2 สัปดาห์ต่อมา
.
.
ศูนย์การค้าซากะ
.
.
ณ ร้าน HJ Plus เวลา 16:30 นาฬิกา
- เฮอิจิ talk -
ทุกคนล้วนมีความชอบเป็ของตัวเองเสมอ และความชอบของแต่ละคนล้วนมีค่าทั้งสิ้น ขอแค่ลงมือทำก็สามารถทำให้ความชอบนั้นกลายเป็จริงได้
"ขอบคุณมากเลยนะครับคุณเนย์ที่มาอุดหนุนเป็ประจำ ถ้าชุดมีปัญหาอีกแวะมาได้เสมอเลยนะครับ (^^)"
"ขอบคุณมากค่ะคุณเฮอิจิ ชุดที่คุณดีไซน์สวยงามทุกตัวเลยค่ะ ฉันชอบั้แ่เห็นครั้งแรกเลย (^^)"
"ขอบคุณนะครับที่ชอบ แต่ผมไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอกครับ (^^)"
"อย่าถ่อมตัวเลยค่ะคุณเฮอิจิ คนมีความสามารถก็ต้องได้รับคำชมเป็ธรรมดา คุณทั้งเก่งทั้งหล่อ รูปร่างหน้าตาดี เพอร์เฟคทุกอย่างจนฉันอดอิจฉาไม่ได้เลยค่ะ (^^)"
"ชมกันเกินไปแล้วครับคุณเนย์ ผมไม่ใช่คนน่าอิจฉาหรอกนะครับ (^^)"
เพอร์เฟคบ้าบออะไรกัน ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย!
"ให้ผมไปส่งมั้ยครับคุณเนย์? (^^)"
"ตายจริง ไม่ต้องหรอกจ้ะ แต่ถ้าอยากมาละก็...คืนนี้พี่ว่างนะ (^^)"
หญิงสาววัยกลางคนยื่นมือออกมาััหลังฝ่ามือของชายหนุ่มรูปงามที่ตัวเองหลงใหลเบาๆเป็การเชิญชวน ชายหนุ่มที่รู้ดีว่าเธอ้าอะไรเผยรอยยิ้มออกมาบางๆก่อนจะค่อยๆชักมือกลับดังเช่นเคย
"ขอบคุณที่ใช้บริการนะครับ (^^)"
ชายหนุ่มตอบกลับเพียงแค่นั้นก่อนจะเดินหายเข้าไปหลังร้านโดยทิ้งให้หญิงสาววัยกลางคนยืนงงพร้อมทำเสียงฟึดฟัดอยู่ตรงนั้นคนเดียว เมื่อชายหนุ่มก้าวเข้ามาหลังร้านก็เจอกับเหล่าลูกมือของเขาทั้งสองคนที่กำลังนั่งตัดชุดตามที่ลูกค้า้าอย่างขยันขันแข็ง พวกเธอหันมามองชายหนุ่มรูปงามพร้อมๆกันก่อนจะส่งเสียงแซวออกมาตามๆกัน
"โดนลูกค้าจีบอีกแล้วเหรอหืม~"
"เฮ้อ...เหนื่อยจริงๆเล้ย พี่เปิดร้านตัดเสื้อไม่ได้เป็เด็กเอ็นสักหน่อย (-*-)"
"ฮ่าๆๆก็พี่เฮอิจิหน้าตาดีนี่นา ลูกค้าส่วนใหญ่ล้วนมีแต่ผู้หญิง ก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่ใครๆต่างก็เข้าหาพี่ (^^)"
"แล้วพวกเธอละ?"
"แหะๆ ตอนแรกขอสารภาพเลยว่าที่มาทำงานที่นี่เพราะชอบพี่จริงๆ แต่พอเห็นอีกร่างของพี่ขอเป็แค่ลูกน้องดีกว่า (^^) / หนูสมัครงานเพราะอยากทำงานที่นี่จริงๆนะคะ แต่อยู่ใกล้คนหล่อก็รู้สึกอิ่มเอมใจมากกว่าเนอะ~"
"ความคิดของพวกเธอนี่น่าขนลุกจริงๆเลย (-_-)"
"อย่าพูดแบบนั้นสิคะ ฟังแล้วรู้สึกไม่ดีเลย (._.) / เดี๋ยวคืนนี้พวกหนูไปหานะคะ (^^)"
"จ้า~ งั้นฝากปิดร้านด้วยนะ"
"ค่า~~ / ได้ค่ะ"
เมื่อได้ยินแบบนั้นทำให้ชายหนุ่มรูปงามนามว่า เฮอิจิ โบกมือลาลูกน้องคนสนิทก่อนจะเดินตัวปลิวออกจากศูนย์การค้าแห่งนี้ตรงไปยังสถานที่แห่งความสุขที่สามารถปลดปล่อยตัวตนของตัวเองได้อย่างอิสระ เดินประมาณสิบนาทีก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าร้านคลับแห่งหนึ่งที่เมื่อก่อนเงียบเหงาอย่างกับไม่มีคนอยู่อาศัย แต่ตอนนี้เหล่าลูกค้าที่น่ารักเริ่มมาออกันตรงทางเข้าเพื่อรอเข้าคลับแห่งนี้อย่างใจจดใจจ่อแม้ยังไม่ถึงเวลาเปิดร้านก็ตาม นั้นทำให้เขารู้สึกมีความสุขที่วันนี้ลูกค้ายังแน่นเหมือนเคย เพราะกว่าจะมาอยู่จุดนี้เขาต้องฝ่าอุปสรรคหลายอย่างอยู่เหมือนกันถึงมีได้ทุกวันนี้
เขาเจอร้านแห่งนี้เมื่อสามปีก่อนตอนที่เขาเครียดกับงานตัดเสื้อจึงมาหาร้านนั่งดื่มแถวๆนี้โดยไม่คาดคิดว่าจะกลายมาเป็เ้าของร้านแห่งนี้จนถึงปัจจุบัน
เมื่อก่อนร้านแห่งนี้มีเจ๊ใหญ่เป็เ้าของ แต่เพราะกำลังทรัพย์มีไม่พอจึงทำได้เพียงเปิดร้านไปวันๆรอลูกค้าที่หลงเข้ามาเพื่อหวังเงินก้อนโต แต่เมื่อเฮอิจิได้เข้ามาที่ร้านแห่งนี้จึงเกิดไอเดียอยากทำให้ที่นี่กลายเป็์ของเขาอย่างที่คิดเอาไว้ เขาจึงเจรจาต่อรองขอซื้อร้านแห่งนี้จากเจ๊ใหญ่อยู่นานจนสามารถได้ร้านแห่งนี้มาไว้ใน เขาจึงเปลี่ยนสถานที่แห่งเงียบเหงาให้กลายเป็สถานที่ครื้นเครงภายในเวลาไม่ถึงครึ่งปีก็สามารถทำให้ร้าน Zibre Club กลายเป็ที่รู้จักกันถ้วนหน้า ถือเป็อีกหนึ่งสิ่งที่เขาแสนภาคภูมิใจกับความสำเร็จครั้งนี้ และตั้งใจว่าจะดูแลร้านแห่งนี้อย่างเต็มที่จึงลงมาเป็พนักงานด้วยอีกคนเพื่อให้เข้าถึงลูกค้าได้หลากหลายรูปแบบ
"เจ๊~ ฉันมาแล้วจ้า~"
"อุ้ยตาย~มาไวนะวันนี้ (^^)" ตรงเคาน์เตอร์บาร์มีหญิงสาวผมดำเงางามที่คาดเดาอายุไม่ได้กำลังนั่งจัดเตรียมอุปกรณ์ต่างๆสำหรับเปิดร้านในยามค่ำคืนนี้ เธอมีนามว่า โนซุกิ เป็เ้าของร้านคนก่อนที่ผมจ้างเธอต่อ เนื่องจากเธอมีประสบการณ์บริหารร้านแห่งนี้มานานและด้วยความไม่อยากเสียบุคลากรมีคุณภาพไปทำให้ผมตัดสินใจจ้างเธอมาช่วยดูแลร้านแทนใน่ที่ไม่อยู่ ทำให้เธอมีตำแหน่งเป็ผู้จัดการร้านไปโดยปริยา
"นี่ก็จะสิ้นเดือนแล้วนะ~ ชักอยากรู้แล้วสิว่าใครจะได้ตำแหน่งขวัญใจมหาชนไป (^^)"
"ก็ต้องเป็ฉันอยู่แล้วสิเจ๊ (^_^)" ร้าน Zibre Club ทุกสิ้นเดือนจะมีกิจกรรมพิเศษให้ลูกค้าได้ร่วมส่งผลโหวตว่า้าให้ใครได้เป็ขวัญใจมหาชน โดยจะมีลูกกวาดสีสันสดใสบริการให้แก่ลูกค้าก่อนเข้าร้าน โดยราคาและสีแต่ละอันจะได้คะแนนไม่เท่ากัน อย่างเช่นสีชมพูได้ห้าคะแนน สีเขียวได้สิบคะแนน ฯลฯ จากนั้นจะมีตู้กระจกขนาดเล็กวางเรียงอยู่ข้างเวทีโดยมีชื่อนามแฝงแต่ละคนแปะเอาไว้ ถ้าลูกค้าถูกใจคนไหนก็สามารถเดินไปหยอดลูกกวาดเพื่อส่งกำลังใจได้ตลอดเวลา เมื่อใกล้ถึงเวลาปิดร้านจะแกะกระปุกออกมานับพร้อมประกาศผลให้ทุกคนรับรู้ในคืนนั้นทันที ใครได้คะแนนเยอะสุดก็จะได้โบนัสพิเศษไป แต่จากที่เปิดร้านมาได้สักพักตัวเองที่เป็เ้าของกลับได้รับผลโหวตมากกว่าใครๆทำให้ไม่ต้องจ่ายโบนัสยังไงละ (^0^)
"เอ...จะใช่เหรอ..."
"ทำไมจะไม่ใช่ละ! ทุกๆเดือนฉันก็ได้ผลโหวตจากทุกคนเสมอนะ"
"ก็่นี้ไอขนุนได้ทิปเยอะกว่าเดือนที่ผ่านๆมาอีกนะ แถมได้จากลูกค้าคนเดิมอีกด้วย"
"จริงดิ!? ไม่ได้สังเกตเลย" เ้าหนุ่มที่ชื่อว่าขนุนเป็พนักงานชายของที่นี่ซึ่งจะคอยขึ้นมาร่วมแสดงบ้างบางครั้งบางคราว หน้าตาของเขาก็ไม่ได้หล่อเหลาอะไรแถมนิสัยก็แปลกประหลาดอีกด้วย แต่ลูกค้าดันติดใจเ้าหนุ่มนั้นอย่างงั้นเหรอ! ชักอยากรู้แล้วสิว่าลูกค้าคนนั้นเป็ใครถึงมีรสนิยมแปลกขนาดนี้
"หัดสนใจรอบข้างบ้างสิ ขืนยังอยู่กับที่ไอขนุนอาจได้คะแนนเยอะสุดเลยก็ได้นะ (^^)"
"หึ ไม่มีทางหรอกเจ๊ แค่ได้ใจลูกค้าคนเดียวเอาชนะฉันไม่ได้หรอก (^_^)"
"จ้า~แม่คนเก่ง ไปๆรีบไปเตรียมตัวได้ละ ใกล้จะถึงเวลาเปิดร้านแล้ว"
"ไปก็ไป เดี๋ยวมาช่วยเตรียมของนะ"
เมื่อใกล้ถึงเวลาเปิดร้านทำให้เฮอิจิเตรียมลุกไปทางหลังร้านเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าตามที่หวังไว้ แต่ระหว่างที่เดินก็มีใครสักคนวิ่งสวนออกมาพอดิบพอดีจนเกือบทำให้เขาเซล้ม เมื่อมองดีๆเขาคนนั้นก็คือเ้าขนุนนั้นเอง เฮอิจิทำท่าจะหัดไปด่าเ้าเด็กเมื่อวานซือแต่สายตาก็สะดุดเข้ากับชายหนุ่มคนหนึ่งที่ขนุนกำลังเข้าไปคุยด้วยอย่างร่าเริง ดูจากการแต่งตัวน่าจะเป็พนักงานออฟฟิศธรรมดาๆ ไม่น่ามีกำลังทรัพย์ขนาดนั้น แต่ทำไมเ้าขนุนถึงเอาอกเอาใจขนาดนั้นกัน ชักเริ่มอยากรู้จักลูกค้าคนนั้นแล้วสิ
"ค่อยแวะไปทักทายก็แล้วกัน"
.
.
ไอขนุนจะโดนแย่งลูกค้าแล้ว ไม่!!!!
.
.
ชาวXสามารถเล่นแท็กได้ที่ #ปิ๊งรักคนสวยขา
.
.
2K
