ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        “โชคดีที่ทุกคนไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสนายหญิงไปพักผ่อนสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”

        หลินเมิ้งหยาเหนื่อยที่สุด เดินไปกลับตลอดทั้งคืน แม้แต่ตอนนี้ยังเดินกลับไปกลับมาไม่หยุด

        “ไม่เป็นไรหรอก เมื่อก่อนตอนที่ข้าทำวิจัยก็ต้องยืนทั้งวันทั้งคืน”

        พูดติดปาก ก่อนจะรู้สึกตัวว่าตนเองได้พูดเรื่องราวในอดีตออกมา

        โชคดี สาวใช้ทั้งสี่ทั้งเหนื่อยและมึนงง พวกนางกำลังสะลึมสะลือดังนั้นจึงไม่มีใครสังเกตเห็นว่านางพูดสิ่งผิดปกติออกไป

        “เอาล่ะ พวกเจ้าไปพักผ่อนที่รถม้ากันก่อนเถิดหากออกเดินทางแล้วข้าจะเรียกพวกเจ้า”

        นักฆ่าทั้งห้าของเถาฮวาอู๋ถูกจูอ้ายจือจับกุมตัวไปหมดแล้ว

        รถม้าถูกล้างจนสะอาด อันที่จริงจูอ้ายจือนับว่าเป็นคนมีพรสวรรค์เขาจัดการงานได้อย่างไร้ที่ติ

        สาวใช้ทั้งสี่รีบกลับไปยังรถม้ากว้างขวางของตนเองแล้วงีบหลับลงไป

        บริเวณสวนและด้านนอกจึงเงียบสงบลง

        ไท่จื่อและเหล่าใต้เท้าที่ถูกช่วยชีวิตเอาไว้นอนอยู่บนเตียงกว้างที่อุ่นสบายทว่าวีรบุรุษที่แท้จริงกลับได้นอนบนพื้นอันแสนเย็นเฉียบ

        ความแตกต่างเช่นนี้มิอาจถูกเปลี่ยนแปลงได้เพราะนางเพียงคนเดียว

        ทำงานหนักจนบ่าทั้งสองข้างปวดระบม หลินเมิ้งหยากลับไปยังห้องพักของตนเอง

        บนเตียง หลงชิงหานและหูเทียนเป่ยนอนอยู่ด้วยกันพวกเขากำลังหลับสนิท ตอนนี้ต่อให้ฟ้าถล่มดินทลายก็คงมิอาจปลุกพวกเขาได้

        หลงเทียนอวี้นั่งอยู่บนตั่งอุ่น มิรู้ว่าเพราะเหตุใดเขาจึงนั่งหลับที่นั่น

        ส่ายหน้า อดไม่ได้ที่จะส่งสายตาตำหนิไปทางชายทั้งสองบนเตียงจะต้องเป็นเพราะถูกพวกเขาแย่งเตียงจึงไม่มีที่นอนอย่างแน่นอน

        หลินเมิ้งหยาหยิบผ้าห่มจากตู้ออกมาหนึ่งผืน เตรียมนำไปห่มให้หลงเทียนอวี้

        แต่ไม่รู้ว่าไปสัมผัสโดนส่วนไหนของร่างกายเขาเข้า หลงเทียนอวี้จึงหงายหลังลงไป

        ชายเสื้อถูกหลงเทียนอวี้กำเอาไว้ เหตุเพราะยังไม่ทันตั้งตัวดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงล้มลงในอ้อมกอดของหลงเทียนอวี้

        อีกทั้งมือหนาทั้งสองข้างยังตกลงบนเอวของนางโดยบังเอิญ

        หัวใจเต้นระรัว แต่อ้อมกอดของหลงเทียนอวี้กลับอบอุ่นเหลือเกิน

        ทันใดนั้นคลื่นแห่งความเหนื่อยล้าพลันกระทบร่างคิดไม่ถึงเลยว่าหลินเมิ้งหยาจะนอนหลับอยู่ภายในอ้อมกอดของหลงเทียนอวี้

        เอ๊ะ ทำไมเตียงถึงโยกเยกเช่นนี้?

        หลินเมิ้งหยาขยับร่างกายที่กำลังปวดเมื่อยของตนเองบ่าทั้งสองข้างรู้สึกชา

        หาตำแหน่งที่สบายที่สุด ก่อนจะหลับลงไปอีกครั้ง

        อุ่นจัง เป็นเตียงที่นุ่มอะไรอย่างนี้ ถ้าหากไม่โยกเยกก็คงดี

        หลินเมิ้งหยาลืมตาขึ้นช้าๆ แต่สิ่งที่นางได้เห็นคือชุดจีนสีขาว

        เฮือก....

        เงยหน้าขึ้นมาช้าๆ มองเห็นใบหน้าคมเข้มหล่อเหลา เดี๋ยวก่อน! เหตุใดนางจึงนอนอยู่กับหลงเทียนอวี้ที่สวมใส่เพียงชุดจีนชุดเดียวเช่นนี้

        สมองอันชาญฉลาดของหลินเมิ้งหยาเริ่มประมวลผลอัตโนมัติ

        สายตาเหลือบมองชุดที่ตนเองสวมใส่ แม่จ๋า! นางเองก็สวมใส่เพียงชุดจีนเช่นเดียวกัน

        เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

        “ตื่นแล้วหรือ?”

        สัมผัสได้ว่าหญิงสาวในอ้อมกอดกำลังขยับตัว หลงเทียนอวี้ลืมตาขึ้น

        มองดูท่าทางตกตะลึงของหญิงสาว หันมองดูตนเอง ก่อนจะหันไปมองนางอยู่ๆ อารมณ์ของหลงเทียนอวี้ก็ดีขึ้นอย่างน่าประหลาด

        “ท่านอ๋อง พวก...พวกเรา...”

        พวกเราไม่ได้ทำอะไรบัดสีใช่หรือไม่? หลินเมิ้งหยานึกถามในใจ แม้ว่าพวกนางได้ชื่อว่าเป็นสามีภรรยากัน

        แต่นางยังไม่ทันเตรียมตัวเตรียมใจเลยนี่นา

        “ข้าเห็นว่าเจ้าเหนื่อยมากก็เลยให้ป๋ายจีเข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เจ้าจะได้หลับสบาย ใกล้ถึงเมืองหลวงแล้วล่ะอีกเดี๋ยวค่อยให้ป๋ายจีเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เจ้าแล้วกัน”

        หลงเทียนอวี้อธิบายเหตุการณ์สั้นๆ ยิ่งพูดก็ยิ่งน่าขำ

        ตอนที่เขาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเขาพบว่านางขดตัวคุดคู้อยู่ในอ้อมกอดของเขาและหลับสนิท

        คิดจะปลุกนางแต่เมื่อรู้ว่านางเหนื่อยตลอดทั้งคืนจึงมิอาจทำใจปลุกนางได้

        แต่คนหนึ่งที่เป็นถึงองค์ชาย ส่วนอีกคนก็เป็นพระชายา แต่กลับเนื้อตัวมอมแมมมิต่างอะไรจากขอทานข้างถนนไม่ว่าจะดูอย่างไรก็น่าเกลียดจนเกินไป

        ดังนั้นเขาจึงตามคนมาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้

        กว่าจะถึงเมืองหลวงยังต้องใช้เวลาเดินทางอีกสักระยะดังนั้นหลงเทียนอวี้และหลินเมิ้งหยาจึงแอบนอนหลับอยู่ในรถม้า

        หลังจากได้ยินคำอธิบายของหลงเทียนอวี้แล้ว หลินเมิ้งหยาจึงถอนหายใจ

        อย่างแรก นางยังไม่เสียตัว

        อย่างที่สอง พวกเขาใกล้จะถึงเมืองหลวงแล้ว

        อย่างสุดท้าย ความรู้สึกผิดหวังเล็กๆ นี่คืออะไรกัน!

        หลงเทียนอวี้รีบเปลี่ยนชุดอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้สังเกตเห็นใบหน้าที่กำลังสะท้อนอารมณ์หลากหลายอย่างปะปนกันของหลินเมิ้งหยา

        จนกระทั่งเขากลับออกไปสาวใช้ของหลินเมิ้งหยาจึงแสดงสีหน้าหลากหลายแบบออกมา

        “นายหญิง ความรักของท่านกับท่านอ๋องหวานซึ้งยิ่งนัก”

        ในบรรดาสาวใช้ทั้งหมด ป๋ายจื่อดูจะมีความกล้ามากที่สุดนางส่งเสียงล้อเลียนออกมา

        “ยัยเด็กบ้า เจ้าพูดอะไรกันเนี่ย”

        หลินเมิ้งหยาหันหน้ากลับมา ก่อนจะได้เห็นใบหน้าแดงก่ำของสาวใช้ตนเองและรอยยิ้มมีเลศนัยน์

        เดี๋ยวก่อน! หรือว่า...พวกนางจะคิดว่าตนเองกับหลงเทียนอวี้ “โจ๊ะพรึมๆ”กันเมื่อคืน

        สวรรค์โปรด! จะบ้าหรือ! ซวยชะมัด! หักกระดูกเลยดีมั้ย!

        “พวกข้าเหนื่อยกันมากก็เลยหลับไปเท่านั้น”

        “......”

        “นี่ สายตาของพวกเจ้าหมายความว่ากระไร?”

        “......”

        “ข้าพูดความจริงนะ พวกเจ้าอย่าคิดเพ้อเจ้อ”

        “......”

        หลินเมิ้งหยาทำอะไรไม่ถูกตอนนี้ไม่ว่าจะพูดอะไรก็ดูคลุมเครือไปเสียหมด

        แต่นางกับหลงเทียนอวี้ที่ใส่เพียงชุดจีนตัวเดียวก็มากเพียงพอที่จะทำให้พวกนางคิดฟุ้งซ่านไปไกล

        สะกดกลั้นความรู้สึกที่อยากจะฉีกทำลายจินตนาการของพวกนางเอาไว้หลินเมิ้งหยาทำได้เพียงเลิกสนใจสายตาของพวกนาง

        ฮึ ทำเป็นมองไม่เห็นก็พอ!

        สาวใช้ทั้งสี่เลิกกลั่นแกล้งนายหญิงของตนเองแต่ว่า...นายหญิงที่มักจะเงียบขรึมเสมอ เมื่อมีเรื่องที่เกี่ยวข้องกับท่านอ๋องนางมักจะแสดงอารมณ์ออกมามากมาย

        ถึงอย่างไรอาการปากแข็งของหลินเมิ้งหยาก็มิได้เกิดขึ้นเพียงวันสองวัน

         แต่งหน้าแต่งตัวให้หลินเมิ้งหยาแม้จะไม่ได้อาบน้ำมาหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็ม จนสาวงามกลายเป็นหญิงสาวน่ารังเกียจ ทว่าหลินเมิ้งหยากลับไม่ใส่ใจ

        ทันทีที่สวมใส่เสื้อผ้าจนเสร็จนางรีบถามถึงคนที่ได้รับบาดเจ็บทันที

        “จะว่าไปแล้วไท่จื่อไร้ยางอายยิ่งนัก”

        ป๋ายจื่อระบายความโกรธออกมา ป๋าวซ่าวรีบปิดปากของนางเอาไว้ก่อนจะกระซิบ

        “ยัยเด็กน้อย ลดเสียงของเจ้าลงหน่อยเถิด หากไท่จื่อได้ยินเข้าพวกเราคงได้เดินทางไปโลกหน้า”

        ป๋ายจื่อเบะปาก แม้จะไม่ยินยอมที่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก

        สุดท้าย ป๋ายจีจึงเป็นผู้เล่าเหตุการณ์ในตอนเช้าให้ฟัง

        หลังจากเป็นห่วงและยุ่งวุ่นวายตลอดคืนเพราะเรี่ยวแรงที่ถูกใช้ออกไปจนหมด หลินเมิ้งหยาจึงนอนอยู่ในอ้อมกอดของหลงเทียนอวี้

        แต่หลงเทียนอวี้ตื่นแต่เช้าเขาและหลงชิงหานเข้าไปดูแลผู้ที่ได้รับบาดเจ็บ

        หูเทียนเป่ยกลับไปหาพรรคพวกของตนเอง ก่อนจะตามพวกทหารของซีฟานออกมา

        หลังจากผ่านการรักษามาหนึ่งคืน ผู้ได้รับบาดเจ็บอาการดีขึ้นตอนนี้เอง ไท่จื่อที่มิเคยใส่ใจอะไรปรากฏตัวขึ้น กิริยาวาจามีเมตตาสั่งให้คนนำเนื้อสัตว์ไปทำเป็นโจ๊กและแจกจ่ายให้กับพวกทหาร

        แต่เพราหลินเมิ้งหยาสั่งเอาไว้ว่าให้ตระกูลที่มีสัมพันธไมตรีอันดีกับจวนอวี้ส่งสาวใช้ของตนเองมาช่วยทำหมั่นโถวโจ๊กผักและอาหารธรรมดา

        ดังนั้นอาหารเช้าสองอย่างที่แตกต่างกันจึงถูกวางลงตรงหน้าของพวกทหาร

        ตอนแรกไท่จื่อคิดว่าทหารจะเลือกอาหารที่มีทั้งเนื้อสัตว์และไข่ของตนเอง

        แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่าทหารที่ได้รับบากเจ็บจะเดินไปหยิบโจ๊กข้าวหอมมะลิของหลินเมิ้งหยาและไม่แตะต้องโจ๊กของเขา

        ไท่จื่อโกรธมาก เขาคิดจะนำอาหารเหล่านั้นไปให้ทหารที่อยู่ด้านนอก

        แต่หลินเมิ้งหยาสั่งเอาไว้ก่อนแล้วว่าให้นำธัญพืชไปมอบให้ทหารทำอาหาร

        ดังนั้น ที่ด้านนอกจึงมีน้ำแกงกลิ่นหอมฟุ้ง

        ทหารทุกคนล้วนสำนึกในบุญคุณของหลินเมิ้งหยา

        “นายหญิง ท่านคงนึกไม่ออกว่าสีหน้าของไท่จื่อเป็นเช่นไร”

        ป๋ายจื่อเข้ามากระซิบข้างหูของหลินเมิ้งหยาสาวใช้ทั้งสี่แสดงสีหน้าล้อเลียน

        “การปกป้องดูแลประชาชนคือสิ่งที่สำคัญที่สุด”

        ราชวงศ์จะยังหยัดยืนอยู่ได้ หากได้รับความจริงใจจากทุกคน

        การกุมหัวใจของพวกเขาเอาไว้นั้นยาก แต่การได้รับมานั้นง่ายดาย

        หลงเทียนอวี้เสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องทุกคนส่วนนางพาสาวใช้ของตนเองออกไปรักษาผู้ที่ได้รับบาดเจ็บ

        นี่คือสิ่งที่ไท่จื่อไม่มีวันทำได้

        เขาเสียโอกาสไปแล้ว ต่อให้พยายามทำความดีในภายหลังเกรงว่าก็คงจะมิเป็นผล

        ยิ่งไปกว่านั้น นางเตรียมตัวที่จะซ้ำเติมเสมือนคนที่ได้ทีขี่แพะไล่ เพื่อทำให้ไท่จื่อพ่ายแพ้ราบคาบ

        ขบวนรถม้ามุ่งหน้ากลับไปยังเมืองหลวง ทหารอารักขามีมากขึ้นกว่าเดิม

        กองทัพที่ทำหน้าที่ปกป้องคุ้มครองอยู่ที่เส้นแบ่งเขตแดนเองก็กำลังเดินทางกลับเช่นเดียวกัน

        หลินเมิ้งหยานั่งอยู่ในรถม้า ไม่นานก็กลับมาถึงจวนอวี้ที่คุ้นเคย

        คนที่กลับมาด้วยกันคือสองพี่น้องสกุลเยว่

        พวกนางไม่อยากกลับไปเหยียบจวนสกุลเยว่อีก

        “หนู่ปี้ถวายคำนับท่านอ๋องและพระชายา”

        สายตาทอดมองก่อนจะได้เห็นพ่อบ้านเติ้งและน้าจิ่นเยว่ที่พาคนรับใช้ตั้งเป็นแถวสองฝากฝั่งกำลังรอต้อนรับพวกเขาอยู่

        “ทุกคนลุกขึ้นเถิด”

        ป๋ายซูพยุงร่างหลินเมิ้งหยาลงจากรถม้า เมื่อร่างบางของนางปรากฏขึ้นคนรับใช้ทั้งหมดล้วนรู้สึกอบอุ่นใจ

        แม้จะอาศัยอยู่ด้วยกันเพียงไม่กี่เดือน แต่จวนที่ไร้ซึ่งพระชายาช่างเย็นยะเยือกยิ่งนัก

        ยิ่งไปกว่านั้นยังถูกญาติผู้น้องกลั่นแกล้งอยู่เนืองนิตย์

        ก็ใครใช้ใครเจ้าบ้านไม่อยู่กันเล่า?

        “ท่านพี่ ท่านกลับมาแล้ว ฉินเอ๋อร์เป็นห่วงแทบขาดใจเลยเจ้าค่ะ”

        ทั้งที่ไม่เจอกันเพียงไม่กี่วันทว่าความกล้าของเจียงหรู๋ฉินเพิ่มขึ้นกว่าเดิม

        หลินเมิ้งหยาส่งสายตาเย็นชาไปทางนางเพื่อตั้งใจแสดงให้เห็นถึงการมีตัวตนของตนเอง

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่าครู่ต่อมาเจียงหรู๋ฉินจะเข้ามากอดแขนของตนเอง

        “พี่สะใภ้ข้าได้ยินมาว่าองค์หญิงหมิงเยว่แห่งซีฟานจะเข้ามาอยู่ที่จวนของเขาท่านป้าเองก็ตอบตกลงแล้วด้วย”

        องค์หญิงหมิงเยว่ก็คิดจะเข้ามาร่วมวงด้วย? กว่านางจะไล่หลินเมิ้งหวู่ไปได้นั้นไม่ง่ายเลยแต่นี่หมิงเยว่จะเข้ามาสร้างความรำคาญให้อีกแล้ว

        แต่ก็นะ ถ้าไม่มีเรื่องตื่นเต้นเลย จะเรียกว่าชีวิตได้หรือ?