"เม เสร็จยัง 2โมงครึ่งแล้วนะ"
วันนี้ฉันมีเรียน 3โมงครึ่ง แต่บอกให้เจนกับเก๋ มารับก่อนแต่เช้า เพราะกลัวเจอกับพี่หมอญูที่บอกจะมารับเช้านี้ จนตอนนี้ตัวเองรนๆกับการที่ตื่นสายที่ลืมตั้งนาฬิกาไว้ 7 โมงเช้า
"เสร็จแล้วๆ ปะๆ"
เราทั้งสามเพื่อนซี้เดินลงมาจากห้องฉันอย่างร่าเริง เล่าเื่พี่วิศวะหล่ออย่างนู้นอย่างนี้ คำไหนถูกใจก็จะหัวเราะจนฉันต้องเตื่อนให้เบาเสียงเพราะตอนนี้อาจจะมีใครหลายคนที่ยังนอนกันอยู่ในห้องก็ได้ พอเดินลงมาถึงชั้นล่างของคอนโดก็เจอกับ พี่ยุและเพื่อนของแกอีก2คน เอาไงรู้สึกเกรงๆที่เจอรุ่นพี่สวยๆแต่จะเดินผ่านไปแล้วไม่ทักก็จะดูเป็รุ่นน้องไม่เคารพรุ่นพี่อีก
"พี่ยุ หวัดดีค่ะ"
สรุปพวกฉันทั้งสามคนพากันทักทายพี่เขาพร้อมกับยกมือไหว้ ส่วนพี่เขาก็หันหลังมายิ้มให้และรับไหว้ด้วยการไหว้ตอบ คงจะใสินะ อยู่ๆก็มีคนเดินเข้ามาไหว้ รึจะไม่ใเพราะเขาคงจะชินที่มีรุ่นน้องมาไหวและเข้าหาบ่อยๆก็พี่เขาเป็ดาวขณะนิ
"ดีจ๊ะ พักที่นี่กันหรอ"
"เมพักอยู่ที่นี่ค่ะ ส่วนเก๋กับเจน อยู่บ้านค่ะ"
พี่ยุยิ้มตอบเก๋แล้วหั้นมามองฉันมองั้แ่หัวจรดปลายเท้า มองแบบนี้คนแถวบ้านฉันเรียกว่าหาเื่นะ รึฉันคิดมากไปเอง แต่รอยยิ้มของพี่เขาที่มองฉันมันแปลกๆอีกอะ คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง เราอาจจะคิดไปเองก็ได้คิดบวกๆไว้เมจิกา
"เราขอตัวก่อนนะค่ะ"
เจนดึงพวกเราออกมาจากสถานะการณ์์ตรงนั้น ทันทีที่เห็นพี่ยุมองฉันแบบนั้นเพื่อนก็ดึงออกมา รึแกจะเข้าใจผิดอะไร แต่ก็ช่างเหอะ เราเดินออกมาแล้วคงไม่มีอะไร คงไม่ได้เจอกันอีกหรอก ปล่อยวางๆ
"อ่าวญู มาทำไรค่ะ "
ญู คำนี้ดังเข้ามาในโสตประสาท ทำให้คำนี้ดังขึ้นมาในหัวเลย เชี้ยแล้ว! ! ฉันไปมองฝั้งของทางเข้า เห็นเป็พี่ญูจริงๆและตอนนี้เขากำลังจ้องมาที่ฉันอยู่โดยไม่สนพี่ยุที่ยืนเกาะแขนอยู่ข้างๆเลย
"มาธุระ"
พูดเสร็จก็มองมาที่ฉันอีก น้ำเสียงแบบนี้อีตานี่ไปกินรังแตนที่ไหนมาแน่
"ดูทำน่าสิโกรธใครมาหรอค่ะ เดี๋ยวน้องๆก็กลัวกันหรอกค่ะ ยิ้มหน่อยสิค่ะ ยิ้มมม ญูยิ้มแล้วหล่อมากนะ "
"งั้นพวกหนูขอตัวก่อนนะค่ะ "
ฉันรีบดึงแขนเจนกับเก๋ ออกมาไม่อยากดูคนเขาจีบกัน เดี๋ยวเลียนแล้วจะพาลกินข้าวไม่ลง
"เดี๋ยว เราสามคนอย่าพึ่งไป"
ฉันไม่สนใจ รีบดึงมือเพื่อนทั้งสองออกมาขึ้นรถทันที ลองถ้าฉันหยุดและพูดคุยกับพี่หมอพี่ยุคงสงสัยแน่ และฉันก็คงไม่พ้นที่จะเป็คนที่พี่เขาจะหาเื่
"เดี๋ยวเม พี่บอกว่าเดี๋ยว"
พี่หมอดึงประตูรถไว้ เราสองคนยื้อประตูกันไปมา จนเป็ที่สงสัยของใครหลายคนที่เดินผ่านไปมารวมึงเพื่อนฉันและพวกพี่ยุด้วย
"ลงมาเรามีเื่ต้องคุยกัน"
"ไม่ค่ะเมจะรีบไปเรียน"
"เดี๋ยวพี่ไปส่ง ลงมา"
"ไม่เมจะไปกับเพื่อน" เื่อะไรฉันจะไป เป็ใครถึงมาออกคำสั่ง บางทีฉันก็งงกับพฤติกรรมพี่เขานะ เราไม่ได้เป็อะไรกันทำไมต้องมาทำแบบนี้กับฉันด้วย ฉันอุตส่าห์เปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อจะไม่ให้มีปัญหากับใครจนกว่าจะเรียนจบ สุดท้ายถึงจะทำตัวจืดชืดแค่ไหน ก็ไม่พ้นต้องต้องมีศัตรู
"ไม่ลงใช่มั้ย ได้" พี่เขากระชากดึงฉันออกจากรถแล้วอุ้มฉัน ไปยัดใส่ไว้ในรถแกแทน
"พี่หมอญูค่ะ จะเอาเพื่อนเจนไปไหน ค่อยๆคุยกันนะค่ะ"
ฉันหันไปมองเจนกับเก๋ พร้อมส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากเพื่อน แต่ก็ไม่เป็ผลเมื่อพี่หมอญูบอกว่าไม่มีอะไร แค่มีเื่สำคัญจะคุยกับฉันแค่นั้น
"ญู มีอะไรรึป่าวค่ะ ยุว่าปล่อยน้องเค้าก่อนมั้ยค่อยๆคุยกันคนมองใหญ่แล้ว"
พูดและยิ้มหวานให้พี่หมอญู แต่ทำไม๊ ทำไมมองฉันยังกะจะกินเืกินเนื้อ ฉันทำไรผิดพี่หมอญูนู้นมายุ้งกับฉันเอง เป็อย่างที่คิดเดี๋ยวปัญหาก็จะตามมา
"ป่าวไม่มีไรหรอก เราขอตัวก่อนนะ"
"ญูค่ะญู "
"เม" ทั้งเสียงพี่ยุ เสียงเพื่อนฉันที่ร้องเรียกแต่พี่หมอญูก็ไม่สน กระชากรถ ออกมาอย่างสุดตรีน
"ทำไมหนูต้องหลบหน้าพี่ ทำไมหนูต้องหนีพี่"
ฉันเงียบได้แต่หันมองออกนอกหน้าต่าง จะให้ฉันบอกออกไปได้ไงว่ากลัวจะหลงรักพี่เค้า เลยถอยห่างออกมา
"จะไม่พูดใช่มั้ย" พี่แกพูดเสร็จก็เหยียบคันเร่ง แล้วแลมโบกินี่ด้วยคุณจะแรงสักแค่ไหนคิดดูเอา แรงจนฉันได้แต่หลับตา มื้อซ้ายกำกระโปรง มือขวาจับเบาะ สุดท้ายทนกับความกลัวไม่ไหวจนต้องระบายมันออกทางน้ำตา.........
"พี่ขอโทษ กลัวหรอ" เขาแกะมือฉันออกจากกระโปร่งแล้วดึงเข้าไปกอด พอฉันตั้งสติได้ก็ลืมตาขึ้น เห็นรถจอดอยู่ข้างทางที่ไหนสักแห่ง
"พูดกับพี่หน่อยได้มั้ย อย่าเงียบเลย" ฉันหันไปมองน่าพี่เขาแล้วร้องไห่ออกมาอีก นาทีนี้ไม่องค์ ไม่อายละ อารมณ์ตอนนี้คือกลัว สับสน งง
"อย่าร้อง พี่ขอโทษ พี่แค่โกรธที่หนูพยายามหนีพี่"
" พี่เขามาในชีวิตหนูทำไม มาทำดี มาคอยพูดคำหวานๆกับหนูทำไม เราไม่ได้เป็อะไรกันพี่อย่ามาทำหนูสับสนได้มั้ย" ฉันพูดออกหมดความรู้สึกตอนนี้ ที่อัดอั้นมาหลายวัน จากที่คิดแรกๆว่าพี่เขาหยิ่งจนตอนนี้เขาเข้ามาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว แค่นี้ก็สับสนจนงงหมดแล้ว
"หนู ที่พี่แสดงออกทุกอย่างนี่หนูไม่รู้เลยหรอ พี่ไม่เคยทำแบบนี้กับใครเลยนะ ถ้าพี่ไม่สนใจ และหนูรู้ไว้เลยพี่ทำกับหนูเป็คนแรก พี่ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทำไมถึงสนใจหนูมากขนาดนี้"
ฉันมองน่าพี่หมอดีใจนะที่ฉันคือคนที่พี่หมอสนใจแต่รักเราคงเป็ไปไม่ได้ เขาฮอตมากถ้าเราเป็แฟนกันคงมีแต่ปัญหา และที่สำคัญเขารวยมาก ชีวิตเขามีผู้หญิงเข้ามาตลอดทั้งลูกผู้ดีตีนแดง และสังคมระดับเดียวกัน ส่วนฉันที่อยู่ในสังคมระดับล่างคงไม่เหมาะที่เราจะสนิทกัน ฉันรู้ตัวดี และอีกอย่างวันนี้แค่ยังไม่คบกัน พี่ยุก็เหมือนจะเป็ศัตรูกับฉันเพราะพี่หมอแล้ว
"มันคงเป็ไปไม่ได้ เราต่างกันเกินไป พี่มีผู้หญิงคอยเข้ามาหาตลอด ชีวิตหนูคงวุ้นวายมากถ้าเราคบกันจิงๆ "
" หนูถามตัวหนูเองสิว่าหนูรู้สึกกับพี่ยังไงเื่คนอื่นไม่ต้องไปสนใจ พี่ปกป้องหนูเอง" เหมือนฝันเลยเนาะ ที่ผู้ชายเพียบพร้อมอย่างพี่หมอญู มาสนใจฉัน เอาไงละ ใจรู้ทั้งรู้ว่าเราไม่เหมาะสมกับเขา แต่อีกใจก็รู้สึกดีที่เขาอยากสนิทกับเรา
"ติ้ง" "เมยุไหน เป็ไรมั้ย"
"ฉันโอเคไม่ต้องห่วงเดี๋ยวเล่าให้ฟัง" พิมพ์ประโยคนี้เส็รจพี่หมอญูก็ดึงมือถือฉันไปอย่างหน้าตาเฉย
"เอามาค่ะ เมคุยกับเพื่อนอยู่นะ"
"หนูคุยกับพี่ก่อนได้มั้ย เคลียร์กับพี่ก่อนนะ" เอาแต่ใจตัวเองที่สุดไม่คิดถึงจิตใจฉันเลย แค่ออกมาแบบนี้เพื่อนก็ใและห่วงจะแย่แล้ว
"จะคุยอะไรอีกค่ะ หนูไม่ชอบนะที่พี่ทำแบบนี้คนอื่นจะมองยังไง พี่ยุก็อยู่ด้วยแกจะคิดยังไง"
"เกี่ยวไรกัยยุ พี่กับยุเราไม่ได้เป็อะไรกันสักหน่อย "
"ไม่รู้ละ พี่ทำแบบนี้ทำไม้าอะไร"
"ก็พี่บอกแล้วว่าสนใจและชอบ หนูให้โอกาสพี่ได้มั้ย" ตรงๆไม่อ้อมค้อม เอาไงดี จะตอบไง ใจลึกๆก็อยากตอบว่าได้ แต่อีกใจก็กลัว เพราะก่อนที่จะตัดสินใจจะมาใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองใหญ่ ฉันตั้งปณิธานไว้ว่าฉันจะไม่ใช้นิสัยเดิมที่มีเื่ตบตีกับผู้หญิงคนอื่น
" หนูขอคิดดูก่อนได้มั้ย พี่เข้ามากระทันหันเกินไปหนูตั้งตัวไม่ทัน"
"งั้นเราดูๆกันก่อนก็ได้แต่พี่ขออย่างเดียวเราอย่าหนีพี่อีกนะ"
ฉันพยักน่าไม่กล้าหนีอีกแล้วละ เข็ด เกือบเป็ผีเฝ้าแลมโบคันนี้มั้ยละ หึๆ
"เข้าใจกันแล้วเนาะ ปะไปเรียนกันเดี๋ยวพี่ไปส่ง" ฉันก้มมองนาฬิกา 10:45 น.
"ไม่ทันแล้วค่ะ สายแล้วเพราะพี่คนเดียว"
"งั้นไปกินข้าวกันเนาะ พี่เลี้ยงเอง"
ฉันพยักน่า จะไปไหนได้ละถ้าไม่ไปกินข้าว ั้แ่เช้าข้าวยังไม่ตกถึงท้องเลย พยาทพากันประท้วงถือป้ายแล้วมั่งที่ส่งอาหารให้ช้า
ตัดสินใจกันได้ว่าจะกิน MK เราสองคนก็เข้ามานั่งโต๊ะติดกับกระจกในร้าน mkเลย อย่างไม่รอช้า
"รับอะไรดีค่ะ"
พี่เขาก็สั่งๆๆๆ สงสัยหิวมาก ฉันก็หิวเหมือนกันหิวจนจะเป็ลม วันนี้เป็วันอะไรก็ไม่รู้มีทั้งเศร้า ตื่นเต้น กลัว และดีใจ
"หนูเอาน้ำอะไรค่ะ"
"แตงโมปั่นค่ะ"
"หนูเห็นร้านนั้นมั้ย "
พี่เขาชี้ไปร้านทอง ที่มีชื่อว่า ห้างทองคำเพชรอยู่บนป้าย ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ซึ่งฉันก็พยักหน้าหลังจากที่เห็น
"นั้นอะร้านพี่เอง ถ้าหนูเป็แฟนพี่นะ หนูอยากได้เส้นไหน กี่บาทหนูเลือกเอาได้เลย "
"เปย์นะค่ะ แล้วถ้าเมอยากได้ทั้งร้านละ"
"ไม่มีปัญหาครับพี่ยกให้เลยถ้าหนูอยากได้ แถมใบทะเบียนสมรสอีกใบให้ด้วย"
"เช็คบิลครับ"
"2659บาทครับ"
จ่ายเสร็จก็พากันเดินมาที่แลมโบกินี่สีแดงของพี่หมอ ที่จอดเด่นกว่าใครในช่องพิเศษที่ไม่มีใครสามารถจอดได้ นอกจากคนที่ วีไอพีจริงๆ
.... "เลิกเรียนกี่โมงครับ เดี๋ยวพี่มารับ"
"ไม่ต้องค่ะ เมขอกลับกับเพื่อนนะ เจนกับยั้ยเก๋ต้องสอบสวนเมแน่ ขอเคลียร์กับเพื่อนก่อนเดี๋ยวเพื่อนโกด ยิ่งมีเพื่อนน้อยอยู่ "
"แต่"
"ไม่มีแต่ค่ะ" ฉันพูดเสียงแข็งใส่. ให้มันรู้ไปว่าใครจะชนะ
"ครับๆ ถึงห้องแล้วทักมาหน่อยนะ เป็ห่วง" ฉันยิ้มหงานให้ เป็การแทนคำขอบคุณที่เขาไม่งี่เง่าแล้วยอมปล่อยฉันลงมา
แต่....พอออกจากรถเท่านั้นแหละ อื้อหื้อ สายตาทุกคนที่อยู่หน้าคณะมองมาที่ฉันหมด จบกันที่ผ่านมาฉันอุตสาห์ทำตัวเฉยๆ จืดๆ ไม่เด่นอะไร สุดท้ายก็พังหมด ที่แสดงมาทั้งหมด พังหมดต่อไปนี้คงมีแต่ปัญหาแน่
"เมทางนี้" เสียงเก๋ร้องเรียกอยู่หน้าบันไดในตึกคณะ ฉันรีบวิ่งไปหาเพื่อนอย่างไว ไม่สนใครจะมองอีก
"คิดว่าเดินเข้ามาจะไม่รอดสะละ สายตาเกือบบาดตาย"
"ก็แกมากับหนุ่มฮอตนิจ๊ะ ขึ้นแลมโบมาด้วย เป็ไคร ใครก็อิจจ๊ะ"
"ใครอยากจะมาด้วยละ เจอบังคับมาพวกแกก็เห็น เจนเป็ไรทำไมเงียบ"
"ถ้าแกไม่อยากให้ฉันโกรธก็เล่ามา" ถ้าเจนโกดมันก็คงไม่ผิด เพราะเรา3คนไม่เคยมีไรปิดบังกัน ฉันถอนหายใจแล้วเล่าเื่ทุกอย่างั้แ่นจนจบให้เพื่อนทั้งสองฟังอย่างไม่ปิดบัง ตอนแรกก็คิดว่าพวกมันต้องโกรธแน่ๆเลยที่บุคคลในตำนานหนึ่งเดียวในใจที่พวกมันปลื้มนักปลื้มหนามาสนใจฉัน แต่ผิดคลาดพวกนี้ไม่โกรธแถมดีใจร้องวิ๊ดว๊าดยังกะพี่หมอญูขอเป็แฟนพวกมันสะเอง
2K
