แสงนั่งรถมอเตอร์ไซค์ต่อพ่วงข้าง เร่ขายข้าวราดแกงไปทั่วเมืองปาง ก่อนที่เขาจะกลับหลังจากขายของหมดแล้ว เขาเอารถไปเปลี่ยนเป็รถมอเตอร์ไซค์คันอื่นก่อนขับรถไปหาชาติในตึกแถวเก่า
"ไปเที่ยวกลับมาแล้วเหรอ" ชาติถาม
"ก็ไม่แย่นะ แล้วพวกนั้นเป็ไงบ้าง" แสงถามกลับ
"ก็... ตอนนี้เราก็เสียเงินไปเกือบสองแสนแล้วแต่ทั้งสามคนยังไม่มีใครถูกเรียกเลย" ชาติพูดอย่างเหนื่อยใจกับจำนวนเงินที่พวกเขาเอาไปละลายเล่นเพียงเพื่อการหาใครบางคน
"ทำต่อไปเถอะ วันนี้นายให้พวกเขาไปคนละเท่าไหร่" แสงถาม
"ฉันให้เงินไปคนละห้าหมื่น แต่อีกไม่นานเงินของพวกเขาคงใกล้หมดแล้ว" ชาติตอบ
"เดี๋ยวคืนหน้าทำอย่างกับจะไม่ได้เงินคืนงั้นแหละ" แสงบ่นพร้อมกับหยิบเอาข้าวราดกะเพรากล่องหนึ่งยื่นให้ชาติ แล้วเขาก็หยิบของเขามานั่งกินด้วยเหมือนกัน
"หึ คืนเงินเหรอ จากค่าขายกะเพราอะนะ" ชาติตอบกลับ
"หนวกหูน่า ไม่พอใจก็เอาข้าวกล่องคืนมา" แสงพูดทั้งที่ข้าวเต็มปาก
"เื่อะไรล่ะ ถ้านายหนีไม่ยอมคืนเงิน อย่างน้อยฉันก็ต้องได้อะไรคืนมาบ้าง" ชาติพูดพร้อมกับตักข้าวเข้าปาก ไม่นานนักก็มี SMS ส่งเข้ามือถือของชาติ
"ดูเหมือนมีคนหมดตัวแล้ว เขากำลังกลับ" ชาติไม่ทันพูดจบเสียงมือถือก็ดังขึ้นอีก SMS ก็ส่งมาอีกครั้ง
"ชาวประมงปล่อยเหยื่อแล้ว" ชาติหันมายิ้มให้แสง
"เอาละ ฉันว่าเราก็ควรไปดูหน้างานนะ" แสงพูด พร้อมกับกำลังจะทิ้งข้าวกล่อง
"ไม่เอานะ เราต้องรีบขนาดนั้นเลยเหรอ" ชาติบ่นก่อนที่เขาจะต้องวางข้าวกล่องของเขาทิ้งไว้ แล้วเดินออกไปพร้อมกับแสง
โรงแรมเอเดน
"ให้ตายเถอะ เปลี่ยนไปเยอะนะ จากที่เคยมาครั้งล่าสุด" แสงพูด
"อะไร นายเคยมาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ 10 ปีก่อนเหรอ มาเถอะฉันพานายเข้าเอง" ชาติพูด
"ก็ไม่ได้นานขนาดนั้น" แสงพูดเบาๆ ก่อนที่เขาจะเดินตามชาติเข้าไป
"จริงๆ แล้วที่นี่ส่วนใหญ่ให้ลูกค้ากระเป๋าหนักเล่นเท่านั้น แต่ไม่กี่เดือนก่อนก็เปิดให้คนทั่วไปเข้ามาเล่นได้มากขึ้น ถึงจะไม่ได้เล่นในที่เดียวกันก็เถอะ" ชาติพูดพร้อมเดินนำเข้าไป
"แล้วเราจะไปที่ไหนกัน" แสงถาม
"เราจะไปฝั่ง E ที่นั่นเป็ที่อยู่ของชาวประมง" ชาติพูด
"แล้วตอนนี้ปลาเราเป็ไงบ้าง" แสงถาม
"ยังอยู่ดี ได้เหยื่อเพิ่มไปแล้วคงอยู่ได้ต่ออีกสักพัก" ชาติ
"แล้วนายเตรียมเงินสดมาเท่าไหร่" แสงถาม
"ให้ตายเถอะ นี่นายยังจะไถเงินจากเพื่อนนาอีกเหรอ เพราะงี้ไงถึงไม่มีใครคบ รออยู่นั่นแหละฉันจะไปกดเงิน" ชาติบ่นก่อนเดินจากไป
ในระหว่างนั้นแสงหันไปมองเห็นคนคนหนึ่งเป็คนนำใครบางคนที่หมดตัวไปห้องห้องหนึ่งที่มีประตูปิดมิดชิด แสงเลยเดินเข้าไปหน้าห้องนั้น ในระหว่างที่แสงจะเดินเข้าห้องนั้นก็มีพนักงานคนหนึ่งเดินเข้ามาห้าม
"ขอโทษด้วยครับ ห้องนี้ไม่ได้รับอนุญาต เข้าไม่ได้" พนักงานร่างใหญ่เข้ามาห้ามแสง
"อ๋อ โทษทีครับ พอดีผมเห็นมีคนเข้าไปเลยนึกว่าน่าจะเป็ห้องให้ยืมเงินนะครับ" แสงพูด
"ก็ไม่ผิดหรอกครับ แต่มันมีขั้นตอนค่อนข้างซับซ้อน" พนักงานร่างใหญ่พูด
"ผมคงใจร้อนเกินไปสินะครับ ว่าแต่คุณเป็พนักงานใหม่เหรอครับ" แสงถาม
"ไม่ครับ ผมทำงานที่นี่มา 3 ปีแล้ว" พนักงานตอบ
"งั้นเหรอ น่าแปลกที่ฉันไม่เคยเห็นหน้านาย แน่ใจนะว่าฉันเข้าไปยืมเงินไม่ได้" แสงถาม
"ผมเสียใจที่ต้องตอบว่าขอโทษด้วยครับ" พนักงานตอบ
"งั้นนายเคยเห็นเพื่อนฉันคนนี้ไหม เขาบอกว่าเขาน่าจะมาเล่นวันนี้ บางทีฉันอาจขอยืมเงินเขาได้" แสงยื่นรูปของคนในคดีรถชนให้พนักงานร่างใหญ่ดู
"ไม่ครับ ผมไม่เคยเห็นคนนี้มาก่อนเลย" พนักงานตอบ
"แย่เลยนะครับ อะ นั่นเพื่อนผมอีกคน ผมขอไปทักทายเขาก่อนนะครับ" แสงพูดจบก่อนจะเดินออกมากลับไปหาชาติ
"นี่นายไปไหนมา" ชาติถาม
"ไปแหย่รังแตนมานะ" แสงตอบ
"แล้วได้อะไรมาไหม" ชาติถาม
"ไม่มาก มีพนักงานเก่าคนหนึ่งทำงานที่นี่มา 3 ปีแต่ยังได้เป็แค่พนักงานบริการ" แสงพูด
"แล้วมันแปลกเหรอ" ชาติถาม
"ก็ไม่ ถ้านายมาจากครอบครัวในสลัมหรือมาจากครอบครัวที่ยากจนมากๆ ไม่ก็ยังเป็นักศึกษาที่ยังเรียนไม่จบ แต่เขาไม่ใช่" แสงพูด
"เขามีรูปร่างสูงใหญ่ แข็งแรง เหตุผลที่เขายังไม่ได้เลื่อนตำแหน่งคือ จริงๆ แล้วเขาเป็พนักงานใหม่ ไม่ก็เขาได้เงินจากทางอื่นด้วย" แสงยังอธิบายต่อ
"แล้วนายจะรู้ได้ไงว่าเขาเป็แบบไหน" ชาติถาม
"นั่นเป็เื่ที่เราอาจต้องสืบต่อ แต่ที่น่าสนใจก็คือ ถ้าเขาทำงานที่นี่มาถึง 3 ปี แต่เขากลับไม่เคยเห็นคนในคดีรถชน" แสงพูด
"มันไม่น่าจะ..." ชาติกำลังจะพูด
"ใช่ มันเป็ไปไม่ได้ ถ้าเขาทำงานที่นี่มา 3 ปีจริงเขาต้องเคยเห็นคนในคดีรถชนแน่ แต่เขากลับตอบอย่างไม่มีลังเล" แสงพูด
"น่าสนใจ แปลว่าเขาเคยโดนถามคำถามแบบนั้นมาแล้ว แต่เขายังเลือกตอบว่าไม่เคยเจอ" ชาติพูด
"ใช่ แล้วนายกดเงินมาเท่าไหร่" แสงถาม
"..." ชาติได้แต่เหนื่อยใจกับเพื่อนของเขา ก่อนที่เขาจะยัดเงินหนึ่งหมื่นใส่มือเพื่อนของเขา
"ใช้ประหยัดๆ ล่ะ" ชาติพูดก่อนเดินหนีไป
พวกเขาทั้งคู่ไปนั่งเล่นตู้ปาจิงโกะ
"แล้วทำไมต้องตามมานั่งข้างกันเนี่ย" ชาติบ่นในขณะที่กำลังเล่นตู้ปาจิงโกะ
"ถ้าฉันไม่นั่งข้างนายแล้วจะรู้สถานการณ์ของปลาได้ยังไง" แสงพูด
"นายก็ไปนั่งเล่นกับปลาสิ" ชาติตอบกลับ
"ฉันไม่อยากเล่นดัมมี่" แสงตอบกลับ แถมเขากลับตั้งใจเล่นจนอย่างกับเหมือนไม่ได้มาสังเกตการณ์
ร้านทไวท์
หลังจากที่ทไวท์ถล่มแก๊งค้ายาไป เขาก็แอบเก็บเงินของเ้าพวกนั้นมาด้วย แถมเขายังพาเ้าพ่อบ้านมาทำงานที่ร้านกับเขาด้วย หลังจากที่ทไวท์ให้หมอที่รู้จักรักษาเขาจนหาย ทไวท์ก็ให้ทางเลือกเขาว่า จะไปไหนก็ได้หรือจะมาทำงานกับเขา ภายหลังถึงได้รู้ว่าเขาชื่อ ราม เขาโตในครอบครัวคนรับใช้ แต่เพราะพ่อกับแม่เขาพยายามให้เขาได้เรียนหนังสือ เขาเลยได้ทำงานในส่วนต่างๆ มากกว่าคนรับใช้คนอื่นจนนานเข้าเขาเลยเป็เหมือนพ่อบ้าน บางครั้งเขาต้องไปรับใช้คนต่างชาติด้วย แต่เพราะเ้านายเก่าเขาโดนคดีเล่นงานทางการเมือง เขาเลยต้องเปลี่ยนเ้านายไปเรื่อยๆ สุดท้ายเลยไปจบที่เขาต้องไปรับใช้เ้าพ่อค้ายา เขาทำงานเป็พ่อบ้านมาทั้งชีวิตเขาไม่รู้แล้วว่าจะมีงานอื่นอีกไหมที่สามารถทำได้อีก
"ลุงราม มานี่สิเดี๋ยวฉันจะสอนงาน" สาเธอเดินนำรามเพื่อสอนงานต่างๆ ในร้าน
"รบกวนด้วยครับ" รามตอบกลับ แม้มันจะแปลกๆ ในสายตาของหมอกไปบ้างที่เห็นคนเคยสู้กันอย่างเอาเป็เอาตายมาทำงานด้วยกัน
"นี่ทไวท์แล้วนายจำเป็ต้องเอาเงินพวกนั้นมาด้วยเหรอ" หมอกถาม
"ก็ถ้านายหาเศษเงินจากใบไม้ได้ ฉันก็ไม่คัดหรอกนะที่จะเอาเงินพวกนี้ไปคืนให้ตำรวจ" ทไวท์ตอบกลับ
"แล้วนายจะเอาเงินนั่นไปทำอะไรต่อล่ะ" หมอกถาม
"นอกจากแจกเงินให้คนของฉันแล้ว ฉันยังไม่รู้เลย" ทไวท์พูด
"ถ้าไม่มีปัญหาเื่เงินสด หรืออยากลงทุนเพิ่ม เอาไปซื้อพวกพันธบัตรรัฐบาลได้นะครับ" รามพูดขึ้น
"เออ นายรู้เื่อะไรพวกนี้ด้วยเหรอ" ทไวท์ถาม
"ก็ไม่มากครับ แค่เ้านายเก่าสอนบ้างนิดๆ หน่อยๆ นะครับ" รามพูด
"...." ทไวท์หันไปมองหมอก
"มองอะไร โรงเรียนมันไม่ได้สอนเื่การลงทุนนะ" หมอกพูด
"อา... ราม บางทีเราอาจมีเื่ให้คุยกันมากขึ้น" ทไวท์พูด
โรงแรมเอเดน ฝั่ง E
"ปลาเป็ไงบ้าง" แสงถาม
"เขาเพิ่งใช้เงินที่ยืมจากบ่อนหมดไป แต่ดูเหมือนทางบ่อนไม่ได้เสนอให้ยืมรอบสองต่อ" ชาติพูด
"บอกให้เขากลับเถอะ ดูเหมือนวันนี้เราจะทำได้แค่นี้ มากกว่านี้เขาอาจโดนสงสัย" แสงพูด
"โอเค แล้วเราเอาไงต่อ" ชาติพูด
"เราคงต้องนั่งเล่นไปก่อนสัก 2-3 ชั่วโมงแล้วค่อยออกไป ช่วยหาคนตามพนักงานคนนั้นได้ไหม" แสงพูด
"คนที่นายเข้าไปคุยด้วยอะนะ" ชาติพูด
"ใช่ เขาได้รับความไว้วางใจคอยดูหน้าห้องปล่อยกู้ยืมเงิน ตามเขาเราอาจได้ข้อมูลคนอื่นมากขึ้น" แสงพูด
"ได้ เดี๋ยวจัดการให้" ชาติพูดก่อนเริ่มส่งข้อความ
"ว่าแต่เราต้องอยู่อีก 2-3 ชั่วโมง นายพอมีให้ยืมอีกสักสองพันไหม" แสงหันไปหาชาติ
"....นายนี่มันเกินเยียวยา" ชาติพูดอย่างเหนื่อยใจ
มุมนักเขียน
ในตอนนี้ค่อนข้างสั้น ต้องขอโทษด้วยนะครับเนื่องจากปัญหาสุขภาพใน่นี้เลยทำให้ผมไม่สามารถลงรายละเอียดเพิ่มได้ตามที่ผม้า เพื่อให้ลงได้ทันเวลา อย่างไรก็ตามแสงก็เข้าใกล้คดีของน้องชายเขาไปอีกก้าว ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม ผมได้ทำการอัปเดตรูปภาพไปบางส่วนแล้ว แม้ยังมีอีกหลายภาพที่ยังไม่สามารถใช้ได้เพราะไม่ตรงกับภาพในหัวมากนัก ทุกคนสามารถติดตามภาพและการอัปเดตเนื้อหาในเพจได้นะครับ
6K
