พ่อของลูกฉันเป็นประธานจอมเจ้าเล่ห์

บทที่ 43 ไม่เชิญผมเข้าไปนั่งหน่อยเหรอ?

อันโหรวเข้าใจวิธีการโหดเหี้ยมของผู้ชายคนนี้แล้ว ไม่เพียงแต่จะทำลายเหอเหมียว แต่ยัง ‘เชิญ’ โอวหยางลี่มาที่นี่ เพื่อให้เขาเห็นกับตาว่าเหอเหมียวกำลังแสดงอะไร

“หมวกเขียวใบนี้ แสบตาชะมัด” จิ่งเป่ยเฉินเอนหลังพิงเบาะ ดวงตาเป็นประกายแปลก ๆ “คุณว่าโอวหยางลี่จะทำยังไงต่อไป?”

อันโหรวเม้มริมฝีปาก มองโอวหยางลี่ลงจากรถอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง ความอ่อนโยนในแววตาหายไปหมด เห็นเส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปน บ่งบอกว่าตอนนี้เขาโกรธมาก

บางทีเขาอาจจะรู้สึกตัว เขาจึงหันมามองอย่างกะทันหัน พลางขมวดคิ้ว ก้าวเดินตรงมาที่รถ

โอวหยางลี่ยืนนิ่งอยู่ข้างรถ ยื่นมือเคาะกระจกเบา ๆ 

จิ่งเป่ยเฉินลดกระจกลง เหลือบมองเขาอย่างเย็นชา มุมปากยกยิ้มเยาะเย้ย “คุณชายโอวหยางมาทำอะไรในที่แบบนี้? ถ้าไม่ใช่เพราะพนักงานของบริษัทจิ่งถูกลักพาตัวมาที่นี่ ผมก็ไม่รู้ว่ามีที่แบบนี้อยู่”

อันโหรวมองอย่างตะลึงงัน ชื่นชมทักษะการแสดงของจิ่งเป่ยเฉินอย่างสุดซึ้ง แม้ว่าสีหน้าของเขาจะดูไม่ใส่ใจ แต่คำพูดทุกคำกลับกดดันจนคนหายใจไม่ออก

โอวหยางลี่กำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว แน่นอนว่าเขารู้ว่าจิ่งเป่ยเฉินพูดจาแดกดัน เขาฝืนยิ้มแล้วพูดว่า “คุณจิ่ง เหอเหมียวทำผิดจริง แต่เธอก็ได้รับโทษแล้ว โปรดยกโทษให้เธอในครั้งนี้เถอะ”

ตั้งแต่ลงจากรถและเห็นเหอเหมียวถูกข่มเหง เขาก็รู้สึกเจ็บปวดในใจและโกรธมาก แต่พอเห็นผ้าพันแผลที่เท้าของอันอวี้หาน และร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วน เขาก็เข้าใจทุกอย่าง ไม่โทษใครทั้งนั้น

อันโหรวไม่ได้มองเขา เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย นั่งตัวตรงอยู่บนเบาะข้างคนขับ ภายนอกดูเย็นชา แต่ในใจกลับขมขื่น

โอวหยางลี่คิดว่าจิ่งเป่ยเฉินจะจงใจทำให้ลำบากใจ แต่ไม่คิดว่าเขาจะตอบตกลงอย่างง่ายดาย “ในเมื่อเป็นผู้หญิงของคุณชายโอวหยาง ผมก็จะให้เกียรติคุณหน่อย แต่ว่า จะไม่มีครั้งต่อไป”

“ขอบคุณคุณจิ่งที่ไม่ทำให้ลำบากใจ และผมขอโทษคุณอันแทนเหอเหมียวด้วย”

หลังจากที่โอวหยางลี่ขอโทษเสร็จ เขาก็หันกลับไปหาเหอเหมียวอย่างรวดเร็ว ยื่นมือดึงขอทานสามคนที่ทับเธออยู่ออกด้วยความโกรธ

ตอนนี้เหอเหมียวเกือบจะเปลือยหมดแล้ว แต่ก็แปลกที่เธอยังไม่โดนล่วงเกิน เส้นผมยาวของเธอปรกหน้า ดวงตาสวยงามราวกับใยไหม ใบหน้าแดงก่ำ ไม่สามารถต้านทานความร้อนที่พลุ่งพล่านได้ เธอจึงบิดตัวไปมาอย่างบ้าคลั่ง พลางร้องครางอย่างแผ่วเบา “ร้อน ร้อนจัง พี่โอวหยางช่วยฉันด้วย…”

สีหน้าของโอวหยางลี่มืดครึ้ม ตอนแรกเขาชอบเหอเหมียวเพราะเธอใสซื่อ ไร้เดียงสา และไม่มีเล่ห์เหลี่ยมเหมือนกับอันโหรว แต่ตอนนี้…

เขากัดริมฝีปาก ถอดเสื้อคลุมออกคลุมตัวเหอเหมียว เพื่อปกปิดร่างกายที่เปลือยเปล่า ก้มลงอุ้มเธอ แล้วเดินกลับไปทีละก้าวภายใต้สายตาของทุกคน

“ร้อนจัง อืม…” เหอเหมียวครางออกมา เธอพยายามจะดึงมือออกมาจากเสื้อคลุมของโอวหยางลี่ แต่มันรัดแน่นเกินไป เธอจึงทำได้เพียงแต่หายใจหอบอย่างยากลำบาก

ชีเสิ่งเทียนและหมิ่นลี่มองดูอย่างเย็นชา ชีเสิ่งเทียนไม่ชอบโอวหยางลี่ เขาล้วงกระเป๋าเสื้อพิงอยู่ที่หน้ารถ พลางเยาะเย้ยอย่างเย็นชา “คุณชายโอวหยาง ยาที่สาวน้อยของคุณกินเข้าไปเป็นยาที่แรงที่สุด คืนนี้อย่าหักโหมล่ะ ระวังร่างกายด้วย อย่าโดนสูบจนแห้ง!”

ใบหน้าของโอวหยางลี่ซีดเผือด คำเยาะเย้ยนี้เป็นการดูถูกอย่างหนึ่ง แต่เขาพูดไม่ออก

อันโหรวมองดูอยู่ในรถ มือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว สายตายังคงจ้องมองพวกเขาอย่างไม่ละสายตา

“ทำไม คุณสงสารเขาเหรอ” จิ่งเป่ยเฉินสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่ผันผวนอย่างรุนแรงของอันโหรว ยิ่งทำให้เขาสงสัยมากขึ้น

อันที่จริง อันอวี้หานเพิ่งเคยเจอโอวหยางลี่ไม่กี่ครั้ง ไม่โต้เถียงกัน ก็มองเขาด้วยสีหน้าซับซ้อนจนมองไม่ออก

แต่ถ้าพูดถึงคนที่คบกับโอวหยางลี่มานาน และมีใจให้เขา

ก็มีแต่อันโหรวเท่านั้น

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ มือที่จับพวงมาลัยอยู่ก็กำแน่นโดยไม่รู้ตัว 

อันโหรวขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกสงสารเหอเหมียวอยู่บ้าง

เหอเหมียวคงจะอยู่ข้างกายโอวหยางลี่ต่อไปไม่ได้แล้ว และเรื่องอื้อฉาวแบบนี้ หากแพร่สะพัดออกไป หุ้นของบริษัทโอวหยางคงจะร่วงเป็นแน่

“พวกคุณให้ผู้ชายสามคนนั้นทำอย่างว่ากับเหอเหมียวจริง ๆ เหรอ?” อันโหรวมองไปที่จิ่งเป่ยเฉินด้วยสีหน้าจริงจัง แม้ว่าเธอจะเป็นฝ่ายถูกกระทำ แต่เหอเหมียวก็ยังเป็นแค่เด็กสาว การลงโทษแบบนี้มันโหดร้ายเกินไปสำหรับเธอ

มือข้างหนึ่งของจิ่งเป่ยเฉินจับพวงมาลัยรถ แว่นกันแดดสีดำปรากฏอยู่บนสันจมูก ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน ไม่ได้พูดอะไร มีเพียงหมิ่นลี่ที่นั่งอยู่เบาะหลังรีบพูดขึ้นว่า “ทำอะไรกัน พวกเราสั่งไว้แล้ว พวกเขาอยากทำก็ไม่กล้าทำหรอก”

ความหมายในคำพูดของหมิ่นลี่ก็คือ ผู้ชายสามคนนั้นแค่ถูกจ้างมาแสดง ไม่ได้ทำอะไรจริง ๆ งั้นแสดงว่าทั้งหมดนี้เป็นคำสั่งของจิ่งเป่ยเฉิน?

“คุณจิ่ง ไม่คิดเลยว่าคุณจะไม่ได้ใจแข็งอย่างที่ร่ำลือกัน”

ผู้หญิงคนนี้หาโอกาสประจบสอพลอได้ตลอด…

จิ่งเป่ยเฉินเลิกคิ้วขึ้น รู้ว่าอันโหรวกำลังพูดประชด จึงตั้งใจขับรถต่อ ไม่พูดอะไร เพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างสังเกตเห็นได้ยาก

เมื่อขับรถมาถึงบริษัทจิ่งก็ดึกมากแล้ว อันโหรวต้องการจะปลดเข็มขัดนิรภัยเพื่อลงจากรถ แต่กลับถูกจิ่งเป่ยเฉินจับมือไว้ “เท้าของคุณยังเจ็บอยู่ ผมจะไปส่งที่บ้าน”

น้ำเสียงของเขาไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง อันโหรวจึงทำได้เพียงนั่งนิ่ง ๆ

จิ่งเป่ยเฉินยกยิ้มอย่างพอใจ จากนั้นก็หันไปมองทั้งสองคนที่อยู่เบาะหลังด้วยสายตาเย็นชา “ลงไป”

ชีเสิ่งเทียนเอามือลูบจมูกอย่างอึกอัก สายตาของท่านประธานเย็นชาเกินไป เขาไม่กล้าพูดอะไรเลย ทำไมท่าทีของจิ่งเป่ยเฉินถึงได้ต่างกันราวฟ้ากับดินแบบนี้ คนเราคุยกันดี ๆ ไม่ได้รึไง?

หมิ่นลี่ที่กำลังหลับอยู่ ถูกชีเสิ่งเทียนปลุกขึ้นมาอย่างกะทันหัน “นอนฝันไปเถอะ นอนต่ออีกทีก็ไม่ต้องตื่นแล้ว”

คาดว่าจิ่งเป่ยเฉินคงจะฆ่าเขาทิ้ง

หมิ่นลี่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น เขาปรือตาอย่างงุนงง และกำลังจะโวยวาย แต่ชีเสิ่งเทียนรีบเอามือปิดปากเขาไว้ แล้วดึงคอเสื้อลงจากรถ

“คุณอันกับคุณจิ่งเดินทางปลอดภัยนะครับ!” ชีเสิ่งเทียนยิ้มจนหน้าตึง โบกมือลาพวกเขา

ท่านประธานแสดงท่าทีพอใจอย่างมาก ก่อนจะเหยียบคันเร่งออกรถไปอย่างรวดเร็ว ท่อไอเสียพ่นควันใส่หน้าชีเสิ่งเทียนเต็ม ๆ

“นอนกับยายแก่ไปครั้งหนึ่งแล้ว ยังจะมีครั้งที่สองอีก” ชีเสิ่งเทียนมองรถที่ค่อย ๆ ลับสายตาไป คิดไปถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นระหว่างคนทั้งสองในคืนนี้ เขาก็นึกภาพในหัวออกหมดแล้ว

ถ้าอันโหรวสามารถทำให้จิ่งเป่ยเฉินมีความสุขได้ เขาจะยอมทิ้งความคิดแบบโลกีย์เหล่านี้ไป

หมิ่นลี่ตื่นเต็มตาแล้ว เขายื่นมือไปตบชีเสิ่งเทียน พลางพูดเสียงดังลั่น “นายบ่นอะไรคนเดียว”

ชีเสิ่งเทียนถูกเสียงดังรบกวนจนรู้สึกปวดหู เขาขมวดคิ้ว ปิดหู แล้วหันไปอีกทาง “เบา ๆ หน่อยไม่ได้รึไง หูจะแตกแล้วเนี่ย”

หมิ่นลี่ไม่รู้สึกว่าตัวเองเสียงดัง เขายักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “นายเป็นถึงคุณชายรองตระกูลชี จะติดตามจิ่งเป่ยเฉินทำงานไปตลอดชีวิตอย่างนั้นเหรอ? ไม่คิดจะรับช่วงธุรกิจของตระกูลชีบ้างรึไง?”

ชีเสิ่งเทียนเม้มริมฝีปาก กำมือแน่นในกระเป๋ากางเกง พลางยิ้มเยาะ “ตระกูลชีมีคนดูแลอยู่แล้ว ไม่ต้องให้ฉันเข้าไปยุ่งหรอก” พอพูดจบ เขาก็ตีหมิ่นลี่ไปหนึ่งที “ไปดื่มกันไหม ไม่ได้ไปด้วยกันนานแล้ว”

จริง ๆ หมิ่นลี่ก็ตั้งใจจะไปเที่ยวอยู่แล้ว จึงตอบตกลงทันที “ได้สิ ช่วงนี้ฉันเพิ่งเจอที่เที่ยวสนุก ๆ มาพอดี พานายไปเปิดหูเปิดตาหน่อย”

“เปิดหูเปิดตาอะไรของนาย หมิ่นลี่ อยากโดนกระทืบรึไง?”

ชีเสิ่งเทียนยกกำปั้นขึ้น แต่หมิ่นลี่ไม่สะทกสะท้าน เดินผิวปากจากไปอย่างสบายใจ ระหว่างทางยังหันไปหาชีเสิ่งเทียนที่อยู่ด้านหลังพร้อมกับกวักนิ้วเรียก

ท่าทางกวนประสาทแบบนี้ น่าต่อยสักหมัดจริง ๆ

บ้านของหลินจือเสี่ยว ถนนวงแหวนที่สาม

อันโหรวนั่งอยู่ในรถ ชี้ไปที่อพาร์ตเมนต์ “ถึงแล้วค่ะ ขอบคุณคุณจิ่งที่อุตส่าห์มาส่งฉันถึงบ้าน”

จิ่งเป่ยเฉินจอดรถ มองตามนิ้วของอันโหรว เห็นเป็นอพาร์ตเมนต์หลังเล็ก ๆ บริเวณอพาร์ตเมนต์มีแปลงดอกไม้ สภาพแวดล้อมดูสะอาดตา สงบร่มรื่น ดูดีทีเดียว

“ไม่เชิญผมเข้าไปนั่งหน่อยเหรอ?”