BAD BOY ร้ายซ่อนรัก (เคน+เกว) รุ่นลูก

​

​

"แม่จ๋า"

เสียงเด็กแฝดทั้งสองพร้อมใจกันส่งเสียงเรียกเกวลินที่กำลังเดินเข้ามาในบ้านโดยมีคมกริชคอยช่วยประคองเมียรักที่กำลังอุ้มท้องลูกคนที่สามอยู่ไม่ห่าง

"ว่าไงจ้ะลูกรักของแม่" เกวลินส่งยิ้มอบอุ่นให้ลูกแฝดทั้งสอง

"น้อง"

เด็กน้อยทั้งสองชี้ไปยังท้องที่เริ่มนูนขึ้นตามอายุครรภ์ของเธอเพราะอยากสัมผัสกับน้องชายที่อยู่ในท้องของผู้เป็นแม่

ใช่แล้วล่ะ! ตอนนี้เกวลินกำลังอุ้มท้องลูกคนที่สามให้คมกริช บัดนี้อายุครรภ์ของหญิงสาวได้สี่เดือนแล้วและผลอัลตราซาวนด์ก็ออกมาเธอได้ลูกชาย

คุณพ่อลูกดกอย่างคมกริชยิ้มหน้าบานกว่าใครเพราะภูมิใจในน้ำยาของตัวเอง ในขณะที่แฝดผู้น้องอย่างคทาธรก็ไม่ยอมตกลงปลงใจแต่งงานกับสกุณาที่ถูกจับให้หมั้นหมายกันมาเกือบสามปีแล้วสักที

แต่คมกริชก็พอจะเข้าใจคทาธรอยู่ ตั้งแต่ปัทมาหายไปน้องชายของเขาก็ไม่เคยมีความสุขอีกเลย...

"วันนี้สองแสบของพ่อดื้อกับคุณปู่คุณย่ารึเปล่าครับ" คมกริชเอ่ยถามลูกทั้งสอง

พ่อกับแม่ของเขาหลงรักหลานทั้งสองเอามากๆ จนต้องมารับสองแสบไปอยู่ด้วยที่ทุกครั้งที่ปิดเทอม ตอนนี้น้องสมาร์ทและน้องสมายด์เริ่มเข้าเรียนในโรงเรียนเตรียมอนุบาลแล้วและแม่ของเขาก็ถึงกับลงทุนย้ายมาอยู่แม่ฮ่องสอนเพื่อจะได้อยู่ใกล้หลานรักทั้งสอง

"ไม่ค่ะ น้องสมายด์ไม่ดื้อเพราะคุณย่าบอกว่าจะพาไปเที่ยวทะเลค่ะ" เด็กน้อยบอกกับผู้เป็นพ่อ

"น้องสมาร์ทก็ไม่ดื้อครับเพราะคุณปู่บอกว่าจะให้อาคิงพาไปขี่เจ็ทสกี" แฝดผู้น้องพูดขึ้นอีกคน

.

"เกวไม่อยากให้คุณพ่อคุณแม่ของคุณตามใจลูกเลยค่ะ"

เกวลินเอ่ยกับสามีด้วยความไม่สบายใจ หญิงสาวรู้ดีว่าท่านทั้งสองรักหลานมากแค่ไหน แต่ก็นั่นแหละมันจะทำให้ลูกๆของเธอเคยตัวนะสิ

อย่าว่าแต่พ่อแม่ของคมกริชเลยที่ตามใจหลาน พ่อและน้าเพ็ญก็เหมือนกัน ตอนนี้พ่อของเธอสามารถพูดและเดินได้แล้ว แต่ก็ยังไม่ปกติ100เปอร์เซ็น พ่อยังต้องทำกายภาพอยู่ทุกวัน แต่ด้วยความที่คิดถึงหลานท่านทั้งสองจึงขอย้ายกลับมาอยู่ประเทศไทยแล้วโดยมีลูกเขยคนโปรดอย่างคมกริชช่วยทำเรื่องให้และจ้างพยาบาลพิเศษจากอเมริกามาดูท่านที่บ้าน

"เอาน่าที่รัก ก็ท่านรักหลงหลานขนาดนั้น"

"อีกอย่างลูกๆของเราก็อ้อนเก่งด้วย"

คมกริชบอกภรรยาอย่างไม่ซีเรียสเพราะเขาเองก็ตามใจลูกเก่งเหมือนกัน...

.

.

.

สองวันต่อมา....

@ทะเลภูเก็ต

คมกริชพาครอบครัวมาพักผ่อนที่ภูเก็ตโดยเข้าพักที่บ้านพักตากอากาศของคณิณน้องชายคนเล็ก เด็กๆวิ่งไล่จับกันอย่างสนุกสนานเพราะชอบทะเล

เกวลินยืนมองเด็กๆอยู่ริมระเบียงชั้นบนของบ้านด้วยรอยยิ้มน้อยๆจนกระทั่งได้ยินเสียงอาเจียนโอ๊กอ๊ากอยู่ในห้องน้ำหญิงสาวจึงรีบเข้าไปดูพร้อมกับยาดมในมือ

"ยังไม่หายอีกหรอคะ" เกวลินถามสามี

"มันรู้สึกมาเอง คือมันบอกไม่ถูกอะ"

"นึกจะอาเจียนมันก็อาเจียนมาเอง"

คมกริชบอกกับภรรยา อาการพวกนี้มันชอบมาเป็นครั้งคราวแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

พอเกวลินเริ่มตั้งท้องลูกคนที่สาม ชายหนุ่มก็เริ่มแพ้ท้องแทนเมียสุดที่รักตั้งแต่อายุครรภ์ได้เดือนกว่าจนตอนนี้เธอก็ท้องได้สี่เดือนแล้ว

ตอนเดือนแรกๆคมกริชเอาแต่คลื่นไส้แล้วก็ไม่มีแรงจนแทบลุกมาจากเตียงไม่ได้อยู่เกือบสองเดือน มาตอนนี้ก็ค่อยยังชั่วมากแล้วแต่อาการพวกนี้ก็มาๆหายๆจนชายหนุ่มคาดเดาไม่ได้ แต่เขาก็เต็มใจที่จะแพ้ท้องแทนเกวลินอยู่แล้วจนหากคลอดลูกแทนเธอได้คมกริชก็คงทำแล้ว...ก็เขาอยู่ในชมรมคนรักเมียไปแล้วนี่นา

"ดื่มน้ำขิงอุ่นๆหน่อยสิคะ" เกวลินส่งให้สามี

เธอคิดไม่ผิดจริงๆที่ให้โอกาสเขา คมกริชเป็นพ่อของลูกแล้วก็สามีที่ดีมากๆ แล้วตอนนี้เธอก็กลายเป็นผู้หญิงที่โชคดีมากที่สุดในโลกคนหนึ่ง

"ดีขึ้นมั้ยคะ"

เธอถามเขาเมื่อคมกริชดื่มมันจนหมดแก้วทั้งที่หญิงสาวบอกให้เขาค่อยๆจิบแล้วแท้ๆ

"ดีขึ้นเยอะเลยครับ" คมกริชคว้าร่างที่เริ่มอุ้ยอ้ายของเธอเข้ามากอดอย่างชื่นใจ

"เป็นแบบนี้แล้วพี่เคนยังอยากจะมีลูกเป็นโหลอยู่อีกมั้ยคะ"

เกวลินแสร้งถามเขาเพราะคมกริชเคยบอกกับเธอว่าจะมีลูกจนตั้งทีมฟุตบอลได้เลยและตั้งแต่วันนั้นมาสามีจอมหื่นก็ตั้งใจผลิตลูกให้ได้ตั้งทีมฟุตบอลกับเธอเสียเหลือเกิน.

"อื้ม....งั้นให้เหลือสักครึ่งโหลก็ได้" คมกริชยิ้มกรุ้มกริ่ม

"ก็พ่อ่กับแม่อวยพรให้เราสองคนมีลูกหัวปีท้ายปีแล้วนี่นา" เขาบอกเธอ

"งั้นพี่เคนต้องทำงานหนักกว่าเดิมแล้วล่ะค่ะเพราะลูกเยอะ" เธอบอกเขา

"แน่นอนครับ พี่จะไม่ทำให้ลูกกับเมียลำบากแน่"

.

.

.

5ปีต่อมา......

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก คมกริชกลายเป็นคุณพ่อลูกดกสมใจทันทีเมื่อเกวลินได้ให้กำเนิดลูกคนที่สี่ออกมาเป็นทารกผู้ชาย น้องสมาร์ทและน้องสมายด์แฝดคนโตบัดนี้เรียนอยู่โรงเรียนนานาชาติในชั้นประถมปีที่4แล้ว

น้องสกายลูกชายคนที่สามก็เตรียมจะขึ้นชั้นประถมปีที่1ในปีนี้ ส่วนน้องสิงหาลูกชายคนที่สี่กำลังเตรียมตัวเข้าเรียนในโรงเรียนอนุบาลโดยมีคุณปู่คุณย่าคอยจัดการให้เหมือนเคย

"เกวได้ยินพี่เคนคุยโทรศัพท์กับภาคิน"

"จะบินไปไหนอีกหรอคะ"

เกวลินถามสามีเมื่อได้ยินคมกริชสั่งให้คนสนิทจองตั๋วเครื่องบินอีกแล้ว สองสามอาทิตย์มานี้เขาบินไปดูงานบ่อยจนไม่มีเวลาให้เธอกับลูกๆเลย.

"บินไปงานแต่งรอบสองของเจ้าคิงกัน" คมกริชบอกเธอยิ้มๆ

"คะ? "

เกวลินแปลกใจเพราะคณิณเพิ่งจะหย่ากับบัวสวรรค์ไปได้ไม่นานเอง

"กับคุณนับดาวนั่นหรอคะ? "

เกวลินเอ่ยถึงนับดาวอย่างไม่ชอบใจเพราะหล่อนคือต้นเหตุที่ทำให้บัวสวรรค์กับคณิณต้องหย่ากัน

"ไม่ไปได้มั้ยคะ เกวสงสารน้องบัวแล้วก็หลานค่ะ" เกวลินบอกกับสามี เธออยู่ข้างบัวสวรรค์มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว

."ใครบอกว่าเป็นนับดาวกัน" คมกริชยักคิ้วให้ภรรยา

"หมายความว่า....? " เกวลินตาโตทันที

"เราจะพาลูกๆบินไปอเมริกากัน" คมกริชเฉลย

"ดีจังเลยค่ะ เกวชักจะตื่นเต้นซะแล้วสิ"

"อยากรู้จังว่าคิงง้อน้องบัวยังไง....? " เกวลินพยายามนึกภาพตาม

บัวสวรรค์นั้นถึงจเห็นว่าเป็นคนอะไรก็ได้ รักคณิณมากและยอมทุกอย่างเพื่อคนที่รัก แต่พอเวลาใจแข็งก็แข็งเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน

"คงเป็นวิธีนี้มั้ง! "

ว่าแล้วคมกริชก็อุ้มหญิงสาวเข้าไปในห้องนอนท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักของทั้งคู่

"ใช่แน่หรอคะ น้องชายของพี่เคนคงจะไม่หื่นทุกเวลาเหมือนพี่ชายหรอกมั้งคะ"

เกวลินเอ่ยขึ้นในระหว่างที่ชายหนุ่มวางเธอลงบนเตียงแล้วตามขึ้นมาคล่อมหญิงสาวไว้ติดๆ พร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความหมาย

"รู้ได้ไง บางทีไอ้คิงมันอาจจะหนักกว่าพี่ก็ได้"

"เพราะอะไรรู้มั้ย" คมกริชถามหญิงสาว

"อะไรคะ? "

"เพราะมันรักบัวสวรรค์มากจนไม่สามารถมองผู้หญิงคนไหนได้อีกเหมือนที่พี่รักเกวจนหัวปักหัวปำแล้วไงล่ะครับ"

คมกริชกระซิบข้างหูเธอแล้วจัดการปิดริมฝีปากบางที่ชอบซักไซร้ด้วยความสงสัยทันทีด้วยบดจูบที่หวานและเริ่มเร่าร้อนขึ้น แต่งงานด้วยกันมาก็หลายปีแล้วทำไมชายหนุ่มจะไม่รู้ว่าต้องกำหราบเมียด้วยวิธีไหนและจะไม่ทำเธอโกรธ หลังจากนั้นก็คงไม่ต้องบอกหรอกนะว่าต่อจากจูบที่ดูดดื่มแล้วอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป....

.

.

.

วันต่อมา....

เกวลินรู้สึกตัวขึ้นในตอนสายแล้วเธอก็รู้สึกเพลียและปวดหัวมากจนแทบลุกไม่ขึ้น

เมื่อคืนเขาก็ไม่ได้ตักตวงความสุขจากร่างกายของเธอมากเท่าไรนี่นา แต่ทำไมมันถึงรู้สึกเพลียมากขนาดนั้นนะ...? หญิงสาวคิดในใจพร้อมกับกวาดตามองหาคนข้างกายแต่ปรากฏว่าเขาไม่ได้นอนอยู่ข้างเธอแล้ว

พี่เคนตื่นก่อนเธออีกแล้วสินะ? ช่วงนี้หญิงสาวตื่นสายบ่อยมากแต่คมกริชก็ไม่เคยตำหนิเธอเลยสักครั้งแถมยังเข้าครัวทำอาหารเช้าให้เธอและลูกๆทานเองอีกด้วย มีสามีน่ารักชีวิตมันก็ดีอย่างนี้แหละนะ....

"ตื่นแล้วหรอ"

เสียงของคมกริชดังขึ้นทำให้คนที่นอนยิ้มอยู่คนเดียวบนเตียงต้องรีบเงยหน้าขึ้นมามองแล้วก็พบว่าคมกริชนั่งมองเธออยู่ข้างๆเตียงพร้อมกับรอยยิ้ม

"ฝันดีหรอ พี่เห็นเรานอนยิ้มอยู่คนเดียวตั้งนาน" เขาถามเธอยิ้มๆ

"เปล่าค่ะ เกวแค่คิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่โชคดีจัง"

เกวลินบอกกับสามีเสียงหวานส่วนคมกริชก็ได้แต่ยิ้ม ไม่ต้องบอกหญิงสาวก็รู้แล้วล่ะว่าเขาน่ะรักเธอมากแค่ไหน

"เอ๊ะ นั่นของใครหรอคะ? "

"พี่เคนไม่สบายหรอ? " เกวลินถามสามีอย่างร้อนใจเมื่อเห็นถุงยาวางอยู่บนหัวเตียง

"ของเกวไง" แต่เขากลับบอกว่าเป็นของเธอ

"คะ? " เกวลินยิ่งมึนงงกับคำตอบของเขา

"เมื่อคืนเกวจำอะไรไม่ได้เลยหรอ" เขาย้อนถามเธอ

"เดี๋ยวนะ...."

เกวลินพยายามนึกย้อนเหตุการณ์เมื่อคืน หลังจากที่เขาได้ตักตวงความสุขจากเรือนร่างของเธอแล้วหญิงสาวก็พยายามที่จะลุกจากเตียงไปชำระร่างกายแล้วหลังจากนั้นเธอก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย....

หญิงสาวรีบเอื้อมมือไปหยิบถุงยาที่วางอยู่บนเตียงมาดูแล้วปรากฏว่ามันมีแต่ยาบำรุงและยาแก้แพ้...

"นี่....นี่เกวท้องอีกแล้วหรอคะ!? "

เกวลินถามเขาอย่างงงๆ จะว่าตกใจก็คงไม่ใช่หรือจะว่าดีใจมันก็ไม่เชิง สรุปว่าเธอยังตั้งตัวไม่ทันมากกว่าที่จู่ๆก็ท้องเป็นว่าเล่น แต่จะไม่ให้ท้องได้ไงล่ะในเมื่อสามีของเธอขยันทำการบ้านทุกวันขนาดนั้นและเธอเองก็กินยาคุมบ้างไม่กินบ้างเพราะบางทีก็ลืม

อีกทั้งคมกริชก็มุ่งมั่นที่จะมีลูกให้ได้ครึ่งโหลซะเหลือเกิน โชคดีที่ได้สามีรวยและสร้างกิจการไว้มากมายเพื่อแบ่งให้ลูกๆบริหารเมื่อโตขึ้น คมกริชเป็นคนคิดการณ์ไกลแบบนี้แหละ

"ใช่ครับ" คมกริชบอกเมียรักพร้อมกับเล่าเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ให้เธอฟัง

คมกริชรีบพุ่งตัวมารับร่างของเกวลินที่เป็นลมกลางอากาศหลังจากที่เธอพยายามลุกขึ้นเข้าห้องน้ำ

หลังจากนั้นชายหนุ่มก็ให้ลูกน้องไปรับหมอจากโรงพยาบาลมาดูเมียรักทันที ก่อนหน้านี้ชายหนุ่มก็สังเกตอาการแปลกๆของหญิงสาวมาพักใหญ่แล้วว่าเธออาจจะอุ้มท้องลูกคนที่5ให้เขาอยู่

เกวลินมีลูกให้เขามาถึง4คนแล้วทำให้ชายหนุ่มจะสังเกตไม่ออก มีเพียงเจ้าตัวนี้แหละที่ไม่เคยสังเกตตัวเองเลย

"ยินดีด้วยนะคะ ภรรยาของคุณกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆค่ะ" นั่นคือข่าวดีที่หมอบอกกับเขา

เกวลินฟังสามีเล่าพร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆ คมกริชเป็นคนช่างสังเกต แม้แต่เรื่องเล็กๆน้อยๆของเธอก็ไม่เคยรอดพ้นสายตาเขา เธอเสียอีกที่ไม่เคยสังเกตตัวเองเลยสักครั้ง.

"เกวเป็นผู้หญิงที่โชคดีจังเลยค่ะ" เธอบอกเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสุข

"ขอบคุณนะคะที่เลือกให้เกวได้เป็นผู้หญิงคนนั้น"

"พี่ก็เหมือนกันครับ ขอบคุณนะที่เกวยอมให้โอกาสพี่" คมกริชโอบกอดเมียรักอย่างชื่นใจ

"พรุ่งนี้เราไปฝากท้องท้องที่โรงพยาบาลกันนะ แล้วก็....ช่วยเป็นกำลังใจให้พี่ด้วย" เขาบอกเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"กำลังใจ? กำลังใจอะไรคะ? " เกวลินเงยหน้าขึ้นถามสามี

"พี่จะไปทำหมันแล้วล่ะ สงสารเมียน่ะ" คมกริชบอกกับเธอ

"แต่ว่าเกวยังมีลูกให้พี่เคนไม่ครบครึ่งโหลเลยนะคะ" เธอแย้งเขา

"พี่ไม่อยากให้เกวเหนื่อยแล้วก็เจ็บแล้วล่ะ ไม่แน่นะบางทีท้องนี้เราอาจจะได้ลูกแฝดก็ได้" คมกริชบอกเมียรัก.

"แล้วพี่ก็อยากให้เกวมั่นใจด้วยว่าพี่จะไม่มีวันนอกลู่นอกทาง ไม่มีวันทำให้ลูกกับเมียเสียใจเด็ดขาด" เขาให้คำสัญญากับเธอ

"เกวเชื่อใจพี่เคนค่ะ ขอบคุณนะคะ"

หญิงสาวซุกหน้าบนอกแกร่งด้วยความรักและอบอุ่นหัวใจ เธอโชคดีจริงๆที่ฝากชีวิตไว้กับผู้ชายคนนี้

"พี่เคนคะ" หญิงสาวเรียกเขาเสียงหวาน

"หืม....? " คมกริชก้มหน้ารอฟังคนตัวเล็กในอ้อมกอด

"เกวรักพี่เคนนะคะ"

"รักมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆด้วยค่ะ" เธอบอกเขา

นั่นคือครั้งแรกเลยจริงๆที่เกวลินเอ่ยคำว่ารักออกมาทั้งๆที่แต่งงานมีลูกด้วยกันถึง5คนแล้วรวมทั้งเจ้าตัวเล็กในท้องด้วย หญิงสาวไม่ได้บอกเขาเพราะเธอเน้นกระทำให้สามีเห็นมากกว่าในขณะที่เขาทั้งบอกและกระทำให้เธอเห็นอยู่ทุกวัน.

"พี่รู้ครับ"

คมกริชยิ้มอย่างสุขใจพร้อมกับจุมพิตหน้าผากมน เขารู้มาตั้งนานแล้วเพราะการกระทำของหญิงสาวมันบอกให้รู้ว่าเกวลินรักเขามากแค่ไหน ตัวเขาเองก็เป็นผู้ชายที่โชคดีมากที่สุดคนหนึ่งเหมือนกัน

----จบบริบูรณ์----

นิยายเรื่องนี้จบแล้วนะคะ ไรท์มาจบช้าเพราะติดปัญหาส่วนตัวขอโทษทุกคนด้วยค่ะ

ปล.ไรท์ขอฝากนิยายเรื่องใหม่รุ่นลูกของไลลาและคิมหันต์เรื่อง 'วิวาห์ไร้หัวใจ' ด้วยนะคะ

​

"นี่เธออยากแต่งงานกับฉันมากจนต้องจัดฉากนี้ขึ้นมาเลยหรือ...? "

"บัว...บัวเปล่านะคะพี่คิง"

"บัวก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกัน"

"หึ! เธอเล่นละครตบตาทุกคนเก่งนี่ แต่มันใช้ไม่ได้ผลกับฉันหรอกนะบัวสวรรค์..."

"เราจะแต่งงานกันแค่ 1 ปีเท่านั้น ครบตามสัญญาเมื่อไหร่เตรียมเซ็นใบหย่าได้เลย"

​

คณิณ อัศวะเทวา

(รุ่นลูกจากเรื่อง ทาสรักราคีมาร)

​

บัวสวรรค์ สุทธากุล

"นี่เธอยอมปล่อยให้ตัวเองท้องเพื่อทำลายสัญญาหรอ! "

คณิณถามเธอด้วยความโกรธจัดโดยไม่คำนึงเลยว่ามันทำร้ายความรู้สึกของคนฟังมากเพียงใด

"ขอโทษค่ะ" เธอได้แต่เอ่ยคำนี้ด้วยความผิดหวัง

​