บทที่ 8 เธอจะแก้แค้นพวกเขา
หญิงสาวได้ยินทุกคำที่กู้จั่วซือพูดออกมาอย่างชัดเจนเธอกำมือแน่น
ความหมายของเขาคือ เอาชีวิตของพวกเราสองแม่ลูกไปแลกกับความปลอดภัยของลู่เมิ่งเสวี่ยอย่างนั้นหรือ?
กู้จั่วซือ ตกลงคุณเป็คนหรือปีศาจ?
ทำไมถึงไม่มีความเป็คนอยู่เลย!
คุณหมอผ่าตัดก็ไม่ได้ช่วยหญิงสาวพูดอะไรต่อคุณหมอที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งกำลังเตรียมวางยาสลบเธอก็วางเข็มยาสลบลงหยิบอุปกรณ์เจาะเืมาเจาะเืหญิงสาวแทน
หญิงสาวรู้สึกเหมือนชีวิตของเธอกำลังหมดไปตามเืที่ไหลออกจากตัวเธอ
ถ้าหากเธอและลูกตายไปแบบนี้ ต่อให้เป็ผีก็จะไม่ปล่อยกู้จั่วซือและลู๋เมิ่งเสวี่ยไป!
หาก์มีตาก็ขอให้เธอมีชีวิตรอด!ต่อให้เธอต้องใช้ชีวิตทั้งหมดของเธอเพื่อแก้แค้นกู้จั่วซือและลู่เมิ่งเสวี่ยเธอก็ยอม เธอจะทำให้พวกเขาชดใช้ในสิ่งที่ทำกับตัวเองทั้งหมด
เมื่อความดันลดต่ำลง เธอรู้สึกเหมือนกับตกลงไปใต้ทะเลที่ดำมืดนั่นอีกครั้ง...
ห้องผ่าตัดอีกฝั่งหนึ่ง ลู่เมิ่งเสวี่ยที่มีอาการเสียเืมากตามที่หมอพูดขึ้นเมื่อครู่ตอนนี้กำลังนอนเล่นโทรศัพท์บนเตียงอย่างสบายใจแผลที่่ท้องของเธอจัดการเสร็จเรียบร้อยตั้งนานแล้วถูกกระจกแทงร่างกายก็จริง แต่ก็ไม่ได้ร้ายแรงถึงชีวิต แค่ดูแลรักษาสิบถึงสิบห้าวันก็หายเป็ปลิดทิ้งแล้ว
นางพยาบาลที่กำลังถือถุงเืก็เปิดประตูเข้ามานำเืวางบนถาดข้างๆ
บนถาดนั้นมีถุงเือยู๋แล้วสองถุง
“รวมกับถุงนี้เืในร่างกายของหลินหว่านไป๋ก็ถูกเจาะออกมาแล้วครึ่งหนึ่งได้ยินว่าตอนนี้กำลังจะทำการผ่าคลอดหลังจากผ่าตัด เธอจะต้องอยู่ได้ไม่นานแน่นอน” นางพยาบาลอธิบายสถานการณ์ที่เธอถามมาให้ฟัง“เด็กในท้องของเธอนั้น จะรอดหรือไม่รอด ต้องดูที่โชคของเขาแล้ว”
ลู่เมิ่งเสวี่ยวางโทรศัพท์ลงและเหลือบมองถุงเืพวกนั้นแล้วพูดอย่างรังเกียจว่า “เอาเืสกปรกพวกนี้ไปเททิ้งท่อน้ำให้หมดเห็นแล้วอยากจะอ้วก...”
ถ้าเด็กนั่นโชคดีรอดมาได้ เธอแค่ทำเป็คนดีรับเลี้ยงเอาไว้ ต้องได้รับคำชมจากกู้จั่วซือและคุณปู่กู้แน่นอน...
แถมยังเอาความโกรธแค้นที่มีต่อหลินหว่านไป๋ไปลงที่เด็กนั่นต่อได้
ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวจริงๆ
ลู่เมิ่งเสวี่ยพูดจบก็นอนเล่นโทรศัพท์ต่อ
บนหน้าจอโทรศัพท์นั้นกลับเป็กล้องวงจรปิดที่ให้เห็นถึงทางเดินหน้าห้องผ่าตัด
ท่าทางกังวลใจของกู้จั่วซือหน้าห้องผ่าตัดถูกลู่เมิ่งเสวี่ยเห็นจากกล้องวงจรปิดหมดแล้ว!
หลังจากหนึ่งชั่วโมงผ่านไป นางพยาบาลออกมาบอกว่าหลินหว่านไป๋กับลูกในท้องของเธอรอดชีวิตทั้งคู่!
แต่จากการที่หลินหว่านไป๋เสียเืมากเกินไปทำให้เธอกลายเป็เ้าหญิงนิทราไม่รู้ว่าเธอจะสามารถฟื้นขึ้นมาได้อีกไหม...
ลู่เมิ่งเสวี่ยขมวดคิ้วแน่น “นังนั่นยังรอดมาได้อีก!”
เธอนี่มันดวงแข็งจริง!
แต่รอดมาก็ดี เธอจะได้ฆ่าเวลาด้วยการทรมานนังผู้หญิงนั่นต่อ
ดวงตาของเธอปรากฏความคิดชั่วร้าย เธอเรียกนางพยาบาลเข้ามาใกล้ๆ สั่งด้วยเสียงเบาๆ ว่า “เดี๋ยวเธอไปหาทารกที่เกิดเวลาใกล้เคียงกับหลินหว่านไป๋มาแล้วก็สลับเด็กสองคนนั้นซะ...”
หลินหว่านไป๋ ทางที่ดีคือขอให้ตัวเธอเองไม่ต้องฟื้นขึ้นมาอีกไม่งั้นฉันจะทำให้รู้สึกถึงคำว่าตายทั้งเป็!
ลู่เมิ่งเสวี่ยเก็บโทรศัพท์แล้วนอนลง
“วางยาสลบฉันได้แล้วฉันควรออกไปแล้ว”
“ได้ค่ะ”
สิบนาทีผ่านไป คุณหมอก็เข็นลู่เมิ่งเสวี่ยที่นอนสลบยังไม่ได้สติออกมา
กู้จั่วซือที่รออยู่ด้านนอกก็รีบเข้ามาหาทันที
“เมิ่งเสวี่ยเป็ยังไงบ้างครับ?”เขาถามอย่างร้อนใจ
“โชคดีที่ได้เืทันเวลาทำให้การผ่าตัดของคุณลู่ผ่านไปได้ด้วยดีตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว แค่ต้องพักผ่อนให้เพียงพอ...” คุณหมอพูดตามที่ลู่เมิ่งเสวี่ยสั่งแล้วเสริมอย่างระวังว่า “แต่ว่า...”
“แต่ว่าอะไรครับ?”กู้จั่วซือถามแบบกดดัน
“คุณลู่ถูกกระจกแทงเข้าที่มดลูกของเธอทำให้เธอไม่สามารถตั้งครรภ์ได้อีก”
กู้จั่วซือขมวดคิ้วน ตั้งครรภ์ไม่ได้ คนสืบทอดตระกูลกู้ล่ะ จะทำยังไง”
ใช่แล้ว ลูกชายที่หลินหว่านไป๋เพิ่งคลอดออกมาไง!
มีแค่เวลานี้เท่านั้นแหละที่คนไร้หัวใจอย่างกู้จั่วซือจะคิดถึงหลินหว่านไป๋
46K
