ฤดูกาลแข่งขันกัฬาของโรงเรียนกำลังจะเริ่มขึ้นในอาทิตย์หน้านักเรียนทุกคนต่างตื่นเต้นและเริ่มจะลงซ้อมกีฬาต่างๆตามที่ตัวเองได้ลงชื่อในกีฬาแต่ล่ะประเภทเอาไว้บางคนอาจจะลงสองสามประเภทก็ต้องสลับวันไปซ้อมกันให้วุ่นวายแต่ถ้าบางคนลงทุกประเภทก็อยากจะถามว่า มึงจะเก่งไปไหน!
และคนที่ลงทุกประเภทก็ต้องแบ่งเวลาไปซ้อมวันล่ะประเภทซึ่งอาจารย์จะจัดเวลาให้ซ้อมในเวลาสี่โมงเย็นของทุกวันยกตัวอย่างเช่นไอ้ตัวโตๆที่กำลังยืนอยู่กลางสนามบอลอยู่ตอนนี้ดาร์กมันลงกีฬาทุกประเภท ย้ำ! ว่าทุกประเภทแล้วผมก็ต้องติดสอยห้อยตามมันมาด้วยทุกครั้งไม่งั้นมันไม่ยอม โดยที่โรงเรียนเราจะแบ่งนักเรียนออกเป็สี่สีโดยมีสีฟ้า สีแดง สีม่วง และสีเขียวโรงเรียนจะจับฉลากแบ่งสีทุกๆปี
ทำไมผมถึงต้องไปเฝ้าดาร์กนะหรอเพราะผมอยู่สีเดียวกันกับดาร์กไงครับและสีที่ผมได้อยู่นั่นก็คือสีฟ้าแหม้แค่ชื่อสีก็ฟังดูสดใสแล้วใช่ไหมล่ะผมนี่แทบกรี๊ดแตกเลยแหละเมื่อรู้ว่าได้อยู่สีฟ้าก็แหงสิสีในดวงใจผมนะอะไรที่เป็สีฟ้าผมชอบหมดแหละถึงไม่ได้อยู่สีเดียวกันยังไงก็ต้องไปเฝ้ามันซ้อมกีฬาอยู่ดี
ส่วนพระเพลิงก็อยู่กับกีตาร์สีของพวกมันคือสีแดงครับและพระเพลิงมันยังได้ถูกรับเลือกให้เป็ประธานสีแดงด้วยนะเออร้อนแรงั้แ่ชื่อประธานสีเนี่ยแหละสาวๆสีแดงเตรียมทิชชู่ซับน้ำลายเลยนะจ๊ะพระเพลิงก็ดีกรีหนุ่มฮอตประจำโรงเรียนเหมือนกันนะส่วนกีต้าก็ฮอตในหมู่ผู้หญิงและผู้ชายทำไมถึงว่าอย่างงั้นนะหรอก็เมื่อวานนั่งกินข้าวกันอยู่ร้านหน้าโรงเรียน
อยู่ดีๆมีหนุ่มเทคนิคเดินถือโทรศัพท์เข้ามาขอเบอร์กีตาร์โดยให้เหตุผลว่าน่ารักดี กีตาร์มันโมโหแทบจะคว่ำโต๊ะกินข้าวไปต่อยผู้ชายคนนั้นเลยล่ะผมนี่ทั้งห้ามทั้งขำท้องคดท้องแข็งไปหมด ส่วนเชอร์รีนะหรอมันก็อยู่สีในดวงใจมันนั่นแหละครับนั่นก็คือสีม่วงนั่นเองมันนี่ไม่เก็บอาการเลยครับกรี๊ดสุดเสียงเอาให้รู้ไปเลยว่ากูชอบและถูกใจมากพวกผมนี่หาปี๊บคลุมหัวแทบไม่ทัน
"หวัดดี"
เสียงใครบางคนเอ่ยทักผมขึ้นผมเลยจำเป็ต้องเงยหน้าขึ้นจากเกมต่อเลโก้เพื่อมองหน้าคนถาม
"หวัดดี"ยิ้มทักทายไปเล็กน้อย
"จำเราได้ไหม"
"เอ่อ..คือ.. "
ใครวะ ตอนนี้ในหัวผมมีแต่คำนี้จะไปจำได้ไงล่ะโรงเรียนไม่ใช่มีนักเรียนร้องสองร้อยมีนักเรียนเป็พันจะไปจำหน้าจำชื่อได้หมดทุกคนได้ไง ผมได้แต่คิดในใจพูดออกไปไม่ได้กลัวโดนมันต่อยเอา
"จำไม่ได้สินะ งั้นแนะนำตัวใหม่ก็ได้เราชื่อภาคินนะเอกศิลป์-ภาษาจีน"
"อ้อ เราไนท์นะเอกวิทย์-คณิต"
ถึงว่าทำไมไม่คุ้นหน้าที่แท้ก็เรียนกันคนล่ะเอกนี่เองก็คิดอยู่ว่าทำไมไม่เคยเจอหน้าถ้าเรียนปีเดียวกันเพราะโรงเรียนของผมในระดับชั้นม. ปลายจะแยกเป็สองเอกคือเอกวิทย์-คณิตกับศิลป์-ภาษา
"ลงฟุตบอลด้วยหรอ"
"เปล่าหรอกเรามารอเพื่อนนะ"
"ใครหรอ"
ผมละสายตาจากภาคินมองลงไปที่สนามก็เจอเข้ากับสายตาของดาร์กที่มองมาที่ผมด้วยสายตาสงสัยแต่แวบหนึ่งผมแอบเห็นสายตาไม่พอใจที่ส่งมาให้ผมก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อผมกะพริบตาหรือผมจะตาฝาดไปว่ะ
"ดาร์กนะ"
"ไนท์ดูสนิทกับดาร์กดีเนาะ เห็นเวลาไปไหนมักจะไปด้วยกันตลอดเลย" ภาคินถามไนท์ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
ผมหันไปมองคนที่นั่งข้างๆก่อนจะหันกลับไปมองดาร์กที่ซ้อมบอลอยู่กลางสนามท่ามกลางแดดร้อนจัดในเวลาสี่โมงเย็นแล้วยิ้มออกมาเมื่อคิดถึงเื่ราวระหว่างผมกับดาร์ก
"ก็รู้จักกันมานานก็ต้องสนิทกันสิ"
"รู้จักกันมานานหรอ"
"ใช่ รู้จักกันมาั้แ่เด็กแล้ว"
"น่าอิจฉาดาร์กนะ" ภาคินมองผมยิ้มๆ
อิจฉาดาร์กทำไมว่ะ หรือว่าอิจฉาที่ดาร์กเล่นกีฬาเก่ง เรียนก็เก่ง รูปร่างหน้าตาก็ดี คนบ้าอะไรดูเพอร์เฟคไปหมดทุกอย่างอย่างกับพวกคุณชายหรือเ้าชายที่หลุดออกมาจากในนิทานอย่างงั้นแหละ
"อิจฉาเื่อะไรหรอ" ก็อยากรู้อ่ะ
"ที่ได้รู้จักไนท์นานขนาดนี้"
เงิบสิครับงานนี้ มันเกี่ยวอะไรกับการที่ดาร์กรู้จักผมนานว่ะคราวนี้ถึงกลับงงเมื่อสิ่งที่ผมคิดมันไม่เป็จริงแทนที่จะอิจฉาเื่ความเพอร์เฟคของดาร์กแต่กลับมาอิจฉาเื่ที่ดาร์กรู้จักกับผมนานซะงั้นแปลกคน
"ทำไมถึงคิดอย่างนั้นหรอ"
"เพราะเราเองก็อยากรู้จักกับไนท์อยากเป็เพื่อนไนท์ไง"
ภาคินพูดพร้อมกับสบตาไนท์เพื่อสื่อให้เห็นถึงความจริงใจและอยากจะรู้จักไนท์จริงๆถึงแม้ว่าไม่อยากจะรู้จักแค่ในฐานะเพื่อนก็เถอะเพราะคนทั้งโรงเรียนต่างก็รู้ดีว่าดาร์กหวงไนท์มากกว่าใครในบรรดาเพื่อนๆทั้งหมดในกลุ่ม
"งั้นตอนนี้เราก็เป็เพื่อนกันแล้วนะเรารู้จักนาย นายรู้จักเรา เพื่อนกัน"
"ฮ่าๆโอเคเพื่อนกัน" แต่ต่อไปไม่แน่ภาคินได้แต่คิดในใจ
"ไนท์อะไรติดผมนะ"
"ห๊ะ! ไหนๆ"
ผมใช้มือขยี้ผมเพื่อให้สิ่งที่ติดอยู่บนหัวตามที่ภาคินบอกหลุดออกไป อะไรมันจะมาติดผมตอนไหนวะ
"อย่าขยี้แบบนี้เดี๋ยวผมเสียทรงหมด มาเราเอาออกให้"
"ขอบใจ"
พูดพร้อมกับก้มหัวลงให้ภาคินเอาสิ่งที่ติดหัวออกให้
"นี่ไงใบไม้นะ"
"ขอบใจอีกครั้งนะ" พูดพร้อมกับฉีกยิ้มให้ภาคินเป็การขอบคุณ
ฟลิ้ว! ปึก!
เสียงเหมือนอะไรสักอย่างพุ่งมาทางเราด้วยความเร็วทำให้ผมหันไปมองตามเสียงอย่างรวดเร็วพบว่าลูกฟุตบอลกำลังพุ่งมาหาพวกเราด้วยความเร็วสูงจะบอกว่าพุ่งมาหาพวกเราก็คงจะไม่ใช่เมื่อมองดูดีๆมันเหมือนจะพุงไปทางภาคินซะมากกว่าก่อนจะกระแทกกับอัศจรรย์แถวบนอย่างแรงเพราะภาคินหลบได้อย่างหวุดหวิดถ้าหลบไม่ทันละก็ได้มีการนอนนับดาวเกิดขึ้นแน่ มาได้ไงวะ
"โทษที"
"อืมไม่เป็ไร"
และผมก็รู้จักที่มาของลูกฟุตบอลน่าจะเป็ดาร์กที่เตะพลาดทำให้ลูกฟุตบอลพุ่งมาทางผมกับภาคิน อ้าวเห้ยไนท์ไม่ใช่ผู้เฝ้าประตูนะไม่ต้องเตะมากลัววว แต่ปกติดาร์กไม่เคยเตะพลาดนะแต่ไง๊วันนี้เตะพลาดได้ล่ะ ก่อนที่ดาร์กจะเดินมาขอโทษผมกับภาคินแต่ในการขอโทษนั้นเหมือนผมเห็นประกายไฟออกจากสายตาของภาคินกับดาร์กตอนที่ทั้งสองจ้องตากัน เป็การขอโทษที่ทำให้บรรยากาศอึดอัดอยู่พอสมควร
"เลิกซ้อมแล้วหรอ"
"ป่าว มาพัก"
ดาร์กพูดพร้อมกับเอาแขนมาพาดที่คอของผมก่อนจะดึงตัวผมให้ขยับเข้าไปยืนข้างเขาเพราะตอนนี้ผมยืนอยู่ตรงกลางระหว่างภาคินกับดาร์ก
"งั้นเราขอตัวก่อนนะ แล้วเจอกันใหม่นะไนท์"
"โอเคไว้เจอกันใหม่นะ"
ผมพูดพร้อมกับโบกมือบ๊ายบายให้ภาคินเพื่อเป็การร่ำลากันก่อนจะโดนดาร์กตีมืออย่างแรง
"ไว้เจอกันดาร์ก"
"หึ เราได้เจอกันแน่"
ขณะที่ภาคินเดินผ่านดาร์กไปเ้าตัวได้พูดอะไรบางอย่างที่ทำให้คนตัวโตตาวาวโรจน์ชนิดที่ว่าสามารถฆ่าคนพูดได้
"เฝ้าไว้ดีๆนะ ถ้าเกิดหายขึ้นมาอันนี้เราก็คงช่วยอะไรไม่ได้"
"งั้นนายก็ดูแลตัวนายดีๆถ้าเกิดโดนลักพาตัวไปเผานั่งยางอันนี้เราก็ช่วยอะไรไม่ได้เหมือนกัน"
คำพูดของดาร์กทำให้ภาคินชะงักเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนมาเป็ยิ้มท้าทายเพื่อเป็การบอกกลายๆว่าไม่ได้กลัวในสิ่งที่ดาร์กพูดเลยแม้แต่นิดเดียวก่อนจะเดินออกจากตรงนั้นไปจริงๆ หวงชิบหายเลยนี่คิดแค่เพื่อนจริงหรอวะ ภาคินได้แต่คิดในใจ
"พูดอะไรกันนะทำไมไม่พูดให้ไนท์ได้ยินด้วย"
"ห้ามคุยกับมันอีก"
"ทำไมล่ะ ภาคินบอกว่าอยากเป็เพื่อนกับไนท์นะดีซะอีกจะได้มีเพื่อนเยอะๆภาคินเองก็ดูเป็คนดีอยู่นะ"
"หึ"
ไม่พูดอะไรต่อแถมลากแขนผมให้ไปนั่งตรงที่พักนักกีฬาก่อนจะเอนตัวนอนใช้ตักผมเป็หมอนเหมือนที่เ้าตัวเคยทำเป็ประจำ ผมจะไม่ว่าอะไรเลยนะถ้าตอนนี้อยู่กับไอ้พวกสามตัวนั้นและอยู่ที่บ้านแต่นี่มันไม่ใช่! เรากำลังอยู่ข้างสนามฟุตบอลกับคนมากมายมหาศาลทั้งพวกที่ซ้อมบอลกับคนที่มาดูพวกหนุ่มหล่อที่ซ้อมบอลตอนนี้พวกนั้นพากันมองผมกับดาร์กเป็ตาเดียวกันเลยแหละ
"พี่ดาร์กลุกดิคนมองใหญ่แล้ว"
คนตัวเล็กกว่าตีแขนตนตัวโตเบาๆเป็เชิงบอกว่าให้ลุกออกจากตักของตัวเอง
"มองแล้วไง"
เอ้าคนนอนหลับตามันไม่อายหรอกไอ้คนนั่งอยู่นี่สิเห็นทุกสายตาที่มองมาเลยเนี้ยยถึงดาร์กมันไม่หลับตามันก็สะกดคำว่าอายไม่เป็หรอกครับ
"ลุกเหอะน่าา"
"อาย"
พยักหน้าให้ทีหนึ่งเพื่อเป็การยืนยันคำพูดของดาร์กมันไม่เชิงอายหรอกเขินมากกว่าที่มีคนมามองเยอะขนาดนี้ลำพังโดนไอ้สามตัวล้อทั้งเช้าทั้งเย็นก็พอแรงแล้วยังจะมาเจอสายตาของคนเกือบครึ่งโรงเรียนล้ออีกแต่ก็ไม่เชิงล้อหรอกบางสายตาก็มองแบบสงสัย บางสายตาก็มองแบบอิจฉา แบบกินเืกินเนื้อก็มี ฮือออไนท์บอกแล้วว่าผู้หญิงแม่งโคตรน่ากลัวจะมีชีวิตรอดจนจบม. ปลายไหมกูเนี่ย ดาร์กก็ไม่รู้เป็อะไรปกติไม่เคยทำตัวอ้อนวันนี้คิดยังไงอยากนอนตักก็ไม่รู้
"อายที่คนมองหรอ คราวหลังจะไม่ทำอีกแล้วกัน"
"บ้าสิพี่ดาร์ก"
คนตัวโตที่วันนี้แอบขี้น้อยใจเดินลงไปสนามฟุตบอลโดยไม่หันกลับมามองคนร่างบางที่ตอนนี้นั่งร้อนรนทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นคนพี่งอน จะว่างอนก็ไม่ใช่ไม่เห็นดาร์กจะแสดงสีหน้าอะไรออกมานอกจากหน้าตาเรียบเฉยตามแบบฉบับของเ้าตัว แต่ไนท์รู้นะว่าพี่ดาร์กน้อยใจแต่ทำไมไม่ฟังกันอธิบายบ้างเลย
"ดาร์ก! "
ไม่หันกลับมามองแถมยังทำเป็ไม่สนใจเสียงเรียกของคนข้างหลังอีก
"พี่ดาร์ก!! "
ะโเรียกสุดเสียงแต่คนบางคนกลับไม่หันมาสนใจเลยสักนิดทำให้คนที่ะโเรียกตอนนี้น้ำตาคลอพร้อมที่จะไหลอยู่ร่อมหร่อ ั้แ่รู้จักกันมายังไม่เคยโดนดาร์กงอนเลยพึ่งจะมาเจอก็ตอนนี้วันนี้แหละก่อนที่เ้าตัวจะตัดสินใจเดินลงสนามทั้งที่คนอื่นกำลังซ้อมบอลกันอยู่ด้วยความที่ไม่ระวังตัวบวกกับความ้าอยากง้อดาร์กทำให้ผมลืมคิดว่าตอนนี้พวกเขากำลังซ้อมฟุตบอลอยู่ และอยู่ดีๆเื่ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นลูกฟุตบอลลอยมาทางผมอย่างเร็วแล้วกระแทกเข้าที่ตัวผมเต็มแรงทำให้หงายหลังลงไปนอนนับดาวทันที
"ไนท์!!!!!! "
เสียงคนมากมายวิ่งเข้ามาหาผมซึ่งตอนนี้กระดุกกระดิกตัวไม่ได้เนื่องจากจุกอย่างมาก
"เฮ้ย! ไอ้ไนท์เป็ไงบ้างว่ะ"
พระเพลิงซึ่งตอนนี้วิ่งมาถึงผมเป็คนแรกเอ่ยถามออกมาก่อนที่จะมีใครอีกคนวิ่งมาอุ้มผมขึ้นพาเดินออกจากสนามไปยังห้องพยาบาลโดยไม่ได้พูดอะไรสักคำและตามด้วยสามสหายที่เหลือที่เดินถือกระเป๋าของผมกับดาร์กตามมา
"อ้าวนักศึกษาเป็อะไรมาค่ะ"
"เพื่อนผมโดนลูกฟุตบอลกระแทกท้องมาครับ"
"งั้นพาเพื่อนมานอนที่เตียงก่อนเดี๋ยวอาจารย์ช่วยดูให้"
เมื่ออาจารย์พูดจบดาร์กก็พาผมไปวางที่เตียงตรงที่อาจารย์บอกก่อนที่อาจารย์จะทำการปฐมพยาบาลดูแผลดูอาการฟกช้ำและทำแผลให้ ผมไม่คิดว่าตัวเองจะได้แผลถลอกตอนล้มด้วยอาบน้ำแสบแน่ทีนี้หาเื่ให้ตัวเองจริงๆเลยไนท์เอ๊ยย
"มึงเป็ไงบ้างวะ"
พระเพลิงถามขึ้นหลังจากอาจารย์ประจำห้องพยาบาลเดินออกไปทำธุระข้างนอก
"จุก"
"เออก็สมควรโดนไปเต็มแรงซะขนาดนั้น"
"แล้วมึงคิดอะไรของมึงอยู่ยะ ถึงได้เดินลงไปในสนามที่เขากำลังซ้อมกันอยู่"
เชอร์รีพูดขึ้นอย่างหัวเสียที่เห็นเพื่อนตัวเล็กนอนป่วยเป็ผักอยู่แบบนี้มันน่าตีซ้ำนักไม่รู้ว่านึกคึกอะไรถึงได้เดินลงไปสนามฟุตบอลทั้งๆที่มีคนเล่นกันอยู่จะว่ามันลงไปเพราะจะซ้อมกับเพื่อนก็อย่าฝันเถอะเพราะวันๆมันบอกว่าซ้อมหลีดก็จะตายอยู่แล้วไม่อยากเจียดเวลาอันมีค่าไปให้กับอะไรที่ไม่จำเป็ แต่ก็ไปเฝ้าดาร์กเล่นกีฬาทุกวันก็งงดี
"เพราะพี่ดาร์ก"
ขวับ! หันกันคอแทบเคล็ดทั้งสามคนเพื่อมองต้นเหตุที่ทำให้ผมลงไปไฟว์กันกับลูกฟุตบอลกลางสนามบอล ผมมองไปที่ดาร์กเพื่อยืนยันในสิ่งที่ผมพูดดาร์กเองก็ดูหัวเสียไม่น้อยเหมือนกันที่ทำให้ผมเป็แบบนี้
"แล้วจะลงไปที่สนามทำไม"
"มันเพราะใครล่ะ! "
ขึ้นเสียงใส่เพื่อให้รู้ว่าไม่พอใจน้อยใจทำไมต้องถามทั้งๆที่ก็รู้ว่ามันเป็เพราะอะไร
"พูดดีๆดิ"
"ก็ไนท์เรียกพี่ดาร์กแล้วแต่พี่ดาร์กไม่หัน .. ฮึก.. ไม่แม้แต่สนใจเสียงเรียกของไนท์เลย.. ฮึก..ไนท์ผิดตรงไหนไนท์ไม่ได้อายที่พี่ดาร์กนอนตักไนท์นะแต่ไนท์แค่อายเวลาใครมองหน้าไนท์แล้วยิ้มล้ออ่ะ..ฮึก.. แต่พี่ดาร์กก็..ฮึก..ก็ไม่ฟังไนท์อธิบายเลย..ฮืออออออ.. "
เท่านั้นแหละน้ำตาที่กลั้นไว้ั้แ่ก่อนจะเข้าไปหาดาร์กจนถึงตอนนี้ได้พังทลายออกมาทันทีผมเป็พวกที่เจ็บตัวหรือไม่สบายจะชอบอ่อนแอถ้าเห็นดาร์กแล้วจะชอบอ้อนชอบงอแงใส่วันนี้ด้วยความที่เจ็บตัวและน้อยใจดาร์กเป็ทุนเดิมอยู่แล้วเลยทำให้เผยด้านที่อ่อนแอออกมาและยิ่งคนที่ทำผมน้อยใจเป็ดาร์กแล้วละก็บอกเลยว่าอ่อนแอคูณสิบยังน้อยไป เพราะผมกับดาร์กไม่เคยทะเลาะกันรุนแรงไม่เคยโดนอีกฝ่ายเมินครั้งนี้เป็ครั้งแรกละมั้งถึงทำให้ผมรู้สึกน้อยใจและใจเสียขึ้นมา
"ชู่วว เงียบนะเด็กดี"
คนก่อเื่เดินเข้าไปโอบคนตัวเล็กก่อนจะโยกตัวผมเบาๆส่วนอีกมือก็ลูบหลังเป็การปลอบโยนตอนนี้ผมกำลังสะอึกสะอื้นอยู่กับอ้อมแขนของดาร์กโดยมีเพื่อนๆยืนเหวอแบบจับต้นชนปลายเื่ไม่ถูก
"สรุปมันเื่อะไรวะ"
กีต้าร์ที่น่าจะดึงสติกลับมาไวกว่าเพื่อนถามออกมาด้วยความสงสัย
"เข้าใจผิดกันนิดหน่อย"
"ไม่นิด..ฮึก..พี่ดาร์กเมินไนท์ด้วย"
"ชู่วว เงียบก่อนไม่อายเพื่อนหรือไงโตแล้วนะ"
ผมเงยหน้ามองเพื่อนๆเพราะั้แ่ร้องไห้ผมก็เอาแต่หน้าซุกอกดาร์กตลอด
"ว่าไงมึงโดนเมินแค่นี้สาวแตกร้องไห้เลยหรอว่ะ"กีต้าร์ที่ปากหมายังไงก็ยังคงความปากหมายังงั้น
"เออนั้นดิพึ่งเห็นมุมนี้ของมึงนะเนี่ย แต่ก็น่ารักดี" พระเพลิงพูดพร้อมกับยิ้มมุมปากเหมือนเอ็นดูผมเสียเต็มประดา
"อิดอกกก อยากให้ผัวสนใจอยากง้อผัวเลยต้องแลกด้วยการเจ็บตัวมันคุ้มไหมยะ"
"ไอ้ชาลีถ้ากูไม่เจ็บตัวนะมึงได้โดนกูเตะแน่ คำก็ผัวสองคำก็ผัวกูบอกพวกมึงแล้วว่าจะเอาเมียไม่เอาผัวโว้ยย! "
พูดพร้อมกับชี้หน้าเชอร์รีอย่างโกรธแค้นแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะจุกอยู่ลุกไม่ไหว
"ก่อนที่มึงจะเอาเมียมึงเลิกกอดไอ้ดาร์กก่อนตอนนี้ และอีกอย่างมึงเลิกอ้อนดาร์กมันให้ได้ก่อนค่อยมาพูด ใช่ไหมพวกมึง"
"ใช่! "
ห่า ประสานเสียงกันอย่างกับจะไปแข่งร้องประกวดโอเบล่าเลยนะพวกมึงผมเงยหน้ามองดาร์กก่อนจะมองไปที่พวกมันจะให้ผมเลิกอ้อนดาร์กนะหรอ มันได้อยู่แล้วเื่แบบนี้กล้วยๆแต่ว่า..ดาร์กเลยนะเว้ยพี่ดาร์กของไนท์เลยนะ เลิกอ้อนพี่ดาร์กเลยนะ แต่เพื่อเป็การทำให้ตัวเองดูแมนขึ้น และเอาชนะพวกเพื่อนเวรเนี่ยไม่ให้พวกมันล้อผมว่าผมไม่แมนว่าผมควรอยู่ไทน์เมียเพราะฉะนั้นสู้โว๊ยย!
"ก็ได้มึงคอยดูนะั้แ่พรุ่งนี้เป็ต้นไปกูจะเลิกอ้อนดาร์กหรือใครทั้งนั้น กูจะดูแลตัวเอง คอยดู! "
"เออกูจะคอยดู" กีตาร์พูดพร้อมกับยิ้มเ้าเล่ห์ในใจคิดว่ามึงจะเลิกอ้อนไอ้ดาร์กได้สักกี่น้ำคนอย่างมึงอ่ะ ขาดดาร์กมันไม่ได้หรอกเว้ย
"แล้วทำไมไม่เริ่มวันนี้ว่ะ" พระเพลิงถามขึ้นอย่างสงสัยเพราะปกติเขาต้องพูดว่าั้แ่นี้ไปหรือไม่ก็ั้แ่วันนี้ไปไม่ใช่หรอวะ
"กูจุกอ่ะ ยังไงวันนี้กูก็ต้องพึ่งดาร์กให้พากลับบ้านอยู่ดีเลยขอเริ่มเป็พรุ่งนี้แล้วกัน"
พูดพร้อมกับฉีกยิ้มงามๆไปให้เพื่อนๆทั้งสามรวมทั้งดาร์กด้วยเพื่อบอกให้รู้ว่าเข้าใจตรงกันนะทุกคน
"อิดอกก! กูหมดคำจะพูดกับมึง" เชอร์รีพูดพร้อมกับส่ายหน้าเอื่อมระอาไปให้ไนท์เชอร์รีหันไปมองเพื่อนทั้งสองคนทั้งสามสบตากันเพื่อสื่อความหมายเดียวกันว่ามันจะไปได้สักกี่น้ำ ก่อนที่เพื่อนๆจะหันไปมองดาร์กและพบว่าดาร์กส่งสายตาเ้าเล่ห์มาให้เป็การสื่อความหมายโดยนัยว่า ปล่อยให้เล่นไปก่อนแล้วจะได้รู้ว่ายังไงไนท์ก็ขาดเขาไม่ได้เพราะไนท์คือของเขามาั้แ่ต้น
"ร้าย"
ทั้งสามเสียงพูดขึ้นพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมายก่อนจะมองหน้ากันแล้วหัวเราะออกมา เ้าแกะน้อยเอ๊ยไม่เคยรู้ตัวเลยสินะว่าอยู่ใกล้หมาป่าแค่ไหน
"อะไรร้าย แล้วพวกมึงหัวเราะอะไรกัน"
"เปล่า" พระเพลิงส่ายหน้าปฏิเสธเมื่อเจอไนท์มองหน้าอย่างสงสัย
"กูขำแพนด้าตกต้นไผ่ในคลิปนี้อ่ะ" แผนด้าตกต้นไผ่มันน่าขำตรงไหนวะ ผมได้แต่มองกีตาร์งงๆ แต่ช่างไอ้กีต้าไปก่อนคนที่น่าสงสัยที่สุด คือ.. ขวับ! หันไปมองเชอร์รีอย่างไว
"แล้วมึงละเชอร์รี่อะไรร้าย"
"กูอ่านนิยายอยู่พระเอกนี่มันเ้าเล่ห์ได้โล่ ร้ายจริงๆ"
เชอร์รีพูดก่อนจะทำท่าสไลน์หน้าจอโทรศัพท์คล้ายกับว่าตัวเองกำลังอ่านนิยายในโทรศัพท์จริงๆพร้อมกับสบตาดาร์กเพื่อบอกว่ากูพูดถึงมึงนั่นแหละ เ้าตัวก็ไม่ได้มีท่าทีอะไรนอกจากตีหน้าตายยิ้มมุมปากเท่านั้น หึยย!น่าหมั่นไส้
"แล้วมึงจะไปซ้อมหลีดปะ"
"คงไม่อ่ะ เจ็บขนาดนี้ไปไม่ไหวหรอก"
ผมบอกกับกีตาร์ตอนนี้ก็ยังคงมีอาการจุกๆอยู่แม้จะทุเลาจากตอนแรกแล้วแต่ก็ไม่ถือว่ามากยังมีเจ็บทุกครั้งที่ขยับตัวหรือพูดเสียงดัง ทรมานดีเหมือนกันนะเนี่ยฮือออ
************************
หลังจากหายหน้าหายตาไปนานเนื่องจาก่สัปดาห์ที่แล้วไรท์มีสอบทำให้ต้องอ่านหนังสือหนักมากไม่มีเวลาได้แต่งนิยายเลยขอโทษคุณผู้อ่านมา ณ ที่นี้ด้วยนะจ๊ะ????
2K
