หลังจากแม่ของเสี่ยวไป๋กลับไป สโนว์ไวท์ก็สอนต่อ
เสี่ยวไป๋หยิบหนังสือเรียนที่ฉันถ่ายเอกสารให้เขาออกมา ก้มหน้ามองหนังสือเรียนเ่าั้
ฉันไม่อยากสนใจเขา ฉันพยายามตั้งใจฟังสิ่งที่คุณครูสอน
ตอนที่เสียงกระดิ่งดังบอกเวลาเลิกเรียน ฉันถอนหายใจโล่งอก หยิบหนังสือเรียนวิชาถัดไปเตรียมวิ่งออกไปข้างนอก ฉันจะต้องหนีเสี่ยวไป๋ให้ได้ ไม่อย่างนั้นอากาศรอบตัวของฉันจะต้องติดเชื้อของเสี่ยวไป๋เป็แน่ จากนั้นฉันก็จะกลายเป็คนโง่ สิ่งที่อยู่ในสมองก็จะกลายเป็ของเหลวไหลออกมาจากหู ไม่สามารถเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดได้ตลอดไป
“ปานจ่าง คุณจะไปไหน ผมขอไปกับคุณได้ไหมครับ” สายตาของเสี่ยวไป๋จู่ๆ ก็มองมาที่ตัวของฉัน เขาเดิมทีมีการเคลื่อนไหวเชื่องช้าพลันลุกขึ้นพรวด เตรียมจะเดินตามก้นของฉัน
เขามีเพียงตอนที่ไล่ตามฉันเท่านั้น ถึงได้รวดเร็วขนาดนี้
“ฉันจะไปฉี่!” ฉันคิดว่าพูดแบบนี้ เสี่ยวไป๋คงจะถอย
คิดไม่ถึงว่า...
“ผมไปกับคุณด้วยครับ” เขาเผยรอยยิ้มออกมา เดินเข้ามาใกล้ฉัน
“ฉันจะไปฉี่นายก็จะไปฉี่ อย่างนั้นถ้าฉันจะไปตายนายก็ไม่ไปตายด้วยกันเลยเหรอ...” น่าโมโหชะมัด ฉันะโเสียงดัง
เสี่ยวไป๋ใฉัน เขาหดคอตัวสั่นเล็กน้อย
จากนั้นเนื่องจากท่าทางนั้นของเขา ฉันพบว่าที่คอของเสี่ยวไป๋มีรอยช้ำเืเล็กน้อย สีแดงๆ เหมือนถูกแมลงกัด
“ปานจ่าง ทำไมคุณรำคาญผมขนาดนี้...” เสียงของเสี่ยวไป๋สะอึกสะอื้น เดินมาหาฉันทีละก้าว
“อย่าเข้ามานะ!” ฉันไม่ชอบให้ใครอยู่ใกล้จริงๆ ฉันมีเื่ที่ตัวเองอยากจะทำ ฉันไม่มีเวลาพูดกับเขา!
ฉันเลยพูดมั่วๆ ว่า “บนตัวของนายมีหมัดกัดใช่ไหม เห็นนายโดนกัดเป็รูเลย ใครอยากจะเป็เพื่อนกับนายกันเล่า”
เสี่ยวไป๋ตกตะลึง ทันใดนั้นเขาก็ร้องไห้โฮขึ้นมาโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า
เสี่ยวไป๋ร้องไห้น่าสงสารมาก ดูเหมือนว่าฉันทำเื่ที่ไม่ดีต่อเขามากมายเสียอย่างนั้น
เสียงของเขาดึงดูดความสนใจของเพื่อนนักเรียนในห้องของพวกเรา ฉันมองซ้ายและขวาอย่างตึงเครียด พบว่าสโนว์ไวท์สอนจบก็ออกไปจากห้องเรียนแล้ว ถึงได้โล่งอก
“ร้องไห้ไปเลย ร้องไห้ให้ตายไปเลย!” ฉันไม่อยากสนใจเขา หยิบหนังสือเรียนแล้วหมุนตัวเดินออกไป
“คุณครู...คุณครู...ปานจ่างแกล้งไป๋ซุ่นตงค่ะ...”
คิดไม่ถึงว่าจะมีนักเรียนผู้หญิงไม่กลัวตายคนหนึ่งเห็นเสี่ยวไป๋ร้องไห้เสียใจ จึงวิ่งไล่ตามสโนว์ไวท์ออกไป แล้วลากสโนว์ไวท์กลับมา
“ฉันซวยแล้ว” ฉันกลอกตา
“ปานจ่าง...” สโนว์ไวท์เดินมาอยู่ตรงหน้าฉัน ลูบศีรษะของฉันแล้วยิ้มอย่างเป็มิตร “ปกติครูเคยสอนพวกเธอใช่ไหมว่าให้เคารพคุณครูและเพื่อนนักเรียน”
“เคยครับๆๆ!” ฉันพยักหน้าแสร้งทำเป็เด็กดี แต่ไม่ทันแล้ว
“ไปหยิบถังน้ำสองถังที่ด้านหลัง ใส่น้ำให้เต็มแล้วยกพวกมันไปยืนทำโทษที่โถงทางเดิน” สโนว์ไวท์ลูบศีรษะของฉันอีกครั้ง “เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันควบคุมผลการเรียนของเธออยู่ ถ้าหักคะแนนอีก รางวัลอันดับหนึ่งของโรงเรียน คงจะถูกส่งให้ห้องอื่น”
ก่อนจะเดินออกไป ฉันอาศัยจังหวะตอนที่สโนว์ไวท์ไม่ทันสังเกต เตะเสี่ยวไป๋หนึ่งที
“เป็เพราะนายแท้ๆ...” ฉันแทบเป็บ้า
เสี่ยวไป๋ยังคงร้องไห้อยู่
จากนั้นตอนที่ฉันไปหยิบถังน้ำเขาก็เดินตามฉัน ฉันจึงใช้ถังน้ำตีเขาอีก
“ไปตายซะๆๆๆ..”
เสียงร้องไห้ในวันนี้ของเสี่ยวไป๋ ดังกึกก้องไปทั่วฟ้า
-------------------------
การทรมานติดต่อกันสองสามวันทำให้ฉันแทบจะทนไม่ไหว เพื่อหลบหลีกเสี่ยวไป๋ ทุกครั้งพอเลิกเรียนฉันจะลากกระเป๋าวิ่งไปที่โถงทางเดิน จากนั้นพุ่งเข้าไปในห้องน้ำ รอจนกระทั่งทุกคนเดินไปหมดแล้ว ถึงแอบออกมาจากข้างหลังแล้ววิ่งกลับบ้าน
ฮึ ฉันไม่รู้ว่าอาหม่าน อาฟู่และอากุ้ยน้องชายทั้งสามคนที่บ้านจะเกิดมาน่ารักขนาดนี้ ตอนที่ฉันหนีเสี่ยวไป๋กลับบ้านอย่างปลอดภัยแล้ว พอเห็นน้องชายทั้งสามคนทำงานบ้านเป็อย่างดี น้ำตาไหลพรากลงมาด้วยความซาบซึ้งจริงๆ
“พี่เฟิงกลับมาแล้ว!” น้องชายทั้งสามคนหันมายิ้มให้ฉัน “งานของพวกเราทำเสร็จแล้ว กินข้าวได้แล้วครับ”
ฉันรู้สึกว่าตัวเองเหมือนซูเปอร์แมนที่รักในความถูกต้องต่อสู้ชนะพวกปีศาจ หลังจากหลุดพ้นจากเสี่ยวไป๋แล้วไม่สามารถอธิบายความสุขที่เปี่ยมล้นอยู่ในใจได้จริงๆ
เฮ้อ มีน้องที่ไม่ติดพี่ยังดีเสียกว่า
เมื่อหลบเสี่ยวไป๋แบบนี้ติดต่อกันสองสามวัน เสี่ยวไป๋ ‘ในที่สุด’ ก็พบว่าฉันจงใจไม่สนใจเขา ฉันไม่รู้ว่าประสาทส่วนไหนของเขามีปัญหาชอบเดินตามก้นฉัน ฉันโดนเขาตามติดแจจนแทบจะเป็บ้าแล้ว ผลการเรียนสามารถเป็พยานได้ การสอบย่อยวิชาสังคมของฉันสอบได้เก้าสิบแปดคะแนนเท่านั้น
“ปานจ่าง...” ตอนที่เรียนคาบสุดท้ายของวันนี้ เสี่ยวไป๋จู่ๆ ก็ล้ำเส้นแบ่งแดนที่ฉันวาดด้วยชอล์กสีขาวแล้วจับมือของฉันที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยความตื่นเต้น
“โอ๊ย...” ฉันใการเข้ามาของเขาอย่างกะทันหัน ปากกาลูกลื่นที่อยู่บนหนังสือเรียนวิชาคณิตศาสตร์มีรอยขีดสีน้ำเงินเป็เส้นยาว
ฉันโกรธจนตัวสั่น อยากจะหยิบพจนานุกรมภาษาจีนกลางในลิ้นชักขึ้นมา แล้วทุบไปบนศีรษะของเสี่ยวไป๋ ทุบเขาให้ตายเสีย
“ปล่อยนะ!” ฉันเริ่มเขย่ามือของตัวเองให้หลุดจากเขา
“คุณช่วยผมหน่อยได้ไหมครับ คุณครูบอกว่าคุณจะช่วยผม” พอเสี่ยวไป๋ตื่นเต้น น้ำตาก็ไหลลงมาอีกครั้ง
เสี่ยวไป๋สะอึกสะอื้น เสียงสูดน้ำมูกก็ดัง ไม่ช้าก็ดึงดูดความสนใจของนักเรียนที่อยู่รอบๆ ในทันที
คุณครูวิชาคณิตศาสตร์เป็หัวหน้าฝ่ายปกครอง เธอเป็ที่ทั้งโรงเรียนยอมรับว่าเป็คนโเี้ที่สุด ชอบสั่งนักเรียนให้ไปวิ่งรอบสนามเด็กเล่นสิบยี่สิบรอบ สามารถทำให้นักเรียนตายได้แบบนั้น
“นายคิดจะทำอะไรกันแน่” ตาขาวสามส่วนของฉันเบิกโพลง ขึงตาใส่เสี่ยวไป๋แรงๆ
ฉันไม่อยากถูกแม่มดวิชาคณิตศาสตร์จ้องเอา วิชาของเธอฉันต้องแสร้งเป็เด็กดีสุดๆ เพราะเธอน่ากลัวมากกว่าสโนว์ไวท์เป็หมื่นเท่า ฉันไม่อยากให้ตัวเองวิ่งตายอยู่ในสนามเด็กเล่น จากนั้นก็ถูกเขียนประโยคแบบนี้ว่า ‘เด็กนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่หกถูกทำโทษวิ่งหลายรอบจนสิ้นลม’
“วันนี้...วันนี้แม่ของผมจะกลับมา...คุณกลับบ้านไปกับผมได้ไหมครับ...” เสี่ยวไป๋ยังคงร้องไห้เหมือนเดิม
“นายจะบ้าเหรอ...” ฉันถอยล้มไปบนโต๊ะของคนอื่น
มือของเสี่ยวไป๋จับฉันไม่ปล่อย ฉันพยายามชักกลับตลอด เขาก็ยังไม่ยอมปล่อย
....................................................................................
248
