“อ่าส์~~อื้ม~กะ..กาย..ไอซ์เสียวอื้อ~~”
“เสียวแล้วชอบไหม?”
“อื้ม~~มาก”
น้ำแข็งบิดเกร็งทั้งตัวด้วยความเสียว ขณะที่เธอกำลังถ่างอ้าขาสองข้างออกกว้าง เพื่อให้เกสรของกลีบดอกไม้หวาน ได้ัักับลิ้นชุ่มของเวหาได้มากที่สุด ก่อนที่ลิ้นอุ่นจะดุนดัน ขยับปลายลิ้นเลียรอบวน ระหว่างกลีบดอกไม้ทั้งสอง และเกสรตรงกลาง แล้วห่อลิ้นเล็กสอดส่งเข้าไปในโพรง์อันฉ่ำชุ่ม มันละมุนสุดเสียวซาบซ่าน จนร่างงามพลิ้วไหวใจแทบขาด ได้แต่แผดเสียงร้องครวญครางในลีลาลิ้นสวาทของเวหา ที่เลิศล้ำสุดรัญจวน ส่งผลให้หญิวสาววัยสะพรั่งถึงกับคลั่งไคล้ต้องเรียกขอ พอถ้ำอุ่นตอดหนึบหนับ เขาก็รีบขยับปลายลิ้นออก แล้วสอดใส่เอ็นหัวถอกเข้าไป มุดหัวแหวกว่ายในโพรงสวาทอย่างเริงร่า นำพาทั้งคู่ดื่มด่ำในรสรักสุดหัวใจปรารถนา ไม่ว่าท่วงท่าลีลาใด สองกายก็สอดประสาน ส่งเสียงครวญครางอย่างสุขล้น
“อ่าส์~อ้าส์~อื้ม~ซี๊ด~~”
“ทำไมมาช้าจัง”
“วันนี้ที่โรงเรียนมีคัดเลือกเชียร์ กายเป็คณะกรรมเลยออกช้านะ”เวหาจอดรถได้รีบตอบคำถาม
“งานของยิหวาอดีตแฟนกายไม่ใช่เหรอ?”น้ำแข็งแกล้งแซว
“พูดเื่นี้อีกแล้วนะ”
เวหาส่งเสียงดุเขาเคยอธิบายเื่นี้ไปแล้ว ว่าดวงยิหวาทึกทักไปฝ่ายเดียว ทั้งเื่ไปซื้อของมาทำรายงาน ที่เป็ต่อบอกว่าไปกับแฟน รวมไปถึงเื่ที่สนามบาส เขารู้เื่ถึงกับโมโหใส่ และไล่ให้ยิหวาไปขอโทษน้ำแข็ง
นับแต่นั้นมาดวงยิหวากับเขาแทบไม่ได้คุยกัน แม้เรียนร่วมชั้น แต่มา่นี้ั้แ่น้ำแข็งเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัย ร่างงามก็มักจะหวาดระแวง ชอบดูแคลนหาว่าเขามีคนโน้นคนนี้ ทั้งที่พบเจอกันทุกวัน
“ก็ไม่แน่ ไอซ์ไม่ได้อยู่ด้วยแล้วนี่”
“ไอซ์ครับ ไม่เอา..ไม่งอแง วันนี้กายแค่ไปส่งนะ พอดีแม่มาหา มีเื่ต้องคุยกัน”เวหาเอ่ยพลางยื่นหมวกกันน็อคส่งให้หญิงสาวขี้งอน
“อื้ม~ วันศุกร์นี้ไม่ต้องมารับนะ น้ำแข็งไปทำรายงานบ้านเพื่อน แต่ไม่ต้องห่วงนะไอ้ไผ่ก็ไปด้วย”
“อื้ม~แล้วกลับวันไหน ให้ไปรับไหม?”
“อาทิตย์ แต่ไม่ต้องไปรับ..พอดีพี่ชายไอ้ไผ่มารับ”
“อื่ม..งั้นก็ดูแลตัวเองดีๆนะ”
“กายก็ด้วย”
ความััของทั้งคู่ ยังดำเนินไปเรื่อยๆ ท่วมกลางวันเวลาที่แปรเปลี่ยน จนเวหาเข้าเรียนต่อในรั้วมหาวิทยาลัย จากเด็กหนุ่มวัยรุ่น สู่ชายหนุ่มเต็มวัยใบหน้าโดดเด่นเห็นความหล่อคมยิ่งกว่าเก่า
ในขณะที่ว่าที่คุณหมอก็มุ่งมั่นขยันเรียน ชนิดที่ว่าคลาสไหนที่ยังคาใจ แม้เรียนผ่านไปแล้ว ก็ขอลงเรียนซ้ำ
“น้องกายเข้าชมรมบาสกับพวกไหม?”
รุ่นพี่สาวดาวคณะเดินมายืนเอกสารใบสมัคร ขณะที่เวหากับเพื่อนนั่งพูดคุยกันบนโต๊ะหินอ่อนอย่างสนุกสนาน
“ผมเล่นบาสไม่เป็ แต่อยากเข้าชมรมกับพี่คนสวยได้ไหมครับ”
เพื่อนคนหนึ่งแซวขึ้น ขณะที่รุ่นพี่สาวเอาแต่ส่งสายตาให้เวหาอย่างชัดแจ้งในเจตนา ก่อนที่เธอจะส่งเสียงหวานต่อ
“ได้สิ! ขอแค่น้องกายสุดหล่อสมัคร”
หญิงสาวส่งสายตาเชื้อเชิญอย่างมีจุดหมาย แล้วเดินจากไป ขณะที่เพื่อนอีกคนรีบดึงใบสมัครในมือของเวหามาดู พร้อมกับคำนินทา
“สวยนะ แต่อย่าเลยมึง ซิสคนนี้ไม่ธรรมดา”
“ยังไงวะ!”เพื่อนอีกคนรีบเอ่ยถาม
“ก็ซิสรันวงการเื่กินดุ ปาดเรียบเด็กหน้าตาใส่ๆ แถมยังหลงลีลานางหัวปักหัวปำเลยทีเดียว”
เพื่อนคนเดิมขยายความเล่าต่อ ขณะที่เวหาได้แต่นั่งฟังอย่างเงียบๆก่อนจะคิดตามหากเขาได้วาดลีลา ไม่แน่ว่าคนที่หลงอาจเป็รุ่นพี่สาวก็เป็ได้
ฟากฝั่งน้ำแข็งเอาแต่สนใจวิชาเรียน แม้มืดค่ำยังค้นคว้าหาความรู้ในห้องสมุด จนมีเสียงใครบางคนเอ่ยขึ้นอย่างจงใจมาหา
“หาเล่มนี้อยู่หรือเปล่าครับ”
“อ้า..ขอบคุณมากมิน นี่ยังไม่กลับอีกเหรอ”
น้ำแข็งยกยิ้ม พลางยื่นมือเล็กรับหนังสือจากรุ่นน้องปีสอง ที่รู้จักกันมาระยะหนึ่งจากการเรียนซ้ำคลาสของเธอ เพราะความคาใจแม้เรียนจบไปแล้ว
“ยังครับ รอคนถาม”
มินหนุ่มหล่อดูสุภาพเรียบร้อย แต่แอบซ่อนความเ้าชู้อยู่พอตัว เขาสนใจน้ำแข็งั้แ่แรกเห็นตอนอยู่ในคลาส จนได้รู้จักพูดคุยกัน เขาก็ยิ่งสนใจมากขึ้น
“อ่อ..”น้ำแข็งไม่ได้สนใจรีบเปิดหนังสืออ่านก่อนจะหยุดชะงัก
“พี่น้ำแข็งจะให้เกียรติทานข้าวเย็นกับผมสักมื้อได้ไหมครับ”
“หา!!”
“อย่าพึ่งเข้าใจผิดนะครับ ผมแค่ชื่นชมและทึ่งในการเรียนของพี่ แต่ถ้าพี่ไม่สะดวกผมขอโทษ”
“อื่ม..ก็ได้นะ ว่าแต่ที่ไหนดี”
น้ำแข็งก้าวขึ้นนั่งบนรถยนต์ของมิน เพื่อเดินทางไปยังร้านอาหาร ที่ตั้งอยู่ในห้างสรรพสินค้าย่านมหาวิทยาลัยที่พวกเขาเรียน ในขณะที่เวหาก็กำลังเดินไปซื้อชุดกีฬากับกลุ่มเพื่อนๆ ในห้างนี้พอดี ทำให้จังหวะหนึ่งของสายตาเขา มองไปเห็นใครบางคน นั่งกินข้าวอยู่ในร้านอาหาร ทั้งที่วันนี้เขาชวนให้มาช่วยเลือกชุด แต่คนที่นั่งอยู่ตรงนั้น กลับบอกว่า จะไปค้นคว้าหาข้อมูลในห้องสมุด
“กายสีนี้สวยวะ!”
“อื่ม..แต่กูว่าลายไม่โดน”
“เออวะ”
เวหาแกล้งไม่สนใจ ทั้งที่ข้างในมันคุกรุ่นด้วยความโมโห อยากจะเดินเข้าไปแสดงตัว แล้วต่อยหน้าไอ้คนที่มายุ่งกับแฟนคนอื่นให้สาแก่ใจ
“กายหลับหรือยัง”
“ยัง..ไอซ์ละ”เวหาตอบเสียงห้วนส่งผ่านลำโพงโทรศัพท์
“อื่ม..อ่านหนังสือสักพักก็จะนอนแล้วละ คิดถึงกายนะ”
“อื่ม..คิดไอซ์เหมือนกันนานแล้วนะ..อยากอ่า”
“อื้ม..เสาร์นี้เดี๋ยวไปหา แต่ไม่ค้างนะอาทิตย์เช้ามีคลาส”
“อื่ม..อาทิตย์กายก็มีซ้อมบอลกับเพื่อนเหมือนกัน”
“งั้น..นอนนะ ฝันดี”
หลังจากน้ำแข็งวางสายจากเวหาก็ทิ้งตัวลงนอน อย่างใช้ความคิด เพราะภาพวันนี้ทำให้เขารู้สึกระแวงอีกคนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เช้าวันเสาร์น้ำแข็งนั่งแท็กซี่มาหากายที่คอนโดของเขา เพราะั้แ่เข้ามหาวิทยาลัย เวหาก็ขอให้แม่เช่าคอนโดใกล้ๆที่เรียนให้ เพื่อความสะดวก
“จุ๊บจ๊วบ~~~อื่มส์~~~”
สองริมฝีปากอุ่นจูบกันและกันอย่างดูดดื่ม ก่อนที่น้ำแข็งจะยกตัวขึ้นโยกขย่มเอ็นใหญ่อย่างเมามัน ขณะเดียวกันเวหาก็ขยับริมฝีปากร้อนดูดเลียยอดยอดปทุมถันสีชมพูคู่หวาน พร้อมกับขยับมืออุ่นนวดคลึง เนินเนื้อเต้าอวบเต่งตึง จนเต็มล้นมือใหญ่มากกว่าเมื่อก่อน บ่งบอกถึงเนื้อนวลเติมใหญ่ วัยสะพรั่ง
แต่แม้เนื้อตัวยังอวบอิ่มกลับเอวเล็กคอก ส่งผลให้สะโพกผายได้รูปงอนสวย ในเวลาสวมใส่กระโปรงนักศึกษายิ่งดูน่ามองไม่อาจละสายตา ทั้งผิวกายก็ขาวใสนุ่มเนียนน่าัั ทั้งที่เ้าตัวก็ไม่ได้อวบอ้วน
เพียงแต่โตเป็สาวเต็มวัย ยิ่งเป็เหตุให้เวหารู้สึกหวงแหนเ้ากายงาม กลัวคนอื่นจะมาจับต้อง ของที่ตนรัก เขาขยับริมฝีปากร้อนขบกัดต้นคอหอมอย่างพลั้งเผลอในความหวง จนมีเสียงหวานพร่ำดุขึ้น
“กะ..กาย อย่าทำรอยนะ ไอซ์มีเรียน”
“อายเพื่อนเหรอครับ”
“เปล่าแค่ไม่อยากให้ใครมอง”
“ไม่อยากให้ใครมอง”
เวหายกใบหน้าขึ้น จ้องมองั์ตาหวานเยิ้ม ด้วยพิษรักที่กำลังแผดเผา ก่อนที่เขาจะหลับตาพริ้ม เมื่อริมฝีปากอุ่นจูบดูดดึงอย่างออดอ้อนเอาใจ จนทำให้ตัวเขาละลายเป็ของเหลวในทันที
ถึงแม้ในใจลึกๆยังเคืองขุ่น แต่ก็สุดทานทนกับลีลารักอันเล่าร้อน ที่ทำให้เขาถอดถอยตัวไม่ขึ้น เฝ้ากลืนกินทุกท่วงท่ามายาวนานเข้าปีที่4และยิ่งทวีความลุ่มหลงไม่รู้จักเบื่อ
“จุ๊บ..ไปนะ มีเวลาจะมาหานะครับ”
“สัญญานะ”
น้ำแข็งแต่งตัวใส่เสื้อผ้า ก่อนจะหันมาร่ำลาคนนอนเปลือยกายอยู่บนเตียง หลังจากจัดหนักแบบยกซดหมดน้ำไปสามรอบใหญ่ๆ แต่ก็ยังไม่สาแก่ใจ เขาอยากทำให้ร่างงาม นอนซมอยู่บนเตียงดังเป็ไข้ เขาจะได้กอดกกให้สมใจ
“สัญญาครับ”
น้ำแข็งเดินออกจากห้องด้วยความรู้สึกหน่วงๆหัวใจ เพราะตอนที่เวหาเข้าห้องน้ำ เธอแอบดูโทรศัพท์ของอีกฝ่าย พบเจอรูปถ่ายในชมรมของเขา ดูแรกๆก็ไม่มีอะไร แต่ดวงตากลับไปสะดุดตรงเสื้อที่ผู้หญิงคนหนึ่งสวมใส่
ก่อนที่น้ำแข็งจะเดินปรี่ไปดูที่ตู้เสื้อผ้าของเวหา ทำให้แน่ใจว่าผู้หญิงคนนั้นสวมใส่เสื้อตัวที่เธอช่วยเลือกให้เวหาใส่ ตอนคัดเลือกนักกีฬาบาสประจำโรงเรียน น้ำแข็งถอนลมหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะก้าวเดินไปยังลิฟต์ของคอนโด
“คงไม่มีอะไรหรอกมั๊ง”
ความหวาดระแวงของทั้งคู่ เริ่มก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางช่องว่างของเวลาและหน้าที่ ที่เกิด ถึงแม้หลายๆ เื่มันจะแค่บังเอิญ เช่นเื่เสื้อที่รุ่นพี่สวมใส่ ในวันนั้นเวหานำเสื้อตัวโปรดนั้นไป แต่อยู่ๆ รุ่นพี่สาวก็ดันมาเห็น และบอกว่าเป็เสื้อรุ่นโปรด อยากลองสวมใส่ และขอถ่ายรูปเอาไว้ แต่พอแยกย้ายก็ดันลืมไว้ในรถของเพื่อนในกลุ่ม
ส่วนน้ำแข็งก็ไม่ได้เปิดโอกาสให้ใครเข้ามา หลังจากรู้ว่ามินรุ่นน้องมีคนข้องเกี่ยวอยู่เยอะ แต่เพราะความมุ่งมั่นอยากเป็หมอ เขาจึงเอาแต่ให้เวลากับการเรียน หวังเพียงเวหาจะเชื่อใจ แต่สุดท้ายความห่างก็เป็เหตุ
1K
