บทที่ 10: ตอนสะสางปัญหาคาใจและคำชมสองแง่สองง่าม
บานประตูเลื่อนกระจกห้องครัวด้านข้างที่ปิดทึบพลันขยับเปิดออกดังปัง! ร่างท้วมหนาอันคุ้นตาของผู้ใหญ่เฉลิมในชุดข้าราชการก้าวเท้าเข้ามาข้างใน ท่ามกลางอุณหภูมิความร้อนระอุที่แผ่กระจายไปทั่วห้องครัวสลัว เจ๊ส้มยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ใบหน้าหวานที่เคยเนียนละเอียดและแดงซ่านด้วยเปลวไฟราคะเมื่อครู่กลับซีดเผือดลงในเสี้ยววินาที มือเรียวบางที่กำลังจับขอบตู้เย็นและกำเหยือกน้ำพลาสติกใบโตไว้แน่นเริ่มสั่นระริกจนได้ยินเสียงน้ำแข็งก้อนข้างในกระทบกันดังแกรก ๆ หัวใจในอกเต้นรัวโครมครามกระชั้นถี่จนแทบทะลุออกมานอกร่าง ความตื่นตระหนกกลัวความลับจะถูกจับได้พุ่งสูงเสียดเพดานบดบังความเสียวซ่านทางกายไปจนสิ้น
“ส้มเอ๊ย... อ้าว ช่างตั้มก็อยู่ด้วยรึ?” ผู้ใหญ่เฉลิมเอ่ยปากทักพลางเดินเข้ามาด้านใน แววตาแฝงความเหนื่อยล้าจากงานแดดร้อนกวาดมองไปรอบ ๆ ห้องครัวที่ปิดทึบและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายอุ่นร้อนแปลก ๆ สามีวัยห้าสิบสองปีขมวดคิ้วสูดลมหายใจเข้าลึก “ทำไมในครัวมันร้อนอบอ้าวขนาดนี้ล่ะส้ม แล้วนี่กลิ่นน้ำมันกลิ่นเหล็กอะไรมันคละคลุ้งไปหมด เมียชงน้ำเย็น ๆ เสร็จหรือยัง คอแห้งจะแย่อยู่แล้วเนี่ย”
เจ๊ส้มพยายามรวบรวมก้อนสติอันลอยเตลิดให้กลับคืนมา เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับระดับน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ ควบคุมขาทั้งสองข้างที่ยังคงสั่นพับ ๆ จากจังหวะรักอันหนักหน่วงที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้า หญิงสาวใหญ่ขยับก้าวเข้าไปหาผู้ใหญ่เฉลิม ยื่นเหยือกน้ำแข็งเย็นฉ่ำส่งให้สามีพลางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อนสมจริง “นี่จ้าพี่เฉลิม น้ำเย็น ๆ ดื่มแก้กระหายก่อนสิจ๊ะ พอดีในครัวนี้ปิดประตูหน้าต่างหนีฝุ่นละอองจากลานหน้าบ้าน ลมมันเลยไม่พัดผ่านน่ะจ้ะ แล้วก็เื่กลิ่นคาวเหล็กคาวน้ำมันนั่น... ก็ช่างตั้มเขาเพิ่งแกะฝาครอบเครื่องสูบน้ำออกมาซ่อมน่ะสิ กลิ่นมันเลยกระจายฟุ้งไปทั่วครัวเลยจ้ะ”
“วี้ดดดดด... ครืดดดด”
เสียงสว่านไฟฟ้าขันกวดชิ้นส่วนเครื่องยนต์ดังกระหึ่มขึ้นขัดจังหวะบทสนทนาได้อย่างลงตัว ตั้มในฐานะช่างไฟฟ้าหนุ่ม อบต. ผู้มีไหวพริบดีเยี่ยม ยืนอยู่บนแท่นรองเครื่องสูบน้ำข้างฝาหลังครัว ชายหนุ่มก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างขะมักเขม้น ใบหน้าคมคายและมัดกล้ามแขนล่ำสันชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อไคลระยับวาวสะท้อนแสงไฟสลัว ตั้มปิดสวิตช์สว่านไฟฟ้าลงก่อนจะหันกลับมาพยักหน้าและยกมือไหว้ทักทายผู้ใหญ่บ้านด้วยท่าทางนอบน้อมถ่อมตนตามประสาลูกบ้านที่ดี
“สวัสดีครับผู้ใหญ่ พอดีผมเข้ามาเช็กระบบเครื่องสูบน้ำหลังบ้านให้พี่ส้มครับ” ตั้มเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงฉะฉานมีหลักการ “เครื่องสูบน้ำตัวเก่าใช้งานหนักจนน็อตตัวเมียและเต้ารับสายไฟหลักชำรุดครับ เวลาเครื่องมันทำงานสั่นขยับจนท่อน้ำเขย่าเสียงดังน่ารำคาญ ผมเลยต้องใช้แรงขันกวดตัวรัดกับตัวเชื่อมทุกจุดให้มันแน่นกระชับ ตอนนี้เรียบร้อยดีแล้วครับ ไม่มีสั่นคลอนออกนอกลู่นอกทางแน่นอนครับผม”
ผู้ใหญ่เฉลิมยกเหยือกน้ำพลาสติกขึ้นเทกรอกน้ำเย็นจัดเข้าปาก ดื่มกินอย่างหิวกระหายจนหยดน้ำไหลย้อยเปียกชุ่มคอเสื้อข้าราชการ ชายสูงวัยปาดปากพลางทอดสายตามองเครื่องสูบน้ำและหันกลับมามองตั้มที่เหงื่อท่วมกายชุ่มโชกจนเสื้อกล้ามสีเทาเนื้อบางแนบเนื้อ เผยลอนกล้ามเนื้ออกแน่นเปรี๊ยะ เฉลิมตบไหล่ตั้มดังปึกด้วยความชื่นชมระคนเอ็นดู “เออ ๆ ขอบใจมากช่างตั้ม! ขยันขันแข็งดีจริง ๆ งานหลวงใน อบต. ก็เพิ่งจะเสร็จไป งานราษฎร์ดูแลชาวบ้านก็ยังไม่ขาดตกบกพร่อง เมียฉันบ่นเื่เครื่องสูบน้ำมันสั่นะเืระรัวจนแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาหลายวันแล้ว นี่ได้ช่างหนุ่มฝีมือดีมาช่วยดูแลกวดรูเต้าเสียบหลักจนแน่นตึงขนาดนี้ ดีจริง ๆ เลยนะส้ม”
คำเอ่ยชมของสามีที่แฝงนัยยะสองแง่สองง่ามโดยไม่รู้ตัว ทำเอาเจ๊ส้มสะดุ้งวาบในอก หญิงสาวใหญ่นึกถึงจังหวะรักระอุอุ่นบนเคาน์เตอร์ครัวที่เพิ่งเสร็จสมสู่จุดสูงสุดไปหยก ๆ ััความแน่นตึงของแก่นกายประดับมุกที่ตอดรัดกลืนกินอยู่ข้างในร่องรักยังคงแจ่มชัดจนร่างกายเบื้องล่างสั่นสะท้านขึ้นมาอีกครั้ง เธอต้องแสร้งทำค้อนขวับเลี่ยงสายตาสามีที่ไร้เดียงสา หันไปจัดระเบียบขวดน้ำปลาและจานชามบนชั้นวางเพื่อซ่อนใบหน้าที่เห่อร้อนแดงซ่านราวกับไข้ขึ้น
“ครับผู้ใหญ่... เื่เต้ารับและการสอดประสานเข้ารูกล่องไฟนี่ต้องละเอียดอ่อนมากครับ” ตั้มพูดกลั้วหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ สายตาวับวามจ้องมองแผ่นหลังอวบอัดของเจ๊ส้มที่กำลังยืนตัวเกร็ง “ผมกวดหัวน็อตตัวหลักเข้ากับเบ้าด้านในจนมิดด้ามแล้วครับ ขันจนตึงเปรี๊ยะไม่มีระยะโยกคลอนให้เกิดประกายไฟแปลบปลาบขึ้นมาอีกแน่นอน แต่ยังไงเนื่องจากเครื่องมันเริ่มเก่าและมีอายุการใช้งานมานาน บางทีช่องเต้ารับด้านในอาจจะหลวมหรือสึกหรอได้ง่าย หากวันไหนพี่ส้มเปิดใช้งานแล้วเครื่องส่งเสียงสั่นรัวขัดข้อง หรือมีน้ำรั่วซึมไหลเยิ้มออกมาจากท่ออีก ก็ส่งข่าวเรียกใช้ช่างตั้มคนนี้มาบริการซ่อมบำรุงให้ถึงที่ได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยครับผู้ใหญ่ ไม่ต้องเกรงใจ”
“ฮ่า ๆ ๆ ดี ๆ พูดจาเข้าทีช่างตั้ม! เมียฉันก็นอนอารมณ์ค้างคาหัวเสียกับเสียงดังสั่นะเืของมันมานาน วันนี้ซ่อมแน่นดีแล้วก็โล่งอกไปที” เฉลิมหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี ดื่มน้ำเย็นหยดสุดท้ายจนหมดเหยือก ก่อนจะหันมาสั่งงานภรรยา “เออ ส้ม... แขกบ้านแขกเมืองและคณะกรรมการหมู่บ้านเขาเดินทางมานั่งรอใต้ปะรำผ้าใบสีฟ้าหน้าบ้านกันจนเต็มหมดแล้ว ส้มรีบยกขนมข้าวต้มมัดกับขนมถ้วยหวานมันที่เราเตรียมไว้ในตู้เย็นออกไปแจกจ่ายต้อนรับชาวบ้านหน่อยเถอะ แดดข้างนอกเริ่มแรงชาวบ้านร้อนจัด คอแห้งคอผงกันหมดแล้ว”
“จ้าพี่เฉลิม ส้มกำลังจะเตรียมยกรังถึงของหวานออกไปพอดีจ้ะ” เจ๊ส้มตอบรับเสียงสุภาพ พยายามปรับลมหายใจหอบถี่ให้เข้าสู่สภาวะปกติ มือเรียวจับดึงเงื่อนผ้าถุงสีส้มอ่อนที่เพิ่งมัดปมขึ้นมาผูกใหม่ให้กระชับแ่ารัดกุม ดึงชายเสื้อคอกระเช้าลูกไม้ลงมาคลุมสะโพกผายอวบเพื่อปกปิดรอยชื้นแฉะของน้ำรักที่ยังไหลย้อนเอ่อล้นอยู่ระหว่างขาหนีบ ร่างกายเธอยังคงสะท้านหวิวและอารมณ์รักคั่งค้างเหนื่อยอ่อนระทวยยังไม่จางหายไปง่าย ๆ
ผู้ใหญ่เฉลิมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงข้าราชการ ดึงธนบัตรใบละห้าร้อยบาทออกมาสองใบส่งยื่นให้ตั้ม “อ่ะนี่ช่างตั้ม ค่าเหนื่อยซ่อมเครื่องสูบน้ำในครัว ค่าน้ำมันรถมอเตอร์ไซค์ ถือว่าช่วยผู้ใหญ่ดูแลคุณนายส้มนะ”
ตั้มรีบยกมือไหว้พร้อมส่ายหน้าปฏิเสธทันทีด้วยมารยาทนอบน้อม “ไม่เป็ไรเลยครับผู้ใหญ่ เงินทองเก็บไว้ใช้น้ำใจชาวบ้านเถอะครับ ผมมาทำงาน อบต. ถือเป็หน้าที่ดูแลสารทุกข์สุกดิบของชาวบ้านอยู่แล้ว ยิ่งเป็บ้านของผู้ใหญ่บ้านและพี่ส้มด้วย ผมยินดีช่วยซ่อมแซมระบบเต้ารับระบบไฟให้เป็พิเศษโดยไม่คิดเงินเลยครับ”
คำปฏิเสธแสนดีมีน้ำใจของช่างไฟฟ้าหนุ่มทำเอาผู้ใหญ่เฉลิมยิ่งพยักหน้าหัวเราะชอบใจสะใจหนักหนา ชมตั้มต่อหน้าเมียรักไม่ขาดปาก “ตั้มเอ๊ยตั้ม... เอ็งนี่มันเด็กหนุ่มรุ่นใหม่ที่มีจิตสาธารณะดีเยี่ยมจริง ๆ หายากนะเด็กวัยเบญจเพสที่ขยันขันแข็งและมีน้ำใจงามแบบนี้ เอาล่ะ ในเมื่อไม่ยอมรับเงินค่าแรง งั้น่หัวค่ำหลังจากประชุมเื่งบประมาณหมู่บ้านที่ปะรำผ้าใบเสร็จ เอ็งห้ามหนีกลับบ้านเด็ดขาดนะ อยู่ร่วมโต๊ะกินเลี้ยงส้มตำไก่ย่างลาบหมูกับพวกเราเสียก่อน ถือเป็คำสั่งจากผู้ใหญ่บ้านเลยนะเว้ย!”
“ถ้าอย่างนั้นผมขอรับคำสั่งด้วยความยินดีครับผู้ใหญ่ ่เย็นผมจะรอร่วมสำรับด้วยครับ” ตั้มตอบรับพร้อมหัวเราะแฝงนัยยิ้มแย้มมีเลศนัย
“เออ ดีมาก! ข้าเดินออกไปคุมงานประชุมด้านหน้าก่อนล่ะ ส้มเอ๊ย... รีบยกขนมหวานตามออกไปเสิร์ฟชาวบ้านนะ อย่าช้าล่ะเมียรัก” ผู้ใหญ่เฉลิมพูดเสร็จก็หันหลังก้าวเดินออกจากห้องครัวไม้ขัดเงา เดินตรงดิ่งออกไปยังลานหน้าบ้านเพื่อจับเครื่องขยายเสียงประกาศรายงานข่าวสารต่อทันที
บรรยากาศภายในห้องครัวหลังบ้านพลันตกกลับเข้าสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงไอร้อนชื้นและเสียงทำงานของเครื่องสูบน้ำที่เดินเงียบกริบ เจ๊ส้มถอนหายใจยาวเหยียด พลางเอามือทาบอกปลอบประโลมหัวใจที่ยังเต้นตึกตักไม่หยุด เธอกำลังก้มลงยกถาดของหวานเตรียมก้าวเท้าเดินตามสามีออกไป ทว่าในจังหวะเสี้ยววินาทีนั้นเอง เงาร่างล่ำสันของตั้มกลับก้าวเข้าประชิดแผ่นหลังของเธออย่างรวดเร็วและเงียบกริบดุจเสือร้าย
“ว้าย!”
เจ๊ส้มอุทานสะดุ้งตัวโยนด้วยความใ ข้อมือเรียวนุ่มข้างหนึ่งถูกฝ่ามือหยาบกร้านอันทรงพลังของตั้มเกาะกุมรั้งไว้แ่า เจ๊ส้มหันกลับมาค้อนขวับด้วยความตื่นตระหนกกลัวสุดขีด ใบหน้านวลเห่อแดงระเรื่อซ่านกระซิบเสียงเบาหวิวขู่ชู้รักหนุ่ม “ตั้ม! ทำอะไรน่ะจ๊ะ ปล่อยเจ๊นะ พี่เฉลิมอยู่หน้าบ้านห่างไปแค่นิดเดียวเอง ข้าวต้มมัดจะร่วงหลุดมือหมดแล้วเนี่ย บ้าจริง ๆ เลยเด็กคนนี้!”
ตั้มไม่ตอบคำขู่ แต่กลับขยับกายกำยำเบียดกระแซะเข้าหาแผ่นหลังและสะโพกอวบอัดของสาวใหญ่อย่างไร้ความเกรงกลัว กลิ่นอายกายชายหนุ่มอันร้อนระอุระคนกลิ่นเหงื่อไคลและกลิ่นน้ำมันเครื่องจาง ๆ ลอยมากระทบจมูกเจ๊ส้มจนหัวใจสั่นไหวหวามกระเจิง ชายหนุ่มก้มหน้าลงต่ำจนริมฝีปากแทบแตะใบหูนุ่มและพวงแก้มแดงก่ำของเธอ กระซิบแ่เบาเสียงทุ้มห้าวสยิวสะท้านชวนสั่นหวิว “ระบบเต้ารับหลักหลังบ้านถูกช่างไฟคนนี้เสียบขันน็อตซ่อมเสร็จไปหนึ่งเปลาะแล้วนะครับพี่ส้ม... แต่ดูท่าทางเครื่องสูบน้ำมันยังระอุร้อนจัดอยู่เลยนะครับ”
ตั้มพูดพลางใช้นิ้วมือแกร่งเกลี่ยลากไล้ผิวเนื้ออ่อนนุ่มที่หลังมือเรียวของเจ๊ส้มอย่างเชื่องช้า ลากขึ้นไปตามเส้นเืนูนที่ข้อมือทิ้งความเสียวซ่านสะท้านะเืเข้าไปถึงทรวงอกอวบอัด ชายหนุ่มขยิบตาข้างหนึ่งอย่างเ้าเล่ห์เปี่ยมล้นเสน่ห์แฝงแรงกามารมณ์ล้ำลึก “คราวหน้าคราวหลัง... ถ้าเกิดระบบไฟกะพริบติด ๆ ดับ ๆ อีก หรือช่องเต้ารับตัวหลักเกิดอาการสั่นไหวหลวมคลอนขึ้นมาอีกครั้ง ก็อย่าลืมส่งข่าวจิกเรียกใช้บริการช่างไฟส่วนตัวคนนี้นะครับพี่ส้ม ผมพร้อมจะแล่นมอเตอร์ไซค์มาช่วยเสียบบำรุงรักษาและกระทุ้งซ่อมแซมระบบไฟส่วนตัวให้พี่ส้มถึงในครัวหลังบ้านนี้ตลอดเวลาเลยครับ”
กระแสลมหายใจอุ่นร้อนของเด็กหนุ่มที่เป่ารดผิวต้นคอเนียนนุ่ม ทำเอาเจ๊ส้มเสียวสะท้านจนหน้าท้องหดเกร็ง ช่องทางรักเบื้องล่างตอดขมิบรัดแน่นดูดกลืนความว่างเปล่าจนชุ่มแฉะเพิ่มขึ้น เธอกลืนน้ำลายฝืดคอ ค้อนขวับตั้มด้วยใบหน้าแดงก่ำสะกดสะท้านความ้า ดึงมือออกจากการเกาะกุมแล้วรีบยกถาดของว่างก้าวเท้าเดินเลี่ยงหนีออกไปทางประตูบานเลื่อนครัวเพื่อเผชิญหน้าชาวบ้านด้านนอกทันที
เจ๊ส้มก้าวเท้าเดินข้ามธรณีประตูออกไปยืนต้อนรับชาวบ้านใต้ปะรำผ้าใบสีฟ้าท่ามกลางแดดจ้า มือเรียวแจกจ่ายข้าวต้มมัดและขนมถ้วยหวานมันให้ลูกบ้านด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจดุจคุณนายผู้ใหญ่บ้านผู้แสนเรียบร้อย อ่อนหวาน และเคร่งครัดในศีลธรรมอันดี ทว่าลึก ๆ ในจิตใจและใต้กระโปรงผ้าถุงสีส้มอ่อนที่ชุ่มชื้น ร่างกายของเธอยังคงร่ำร้องปรารถนาััร้อนแรงป่าเถื่อนประดับมุกของตั้ม และตั้งหน้าตั้งตารอคอยให้ "เต้ารับตัวหลัก" เกิดขัดข้องเสียหายอีกครั้งในเร็ววันอย่างกระวนกระวายใจยิ่งนัก!
--- (โปรดติดตามตอนต่อไป) ---
44K
