หลงเหยียนมองนาง แล้วคำนวณในใจ‘ดูเหมือนการที่ข้าจะแกร่งขึ้นก็ไม่ใช่ความฝันลมๆ แล้งๆ อีกต่อไปแล้วเมื่อมีเทพหญิงที่จิตแกร่งขนาดนี้อยู่ข้างกาย มีหรือที่พลังของบิดาจะอยู่กับที่อีกหน่อย หน้าที่หาหญ้าวิเศษก็มอบให้เป็หน้าที่นางแล้วกัน’
เดินหน้าไปได้เพียงไม่กี่ก้าวเขาก็เห็นชัดแล้ว ปิดความตื่นเต้นไม่อยู่ “หา... นั่นมันหญ้าคืนชีพนี่”
ตำราในตระกูลหลงมีบันทึกถึงหญ้าวิเศษหลากหลายชนิดในบันทึกบอกว่าหญ้าคืนชีพเป็หญ้าเศษระดับเหลืองกลางเล่ากันว่ามันเป็หญ้าวิเศษที่หายากมาก เป็หญ้าที่ดูดซึมธาตุพลังจากฟ้าดินคล้ายมีจิติญญาเช่นนั้น เหนือหัวมีหงอนคล้ายหงอนไก่มีหางที่มักหมุนเปลี่ยนไปตามทิศทางดวงอาทิตย์มันเป็ยาบำรุงร่างกายชั้นเลิศสำหรับหลงเหยียน และเมื่อเข้าใกล้หญ้าคืนชีพจะหนีทันที
หลงเหยียนโน้มตัวลงต่ำเข้าไปใกล้หญ้าฟีนิกซ์อย่างไม่รีบร้อน จะปล่อยให้มันหนีไปไม่ได้ไม่นานหญ้าคืนชีพก็พบหลงเหยียน ใบและดอกที่คล้ายหงอนไก่เริ่มเคลื่อนไหว
“แย่แล้ว มันคิดจะหนี”
หลงหลิงยื่นมือไปจับเขา “ไม่ต้องตามจากที่ข้าััแล้ว มันไม่หนีหรอก”
“เชื่อเ้าก็บ้าแล้ว”หลงเหยียนตื่นตระหนก ะเิความเร็วพุ่งออกไปทันที วิ่งตรงเข้าไปหาหญ้าคืนชีพ
ไม่นานเขาก็พุ่งตามหญ้าคืนชีพเข้าใต้หุบเขาที่ลึกลงไปรอบด้านเต็มไปด้วยต้นหญ้าแห้งเหี่ยวส่วนหญ้าคืนชีพนั้นได้ซ่อนตัวกลางพุ่มหญ้าเรียบร้อยแล้ว
“เชื่อฟังหน่อยน่าช่างน่าประหลาดเสียจริง นี่ข้ากำลังเล่นซ่อนหากับต้นหญ้าหรือนี่”
“ช้าก่อน จะเข้าไปอีกไม่ได้แล้ว”หลงหลิงจับหลงเหยียนเอาไว้ ข้างหน้าอันตราย
พวกเขาสองคนคลานบนพื้นตรวจสอบรอบข้างอย่างเงียบๆ ทันใดนั้นพื้นก็สั่นะเื กลางทุ่งหญ้าแห้งเหี่ยวหญ้าคืนชีพยืดตัวตรง
“โฮก!”
เสียงสัตว์อสูรคำรามติดต่อกันหลายครั้งไม่นานสัตว์ป่าก็พุ่งออกมา มันมีเขี้ยวแหลมคม เสียงหายใจดูรุนแรงพวกมันล้อมหญ้าคืนชีพเอาไว้ตรงกลาง
“หา... นั่นมันตัวอะไร?” สัตว์อสูรสี่ตัว ร่างกายสีน้ำตาล ทุกตัวมีความยาวประมาณสองเมตร ปากแหลมยาวมันสามารถอ้าปากได้กว้างมาก เขี้ยวที่แหลมคมปรากฏ ท่าทางดุร้ายเอาการ
หลงหลิงกดหน้าลงต่ำมาก
“ห้ามส่งเสียงดังนะมันคือปีศาจหมาป่าจันทรา ประสาทการรับรู้ต่อกลิ่นและเสียงเป็เลิศ”
“โฮก!” เสียงคำรามดังขึ้นอีกครั้งรังสีสังหารบนตัวถูกปล่อยออกมาทั้งหมด หลงเหยียนกลัวมาก ปีศาจอสูรปรากฏตัวเขารู้สึกได้ถึงกลิ่นของความตายหรือตนเพิ่งพบหญ้าวิเศษก็ต้องปล่อยไปให้ปีศาจอสูรพวกนี้เอาไปครองแล้วหรือ?
ถ้าไม่มีหญ้าวิเศษพละกำลังของเขาจะสูงขึ้นได้อย่างไร? การรับรู้ที่เป็เลิศหลงเหยียนใช้พลังิญญาััดูแล้วปีศาจหมาป่าจันทรามีพลังอยู่ระดับเหลืองขั้นที่สี่
และนั่นก็หมายความว่าปีศาจตัวนั้นมีพละกำลังเหนือกว่าเขามาก ระดับการบำเพ็ญของปีศาจอสูรเทียบเท่าระดับการฝึกพลังของมนุษย์
‘จะทำเช่นไรดีต่อให้มีกายสุริยะช่วยปกป้องร่างกาย แต่ต้องถูกเขี้ยวแหลมนั่นเคี้ยวแหลกแน่อย่างไรเสียข้าก็ยังมีความหวัง เสี่ยงตายดูสักครั้งแล้วกันนี่เป็ความหวังเพียงหนึ่งเดียวที่ข้าเหลือแล้ว’
หากไม่ลองเสี่ยงชีวิต ชีวิตก็คงจบเห่นี่คือความคิดเดียวในหัวของหลงเหยียน
เมื่อนึกถึงข้อนี้หลงเหยียนก็เตรียมพุ่งเข้าไปชิงหญ้าวิเศษ ทว่ากลับถูกหลงหลิงห้ามไว้ก่อน
“ช้าก่อน เ้าจะใจร้อนไปไหนเ้าอยากตายแล้วหรือ ข้าลืมบอกเ้าไป เ้าเห็นรอบๆ ตัวหญ้าคืนชีพไหมข้าััได้ว่ายังมีหญ้าวิเศษอีกสองต้น เ้าลองหาดู”
เป็อย่างที่หลงหลิงคิดเขาพบหญ้าวิเศษอีกสองต้นจริงด้วย มันอยู่ในตำแหน่งที่พิเศษมากนั่นคือดอกราตรีเก้าหางและเซียนธารา
“พระเ้า!” หลงเหยียนตื่นตระหนกเขาเก็บความตะลึงไว้ไม่อยู่
“โฮก!”และนั่นก็เป็เหตุทำให้หมาป่าจันทราพบการเคลื่อนไหวของหลงเหยียน
กลิ่นอายพลังที่พุ่งทะลุเข้ามาทางพวกเขา
หลงเหยียนอยากตายเสียั้แ่วินาทีนี้“สามต้นเชียวนะ หญ้าวิเศษทั้งหมดสามต้นเซียนธาราสามารถช่วยบำรุงกระดูกของผู้ฝึกพลังได้เป็อย่างดี ช่วยให้ผิวพรรณผ่องส่วนดอกราตรีเก้าหางคือพืชที่มีธาตุพลังช่วยสร้างความสมดุลของพลังปราณในกาย”
แต่ตอนนี้หมาป่าจันทราสี่ตัวกำลังเข้าใกล้หลงเหยียนจึงรู้สึกสะอึกในใจ
เวลานี้ จู่ๆก็มีกลิ่นอายที่ป่าเถื่อนพุ่งเข้ามาทางนี้เช่นกัน
หลงเหยียนสามารถััได้ถึงรังสีที่แข็งแกร่ง ต่อให้จะยังอยู่ห่างกันมาก
“ห้ามขยับดูเหมือนจะมีสัตว์อสูรอื่นมาชิงหญ้าวิเศษแล้ว”
หลงเหยียนหมอบลงพื้นจ้องไปยังตรงหน้าอย่างระมัดระวัง เป็อย่างที่คิดเสือที่มีเขาอยู่บนหัวเดินออกมาจากพุ่มหญ้า รังสีสังหารเย็นะเื ดูน่าเกรงขามตัวสีแดง บนหัวมีลายเสือสามเส้น ตัวยาวประมาณสามเมตร
หมาป่าจันทราสี่ตัวััได้ถึงการมาของมันเช่นกัน พวกมันระวังตัวมากขึ้นเดินถอยหลังเล็กน้อย จ้องไปทางพยัคฆ์เขาเดียวตรงหน้าด้วยสายตาดุร้าย
“นี่มัน... นี่มันปีศาจพยัคฆ์เขาเดียวในตำนาน...”หลงเหยียนอึ้งทันทีที่เห็น
ิญญาที่แข็งแกร่งไม่อาจััถึงระดับของปีศาจอสูรตัวนี้คาดว่ามันต้องมีพลังสูงกว่าตนมาก
“ระวังด้วย มันคือปีศาจอสูรขั้นห้าพวกเราซ่อนอยู่ตรงนี้ก่อนดีกว่า รอพวกมันต่อสู้กันแล้ว พวกเราค่อยแอบชิงหญ้าวิเศษหนี”หลงเหยียนหันมามองหลงหลิง แล้วพยักหน้า
“โฮก!”พยัคฆ์เขาเดียวส่งเสียงขู่ดังสนั่น ขาหลังเริ่มออกแรง นี่คือวิธีการโจมตีของมันเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ ผู้กล้าจะเป็ฝ่ายชนะ
ระหว่างปีศาจอสูรไม่จำเป็ต้องมากพิธี ถ้าจะสู้ก็สู้กันเลยพยัคฆ์เขาเดียวมีร่างใหญ่ มันกระโจนพุ่งเข้าไปทางหมาป่าจันทราสี่ตัวพยัคฆ์เขาเดียวมีร่างใหญ่ทว่ากลับเคลื่อนที่ได้อย่างคล่องแคล่วจากนั้นปีศาจอสูรทั้งห้าตัวก็ฟัดเหวี่ยงกันอย่างดุดันต่างก็เผยธาตุแท้ของอสูรออกมาจนสิ้น
ทว่าหมาป่าจันทราก็ว่องไวมากเช่นกันแค่พริบตาเดียว พยัคฆ์เขาเดียวก็ใช้กรงเล็บของตนกดหมาป่าจันทราเอาไว้บนพื้นใช้เขาเดียวของตนแทงทะลุิัมัน เืสาดพุ่งไปทั่วหมาป่าจันทราสามตัวที่เหลือไร้ซึ่งความกลัวคล้ายไปกระตุ้นต่อมสังหารของพวกมันแล้วเช่นนั้น
“พละกำลังของพยัคฆ์เขาเดียวระดับห้ากับหมาป่าจันทราระดับสี่สี่ตัวต่างกันมากขาดนั้นเลยหรือ?” หลงเหยียนรู้สึกเสียวสันหลัง หากไม่ใช่เพราะเสี่ยวหลิงลากตนไว้ต่อให้มีวิชากายสุริยะช่วย แต่เวลานี้ตนคงกลายเป็ศพไปแล้วการโจมตีของพวกมันดุดันมาก ยิ่งไปกว่านั้น หลงเหยียนยังััได้ว่าการโจมตีของหมาป่าจันทราจะเหมือนกันทุกครั้งและนั่นก็เป็ทักษะการต่อสู้ของปีศาจอสูร
“พล่ามน่ะ พวกปีศาจอสูรการเปลี่ยนแปลงทุกระดับชั้นของมันยากลำบากมาก ถ้าเป็สัตว์ป่าทั่วไปก็แล้วไปแต่พวกปีศาจเกิดมาพร้อมประสาทััที่ดีเยี่ยม มีความคิดที่ว่องไวเป็พิเศษ”
เพียงแค่ไม่กี่อึดใจหมาป่าจันทราอีกสองตัวก็ถูกพยัคฆ์เขาเดียวฆ่าตายพร้อมกัน ตัวหนึ่งถูกถลกหนังส่วนอีกตัวถูกเขากดลงพื้น พยัคฆ์เขาเดียวร่างใหญ่อ้าปากปรากฏเขี้ยวแหลมกัดหัวหมาป่าจันทราจนแหลก
วินาทีนั้นทำให้หลงเหยียนมิอาจทนเห็นสภาพนั้นได้จริงๆกลิ่นคาวเืคละคลุ้งไปทั่ว หลงเหยียนรู้สึกว่าเกิดเป็ปีศาจนั้นแสนอนาถทุกอย่างขึ้นอยู่กับพละกำลังเท่านั้น เมื่อแข็งแกร่งก็เท่ากับเป็ใหญ่
ยังเหลือหมาป่าจันทราตัวสุดท้ายมันคำรามขู่ ก่อนจะถอยหลังสองสามก้าว หลงเหยียนคิดว่าเหลือมันแค่ตัวเดียวสุดท้ายต้องเลือกหนีเอาชีวิตรอดแน่นอนแต่ทันใดนั้นหมาป่าจันทราก็กระโจนเข้าไปอีกครั้ง
พยัคฆ์เขาเดียวปล่องรังสีแห่งความโเี้ ร่างกะพริบความเร็วของมันปานสายฟ้า ก่อนจะปรากฏตัวกัดที่คอหมาป่าจันทราเมื่อร่างของหมาป่าจันทราร่วงลงบนพื้น มันก็สิ้นลมหายใจแล้ว
“โฮก!”พยัคฆ์เขาเดียวส่งเสียงคำรามอีกครั้งจากนั้นก็หันมามองพุ่มหญ้าทางหลงเหยียนกับหลงหลิงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะก้าวเท้าเดินตรงเข้าไปหาหญ้าวิเศษทั้งสามต้นร่างและรังสีที่แผ่กระจายออกมาแสดงออกถึงความยิ่งใหญ่ที่มันมี
พยัคฆ์เขาเดียวทำจมูกฟึดฟัดหลายครั้งคำรามเสียงดังอย่างต่อเนื่อง ดูออกได้เลยว่าเวลานี้มันตื่นเต้นมากเพียงใดร่างกระตุก จากนั้นก็ดูดธาตุพลังจากต้นหญ้าคืนชีพที่กลัวจนสั่น แล้วเดินจากไป
มันไม่แม้แต่จะมองต้นหญ้าวิเศษที่เหลืออีกสองต้นเลยด้วยซ้ำ
เมื่อเห็นว่ามันจากไปแล้วหลงเหยียนตื่นเต้นมาก ยังดีที่มันเหลือหญ้าวิเศษไว้สองต้น ในเมื่อเป็เดรัจฉานมันไม่รู้จักการหลอมหญ้าวิเศษมากสุดก็แค่กลืนกินเข้าไปเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกายไม่ได้ให้การเปลี่ยนแปลงที่ใหญ่นัก หลงเหยียนจึงรู้สึกเสียดายมาก
ผ่านไปครู่หนึ่งหลงเหยียนก็ตื่นเต้นมากกว่าเดิม เขาทนรอไม่ไหวแล้ว
“เสี่ยวหลิง ปีศาจอสูรไปแล้ว เร็วพวกเรารีบไปชิงหญ้าวิเศษอีกสองต้นที่เหลือกันเถิด”
“เฮ้อเกรงว่ามันคงไม่ได้ง่ายขนาดนั้น...”
หลงหลิงยังพูดไม่ทันขาดคำหลงเหยียนก็ทนรอไม่ไหว พุ่งเข้าไปด้วยความเร็วประดุจลูกธนู
มือเพิ่งยื่นไปคว้าต้นหญ้าทันใดนั้นเื้ัก็มีเสียงคำรามดังขึ้น...
“โฮก!”พยัคฆ์เขาเดียวเดินออกมาจากกลางพุ่มหญ้า
--------------------
![รับจ้างตั้งครรภ์ [Mpreg]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1610667144_93187369.webp)
2K
