ยามสกุณาหวนคืนขับขาน โผทะยานสู่ยุค 80

        ด้วยเหตุผลเหล่านี้ ตอนที่อู๋ต้าเฉิงคุยเรื่องจิ่งเยี่ยนกุยกับอวี๋ซือเหยี่ย จึงจงใจใช้เล่ห์เหลี่ยมเล็กน้อย ทำให้จิ่งเยี่ยนกุยดูสวยราวกับนางฟ้า แต่ก็บอกว่านิสัยของเธอค่อนข้างเอาแต่ใจ

        คำพูดแบบนี้กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของอวี๋ซือเหยี่ยได้อย่างลงตัว ด้วยเหตุนี้ เขาจึงถามอู๋ต้าเฉิงหลายครั้งว่าเมื่อไหร่จะได้เจอจิ่งเยี่ยนกุย

        ในตอนนี้ หลังจากที่อู๋ต้าเฉิงเข้าไปในห้องทำงานของอวี๋ซือเหยี่ย ก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านครับ อยากออกไปเดินเล่นไหม?”

        เมื่ออวี๋ซือเหยี่ยเห็นสีหน้าของอู๋ต้าเฉิงก็รู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น จึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ได้สิ ไปที่ไหน?”

        “ได้ยินว่าทางร้านชิ่งอันถังมียาสมุนไพรบำรุงร่างกายใหม่ๆ เข้ามา ตอนนี้ก็เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว น่าจะบำรุงร่างกายได้บ้างครับ” อู๋ต้าเฉิงพูดด้วยรอยยิ้ม

        อวี๋ซือเหยี่ยมองเขาแล้วพูดว่า “ฉันอยากจะเห็นจริงๆ ว่าหลานสาวของนายจะสวยเหมือนนางฟ้าจริงหรือเปล่า ที่ผ่านมามีแต่คนมาหาฉัน นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันต้องไปหาหล่อนเอง”

        คำพูดของเขาเหมือนเป็นการเปิดโปงเรื่องนี้ อู๋ต้าเฉิงจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “หลานสาวของผมสวยเกินไป คนในบ้านเลยคอยตามใจทุกอย่าง ทำให้เธอเสียคน ต้องขออภัยท่านด้วยครับ”

        อวี๋ซือเหยี่ยหัวเราะออกมา “ช่างเถอะ ไหนๆ ก็มีคนสวยให้ชื่นชม เดินทางไปสักหน่อยก็คงไม่เป็นไร”

        เขาใจดีกับผู้หญิงสวยๆ เป็นพิเศษ ในการล่าเหยื่อนั้น เขามีความชำนาญเฉพาะตัว

        แต่ในใจของเขากลับรู้สึกดูถูกอู๋ต้าเฉิงอยู่บ้าง เพื่อเอาใจเขา ถึงกับเอาหลานสาวของภรรยามาเสนอตัวให้ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าอู๋ต้าเฉิงเป็นคนใจดำอำมหิต เพราะคนทั้งเมืองรู้ดีว่าเขาไม่มีทางแต่งงานใหม่ เพราะการเอาผู้หญิงมาแต่งงานให้มีตำแหน่งนั้น มักจะทำให้มีเรื่องวุ่นวายตามมาเสมอ!

        อวี๋ซือเหยี่ยเรียกคนขับรถ แล้วพาอู๋ต้าเฉิงไปที่ร้านชิ่งอันถังด้วยกัน

        พวกเขาไปกันอย่างรวดเร็ว ถึงร้านชิ่งอันถังเร็วกว่าจิ่งเยี่ยนกุยเสียอีก

        อู๋ต้าเฉิงทำอะไรได้รอบคอบกว่าอาหญิงใหญ่จิ่ง เมื่อจะเอาใจอวี๋ซือเหยี่ย ก็ต้องทำให้ครบวงจร เมื่อเข้าไปในร้านชิ่งอันถัง ก็ต้องซื้อยาบำรุงไต อย่างเช่นยาบำรุงกำลังเสือให้แก่อวี๋ซือเหยี่ย

        ดังนั้น เมื่อเข้าไปแล้ว ก็ให้พนักงานนำยาจำนวนหนึ่งออกมาให้เลือก

        พนักงานจำอาหญิงใหญ่จิ่งที่มาอาละวาดได้ แต่ไม่รู้จักอู๋ต้าเฉิงและอวี๋ซือเหยี่ย เมื่อเห็นว่าทั้งสองแต่งตัวดี ดูเหมือนจะเป็นคนทำงานในหน่วยงาน จึงคิดว่าเป็นลูกค้าที่ดี แล้วเริ่มแนะนำยาต่างๆ

        ขณะที่กำลังแนะนำไปได้ครึ่งทาง ก็มีรถจอดอยู่ข้างนอก จากนั้นก็ได้ยินเสียงของหญิงสาวพูดคุยกับพนักงานที่เฝ้าอยู่หน้าประตู

        อวี๋ซือเหยี่ยรู้สึกเหมือนถูกชะตา จึงหันไปมองข้างนอก ก็เห็นหญิงสาววัยสิบเจ็ดสิบแปดปี ที่มีรูปร่างอ่อนนุ่มและงดงามเปิดม่านเดินเข้ามา

        ในร้านชิ่งอันถังเปิดไฟสว่าง ภายในร้านสว่างไสว ทำให้เขามองเห็นใบหน้าของหญิงสาวได้อย่างชัดเจน

        อวี๋ซือเหยี่ยก็เคยผ่านผู้หญิงมาตั้งมากมาย แต่เพิ่งเคยเห็นผู้หญิงที่สวยโดดเด่นเช่นนี้เป็นครั้งแรก ไม่ว่าจะเป็นใบหน้า ผิวพรรณ หรือรูปร่าง ล้วนงดงามเป็นเลิศ สวยโดยไม่เย้ายวน งดงามโดยไม่ดูมารยา กอปรกับท่าทีที่กระฉับกระเฉง ก็ทำให้เขารู้สึกเหมือนร่างกายอ่อนยวบ บางส่วนก็เริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนองขึ้นมาทันที

        ทันทีที่จิ่งเยี่ยนกุยเดินเข้ามา ก็รู้สึกได้ว่ามีสายตาจ้องมองมาที่เธอ สายตานั้นเปิดเผยโจ่งแจ้ง และเต็มไปด้วยความต้องการทางเพศ

        เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อมองไปยังทิศทางของสายตานั้น ก็เห็นชายหัวล้านร่างอ้วนกลมเหมือนลูกฟักทองกำลังมองเธอด้วยสายตาโลมเลีย ทำให้เธอรู้สึกขยะแขยง

        จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงชายคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงที่จงใจทำให้เหมือนบังเอิญว่า “เอ้า นี่ไม่ใช่เยี่ยนกุยเหรอ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?”

        อู๋ต้าเฉิงมักจะวางตัวเป็นคนเมือง และด้วยตำแหน่งของเขาที่มีอำนาจเล็กๆ น้อยๆ ในที่ทำงาน เมื่อก่อนตอนที่ไปเยี่ยมปีใหม่หยางหว่านซิ่วกับอาหญิงใหญ่จิ่งในวันที่สองของตรุษจีน เขามักจะทำตัวสูงส่ง ไม่ค่อยพูดคุยกับใคร ถ้ามีใครมาทักทาย เขาก็จะทำท่าทีไม่สนใจ

        ตั้งแต่จิ่งเยี่ยนกุยเกิดมา นี่เป็นครั้งแรกที่อู๋ต้าเฉิงคุยกับเธอ เธอเอียงศีรษะแล้วถามว่า “คุณลุงคะ คุณเป็นใครเหรอคะ? ทำไมถึงรู้จักชื่อหนู?”

        ใบหน้าที่ยิ้มแย้มเหมือนดอกไม้ของอู๋ต้าเฉิงก็พลันแข็งทื่อ เขานึกถึงคำบรรยายของอาหญิงใหญ่จิ่งขึ้นมาได้ ที่บอกว่าจิ่งเยี่ยนกุยเปลี่ยนไป มีนิสัยที่ดื้อรั้นขึ้น และดูใจกล้ามากกว่าเดิม

        อู๋ต้าเฉิงกดข่มความไม่พอใจไว้ในใจ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “หนูคนนี้ขี้ลืมจริงๆ ฉันเป็นคุณอาเขยใหญ่ของหนูไง จำไม่ได้หรือ?”

        เมื่อเขาพูดจบ ก็รู้สึกได้ทันทีว่าบรรยากาศในร้านชิ่งอันถังเปลี่ยนไป พนักงานที่เมื่อครู่ยังยิ้มแย้ม กลับเก็บรอยยิ้มไปจนหมด

        เขารู้สึกงงเล็กน้อย เกิดอะไรขึ้นกัน?

        จิ่งเยี่ยนกุยเอียงศีรษะมองเขาแล้วพูดว่า “คุณดูเหมือนคุณอาเขยใหญ่ของหนูจริงๆ ด้วย แต่หนูก็ยังไม่กล้ายอมรับ เพราะปกติคุณอาเขยของหนูมักจะกลับมาไหว้ปีใหม่คุณปู่คุณย่าของหนูแค่วันที่สองของตรุษจีนเท่านั้น จะเรียกว่าไหว้ปีใหม่แต่กลับเอาของมาทิ้งไว้แล้วก็ไปเสียมากกว่า คุณปู่คุณย่าคุยด้วยก็ทำเป็นไม่สนใจ”

        “พอเจอกับพวกเราก็ยิ่งวางท่าหยิ่งยโส ไม่เคยชายตามองพวกเราที่เป็นชนรุ่นหลังเลย คุณดูใจดีแบบนี้ หนูมองยังไงก็ไม่เหมือนเลยค่ะ”

        เมื่อเธอพูดจบ ก็มีเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นในชิ่งอันถัง “เยี่ยนกุย คุณอาเขยของเธอเป็นแบบนี้จริงๆ เหรอ?”

        จิ่งเยี่ยนกุยพยักหน้า แล้วเสริมว่า “ใช่ค่ะ ถ้าไม่เป็นแบบนี้ จะแต่งงานกับคุณอาหญิงใหญ่ของหนูได้ยังไง?”

        ในร้านชิ่งอันถังพลันมีเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นอีกครั้ง พนักงานที่เอาสมุนไพรออกมาเมื่อครู่ ก็เก็บสมุนไพรกลับเข้าไป “ถึงแม้ว่าร้านชิ่งอันถังจะเปิดร้านขายยา แต่เราก็ไม่ได้ทำธุรกิจกับทุกคน ยาพวกนี้เราไม่ขายแล้ว เชิญทั้งสองท่านกลับไปเถอะค่ะ!”

        อู๋ต้าเฉิงถูกคำพูดของจิ่งเยี่ยนกุยแทงใจดำจนประเดี๋ยวหน้าแดงหน้าซีด เมื่อเห็นท่าทีของพนักงานในร้านก็ด่าอาหญิงใหญ่จิ่งในใจว่าไม่ได้เรื่อง แค่มาร้านชิ่งอันถังไม่กี่ครั้ง ก็ทำให้คนในนี้ไม่พอใจไปหมด

        อู๋ต้าเฉิงก็เป็นคนมีเล่ห์เหลี่ยม หรือจะบอกว่าเขามีหน้าหนาเพื่ออนาคตของตัวเอง เขาพลันพูดกับจิ่งเยี่ยนกุยด้วยรอยยิ้มว่า “หนูนี่ก็เป็นเด็กที่ไม่รู้ความเสียจริง ฉันทำงานยุ่งทุกวัน หนูก็ยังโกรธฉันอีก!”

        “หนูไม่ได้โกรธคุณค่ะ” จิ่งเยี่ยนกุยพูดด้วยรอยยิ้ม “เพราะถึงยังไงหนูก็ไม่ได้สนิทกับคุณอยู่แล้ว!”

        เธอพูดจบก็พูดกับพนักงานในร้านว่า “วันนี้พี่ซูไม่อยู่เหรอคะ?”

        พนักงานตอบว่า “วันนี้ท่านเจ้าของร้านมีธุระ จะมาสายหน่อย เขาได้บอกล่วงหน้าไว้แล้วว่าถ้าคุณมาให้เอาไปเก็บไว้ในร้านได้เลย”

        จิ่งเยี่ยนกุยกล่าวขอบคุณ แล้วกำลังจะไปทำธุระของตัวเอง อู๋ต้าเฉิงก็พูดขึ้นว่า “เยี่ยนกุย กำลังทำอะไรอยู่เหรอ? ให้อาเขยช่วยไหม?”

        “คุณยุ่งจนไม่มีเวลาคุยกับคุณปู่คุณย่าของหนูในวันตรุษจีนด้วยซ้ำ วันนี้เป็นวันทำงาน คงจะยิ่งยุ่งกว่าเดิม หนูไม่กล้ารบกวนหรอกค่ะ” จิ่งเยี่ยนกุยพูดด้วยรอยยิ้ม “ที่นี่มีคนช่วยหนูเยอะแยะ ไม่ต้องรบกวนคุณค่ะ”

        ในขณะที่เธอพูดนั้น จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีมือเอื้อมมาเชยคางของเธอ เมื่อปลายนิ้วมือเพิ่งจะยื่นเข้ามาสัมผัส เธอก็พลันพลิกฝ่ามือตบหน้าอวี๋ซือเหยี่ยที่หน้าตาดูเหมือนขนมปังขึ้นฟูด้วยความเร็วทันที