Part คริสโตเฟอร์ ผมตื่นมาแต่เช้าตรู่ เรียกว่าเช้ากว่าทุกวันเลยจะดีกว่า เพราะปกติจะตื่นเกือบ เจ็ดโมงครึ่ง ผมรรีบอาบน้ำแต่ตัวั้แ่หกโมงเช้า แบบนี้เรียกว่าโคตรเช้าของไอ้โป้งและปันปันด้วย ส่วนผมนะกว่าจะอาบน้ำแต่งตัวก็ปาเข้าไปเกือบแปดโมง อาบน้ำเป็คิวสุดท้ายตลอด และรีบไปหาอะไรทานแบบรีบๆ ก่อนเข้าแถวที่ 8.15น.
แต่ว่าวันนี้ผมไม่เกือบสายแน่นอนเพราะว่าผมตื่นมาแต่เช้า ก็ผมมีนัดกับใครสักคนที่ผมเริ่มคิดว่าเขาคือคนพิเศษของผม ผมแต่งตัวอย่างพิธีพิถัน เสื้อผ้าหน้าผมเป๊ะเว้อมากและก่อนที่ผมจะออก ผมก็มองกล่องคอนแทกต์เลนส์ ผมเลือกที่จะไม่หยิบมาใส่ วันนี้ทุกคนจะเห็นตาสีฟ้าของผมทั้งวัน ก็เขาคนนั้นบอกผมว่ามันสวยดีสำหรับเขา ผมเหลือบมองเวลา นี้ก็6.45น. ผมหันไปมองคนที่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมานั้นคือไอ้ปันปัน มันมานอนกับไอ้โป้งเมื่อคืน มันบอกว่าเพื่อนๆ มันไม่กลับมาบ้านพักกัน และมันก็เลยไม่กล้าอยู่คนเดียวมันกลัวผี แต่ว่าตอนนี้ไอ้ปันปันมันค่อยๆ ลืมตามองผม ผมก็หันไปยิ้มให้มัน และมันก็เหมือนจะกลับไปนอนต่อแต่
“เชร็ดโด่!” มันอุทานซะดังเชียว ผมหันไปมองและทำนิ้ว คาดปากว่า อย่าเสียงดัง เดี๋ยวไอ้โป้งมันตื่น ไอ้ปันปนมันก็ค่อยๆ เขี่ยขาไอ้โป้งที่กายมันอยู่
“มึงไม่สบายปะเนี๊ยะ! ไอ้คริส มึงตื่นก่อนเจ็ดโมงครึ่ง มึงจะไปไหนของมึง” ไอ้ปันปันถามผม ผมก็ก้มสำรวจตัวเอง
“มึงเห็นกูใส่ชุดนักเรียนไหมครับ ไอ้ปันปันครับ กระผมก็ไปโรงเรียนซิครับ”
“กูว่ามึงต้องโดนใครทำของใส่แน่ๆ โรงเรียนบ้านป้ามึงเด้! เปิดั้แ่ยังไม่เจ็ดโมง ใครจะมาเร็วปานนั้น นอกจากภารโรงและครูเวร” ไอ้ปันปันพูด ก่อนมันจะหันหลังเดินออก
“เห้ย หรือว่ามึงแอบไปนัดคะ...ครู...” ผมสะดุ้งทันที และรีบเอามือปิดปากมัน มันก็ดิ้น
“อู อาย ไอ ไอ่ ออก” ไอ้ปันปันมันพูด ผมก็ลืมไปปิดแน่นไปหน่อย เพราะว่ากลัวโป้งมันตื่น
“ปิดขนาดนี้ ฆ่ากูเลยไหมครับ ไอ้คริสครับ” ไอ้ปันปันพูด
“พี่ปันปันครับ อย่าเสียงดัง ผมแค่เออ อยากไปเดินสำรวจโรงเรียน และผม เออ ..ผม”
“พูดมา ถ้ามึงไม่พูด กูจะเรียกไอ้โป้งขึ้นมาถามมึง” นั้นไง หันหลังกลับจะไปเรียกไอ้โป้ง ผมก็รีบดึงมันไว้ ให้มันหลับนะดีแล้วไอ้นี่นิ
“ชู!!!” ผมทำนิ้วอีก และเหลือบมองไอ้โป้ง แต่ดูแล้วจะไม่ทันเอา
“กูจะไป หาครูเขมเพราะว่ากูมีเื่จะคุยกับเขา อย่าบอกโป้งนะ แค่บอกมันว่ามึงไม่เห็นกูแค่นั้น เื่อื่นกูอธิบายเอง” ผมบอกไอ้ปันปัน และรีบหยิบกระเป๋าเป้คู่กายและเดินไปสวมรองเท้า ผมรีบเดินลงไปจากบ้านพักนักเรียน
ผมเดินไปทางลัดเพื่อไปที่บ้านครูเขม ผมเดินกึ่งวิ่งไปเพื่อจะได้ทันเวลา เจ็ดโมงเช้า ผมแอบสังเกตมาว่าครูจะไปถึงโรงเรียนประมาณ เจ็ดโมงสิบนาที เมื่อผมมาถึงก็เห็นว่าประตูบ้านพักครูของครูเขมไม่ได้ครองไว้ด้วยกุญแจ ดังนั้นแสดงว่าพี่เขมยังไม่ออกมา ผมยืนรออยู่สักพักไม่นานประตูบ้านพักครูก็ถูกเปิดออก ครูเขมชาติ สวมเสื้อเชิ้ตเข้ารูป ครูเขมเป็คนรูปร่างสมส่วน ไม่สูงมาก รูปร่างก็ไม่ผอมจนเกินไป และวันนี้พี่เขมสวมเสื้อเชิ้ตสีเหลืองอ่อนกางเกงสแลครองเท้าหนังหัวตัด ผมยืนมองจนพี่เขมลงมายืนตรงหน้าผม
“มารอพี่นานแล้วเหรอ ทำไมไม่ขึ้นไปเรียกละ” พี่เขมถามผม ผมได้แต่ยิ้มให้
“แล้ว..นายบอกว่าจะมารับพี่...” พี่เขมมองไปรอบๆ คงเพราะว่าไม่เห็นรถของผม
“ท่านผอ. ไม่อนุญาตให้ผมเอารถมาขับใน่เวลาเรียนแต่หลังเลิกเรียนได้ครับพี่เขม” ผมบอกพี่เขม
“แล้ว” พี่เขมถามผม แต่เขาก็ยิ้มๆ นะผมว่าเขารู้ว่า ผมและเขาจะไปโรงเรียนกันได้ยังไง
“เดิน..ไหมครับ ... เดินจีบกันไหมครับ” ผมถามพี่เขมแต่นั่นก็ทำเอาพี่เขมหุบยิ้มทันที
“นายนี้นะ เลิกทะลึงกับพี่ซักนาทีได้ไหม “พี่เขมพูด
“ผมอยากเดินคุยกับพี่เขมอ่ะ เชิญครับ” ผมพูดและผายมือเพื่อจะได้เดินไปด้วยกัน
“นี้เป็วันแรก วันที่ผมตื่นมาแต่เช้าเลยนะพี่เขม ปกติผมจะตื่นมาเกือบเจ็ดโมงครึ่ง วันนี้ ตื่นหกโมงเช้า เพื่อมาแต่งหล่อให้พี่เขมดูเลยนะ” ผมพูด พี่เขมหันมามองผม และพยักหน้า แบบไม่
“ไม่หล่อเหรอ” ผมถามแอบน้อยใจ
“หล่อ!” พี่เขมพูดยิ้มให้ผมแสดงว่าเมื่อกี้แกล้งผมนั้นเอง
“วันศุกร์นี้พี่เขมกลับบ้านหรือเปล่า” ผมถามพี่เขม
“พี่ต้องกลับคริส พี่มีเื่ต้องไปเคลียร์ให้จบและพี่ก็คิดถึงแม่ แม่พี่อยู่คนเดียวคริส พี่ชายของพี่ไปทำงานไกลบ้าน คนโตก็อยู่เชียงใหม่ แต่ก่อนจะไปอยู่เชียงใหม่พี่เขาเป็ปลัดอำเภอที่นี้ด้วยนะคริส” พี่เขมบอกผม แต่พูดไปผมก็ไม่รู้หรอกปลัดไหน เพราะผมมาอยู่ที่นี้ไมได้ไปไหน รู้แต่ว่าจะไปแข่งรถที่ไหนที่ไม่มีตำรวจก็พอ
“แต่แฟนพี่ต้นเขาให้พี่ต้นย้ายด่วน ไปเชียงใหม่” พี่เขมพูดเหมือนเสียดาย
“พี่ก้องพี่ชายของพี่ก็อยู่ไกล นราธิวาสโน้นแนะ ดังนั้นพอวันหยุดพี่จะกลับบ้านนะคริส” พี่เขมบอกผม ทำไมใบหน้าผมเหมือนจะเศร้ายังไงก็ไม่รู้
“แล้วนายละคริส กลับไปบ้านหาแม่นายหรือเปล่า” พี่เขมถามผม
“ผมไม่เคยกลับบ้าน่วันหยุดเสาร์อาทิตย์หรอกครับครู เพราะว่าภูเก็ตมันค้อนข้างไกล และผม เออ ..” ผมบอกพี่เขม พี่เขาหันมามองผมด้วยแววที่แปลกใจ อันที่จริงๆ ไม่อยากไปเห็นหลายสิ่งหลายอย่าง
“ทำไมละ คริส นายไม่คิดถึงแม่นายหรือไง”
“ผมคิดถึงแต่ผม..ไม่อยากไปเห็น ..ฟิลิปส์ ตอนเมาและชอบว่าแม่ผม แม้ว่าตอนสร่างเมาก็จะขอโทษขอโพยแม่ผมตลอดก็ตาม แต่ผมกลัวว่าผมจะทนไม่ได้ ผมคงได้ต่อยพ่อเลี้ยงผมบ้าง” ผมพูด พี่เขมพยักหน้าไปพร้อมกับถอนหายใจ
“ผมรู้ว่าการใช้กำลังไม่ใช่ทางแก้ปัญหา “ผมพูดกับพี่เขม
“แล้วเราทำอะไรละในวันหยุด” พี่เขมถามผม
“ก็ไปกับพวกไอ้โป้งมันอะพี่เขม ไปเที่ยวบ้านมัน บางทีมันก็พาไปนอนเต้น ไม่ไกลจากบ้านไอ้โป้งมันนะพี่เขม เขาใหญ่-ปากช่องนะพี่เขม บรรยากาศดีมาเลยนะพี่เขม ผมอยากจะ... “ผมบอกพี่เขม และมองหน้าพี่เขม ใช่ผมกับนึกขึ้นมาได้ ผมอยากพาพี่เขมไปด้วยแต่ แฟนไอ้โป้งมันต้องไปด้วยแน่ๆ ไม่ได้อีก คิดเองเออเองเลยผม
“พี่เคยไปไหม “ผมถามพี่เขม พี่เขมส่ายหัวเบาๆ
“อาทิตย์ไหนพี่ไม่กลับบ้าน ไปเที่ยวกันไหมพี่เขม” ผมถามพี่เขม พี่เขาทำสีหน้ากังวล
“แฟนพี่อาจจะไม่ให้ไปอะดิ” ผมพูดขึ้นทันที และเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงนักเรียน ทำไมผมรู้สึกน้อยใจยังไงก็รู้ แต่สายตาพี่เขมมันบ่งบอกว่าเขาก็แคร์ความรู้สึกผมนะ
“เปล่า ..พี่เป็ห่วงแม่นะ เพราะว่าแม่พี่อยู่บ้านคนเดียวและพี่มาทำงานไกลขนาดนี้ กลัวท่านเหงานะ” พี่เขมบอกผม ผมรู้สึกว่าพี่เขมรักแม่ของเขามาก ผมก็รักแม่มากเลยไม่อยากไปทำให้แม่กับฟิลิปส์ทะเลาะกันเื่ของผม
“ถ้าเราไม่รู้จะไปไหน เอาไว้ไปเที่ยวบ้านพี่ก็ได้นะ แม่พี่ใจดี” พี่เขมถามผม ผมก็เงยหน้ามองพี่เขม ยิ้มซิครับรออะไร
“ปี้นนนนน” เสียงแตรรถดังมาจากด้านหลังของผมสองคน ผมและพี่เขมหันไปมอง คนที่ขับมาก็คือครูโจ้นั้นเอง
“ครู!! ผมขับรถจะไปรับครูที่หน้าบ้าน” ครูโจ้บอกผม
“ทำไมไม่รอโจ้ครับ จะได้ไม่ต้องเดินให้เมื่อย” ครูโจ้พูดพร้อมมองหน้าพี่เขม ก่อนจะหันมาเห็นว่าผมก็ยืนอยู่ด้วย
“เฮ้ยย..แล้ว เรามาทำอะไรนี้นะ คุณนักเรียน “ครูโจ้ถามผม ผมหันไปมองพี่เขม
“เออ...เขาแค่ เดินเล่นนะครับ “พี่เขมตอบแทนผม
“เดินเล่นเหรอ เดินเล่นซะไกลเชียวนะมึง “ครูโจ้พูดแซวผม ครูโจ้กับผมค่อนข้างสนิทกัน ผมเรียนวิชาช่างอุตกับแกและเคยช่วยครูซ่อมโต๊ะเก้าอี้ของห้องเรียนด้วยและยังช่วยซ่อมน้ำประปาแต่ซ่อมได้เป็บางอย่าง
“ว่าแต่ครูเขมจะขึ้นรถผมไปหรือจะเดินเล่นกับนายคริสนี้ละครับ” ครูโจ้ถามครูเขม ครูเขมมองหน้าผม
“ผมว่าเดินอีกหน่อยก็ถึงโรงเรียนแล้วครับ ครูโจ้ไปเถอะครับ “พี่เขมตอบครูโจ้แต่ก็ทำให้ผมแอบดีใจ อยากจะเซย์เยสสสส
“ได้ครับ งั้นผมไปก่อนนะครับ” ครูโจ้ก็ออกรถไปได้หน่อยและก็หยุด ผมกับครูเขมก็มองว่าหยุดทำไม
“นี้เดินเล่นหรือเดินจีบกันครับเนี๊ยะ” ครูโจ้หันมาถามผมกับครูเขม
“ไม่ได้จีบกันครูโจ้..น้องเขาไม่ใช่สาวๆ นี้ครับครูโจ้” พี่เขมพูด ผมก็รู้สึกแปล๊บๆ แอบน้อยใจใช่ไหม
“ถ้าอย่างนั้นก็แล้วไปครับครู เพราะว่าถ้าครูจีบคนอื่นผมจะฟ้องน้องลินดา แม้ได้ข่าวว่ากำลังฟอลอินเลิฟ กันอยู่ และวันนี้คงไม่ได้ซื้ออาหารเมียผมอีกแล้วซิท่า ..ชิส์งอน “ครูโจ้พูดผมหันไปมองพี่เขม พี่เขมก็มองผมกลับ
“ถ้าอย่างนั้นผมไปก่อนนะครับ เชิญคุณครูกับนักเรียนเดินเล่นกันไปจนถึงโรงเรียนเลยครับผม” ครูโจ้บอกผมกับพี่เขม ผมหันมามองพี่เขมสายตาแบบอยากมีคำถามแต่ ... (เหมือนกับเพลงอยากรู้แต่ไม่อยากถาม..กลัวรับมันไม่ไหว)
“คริส!” พี่เขมคงรู้ว่าผมอยากถามอะไร ใช่อันนี้มาเต็มเลยผมหึงครับ ั้แ่วันอาทิตย์แล้วที่ครูวิ่งไปหาครูลินดา ผมก้มหน้าไม่กล้าสู้สายตาพี่เขม
“ไอ้คริสสสส” เพื่อนผม ไอ้โจและไอ้อาร์ท มันขับรถเก๋งมาจอดไว้ที่โรงจอดรถที่ผู้อำนวยการทำให้นักเรียนเข้ามาจอด แต่ตอนนี้มันคือมารของผม
“เออ.....เพื่อนมาแล้ว พี่ไปก่อนนะ “พี่เขมพูดแต่เหมือนเขาอยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็เลือกที่จะไม่พูด ผมพยักหน้า และหันไปมองไอ้สองตัวนั้นดูเดินมาอย่างเท่เชียว
“ไปไหนมาวะ ทำไมมึงมากับครูอีกอ่ะ อย่าบอกนะว่าตามไปเรียนกันสองต่อสองที่บ้านพักครูนะสาด” ไอ้อาร์ท ผมหันไปยกนิ้วกลางให้มันสองคนนี่มันเช้าไปไหมและตอนนี้ผมก็กำลังนอยด์ ทำไมผมถึงได้รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที หรือว่านี้คืออาการหึงกันแน่นะ ผมเดินแทรกมันสองคนเข้าไปเพื่อจะเดินไปหาที่นั่งประจำของพวกผมและผมก็ทิ้งให้มันสองคนยืนงงอยู่ในดงลาเวนเดอร์
Part ครูเขมชาติ ผมเดินมาถึงโรงเรียนแต่เช้าพร้อมนายคริสโตเฟอร์ ผมเดินคุยกันเื่วันหยุด ผมว่าจะกลับไปบ้านไปคุยกับณัฐกานต์ให้รู้เื่ แต่ผมเห็นแววตาเขาที่ถามว่าผมกลับบ้านเหรอวันหยุด เหมือนเขาไม่อยากให้ผมกลับ ผมควรจะทำยังไงดีละที่นี้ และยิ่งตอนนี้ที่โรงเรียนก็เอาเื่ผมกับครูลินดาไปพูดกับว่าผมจีบครูลินดาอีก ผมดูสายตาเขาแล้วก็รับรู้ได้เลยว่าเขา กำลังรู้สึกบางอย่างที่เรียกว่าน้อยใจหรือไม่ก็หึงผมแน่ๆ นี้เขารู้สึกกับผมเกินกว่าครูนักเรียนไปแล้วใช่ไหม ผมนั่งเอามือประสานกันอยู่ที่โต๊ะทำงาน ตอนนี้เพิ่งจะเจ็ดโมงครึ่งเองจะว่าไปก็ไปหาอะไรทานก่อนดีกว่า ผมเดินตรงไปที่ร้านแฟนของครูโจ้ แต่ว่าวันนี้มีผู้หญิงวัยกลางคนยืนขายโจ๊กอยู่แทน ร้านอื่นๆ ก็คนแน่นมาก ผมเดินตรงเข้าไป ก็มีเด็กนักเรียนหญิงยืนอยู่สองสามคน
“ครูเขมแก! สวัสดีค่ะครู “
“สวัสดีครับ ซื้อโจ๊กเหรอครับ” ผมทักทายรักเรียนแม้จะไม่ได้สอนก็ตาม
“ค่ะ ว่าแต่ครูมาคนเดียวเหรอคะ แล้วแฟนครูละคะ ครูลินดานะคะ” นักเรียนถามผมผ ผมก็ยืนเกาหัว
“อะนี้ได้แล้ว แม้ไปยุ่งอะไรกับครูเขา ไปตั้งใจเรียนโน้น เด็กพวกนี้” แม่ค้าที่ขายโจ๊กบอกพวกเด็กๆ และหันมาส่งยิ้มให้ผม ผมก็กำลังจะ
“พี่เขม “มีคนเดินมาเรียกผม ผมก็หันไปมอง นายคริสโตเฟอร์นั้นเองแต่..
“คริส..อย่าเรียกพี่ ..เรียกครู “ผมหันไปกระซิบ เพราะว่าป้าคนขายโจ๊กเขามองผมกับคริสสลับกันไปมา
“ครูเขม..ครูทานอะไรครับ” คริสโตเฟอร์ถามผม
“กำลังสั่งโจ๊กนะ เราละกินไหม” ผมถามคริสโตเฟอร์ คริสมองป้าคนขายและยิ้มๆ
“วันนี้เราจะกินไหมเนี๊ยะ เห็นมายืนมองๆ ไม่สั่งสักที “ป้าคนชายโจ๊กพูดขึ้น ผมก็มองมีอะไรเหรอ
“ครู..ผมสั่งไม่เป็อะ แต่อยากกินนะ “นายคริสโตเฟอร์กระซิบกับผม
“ทำไมละ ก็แค่สั่งโจ๊ก” ผมก็กระซิบถามกลับอยากหัวเราะแต่ก็เกรงใจป้าเขา
“แบบว่าผมไม่กิน..เออ..อันนั้นนะ” คริสโตเฟอร์พูดและชี้ไปที่ใส่ พวกเครื่องในอะไรพวกนี้ ผมก็พยักหน้าพร้อมกับหันไปชำเลืองตามองคนที่ยืนชะเง้อมองว่าอันที่เขากินและอันไหนที่เขากินไม่เป็บ้าง ใบหน้าคริสอยู่ห่างจากใบหน้าผมเท่าไร่
“ว่าไงละไอ้นี่ ถ้ายังคิดไม่ออกจะได้ทำให้ครูเขาไปก่อน” ป้าคนขายถามคริส
“น้องเขาอยากสั่งแต่สั่งไม่ถูกครับเพราะว่าเขาไม่ทานทุกอย่างที่ใส่ไปนะครับคุณป้า” ผมพูดด้วยวาจาอ่อนนอม ป้าเขาทำท่าจะขำคริสโตเฟอร์
“มิน่าจะมายืนจดๆ จ้องๆ ป้าก็ไม่รู้ว่ามันพูดไทยได้ไหม หน้าฝรั่งเชียว” ป้าเขาพูด
“เอาว่าไม่กินอะไร จะได้ไม่ใส่ลงไป” ป้าเขาพูดปนขำนายคริส
“ผมไม่เอาไส้ ..ไม่เอาตับ..ไม่เอา..อะไรพี่เขม” นั้นไง ผมก็ชะเง้อมอง
“เขาไม่เอาขิงครับป้า”
“และนั้นด้วยอ่ะพี่เขม” ผมหันมามองแล้วนายจะกินอะไรละที่บอกมาก็แทบจะไม่เหลือะไรแล้ว
“เดี๋ยวนะคะครู ...”
“มึงให้กูใส่อะไรได้บ้างเนี๊ยะ ไม่เอาซะหมดทุกอย่างแล้วเนี๊ยะ” นั้นไงเขาถาม ผมเองก็คิดเหมือนป้านะ กินอะไรได้บ้างนายนิ
“เห็นไหมครู ป้าเขาจะกินหัวผมอ่ะ ใครจะกล้าสั่งอ่ะ” ผมก็หันมาเหล่มองมันก็น่าไหมล่ะ
“ป้าครับผมว่าเอาโจ๊กกับหมูเด้งก็พอครับและก็ใส่น้ำซุบให้เขาหน่อย เพราะว่าส่วนใหญ่ฝรั่งเขาไม่ค่อยทานเครื่องในกันนะครับ” ผมพูดเพาะเพื่อนผมที่เป็ต่างชาติเขาก็ทำหน้างง ที่เห็นคนทานเครื่องใน ตอนที่พวกเขามาเที่ยวเมืองไทยกัน
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะครู แล้วของครูละคะ”
“ผมทานได้ทุกอย่างครับ “ผมบอกป้าคนขาย
“ป้าๆ ผม..เอาหมดทุกอย่างแล้วกัน” นายคริสโตเฟอร์เปลี่ยนใจบอกป้าคนขายโจ๊กใหม่ว่าเอาทุกอย่าง ผมหันมามองยังไงของนาย
“เอาไงนี่ “ป้าหันมามองหน้าคริสโตเฟอร์
“เอาทุกอย่างแล้วกันนะป้า เหมือนครูนั่นแหละป้า” คริสโตเฟอร์บอกป้าและเขาก็พยักหน้า ผมหันมามองแอบยิ้มขำคนข้างๆ ไม่นานป้าก็ส่งชามโจ๊กมาให้ผมสองคน
“พี่เขมไปนั้งด้วยกันนะ พวกไอ้อาร์ทและไอ้โจมันกินกันมาแล้ว มันเลยไปแอบส่องหญิงนะพี่เขม ส่วนไอ้โป้งและไอ้ปันปันมันยังไม่ออกมาเลยส่งสัยมันมาสายแน่ๆ “คริสโตเฟอร์พูด ผมก็พยักหน้าและเดินไปหาที่นั่ง คริสโตเฟอร์พาผมไปหาที่นั่งที่เขานั่งประจำ เป็โต๊ะมาหินอ่อนด้านข้างโรงอาหาร เขาเลือกนั่งถัดจากผมไป พอผมและเขานั่งลง ผมก็เหลือบมองเวลาใกล้จะเข้าแถวแล้วเหลืออีกเวลาทานอีกยี่สิบนาทีได้
“รีบทานคริสจะเข้าแถวแล้ว” ผมบอกนายคริสโตเฟอร์ และผมก็ก้มหน้าก้มตาทานแต่ว่ามีคนตักพวกตับ และของที่เขาบอกว่าไม่ชอบมาให้ผม ยกเว้นพวกขิงและผักชี เขาตักทิ้งไปข้างๆ โต๊ะ นี้เขาสั่งให้ป้าใส่มาเพื่อมาให้ผมทานนี้นะ
“คริส..ที่หลังไม่ทานก็บอกป้าไม่ต้องใส่มา”
“ผมเห็นพี่ทานนิ “คริสโตเฟอร์พูด ผมก็อดอมยิ้มไม่ได้ และก็รีบก้มหน้าก้มตาทานกันแถมยังมีหนุ่มน้อยมาแย้งผมกินหมูเด้ง ผมทำท่าจะไม่ไห้ยกชามหนีด้วย แต่ก็ให้และเพราะรู้ว่าเขาไม่ทานหลายอย่างเลยเดี๋ยวจะไม่อิ่ม
ผมนั่งอยู่ด้วยกันคุยกันไปด้วยมันก็ทำให้ผมมีความสุขแปลกๆ และไม่นานสัญญาณเข้าแถวก็ดังขึ้น ก็แยกกับคริสโตเฟอร์ก่อน ผมให้เขาเข้าไปก่อนและผมก็เข้าไปจัดการตัวเองในห้องน้ำก่อนจะตามลงไปทำหน้าที่ครูยืนคุมแถวนักเรียน และรักษาไว้ซึ่งสถานะครูและนักเรียน คริสก็มีแอบแต่ไม่ได้น่าเกลียดอะไร แอบแซวผมเวลาผมเดินใกล้ๆ แต่ผมก็หันไปทำหน้าดุ เอ็ดเอาเหมือนกัน พอพิธีหน้าเสาธงเสร็จเรียบร้อยผมก็พากันเดินขึ้นห้องพักครูเพื่อเตรียมตัวเข้าสอนคาบแรก ขณะที่ผมกำลังเดินเข้าห้องพักครู ผมก็เห็นว่ามีผู้หญิงเลยวัยกลางคนเดินตรงมายังห้องพักครู
“สวัสดีค่ะ ครู อิฉันมาหาท่านผู้อำนวยการนะคะครู” คุณป้าเขาก็ทักผมก่อนยกมือไหว้ผมด้วย ผมรีบจับมือคุณป้าเขาไว้ และผมเองที่เป็ฝ่ายไหว้อย่างนอบน้อมกลับ คุณป้าท่านดูผอมบางมาก แต่งตัวด้วยผ้าถุงเสื้อลูกไม้ แต่ผมก็อดแปลกใจไม่ได้เพราะว่ารุ่นนี้ไม่น่าจะเป็พ่อแม่เด็ก หรือว่าหามาหลานที่โรงเรียนแต่ท่านถามถึงผู้อำนวยการ
“สวัสดีครับคุณป้า มาติดต่อเื่อะไรครับ” ผมรีบสอบถามกลับทันที
“ป้ามาหา ท่านผู้อำนวยการค่ะครู” ผมก็กำลังจะขึ้นสอนแต่ก็คงต้องพาป้าเขาไปหาพี่สมพิศที่ทำหน้าที่เลขาดูแลผู้อำนวยการอยู่ ณ ตอนนี้
“อ้าว คุณป้า มาอีกแล้วค่ะ “พอดีจังหวะที่ครูสมพิศขึ้นมาพอดีก็เข้ามาทักคุณป้าท่านนั้นทันที อย่างนั้นแสดงว่ารู้จักกันดี
“สวัสดีค่ะ ครู อิฉันมาหาท่านผู้อำนวยการค่ะ”
“ท่านไม่เข้านะวันนี้ค่ะป้า ท่านมีธุระด่วนค่ะ มาอีกทีจันทร์หน้านะคะ”
“อิฉันแค่จะมาถามว่าได้ข่าวหลานฉันบ้างไหมคะ”
“ทางเรายังไม่ได้รับข่าวอะไรเพิ่มเติมเลยค่ะ และทางครองครัวครูมิ้งเขาก็ไม่ได้รับการติดต่อใดๆ จากครูมิ้งค่ะป้า แต่ ถ้ามีข่าวอะไรคืบหน้า ดิฉันจะรีบติดต่อนะคะ”
“และอันที่จริงป้าไม่น้าต้องมาเองเลยค่ะ “ครูสมพิศพูดกับป้าเขา
“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยววันจันทร์อิฉันมาใหม่นะคะครู สวัสดีค่ะ” และคุณป้าคนนั้นก็กล่าวคำลาพร้อมกับบอกว่าจะมาใหม่อีก ผมหันมามองพี่สมพิศ ไม่เชิงว่าอยากรู้
“น่าสงสารแกนะคะ คุณป้าคนนี้เป็คุณป้าของเด็กที่หายไปกับครูมิ้งค่ะครู เด็กคนนั้นชื่อแชมป์ค่ะ แกคอยมาหาผู้อำนวยการบ่อยมากค่ะ มาแทบจะทุกอาทิตย์เลยก็ว่าได้ค่ะ เพื่อสอบถามท่านว่าได้ข่าวหลานคนเดียวของแกไหม “ผมพยักหน้าสีหน้าเศร้านั้นแล้วก็อดสงสารไม่ได้
“แล้วทางเราได้ติดต่อครอบครัวครูมิ้งไหมครับ เพื่อจะทราบว่าเขาไปอยู่ที่ไหน” ผมถามครูสมพิศ
“ติดต่อค่ะ แต่ทางบ้านครูมิ้งบอกว่าครูมิ้งไม่กลับบ้านเลยค่ะ คุณป้าแกก็แจ้งความไว้นะคะ เพราะว่าเด็กนะอายุยังไม่สิบห้าเลยค่ะ” ผมก็ต้องใ ยังเด็กเอามากๆ
“นี้แกไม่ได้มาหลายอาทิตย์ เพราะว่าแกไม่สบายมาก ที่พี่รู้ก็เพราะว่าพี่นะไปซื้อบ้านอยู่ในหมู่บ้านและที่ดินโครงการที่พี่ซื้อนะคะ อยู่ข้างบ้านคุณป้าเขาค่ะ ป้าแกเป็คนมีเงินนะคะครู ตึกแถวในตลาดของเขาคุณป้าเขา ป้าเขาเป็สาวโสด แต่แชมป์นี้เป็ลูกของหลานรักเขาอีกที และพ่อกับแม่ของแชมป์เขามาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตค่ะ หลายปีแล้วค่ะ ป้าเขาก็เลยเลี้ยงหลานเขาที่ชื่อแชมป์มาจนโตนะคะ”
“ตอนแรกพี่ก็ไม่คิดว่าจะเขาจะไปกับครูมิ้งหรอกค่ะครูและนายแชมป์นี้ก็ดูไม่ออกเลยนะคะว่าจะเป็ด้วย เพราะว่าเล่นสนุกกับเด็กผู้ชายปกติ ไม่มีอาการอะไรเลยนะคะ จนกระทั่งครูมิ้งมา”
“ทางโรงเรียนรู้เื่นี้ก็เพราะว่าคุณป้าเขาจับได้ว่ามีทั้งคู่ความสัมพันธ์ที่เกินกว่าครูและนักเรียนหรือเรียกว่ามีอะไรกันแล้วนะคะครู” ครูสมพิศพูด
“คุณป้าเขาก็เลยจะย้ายแชมป์ให้ไปเรียนที่อื่นและเพื่อนนายแชมป์ก็บอกว่าป้าเขานะขังนายแชมป์อยู่ในห้องไม่ให้ออกมาเจอครูมิ้งและไม่ให้มาโรงเรียนทั้งอาทิตย์เลยค่ะ”
“แต่จู่ๆ นายแชมป์ก็ปืนหน้าต่างหนีออกมาได้ทั้งที่บ้านเขานะสองชั้นสูงอยู่นะคะ และคุณป้าก็มาเรียกผู้อำนวยการกลางดึกเลยค่ะ ว่าหลายชายเขาหายไป และผู้อำนวยการก็ไปเคาะประตูเรียกครูมิ้งค่ะ แต่ก็ไม่เปิด จนกระทั่งผู้อำนวยการให้ครูโจ้นะคะ งัดประตูเข้าไป”
“ก็พบว่า ครูมิ้งไม่อยู่ เสื้อผ้าก็หายไป เอกสารสำคัญประจำตัวก็น่าจะหายไปด้วย “ครูสมพิศพูดพร้อมถอนหายใจออกมา
“อันที่จริงพี่น่าจะเอะใจั้แ่แรกแล้วละค่ะว่า ทำไม เด็กคนนี้ อยู่กับครูมิ้งหลังเลิกเรียนตลอดเลย ปากเขาก็บอกว่าน้องเขาอ่อนภาษาอังกฤษมาก เลยต้องติวเยอะหน่อย” ครูสมพิศพูด
“อันนี้อย่าไปบอกใครนะคะ ว่าพี่พูด มีเด็กนักเรียนที่กินนอนที่นี้ค่ะ เห็นว่าครูมิ้งกับนายแชมป์นะ กอดจูบกันค่ะ โอ๊ยย พี่นี้ขนลุกเลย ผู้ชายทั้งคู่นะคะครู “ครูสมพิศพูดและทำท่าขนลุก ผมก็ยิ้มๆ และเอามือเกาหัว คือผมก็จูบผู้ชาย
“แล้วครูมิ้งเขาพ้นสภาพการเป็ครูหรือยังครับครูสมพิศ” ผมถามครูสมพิศ
“ยังค่ะ ยังอยู่ในข้อพิพาทอยู่ค่ะ เพราะว่าทางเราไม่รู้ว่าเด็กยินยอมไปเองหรือถูกหลอกไปค่ะ” ครูสมพิศพูด
“แต่ก็ผิดอยู่ดีนะคะครู เพราะว่า ครูกับนักเรียน ไม่ว่าจะ ผู้หญิงหรือผู้ชายก็เถอะค่ะ มันผิดค่ะครู ไม่ควรทำ ครูไม่ควรรักลูกศิษย์แบบ ชู้สาวถูกต้องไหมคะ” ครูสมพิศพูด
“ผู้อำนวยการมาพอดีเลยค่ะ เดี๋ยวพี่ขอไปคุยกับท่านก่อนนะคะ”
“เออ แต่เมื่อกี้ครูบอกผู้อำนวยการไม่เข้านี่ครับ” ผมถามครูสมพิศ ครูเขาก็หันมายิ้มแหยๆ ให้ผม
“พี่โกหกค่ะ เพราะว่าท่านก็ไม่มีคำตอบให้คุณป้าแก ท่านเลยไม่ขอไม่พบจะดีกว่าค่ะ “ครูสมพิศพูดก่อนจะรีบเดินเพื่อไปพบผู้อำนวยการ ผมก็ยืนคิด ผมเห็นสีหน้าคุณป้าคนนั้น ท่านคงรักหลานชายของท่านมากและผมเองก็ยังเชื่อว่าครูมิ้งไม่ใช่คนไม่ดี และเป็คนที่มีความสามารถในการสอนได้ดี ผมดูจากหนังสือคู่มือการสอนของครูมิ้งที่ทิ้งไว้และผมก็เอามาใช้ทำการสอนแทน คือมันดีมากและช่วยผมได้เยอะเลย น่าเสียดายจริงๆ ทั้งครูและเด็กที่อายุยังน้อย
ผมกำลังเดินขึ้นห้องเพื่อทำการสอน ผมเข้าไปในห้องก็ทำการเรียกชื่อนักเรียนแต่ละคนและพ่อตัวดีของผมนายคริสก็มาถึงที่หลัง เขาคงลงไปหาเพื่อนของเขานั่นแหละ ผมหันไปมองนายคริสโตเฟอร์ ที่เดินยิ้มกริ่มมายืนตรงข้ามกันกับผมที่หน้าห้องเรียน
“May I come in please?
“Yes ,come in please “ผมบอกเขาไป เขาก็เดินผ่านผมแต่ะขณะที่เขากำลังจะเดินผ่าน เขาหยัดกระดาษใส่ผมอย่างเร็ว ในขณะที่คนอื่นก้มหน้าเขียนหัวข้อที่ผมกำลังจะสอนวันนี้ ผมก็ต้องรีบหยัดใส่กระเป๋ากางเกงผมทันที ก่อนที่จะมีคนเห็น ผมหันไปสอนตามปกติ นายคริสก็ตั้งใจเรียน ผมก็ตั้งใจสอนไปจนหมดชั่วโมง แม้ว่าในหัวผมจะคิดไปมากมายเกี่ยวกับครูมิ้งและเื่ของผมตีกันยุ่งเหยิงไปหมดก็ตามแต่หน้าที่ครูต้องมากก่อนเสมอ
“เอาละ ทุกคน วันนี้ครูมีการบ้านนะ และอาทิตย์หน้าครู้าให้พวกเธอ ค้นหาคนที่มีความสามารถในการร้องเพลง ตอบปัญหาภาษาอังกฤษ เพื่อเป็ตัวแทนเข้าแข่งขัน งานสัปดาห์ ภาษาอังกฤษ ที่จะมีขึ้นเดือนหน้านี้ “ผมบอกทุกคนและคนก็บอกทำความเคารพผม ผมหันไปมองนายคริสโตเฟอร์ก่อนจะก้าวเท้าออกจากห้องไปเขาก็มองผมแปลกๆ
“พี่เขม ตอนเที่ยงทานข้าวกับผมนะ”
คริสโตเฟอร์เขียนในกระดาษบอกผมนัดผมทานข้าวเที่ยงที่โรงเรียน ผมก็คิดหนักหน่อยๆ นะ เพราะว่า เื่เมื่อเช้ามันทำให้ผมกลัวว่าผมจะทำร้ายเขานะซิ ผมได้แต่ยืนคิด ขณะทีผมกำลังจะเดินไปสอนห้องอื่นต่อ
“หมับ” มีคนมาจับแขนผมและลากผมเข้าไปในห้องน้ำครูผู้ชาย ผมก็ต้องใ จนหันมาเจอก็เป็นายคริสโตเฟอร์
“คริส! เล่นอะไรนะ อย่าทำแบบนี้กับพี่ในโรงเรียน” ผมหันมาต่อว่าคริสโตเฟอร์
“ผมเห็นพี่เขมสีหน้าไม่ค่อยดีเลยวันนี้อ่ะ พี่มีเื่อะไรหรือเปล่า” คริสโตเฟอร์ถามผมด้วยน้ำเสียงที่บอกได้ว่าเขาเป็ห่วงผมมาก
“ไม่มีอะไรหรอกคริส” ผมพูดบอกนายคริสไป ผมไม่ได้บอกหรอกว่าผมเริ่มกังวลเื่ของผมและเขาแล้วซิ แต่ผมก็ยังคงส่งยิ้มให้เหมือนเดิม ผมชะโงกหัวออกไปมองข้างนอกห้องน้ำ
“เราจะเข้ามาคุยกันแบบนี้ไม่ได้คริส มันจะดูไม่ดี” ผมบอกเขา
“สำหรับพี่เหรอ” นายคริสยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงและทำสีหน้าเสียใจ
“คริส! ไม่ใช่แค่พี่ เราด้วยนะ ทั้งพี่และนาย “ผมพูดบอกนายคริส
“ตอนอยู่โรงเรียนพี่คือครูและนายคือนักเรียน แต่ถ้าอยู่บ้านพี่จะไม่ว่าเลย ..เด็กน้อยเอ่ย!” ผมพูดไม่อยากให้เขาทำสีหน้าแบบนั้น เพราะว่ามันทำให้ผมใจอ่อนทุกที แต่พอผมบอกอยู่บ้านทำได้นี้ยิ้มทันทีเลยนะ ผมก็อดยิ้มให้เขาไม่ได้เหมือนกัน และผมก็เดินออกมาก่อนและนายคริสก็ตามผมออกมาอีกทีและจัวหวะนั้นก็บังเอิญครูสมชายเดินลงมาจากบรรไดอีกชั้นพอดี
“ครูเขม...และ...นั้นนายคริส ...ไปทำอะไรกันในห้องน้ำครับ” ผมก็สะดุ้งและหันไปมองนายคริส มันคือคราวซวยใช่ไหม
“อ้อ...ผมเข้าไปส่องกระจกเช็คความหล่อของผมนะครู” นายคริสพูด
“ในห้องน้ำครูนี่นะ!” ครูสมชายพูด นายคริสแอบดึงแขนเสื้อผม
“เออ ..ผมเลยเข้ามาต่อว่าเขานะครับ ว่าไม่ควรใช้ห้องน้ำครู” ผมบอกครูสมชาย
“ใช่ครับครู เห็นแบบนี้ เอ็ดได้เลยครับ และนายก็ห้ามมาใช้ห้องน้ำครูอีกนะ ไม่อย่างนั้นครูจะบอกครูที่ดูแลห้องเธอ ให้หักคะแนนความประพฤติ” ครูสมชายพูดและผมก็แอบโบกมือให้นายคริสไปซะก่อน ผมก็ยิ้มให้ครูสมชาย
“ครูเขมครับ พอจะมีเวลาไหมครับ ผมว่าจะคุยกับครูหน่อยนะครับ”
“ได้ครับครู” ผมบอกครูสมชาย ผมหันมานายคริสก็ไปแล้ว นายตัวดีเป็ไงเกือบได้เื่แล้วไหมล่ะ
“ครูครับ คือว่าตอนนี้แม่ผมเขาป่วยเขาโรงพยาบาลนะครับ บ้านผมอยู่จังหวัดปทุมธานี ผมว่าจะกลับไปบ้านพักวันศุกร์ตอนเย็นแต่ผมมีเวรวันเสาร์ ผมรบกวนครูอยู่เวรแทนผมทีได้ไหมครับครู “ครูสมชายบอกผม ผมก็
“ได้ซิครับครู เื่แบบบนี้ผมเต็มใจช่วยอยู่แล้ว ผมอยู่ให้ครับ”
“ขอบคุณนะครับครู”
“เออ...ครูครับ ระวังนายนี้ไว้หน่อยนะครับครู “ครูสมชายหันมาบอกผม ผมก็ทำสีหน้างงซิครับระวังใคร
“นายคริสนะครับ นายนี่เกือบต่อยผมแล้วนะครู “ผมเองก็ใซิ นายนี้นะเหรอ
“ครับ ครูระวังด้วยนะครับ ผมเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไม ผู้อำนวยการยังเอาไว้อีก น่าจะให้แม่เขามาย้ายกลับไปอยู่ที่บ้านที่ภูเก็ตจะดีกว่านะครับ “ครูสมชายพูด ผมก็พยักหน้ารับ ผมว่ามันต้องมีที่มาที่ไปซิที่นายคริสจะต่อยครูสมชาย ผมไม่ได้เข้าข้างนายคริสเนื่องจากผมรู้สึกพิเศษกับเขา แต่ผมคิดว่านายคริสนี้เป็คนที่ทำอะไรด้วยเหตุผลนะไม่ใช่คนใช้แต่อารมณ์เป็ที่ตั้ง และนั้นแปลว่าเขาต้องโมโหที่สุดถึงจะทำแบบนั้นได้ แต่ยังไงผมก็ต้องสอนเขาเื่นี้เหมือนกัน เื่การควบคุมความโกรธ
TBC....
632
