“ฝ่าา”
จื่อเหยียนย่อกายลงงดงาม
“ข้าจะไปที่เรือนฝึกหัดนางใน”
“หากฝ่าา้านางในสักคนในคืนนี้ จื่อเหยียนยินดีคัดเลือกให้เองฝ่าาไม่จำเป็ต้องลำบากไปที่นั่น”
“ข้าอยากจะไปคงไม่ได้ลำบากอะไร”
“ฝ่าามาเองเพียงนี้จื่อเหยียนคัดนางในไม่ถูกพระทัยหรือไร”
“เ้าทำดีที่สุดแล้วแต่ ข้าแค่อยากจะเห็นว่าพวกนางมีจำนวนมากน้อยเพียงใดบางทีข้าอาจยกเลิกการคัดตัวนางในในปีต่อไปเสีย”
“ฝ่าา การคัดตัวนางในมิใช่แค่เพียงความสำราญของฝ่าาหากแต่เพื่อความมั่นคงในบัลลังก์การมีเืเนื้อเชื้อไขสืบเหล่าวงศ์พงษ์พันธ์นั้นสำคัญยิ่ง”
“ข้ารู้แล้วแต่ที่ผ่านมา ก็ไม่เคยมีใครที่ให้กำเนิดเืเนื้อเชื้อไขของข้าแม้แต่คนเดียว”
จื่อเหยียนแสร้งยิ้มหวานก็จะถือกำเนิดได้อย่างไรในเมื่อทุกเช้าพวกนางจะต้องถูก ชำระล้างจนหมดจดไม่ให้มีโอกาสได้ ตั้งครรภ์
เรือนฝึกนางใน
“ฮ่องเต้เสด็จจจจ”
เสี่ยวเป่าขานดังๆ นางในต่างเดินเรียงรายเป็แถวมายืนตรงหน้าย่อกายลงพร้อมเพรียง
“เงยหน้า”นางในต่างเงยหน้าขึ้นพร้อมกันจื่อเหยียนขมวดคิ้วด้วยความสงสัยว่าฝ่าาร้อยวันพันปีไม่เคยยุ่งวุ่นวายในเื่วังหลัง หนานหลงเดินสาวเท้าช้าๆ จ้องหน้านางในแต่ละคนอย่างใจเย็น
ก้าวเดินผ่านเลย ไปไม่ได้สนใจใครเป็พิเศษ
“ฝ่าาไม่ทรงถูกใจใครเลยหรือไร”แม้น้ำเสียงจะอ่อนหวานทว่าเต็มไปด้วยความสงสัย
หนานหลงหันมายิ้ม น้อยๆ
“ข้า จะให้ยกเลิกการคัดตัวนางในเสียต่อไปไม่รับนางในเข้ามาในวังหลวง หากเ้า้าคัดตัวพวกนางไว้ช่วยงานในวังหลวงก็อาศัย คัดเลือกพวกนางด้วยตัวเองข้าไม่รับนางในในคืนต่อๆ ไป”
จื่อเหยียน ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
“เสี่ยวเป่า ข้าจะกลับตำหนักแล้ว”เสี่ยวเป่าวิ่งตาม หนานหลงไปติดๆ
“ฝ่าาตามหาใครกัน”
เสี่ยวเป่า เอ่ยปากถามเมื่อเดินห่างออกมาจากเรือนฝึกหัด
“เ้าไม่ต้องรู้สักเื่ก็คงจะได้”
“ฝ่าาเสี่ยวเป่าอาจช่วยได้หากว่า..ฝ่าาจะตามหาใคร”
“เ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าข้าตามหาใครอยู่”
“ก็ ก็ร้อยวันพันปี ฝ่าาหาได้สนใจนางในไม่ แต่วันนี้”
“อืมข้า เสแสร้งได้ไม่แนบเนียยนใช่ไหมเช่นนั้น จื่อเหยียนก็ต้องมองออกอย่างแน่นอน”เสี่ยวเป่าพยักหน้าขึ้นลง
“เช่นนั้นแสดงว่า เสี่ยวเป่าเดาไม่ผิด”ในใจคิดหาเหตุและผลตามคนที่ไม่เคยอยู่สุข
ตำหนักหงส์ฟ้า
“องค์หญิง องค์เพคะเป็อะไรไปทำไมลงมานอนแบบนี้”
อี้เย่าขยับตาลืมตาตื่น เมื่อเห็นว่าซูลี่ นอนตะแคงด้านล่างแท่นนอน
“ซูลี่ซุกหน้าลงบนอกของ อี้เย่าสะอื้นดังดัง
“องค์หญิงเกิดอะไรขึ้น”ซูลี่ส่ายหน้าไปมา สะอื้นอย่างหนัก
“ตัวร้อนเหลือเกิน อี้เย่าตามหมอหลวงมาดูอาการองค์หญิงดีกว่า”
ดึงมือให้ลุกขึ้นไปนอนบนแท่นนอน ห่มผ้าให้บางๆ
“องค์หญิงรออี้เย่า กำลังจะตามหมอหลวง”
หายออกจากห้องไป ซูลี่พยักหน้าทั้งๆ ที่ยังสะอื้น
วิ่งกระหืดกระหอบไปยังเรือนรักษา
"ท่านหมอ ท่านหมอ องค์หญิงทรงป่วยจับไข้ตัวร้อน”
ท่านหมอชะโงกหน้าออกมามองก่อนจะเดินเข้าไปหยิบหลวมยา
“องค์หญิงซูลี่”
อี้เย่าพยักหน้ารัวเร็วเดินนำหมอหลวงยังตำหนักหงส์ฟ้า
“เดี๋ยว”น้ำเสียงดังประกาศิต
หนานหลงเดินเอามือไพล่หลัง โบกมือเมื่อเห็นว่าอี้เย่าเร่งรีบเพียงนั้น
“ใครเป็อะไร”หันไปถามหมอหลวง
“ข้าน้อย จางจงเกาถวายพระพรฝ่าา”อี้เย่าย่อกายลงช้าๆ ท่าทีบึ้งตึง
“ใครเป็อะไร”ถามซ้ำอี้เย่าถอนหายใจ
“องค์หญิงซูลี่ตอนนี้ประชวรมีอาการไข้ตัวร้อน”หมอหลวงประสานมือ
“องค์หญิงซูลี่ อือ อ๋อจำได้แล้ว คงจะแปลกที่เปลี่ยนอากาศอาจารย์หญิงส่งนางกลับมาที่นี่ตามคำขอ หวังว่าจะไม่… สร้างเื่ให้หนักใจ”
“องค์หญิงกิริยางดงามเพราะได้อาจารย์หญิงสั่งสอน ไม่มีทางที่จะสร้างเื่ให้กับฝ่าาแน่นอน อีกอย่างอี้เย่าจะดูแลองค์หญิงอย่างดีเพคะฝ่าาทรงหมายหัวองค์หญิงั้แ่ยังไม่พบหน้า จะไม่แย่ไปหน่อยหรือ”
อี้เย่าไม่สู้ชอบใจนัก หนานหลงยิ้มหยัน
“ อี้เย่า สามหาวเกินไปแล้วไม่ติดที่ท่านเคยเป็ ...คนที่เคยดูแลข้ามาก่อนข้าคงไม่อภัยให้ท่าน อาศัยว่าข้าไม่อาจขัดคำทำนาย ให่อำนาจท่านราชครูจึงให้นางอยู่ได้ไม่มีข้อแม้ แต่หากวันไหนที่นางสร้างเื่วุ่นวาย ข้าบอกไว้ก่อนว่าไม่มีทางไว้หน้า แค่เื่ที่แคว้นฉีส่งกำลังทหารกดดันข้าให้ส่งนางไปเป็ฮองเฮาของเยว่ฉางฮ่องเต้ ข้าก็ไม่สู้ชอบใจทั้งๆ ที่ข้าไม่จำเป็ต้องแบกรับ อะไรที่เกี่ยวกับนาง”สะบัดเสียง
อี้เย่าก้มหน้า เปล่งวาจาเบาๆ
“องค์หญิงประชวรหนัก อี้เย่าขอตัวนำท่านหมอ ไปตรวจดูอาการองค์หญิงก่อนเพคะส่วนเื่องค์หญิงจะสร้างเื่หรือไม่ อี้เย่าจะดูแลนางเอง”
“จำไว้อี้เย่านางแค่เพียงผู้อาศัยหาได้มี อำนาจต่อรองใดๆ ไม่ หากนางนอบน้อมข้าจึงเมตตา แต่หากนางแข็งขืนเกรงว่าข้าคงไม่ปรานี”
อี้เย่าย่อกายลงช้าๆ เดินนำท่านหมอไปที่ตำหนักหงส์ฟ้า
“ฝ่าา องค์หญิงซูลี่ เสี่ยวเป่าได้ยินว่านางงดงาม ล่มเมืองล่ม์นางกำนัลขันทีต่างโจษจันว่า องค์หญิงงดงามอันดับหนึ่งไม่ผิดแน่”
“ฮึ ฮึ ข้าหาสนใจไม่ นางจะงดงามหรือไม่ นางก็แค่ผู้อาศัยหากแคว้นฉี้าตัวนางกดดันข้ามากไป ข้าอาจตัดสินใจเด็ดขาดไม่ฟังคำทัดทานของเหล่าขุนนางและท่านราชครูส่งนางให้ เยว่ฉางฮ่องเต้เสียเพื่อลดการสูญเสียทั้งชีวิตและทรัพย์สินของแคว้นเป่ยเหลียง”
“แต่ฝ่าาคำทำนายบอกว่าหากไม่มีองค์หญิงที่นี่ แคว้นเป่ยเหลียงจะ..ล่มจม”
เสี่ยวเป่าเสียงอ่อยๆ ในตอนท้าย
“ตบปากเ้าเสียเสี่ยวเป่าจะล่มจมหรือไม่ไม่เกี่ยวกับนาง ที่มีวันนี้ได้เพราะข้าหาใช่นาง ตามกงตี้ให้จับตานาง อย่าให้สร้างเื่ให้ข้าลำบากใจ”
767
