร่วมงานเลี้ยงที่เมืองอื่นๆ หลิงๆคอยดูเเลเช็ดตัว อาบน้ำ ฟอกขนและตามหมอหลวงมาดูอาการให้ทุกวันจนกระทั่งครบหนึ่งอาทิตย์ เฉินเซี่ยก็กลับมา ซึ่งที่แรกที่เขาจะไปก็คือจวนรับรองเเขก ครั้นมาถึงเขาก็ได้พบกับหลิงๆที่ยืนรอรับอยู่หน้าประตูด้วยท่าทางไม่สู้ดีแถมยังร้องไห้อีกด้วย ทางด้านิคังเห็นเช่นนั้นจึงได้กล่าวทักท้วงนางด้วยความสงสัย
“หลิงๆ เ้าเป็อะไร ทำไมมายืนร้องไห้อยู่แบบนี้?”
“เอ่อ..คือ….ท่านเข้าไปดูเองดีกว่าเ้าค่ะ”
“เกิดอะไรขึ้น…ข้างในมีอะไร?” ิคังเอ่ยถามด้วยความใ ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่รอช้า เฉินเซี่ยรีบเดินตรงเข้าไปในห้องนอน ทันใดนั้นเองเขาก็ได้พบกับ
“ิคัง! เ้าเข้ามานี่เร็ว!!!”
“เกิดอะไรขึ้นขอรับคุณชาย?” ภาพที่แสดงอยู่ตรงหน้าคือ จิ้งจอกขาวตัวน้อยนอนอยู่บนเตียงนิ่งไม่ไหวติงเเต่อย่างใด ด้านิคังค่อยๆกั้นหายใจและสอดนิ้วไปอังที่ปลายจมูกของจิ้งจอกน้อย
“จิ้งจอกตัวนี้ สิ้นลมหายใจแล้วขอรับ”
“จะ…เ้า…เ้าว่า..ยังไงนะ!!”
“จิ้งจอกน้อยตัวนี้ มันตายแล้วขอรับ?”
“เป็ไปไม่ได้ ก็ในเมื่อก่อนหน้านี้หมอหลวงได้เข้ามาตรวจอาการแล้วนี่ หรือว่า….”
“เรียนท่านเ้าั ข้าดูแลนางอย่างที่ท่านบอกทุกอย่าง ไม่มีสิ่งใดคาดสายตาข้าหรือเข้ามาทำร้ายนางได้จริงๆนะเ้าคะ ฮือฮือ”
“......ิคัง!...พาหลิงๆออกไปก่อน!!”
“ท่านเ้าัเ้าคะ ข้าผิดไปแล้วเ้าค่ะ ฮือฮือ ัข้าผิดไปแล้วเ้าค่ะ ฮือฮือ” ทันทีที่เห็นว่าหลิงหลิงกำลังจะขาดสติิคังก็รีบดึงเเขนนางออกไปจากที่นั่นทันที ิคังพาหลิงหลิงออกมาสงบสติอารมณ์ที่สวนหย่อมข้างนอก หลิงหลิงเอาเเต่ร้องไห้เเละโทษตัวเองซ้ำไปซ้ำมาเพราะนางกลัวว่านางจะโดนเฉินเซี่ยทำโทษที่ตนเป็สาเหตุที่ทำให้จิ้งจอกขาวตาย
“ฮือฮือ ท่านิคัง..ข้าไม่รู้ว่ามันตายได้ยังไง ข้าทำทุกอย่างที่ท่านสั่งให้ทำ ดูเเลมันทุกเวลาจนแทบจะไม่ได้หลับไม่ได้นอน ข้าไม่ได้ตั้งใจ ฮือๆ” ความกังวลใจของหลิงๆมีมากจนคนข้างๆก็รับรู้ได้ว่ามันมากแค่ไหน
“ข้ารู้ว่าเ้าไม่ได้ตั้งใจให้เื่มันเป็แบบนี้ คุณชายเป็คนที่มีเหตุผล ข้าเชื่อว่าคุณชายจะรับฟังในสิ่งที่เ้าพูดและพิจารณาอย่างรอบคอบ” ิคังปลอบประโลมหัวใจที่เศร้าหมองของหลิงหลิงโดยการลูบหัวและเป็กำลังใจให้นาง ส่วนทางด้านเฉินเซี่ยเขานั่งนิ่งสายตาจ้องมองไปที่จิ้งจอกขาวตัวนั้น พร้อมเกิดคำถามขึ้นมากมายในใจ
“จิ้งจอกขาวตัวนี้ใช่หลี่ชางไห่แน่หรือ ทำไมนางถึงยังติดอยู่ในร่างนี้ไม่ยอมแปลงกายเป็มนุษย์เสียที หรือว่าจิ้งจอกตัวนี้จะเป็แค่จิ้งจอกธรรมดาที่ขโมยเศษผ้าและกล่องนั้นมาจากนางอีกที เฮ้อ!! แต่ถ้าจิ้งจอกตัวนี้เป็นางจริงๆล่ะ!!” เฉินเซี่ยเกิดอาการสับสนว่าสรุปแล้วจิ้งจอกขาวตัวนี้เป็ใครกันแน่ เขาเกิดอาการลังเลและตีกับความคิดในสมองของตนจนกระทั่งมารู้สึกตัวอีกที ตอนที่มีแสงสว่างวาบเข้ามาในตาของเขา
“เฉินเซี่ย เฉินเซี่ย ตื่นได้แล้ว หวังเฉินเซี่ย!”
“ม่ะ..ม่ะ..ม่านเฉว นั่นเ้าจริงๆหรอ ม่านเฉว!!” เงาที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าได้เรียกชื่อเขาออกมาด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคย เฉินเซี่ยค่อยๆเดินตามเงานั้นไปจนกระทั่งเขาได้พบกับเด็กหญิงคนหนึ่งที่ยื่นไข่มุกให้กับเขา ซึ่งใบหน้าของเด็กหญิงคนนั้นเป็คนคนเดียวกันกับที่เขาเห็นในสวนบุปผา แสงสีขาวค่อยๆดับลงเฉินเซี่ยสะดุ้งตื่นจากภวังค์แห่งความคิด เขาหันไปมองจิ้งจอกขาวอีกครั้งพร้อมกับตัดสินใจช่วยมันทันที ปั้ง!!เอื้อ!!! เสียงตกกระแทกดังลั่นทำให้ิคังรีบวิ่งเข้าไปดูสถานการณ์ด้านใน ภาพที่อยู่เบื้องหน้าคือ จิ้งจอกขาวค่อยๆกลายร่างเป็หลี่ชางไห่ด้วนสภาพร่างกายที่เปลือยเปล่า ส่วนเฉินเซี่ยนั้นได้นอนหมดสติอยู่บนพื้นข้างๆเตียง เเขนซ้ายของเขามีเืไหลออกมาไม่หยุดิคังไม่รอช้า เขารีบวิ่งเข้ามาประคองเฉินเซี่ยกลับจวนและตามหมอมาดูอาการทันที ซึ่งก่อนนที่ิคังจะออกไป เขาก็สั่งให้หลิงๆดูเเลชางไห่ไปก่อนนั่นเอง จากสภาพจิ้งจอกน้อยที่เนื้อตัว เต็มไปด้วยาแบัดนี้กลับกลายเป็หญิงสาวที่นอนหลับไหลอยู่บนเตียงโดยไร้สิ้นซึ่งาแตามร่างกายแล้ว หลิงหลิงรีบเข้ามาทำความสะอาดร่างกายและใส่เสื้อผ้าให้นางทันที ทว่าในส่วนของเฉินเซี่ยนั้นเมื่อิคังพามาถึงจวนเขาก็รู้สึกตัวขึ้นมาทันที..ิคังค่อยๆประคองเฉินเซี่ยไปนั่งก่อนจะไต่ถามในสิ่งที่เกิดขึ้น
“คุณชาย…แขนซ้ายของท่าน….”
“จิ้งจอกตัวนั้นเป็ยังไงบ้าง?”
“จิ้งจอกขาวตัวนั้นคือคุณหนูหลี่จริงๆขอรับ คุณชาย..ท่านใช้หยกัของท่านชุบชีวิตคุณหนูหลี่หรือขอรับ?”
“อืม ข้าเพิ่งจะเคยทำเป็ครั้งเเรก จึงยังควบคุมมันได้ไม่ดีเท่าไหร่”
“คุณชาย!! นั่นมันอันตรายมากนะขอรับ หากท่าน้าใช้วิธีนี้ทำไมไม่บอกข้าเเต่เเรก ข้าจะเป็คนสละหยกัของข้าเอง”
“.............” เฉินเซี่ยไม่ตอบอะไร เขาเอาเเต่นึกถึงภาพ ของเด็กหญิงที่ยื่นไข่มุกให้เขาในวันนั้น สลับกับใบหน้าของชางไห่ ก่อนจะลอบถอนใจแบบโล่งอกออกมา
“แล้วตอนนี้นางเป็ยังไงบ้าง?”
“คุณหนูหลี่ปลอดภัยแล้ว ตอนนี้ข้าให้หลิงหลิงดูแลนางอยู่ขอรับ”
“อืม ดีแล้ว ่นี้ข้าคงจะออกไปไหนไม่ได้ จนกว่าข้าจะดีขึ้น ที่เหลือก็ฝากเ้าดูเเลเเทนข้าด้วยนะ ิคัง”
“คุณชายอย่าทรงเป็กังวล ข้าจะออกไปต้มยาให้ท่านซักครู่ เดี๋ยวข้ากลับมานะขอรับ” ิคังจำเป็ที่จะต้องรับหน้าที่ดูแลทุกอย่างแทนเฉินเซี่ยซักระยะ ระหว่างที่เฉินเซี่ยพักฟื้นและรักษาแผลภายใน ซึ่งเขาจะต้องนั่งบำเพ็ญเพียรและอาบสมุนไพรว่านสิบหกทิศเป็เวลา 7 วัน นับจากนี้ เมื่อรู้ว่าจิ้งจอกตัวนั้นคือหลี่ชางไห่จริงๆ เฉินเซี่ยก็รู้สึกโล่งใจอย่างประหลาดและรู้สึกดีใจที่เขาตัดสินใจช่วยชีวิตนางไว้ได้ทันเวลา….
821
