ท้าชะตา หนีตาย

ตอนที่ 1 เสียงระฆัง
กริ่ง กริ่ง กริ่ง!!!
กริ่ง กริ่ง กริ่ง!!!
เสียงระฆังดังก้องกังวานไปทั่วหมู่บ้าน เมื่อระฆังถูกตีขึ้น มันเป็นสัญญาณบางอย่าง ที่บอกให้คนในหมู่บ้านรู้ล่วงหน้า เสียงฆ้องระฆังมันดังต่อเนื่องจนแผดหู และเสียดสีเข้ามาแยงในแก้วหู ยิ่งได้ยินเสียงนี้นานๆ ยิ่งรู้สึกชวนน่าปวดหัว ผู้คนในหมู่บ้าน ชาวบ้านทั้งหลาย ทั้งพ่อค้า แม่ขาย ที่กำลังเดินเร่ขายของอยู่ตามตลาดนัดเล็กๆ พอพวกเขาได้ยินเสียงระฆังดังขึ้นเท่านั้น ทุกคนในหมู่บ้าน ไม่ว่าจะกำลังประกอบกิจการใดๆ อยู่ ต่างก็พากันอยู่ในอาการหยุดสงบนิ่ง ละวางสิ่งที่อยู่ตรงหน้า และแล้วสายตาแห่งความสงสัยข้องใจก็ทอประกายขึ้น ทุกคนมองหน้ากันด้วยความฉงน เพราะเป็นที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่า ทุกครั้งเมื่อมีสัญญาณระฆังดังขึ้น อีกสักพักชั่วครู่ ก็จะมีคนของทางการ เดินทางเข้ามาที่หมู่บ้านของพวกเขา
มันน่าแปลกประหลาดยิ่งนัก เพราะครั้งสุดท้ายที่เคยได้ยินเสียงระฆังนี้ดังขึ้น จำได้ว่า เวลามันก็ผ่านมาหลายสิบปีแล้ว ตั้งแต่ยังไม่ผลัดแผ่นดินใหม่ ผู้ปกครองเมืองคนก่อนยังคงมีชีวิตอยู่ แต่หลังจากที่ผลัดเปลี่ยนแผ่นดินใหม่ การปกครอง อำนาจทั้งหมด ถูกเคลื่อนย้าย และจัดแจงระบบเสียใหม่ จากนั้นมาพวกเขาก็มิเคยได้ยินเสียงฆ้องระฆังนี้ดังขึ้นอีกเลย ความน้อยเนื้อต่ำใจของชาวบ้านตาดำๆ หรือแม้กระทั่งผู้นำของผู้บ้านเองก็ตาม พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะมีความคิดด้านลบ กับอาณาจักร เพราะว่าบางครั้งชาวบ้านในหมู่บ้านต่างก็พากันมีความคิดว่า อาณาจักร เมืองหลวงนั้น ทรงลบเลือน หรือหลงลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าในแผนที่ ยังมีหมู่บ้านเล็กๆ ของพวกเขาตั้งอยู่ในนั้นด้วย หรือบางทีคนของอาณาจักร ในเมืองหลวง พวกเขาอาจจะคิดว่า
หมู่บ้านนี้มีประชากรอาศัยอยู่ก็จริง แต่ว่าจำนวนนั้นน้อยนิด แถมยังเป็นหมู่บ้านขนาดเล็ก และยังตั้งอยู่ใต้สุดของเขตการปกครอง ทั้งระยะทางที่ห่างไกล จากเมืองหลวงหลายร้อยกิโลเมตร ประกอบกับพื้นที่อาณาเขตของหมู่บ้านยังเป็นหมู่เกาะ บริเวณรอบๆ ล้วนเป็นทะเล ล้อมรอบด้วยผืนมหาสมุทร การเดินทางต้องใช้เรือเท่านั้น แถบระยะเวลาเดินทาง กว่าจะมาถึงก็ปาเข้าไปหลายวันเกือบจะหนึ่งอาทิตย์ ความยุ่งยากลำบากหลายๆ อย่าง เหล่านี้อาจจะเป็นเหตุผลหลักๆ สำคัญ ที่หมู่บ้านนี้ไม่ค่อยมีคนของในเมืองเข้ามาเยี่ยมเยือน หรือให้ความสำคัญ ส่วนเรื่องการพัฒนาในด้านต่างๆ นั้น หรือทางด้านเทคโนโลยี หมู่บ้านนี้ยังล้าหลัง อยู่ไกลโพ้นจากเมืองหลวงยิ่งหนัก เครื่องมือ หรือ ของใช้บางอย่าง คนในบ้านก็พากันคิดค้นประดิษฐ์ขึ้นมาเอง
ถึงจะห่างไกลความเจริญ ความทันสมัย แต่ว่าชาวบ้านในหมู่บ้านก็พากันใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างปกติ ทุกคนมีอิสระภาพ ที่ไร้ขอบเขต แต่ยังคงมีกฎเกณฑ์ที่ตั้งขึ้นมาเพื่อใช้ควบคุมความประพฤติในทางที่ไม่ดีมิชอบ แต่ก็มีบางครั้ง หรือหลายๆ ครั้งที่ความคิดด้านลบๆ ก็เกิดขึ้นกับผู้นำหมู่บ้านอย่างคริสเอง และคณะกรรมการหมู่บ้าน พวกเขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่า หมู่บ้านของพวกเขายังอยู่ในเขตการปกครองของอาณาจักรอยู่หรือไม่ แต่พอถามหาคำตอบ ทางการนั้นก็สรรหาคำ มาสาธยายเสียยาวเยียด
สุดท้ายพวกเขา ก็ได้แต่คำตอบที่สวยงามกลับคืนมาเป็นเล่มตำราหนาปึก ใครเขาอยากจะเปิดอ่านกัน ถามที!!เครื่องกระจายเสียงของหมู่บ้าน มันเป็นคุณสมบัติที่ล้ำค่าอย่างยิ่ง และเป็นกระบอกเสียงในการป่าวประกาศให้ชาวบ้านให้ทราบข่าวสาร พร้อมเพรียงกันอย่างทั่วถึง
“ประกาศ วันพรุ่งนี้จะมีการคัดเลือกตัวแทน ครอบครัวไหนที่ถูกคัดเลือก จะมีของรางวัลจากทางการตอบแทนให้อย่างสมน้ำสมเนื้อ ขอให้ทุกครัวเรือนเตรียมตัวให้พร้อม”
สิ้นเสียงป่าวประกาศของท่านผู้มาเยือนจากเมืองหลวงมหานคร
“ทุกอย่างจะเรียบร้อย เรารู้ว่าท่านเป็นกังวล ไม่ต้องห่วงท่านเจ้าเมือง ทางการได้เตรียมของขวัญปลอบใจมาให้ท่านและครอบครัวด้วย ข้าให้คนยกลังพวกนั้นตั้งไว้ในโกดังบ้านของท่านเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้ก็แค่ทำตามแผน เอาล่ะข้าเดินทางมาไกล ข้ามน้ำข้ามทะเลมาหลายวัน จะหลับจะนอนก็ไม่เต็มอิ่มเสียที เรือก็โคลงเคลงมาตลอดทาง พื้นมันไม่เรียบ ไม่นิ่งเท่าพื้นดิน พื้นทราย ท่านว่าไหม?”
เขาหลิ่วตาตี๋เล็กๆ นั้นเพ้งมองมาที่ คริส เจ้าเมืองของหมู่บ้านในหมู่เกาะลิขิตนี้ คริสดูท่าทางของเขามีอาการไม่สู้ดีหนัก เมื่อความหนักใจ ไม่สามารถปกปิดได้ มันมิเล็ดลอดสายตาของผู้มาเยือนจากเมืองหลวงได้ เขาเองก็พอจะคาดคะเนความคิด ความรู้สึกของ คริส ได้ ไม่ต่างจากที่เจ้าตัวรู้สึกหรือกำลังขบคิดอะไรอยู่ แต่ คริส เอาแต่นิ่ง เงียบไม่ยอมพูด แต่ถึงอย่างไร แววตาคู่นั้นก็ไม่มีทางโกหก
“ข้าขอตัวไปนอนก็นะ คริส พรุ่งนี้ข้าจะตื่นมายินดีกับข่าวดี 555 ++ เจ้าอย่าคิดมาซิ!!”
“ข้าเปล่านะท่าน” คริสรีบแย้งขึ้นทันที แม้จะรู้สึกกระด่างกระเดียกปากของตัวเอง ที่ต้องโกหก
“ฮึ ฮึ!! ปากของเจ้ากำลังกล่าวคำเท็จ โกหกข้า ถ้าจะโทษ ก็ต้องโทษที่ตัวเจ้าเองนะ คริส ที่แววตาของเจ้า มันฟ้องสิ่งที่เจ้ากำลังคิด สิ่งที่ตัวของเจ้ารู้สึก
เอาล่ะ เอาล่ะ ....... ข้าขอตัวไปนอนก่อนนะ ท่านเจ้าเมือง ฝันดีนะคริส 55++”
และแล้วความว่างเปล่า ปะปนกลิ่นอาย ความรู้สึกผิด ก็ผาโผมเข้ามาหา คริส ท่ามกลางความเงียบสงัด แต่ยังพอมีเสียงของคลื่นลมท้องทะเล ที่ยังคงดูครึกครื้น
ชายผู้มาเยือนจากเมืองหลวง เขาเป็นตัวแทนของกษัตริย์ ที่มาทำตามพระประสงค์ เพื่อการพัฒนาของหมู่บ้าน ที่จะนำความเจริญมาสู่ที่นี้ และการเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้น

หมายเหตุ
เรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นจากความคิด และจินตนาการของผู้แต่งทั้งสิ้น ทุกอย่างจึงเกิดขึ้น และตั้งอยู่ในความเป็นไปได้ทั้งหมดในโลกของจินตนาการ กับนิยายแนวแฟนตาซี เรื่อง ท้าชะตา หนีตาย ความห่างไกล จนเลยเส้นบางๆ กลายเป็น ไม่สำคัญ อะไรจะเกิดขึ้น เมื่อมีบางคำมาคั่นกลาง เตรียมพบกับโลกแห่งจินตนาการ ที่จะนำคุณไปสู่ดินแดนที่ไม่รู้จบสิ้น ที่แห่งนี้คือ มหาสมุทร แล้วเราพบกันค่ะ........
### ผู้หญิงตัว M
### เสพสมตัวอักษร

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1 เสียงระฆัง

นิยายแนะนำ

ท้าชะตา หนีตาย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1 เสียงระฆัง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้