AREA XXIV เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์

ลงให้อ่านทุกวัน วันละ 4 บท เวลา 20:00 น. [ส่วน E-BOOK มาวันที่ 21/04/68 ราคาเบา ๆ เพียง 149฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ] 

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 34

หลายวันผ่านไป

หลังจากผ่านเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไปแล้วหลายวัน ฉันพยายามทำตัวให้ปกติเหมือนเดิม ทั้งเรื่องเรียน งานบล็อก และทุกอย่างที่ควรทำ

พี่ลาสเตอร์เองก็ยังคงเป็นพี่ลาสเตอร์คนเดิม เวลาอยู่กันสองคนเขาก็ดูปกติ บางทีก็ใจดีจนน่าแปลกใจ แต่เมื่ออยู่ข้างนอก เขากลับทำตัวเหมือนคนละคน ใจร้ายกับฉันอย่างเห็นได้ชัด

เช่นเดียวกับวันนี้...

“เฮ้ ลาสเตอร์~” เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากด้านข้าง

ฉันเหลือบตามองก่อนจะพบว่ามันเป็นกลุ่มสาว ๆ ที่ฉันเห็นบ่อย ๆ พวกเธอมักอยู่รอบตัวเขาเสมอ ไม่ว่าในหรือนอกมหา’ ลัย และวันนี้ก็ไม่ต่างกัน

ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาทักทายพี่ลาสเตอร์ด้วยท่าทางที่ดูสนิทสนมเกินเหตุ ก่อนจะถือวิสาสะวางมือลงบนต้นแขนของเขา

พี่ลาสเตอร์ไม่ได้ปัดออก

กลับกัน...เขายังหันไปยกยิ้มให้เธออีกด้วย

“ว่าไง?”

“วันนี้ไปนั่งเล่นที่ร้านอีกไหม คิดถึงจะแย่แล้ว”

“หืม? คิดถึงขนาดนั้นเลย?”

“ก็นายหายหน้าไปตั้งหลายวันนี่นา ไม่คิดถึงฉันบ้างเหรอ~”

“อืม...ก็ไม่แน่”

ฉันพยายามทำเป็นไม่ได้ยินบทสนทนา แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันดังชัดเจนจนแทบจะสะกดทุกคำ

ทุกคนในมหา’ ลัยรู้ว่าฉันกับเขาเป็นแฟนกัน ถึงแม้จะไม่มีใครพูดอะไรตรง ๆ แต่พฤติกรรมของพี่ลาสเตอร์มันก็ชัดเจนพอแล้วว่าเขาไม่ได้แคร์ว่าฉันจะรู้สึกยังไง

ฉันเดินผ่านพวกเขาไปเงียบ ๆ ไม่คิดจะหยุดดู หรือใส่ใจอะไรมากไปกว่านั้น

แต่แน่นอนว่าหัวใจฉันกำลังบีบรัดตัวเองอย่างหนัก...

BLACKWOOD CAFÉ & GALLERY

ตอนเย็น

หลังจากเลิกเรียน ฉันก็มาที่ร้านของพี่ลาสเตอร์ตามปกติ วันนี้ฉันมีแพลนจะเขียนบล็อกรีวิวเกี่ยวกับกาแฟตัวใหม่ของร้าน

ลูกค้าค่อนข้างเยอะกว่าปกติ อาจเป็นเพราะมีงานเปิดตัวศิลปินที่ใช้แกลเลอรี่ของร้านพี่ลาสเตอร์ในการแสดงงาน

ฉันเดินเข้าไปที่มุมประจำของตัวเอง หยิบแล็ปท็อปออกมาแล้วเตรียมตัวพิมพ์รีวิว

แต่ไม่นานนัก...

“พี่ลาสเตอร์~ หม่ำ ๆ กันไหม~” เสียงยั่วยวนของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น

ฉันเงยหน้าขึ้นแล้วก็เห็นภาพที่ทำให้ฉันต้องชะงัก

ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนตักของพี่ลาสเตอร์ในมุมที่ไม่ไกลจากฉันมากนัก เธอใช้แขนคล้องคอเขา ก่อนจะเอียงหน้ากระซิบที่ข้างหูด้วยท่าทางที่จงใจให้คนอื่นเห็น

และที่สำคัญ...พี่ลาสเตอร์ไม่ได้ผลักเธอออก

แม้แต่สายตาของลูกน้องที่ยืนอยู่รอบ ๆ ยังมีท่าทีลังเลเล็กน้อยเหมือนไม่แน่ใจว่าควรจะเข้ามาห้ามหรือปล่อยไปตามความต้องการของเจ้านาย

“อืม...อยากกินอะไรล่ะ” พี่ลาสเตอร์ตอบกลับเสียงเรียบ น้ำเสียงไม่ได้บ่งบอกถึงความรู้สึกอะไรเลย

แต่ฉันรู้ว่าเขาตั้งใจทำให้ฉันเห็น

จงใจทำร้ายความรู้สึกของฉันทุกทางที่เป็นไปได้

“นิว” ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมีเสียงเรียกดังขึ้นจากด้านหลัง พอหันไปมองก็เห็นพี่คียืนอยู่

“พี่พีท?”

“ไปรอข้างในก่อน” เขาพูดด้วยเสียงเรียบ ๆ แต่ฟังดูจริงจังมากกว่าปกติ

ฉันกำลังจะปฏิเสธ แต่พี่พีทกลับเดินมาดึงแขนฉันเบา ๆ ก่อนจะพาฉันออกจากโซนนั้นไปยังด้านหลังร้าน

“อย่าอยู่ตรงนั้น” เขาพูดขึ้นทันทีที่เราหยุดเดิน “ถ้ารู้ว่าอะไรจะทำให้ตัวเองเจ็บ ก็อย่าไปอยู่ตรงนั้น”

ฉันเม้มริมฝีปากแน่น

“หนูไม่ได้เจ็บ...” ฉันพยายามโกหก แต่พี่พีทกลับถอนหายใจเบา ๆ

“แล้วที่กำลังตัวสั่นนี่คืออะไร?” ฉันก้มลงมองมือตัวเอง แล้วก็พบว่ามันกำลังสั่นจริง ๆ

บ้าจริง...

“ทำไมพี่ลาสเตอร์ต้องทำแบบนี้” ฉันเผลอพูดออกไปทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจ

พี่พีทเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบเสียงเบา “ลองถามมันดูไหม?”

ถามอย่างนั้นเหรอ?

ฉันมองออกไปที่โถงด้านนอกผ่านกระจก พี่ลาสเตอร์ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ผู้หญิงคนนั้นยังอยู่บนตักของเขา ทุกอย่างดูเหมือนปกติ ไม่มีใครสนใจว่าฉันจะรู้สึกยังไง

ฉันกำมือแน่น หัวใจกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง

และฉันก็เริ่มรู้ตัวแล้วว่า...ฉันกำลังหึงเขาเข้าแล้วจริง ๆ

หลังจากพี่พีทพาฉันออกมาจากตรงนั้น ฉันก็พยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองให้สงบลง

แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ภาพที่พี่ลาสเตอร์ปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นนั่งอยู่บนตักเขาก็ยังวนเวียนอยู่ในหัว

เขากำลังจงใจทำให้ฉันเจ็บ

และมันก็ได้ผลดีมากเสียด้วย

“เฮ้อ...” ฉันถอนหายใจพลางหลับตาลง มือยังคงสั่นเล็กน้อย

“กลับก่อนไหม?” พี่พีทถาม

ฉันส่ายหน้า “หนูต้องทำงานต่อ”

พี่พีทมองฉันนิ่ง ๆ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ “อย่าฝืนตัวเองมากเกินไปนะ”

ฉันไม่ตอบ ได้แต่พยักหน้ารับแล้วเดินกลับไปที่มุมเดิม หยิบแล็ปท็อปขึ้นมาทำงานต่อ

แต่สมาธิของฉันมันหลุดไปแล้ว...

VELLUM RESIDENCE

ฉันกลับมาที่คอนโดเร็วกว่าปกติ วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะนั่งอยู่ที่ร้านนาน ๆ

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ฉันนั่งลงที่เตียง ปล่อยให้ตัวเองเผลอคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดทั้งวัน

พี่ลาสเตอร์ใจร้ายกับฉันมากขึ้นทุกวัน

เขาทำเหมือนกับว่าฉันไม่มีตัวตน และทำทุกอย่างเพื่อทำร้ายจิตใจฉันโดยไม่ลังเล

เขาไม่เคยแคร์เลยว่าฉันจะรู้สึกยังไง

ฉันกัดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ พยายามห้ามไม่ให้น้ำตาไหล

ฉันไม่ควรรู้สึกแบบนี้ ไม่ควรรู้สึกเจ็บเพราะเขา

แต่มันก็เป็นไปแล้ว...

แม้จะพยายามบอกตัวเองให้ลืมสิ่งที่เกิดขึ้นที่ร้านวันนี้ แต่ภาพของพี่ลาสเตอร์กับผู้หญิงคนนั้นยังคงติดตาฉันไม่เลิก

เขาจงใจทำให้ฉันเห็น จงใจทำให้ฉันเจ็บ

ฉันเงยหน้าขึ้นมองเพดาน ถอนหายใจออกมาเบา ๆ

แต่ไม่นาน เสียงเปิดประตูห้องก็ดังขึ้น ฉันหันไปมองก็เห็นพี่ลาสเตอร์เดินเข้ามา

เขากลับมาช้ากว่าปกติ และแน่นอนว่ายังมีร่องรอยของน้ำหอมผู้หญิงจาง ๆ ติดอยู่บนตัวเขา

ฉันไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ก้มหน้าลงแล้วเสมองไปทางอื่น

พี่ลาสเตอร์เดินเข้ามา วางของลงบนโต๊ะ ก่อนจะถอดเสื้อแจ็กเก็ตออกแล้วโยนลงบนโซฟา เขาเดินตรงไปที่มินิบาร์ หยิบขวดวิสกี้ออกมาแล้วรินลงแก้ว

“หายไปไหนมา?” เขาถามขึ้นเสียงเรียบ

“อยู่ห้อง” ฉันตอบ

“อืม” เขาพยักหน้า รับคำแบบไม่สนใจ ก่อนจะยกแก้วขึ้นจิบช้า ๆ

ฉันกัดริมฝีปากตัวเองแน่น ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจถาม

“วันนี้ที่ร้าน...” พี่ลาสเตอร์เหลือบตาขึ้นมามองฉัน สายตานั้นเต็มไปด้วยแววขี้เล่นปะปนกับความเย้ยหยัน

“ทำไมเหรอ?”

“พี่ทำแบบนั้นทำไม?” ฉันพยายามพูดเสียงนิ่งที่สุด

“แบบไหน?” เขาเลิกคิ้ว

“ก็เรื่องที่พี่ให้ผู้หญิงคนนั้นนั่งบนตัก”

เขาไหวไหล่ “อ๋อ...เรื่องนั้น”

“...”

“ก็แค่เรื่องสนุก ๆ” ฉันกำหมัดแน่น ความรู้สึกในอกบีบรัดจนเจ็บ

“สนุกเหรอ?”

“อืม” เขาพยักหน้า ยิ้มมุมปากเล็ก ๆ “หรือหนูคิดว่ามันเป็นเรื่องจริง?”

ฉันรู้ว่าเขากำลังเล่นเกมกับฉัน

ฉันรู้ว่าเขาต้องการเห็นฉันหึง แต่ฉันไม่อยากให้เขาได้ในสิ่งที่ต้องการ

“แล้วทำไมพี่ไม่ปฏิเสธเธอ?” ฉันถามเสียงเรียบ พยายามควบคุมอารมณ์

“แล้วทำไมต้องปฏิเสธ?” เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้

ฉันเผลอถอยหลังโดยอัตโนมัติ จนแผ่นหลังชนกับกำแพงห้อง

พี่ลาสเตอร์ใช้แขนข้างหนึ่งค้ำกำแพง กักฉันไว้ภายในพื้นที่แคบ ๆ

“หึงพี่เหรอ?”

“เปล่า” ฉันตอบทันที

“จริงเหรอ?” เขาก้มหน้าลงมาใกล้ ดวงตาคมเข้มสบตาฉันตรง ๆ

“...”

“ถ้าไม่หึง ทำไมต้องหลบตา?” ฉันเม้มริมฝีปากแน่น พยายามไม่แสดงความรู้สึกอะไรออกไป

“พี่ลาสเตอร์...”

“หืม?”

“อย่าเล่นแบบนี้” เขาอมยิ้ม ก่อนจะกระซิบเบา ๆ

“แล้วใครบอกว่าพี่กำลังเล่น?”

ฉันชะงัก

“พี่ไม่ได้เล่น...” เขาขยับเข้าใกล้อีก ริมฝีปากแทบจะสัมผัสกับของฉัน

หัวใจฉันเต้นแรงจนแทบจะควบคุมไม่ได้ แต่ก่อนที่ฉันจะได้พูดอะไร เขากลับกระซิบต่อ

“แต่พี่ก็ไม่ได้จริงจัง”

ราวกับมีมีดกรีดลงกลางอก

ฉันนิ่งค้างไปชั่วขณะ ความรู้สึกจุกแน่นขึ้นมาจนพูดไม่ออก

พี่ลาสเตอร์ผละออกไปเล็กน้อย มองฉันด้วยสายตาเย้ยหยัน

“พี่ไม่ได้จริงจังสักหน่อย หนูต้องทนให้ได้สิ” ฉันกำมือแน่น มองเขาด้วยความเจ็บปวดที่ไม่สามารถซ่อนไว้ได้อีก

“เข้าใจไหม?” ฉันไม่ตอบ แต่เดินผ่านเขาไปอย่างรวดเร็ว ไม่อยากให้เขาเห็นน้ำตาที่กำลังไหลออกมา

พี่ลาสเตอร์ไม่ได้รั้งฉันไว้

เขาแค่ยืนมองตามหลังฉันเงียบ ๆ

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็นกำลังให้หยกหน่อยนะคะ

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย

(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)

—————— ༻・ॐ・༺ ——————