พาร์ทของโอเชี่ยน
ไอ้ใบ้บ้ากับคนแปลกหน้าผู้ใจดี
“เชี่ยน” หรือ“โอเชี่ยน” คือชื่อของผม แม้ว่าเพื่อนสนิทที่มีเพียงไม่กี่คนจะชอบตัด น.หนู ออกจากชื่อแล้วทำให้ความหมายไม่น่าฟังเท่าไหร่ก็ตามแต่มันก็คืออภิสิทธิ์พิเศษเฉพาะคนกลุ่มนี้เท่านั้นที่ทำได้โดยยังมีลมหายใจหล่อเลี้ยงร่างกายของพวกมันให้มีชีวิตรอดมาจนถึงทุกวันนี้
ตลอดเวลาที่จมอยู่กับเื่ราวอันแสนเลวร้ายมาเกือบสองปีอย่างที่ทุกคนกำลังคิดชีวิตไอ้เชี่ยนมันค่อนข้างดราม่าซับซ้อนไปสักหน่อยสรุปเป็เื่ราวสั้น ๆให้เข้าใจง่ายก็คือคนรักของผมหักหลังไปมีคนอื่นแต่ชีวิตคงไม่เสียศูนย์มากเท่าไหร่ถ้าคนรักใหม่ของคนรักคนปัจจุบันในขณะนั้นมันคืออดีตคนรักของผมที่ได้เปลี่ยนสถานะเป็เพื่อนที่คุยกันได้ทุกเื่พูดง่าย ๆ คือแฟนใหม่ไปแอบกินกันกับแฟนเก่านั่นแหละงานนี้ก็เลยเสียทั้งคนรักและเพื่อนที่แสนจะไว้ใจไปพร้อมกันหลายคนคงคิดว่าแค่อกหักชีวิตทำไมได้พังหนักขนาดนี้เื่ของเื่คือนอกจากประเด็นนี้แล้วยังมีธุรกิจที่ทำร่วมกันก่อร่างสร้างมากันเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยที่สำคัญมันกำลังไปได้สวยและสร้างเม็ดเงินให้เราอย่างมหาศาล
แต่งานนี้ผมก้าวเดินออกมาจากคนทั้งคู่แบบแมนๆ โดยไม่หยิบอะไรติดตัวออกมาสักอย่างไม่มีแม้กระทั่งคำอ้อนวอนและไม่อยู่เพื่อรอฟังคำอธิบายเลือกที่จะเจ็บให้สุดแต่จบมันไว้ตรงนั้นเรียกได้ว่ารับบทพระเอกที่แม่งอกหักั้แ่เริ่มเื่เท่สุดๆ แต่เจ็บสัด ๆส่วนธุรกิจที่ว่านั้นก็ปล่อยไปแบบนั้นแม้ว่าจะเอาเงินเก็บส่วนนึงไปลงทุนก็ตามผมเชื่อว่าชีวิตนี้หาได้มากกว่านั้นอย่างแน่นอนถึงไม่ทำงานคนอย่างโอเชี่ยนก็ไม่ได้ลำบากอะไรยังสามารถใช้ชีวิตไร้ค่าแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ จนผมขาวโพลนไปทั้งกบาลยังได้
เื่นี้มีไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ถามว่ามันมีผลต่อชีวิตยังไงน่ะเหรอหนักไม่หนักไม่รู้เอาเป็ว่าผมถึงทิ้งทุกอย่างแล้วออกมาค้นหาตัวเองเกือบสองปีเลยล่ะหลายคนอาจคิดว่าจะเป็เื่ขี้ประติ๋วเล็ก ๆ น้อยน้อยแดกยาแล้วพักผ่อนตื่นมาก็หายหยุด !ตั้งสติแล้วลากสังขารออกมาจากทุ่งลาเวนเดอร์สีชมพูพริ้งได้แล้วยาพ่องงงดิ พวกคุณมึงลองมาเป็ไอ้เชี่ยนดูซะก่อนแล้วจะรู้ยิ่งถ้าได้ไปในสถานที่ที่เคยไปด้วยกัน (เอาง่าย ๆ นะ แค่เดินผ่านก็ได้)นั่งกินข้าวคนเดียวร้านเดิมที่เคยไปด้วยกัน เจอพวกตุ๊กตาหรือของใช้ที่เคยซื้อให้กันหนักเข้าไปหน่อยนี่คือเจอพวกพื่อน ๆ ที่แม่งไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรแต่เสือกถามเื่นี้ขึ้นมามันก็จนปัญญาไม่รู้จะว่าตอบไปยังไงนอกจากส่งยิ้มแห้ง ๆ นี่ล่ะความรู้สึกแย่ ๆจนไม่สามารถบรรยายออกมาได้ ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกของคนอื่นได้หรอกถ้าไม่ลองมายืนบนจุดที่เขายืนอยู่หรอกจริงไหม ?
แล้วไอ้ความรู้สึกแย่ๆที่เกิดขึ้นมันไม่ได้ส่งผลดีต่อตัวผมเลยสักนิดไม่ใช่สิไม่ได้ส่งผลดีต่อใครเลยด้วยซ้ำทุกคนที่รับรู้เรี่องราวต่างก็เป็ห่วงปนกับความสงสัยในเหตุผลที่ได้ทำลงไปภาพเหตุการณ์ บุคคล สถานที่ทุกอย่างถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็วและรุนแรงจนเกินจะตั้งตัวรับทันก็เลยเลือกที่จะหลีกหนีมันให้ไกลแสนไกลเท่าที่จะทำได้แต่เมื่อถึงจุดหนึ่งที่ตัดสินใจจะละทิ้งทุกอย่างอันเลวร้ายไปกับสายน้ำและคลื่นทะเลโดยผ่านวิธีการกลั่นกรองออกมาจากสมองที่ถูกดองด้วยแอลกอฮอล์มาเป็ปีเพื่อจะกลับไปเผชิญทุกอย่างบนโลกความจริงอีกครั้งแต่กลับถูกเด็กสองคนเข้าใจผิดหาว่าผมจะคิดสั้นแล้วเข้ามาขัดขวางเอาไว้คนอย่างไอ้เชี่ยนเนี่ยนะจะเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่แล้วแชมป์ว่ายน้ำระดับโรงเรียนจะจมน้ำตายได้ยังไงแต่ก็นั่นแหละครับเหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้ได้รับรู้ว่ายังมีคนห่วงใยผมทั้งที่เป็แค่คนแปลกหน้าการมองโลกในมุมลบและการมองโลกในแง่ร้ายมาตลอดระยะเวลาเกือบสองปีมันกลับมามีเศษเสี้ยวของมุมมองดีๆ ขึ้นมาอีกครั้งใจจริงก็อยากจะมองโลกในมุมเลวร้ายแนวเหวี่ยงโลกเกลียดผู้คนตามสไตล์นิยายดราม่าทั่วไปแต่ถ้าทำแบบนั้นชีวิตไอ้เชี่ยนก็คงจะมีความสุขช้าลงแน่ ๆแถมเื่นี้มันก็จะถูกยืดออกไปอีก เพราะงั้นเอาแต่พองามก็แล้วกันนะครับ
แต่เดี๋ยวก่อนนะเ้าเด็กนั่นมันมีเจตนาดีแม้จะประเมินเหตุการณ์แบบผิด ๆ ทำอะไรแปลก ๆไปหน่อยก็ช่างมันเถอะ ใจก็อยากจะแย้งอยู่บ้างแหละ แต่ก็อยากรู้ว่ามันจะทำอะไรต่อผมก็เลยตัดสินใจตามน้ำไปคงไม่มีอะไรเสียหายมากหรอก...มั้ง
ผมพยายามช่วยออกแรงดันตัวเองอย่างเต็มที่ทุกวิถีทางเพื่อให้คนตัวเล็กกว่าสามารถพาร่างอันใหญ่โตขึ้นมายังฝั่งได้โดยง่ายแต่ก็ไม่ลืมที่จะอมน้ำไว้ในปากเพื่อจะได้แกล้งสำลักออกมาตามบทละครทั่ว ๆ ไป(อย่าบอกนะว่าไม่เคยดู)ไม่น่าเชื่อว่าเด็กตัวเล็กแบบนั้นจะมีแรงมากพอที่จะดึงร่างสูงใหญ่ขึ้นมาถึงชายหาดได้อาจจะเพราะความใทำให้สารอะดรีนาลีนหลั่งออกมาในปริมาณสูงกว่าปกติเลยส่งผลให้มีแรงมากขึ้นจากที่มีอยู่ประมาณว่าไฟไหม้บ้านแล้ววิ่งแบกโอ่งออกมาได้ไรงี้ว่ากันตามกลไกของร่างกาย ผมก็งู ๆ ปลา ๆทำเป็มีความรู้พอเป็พิธีเพื่อให้ดูเป็คนมีสาระเท่านั้นล่ะครับสรุปแม่งก็เดาล้วน ๆ จะเอาอะไรมากล่ะนี่มันนิยายไม่ใช่สารคดีนี่หว่า
แต่แทนที่จะตรวจดูว่าไอ้ร่างใหญ่ที่นอนแอ้งแม้งหมดสภาพอยู่เนี่ยมันยังหายใจอยู่ไหมและหัวใจยังเต้นอยู่หรือเปล่าเ้าเด็กนี่กลับเลือกจะผายปอดโดยไม่ได้เช็คสภาพเสียอย่างงั้น ดีนะไม่จับอุ้มขึ้นพาดบ่าแล้วเขย่าเอาน้ำออกตามละครที่พระเอกนางเอกชอบทำกันตัดประเด็นความถูกต้องของหลักการช่วยฟื้นคืนชีพไปก่อน ผมขออนุญาตโฟกัสตรงที่ริมฝีปากนิ่มๆ แทน จะว่าไปแล้วผู้ชายอะไรปากนุ่มนิ่มชะมัดโคตรนิ่มจริง ๆ (ใครไม่เป็ผมไม่รู้หรอกแต่ก็ไม่ยอมให้ใครมาพิสูจน์แน่นอน)เล่นเอาซะไอ้เชี่ยนเคลิ้มไปยกใหญ่แม่งก็เพราะมัวแต่สนใจไอ้เ้าริมฝีปากนุ่มนิ่มชวนหลงใหลนี่แหละทำให้สำลักน้ำที่พยายามอมไว้ให้สมจริง
เป็ไงล่ะสมจริงไหมล่ะมึงได้แดกไอโอดีนไปอึกใหญ่ไอ้เชี่ยน !
พอจะรู้สึกได้ว่ามันได้รสชาติของชอคโกแลตที่ปากของเ้าเด็กนั่นไม่รู้ว่าความเบลอหรืออยากเอาคืนที่มันทำให้ผมต้องสำลักน้ำแล้วยังเสือกรับโซเดียมคลอไรด์เข้าไปในร่างกายอีกส่วนนึงมือสาก ๆ กับปากของผมมันเลยทำงานประสานกันดีจนเกินเหตุโดยไร้การไตร่ตรองจากสมองดองแอลกอฮอล์คว้าเ้าเด็กนั่นมาจูบอีกครั้งแถมครั้งนี้ซุกไซ้ลิ้นเข้าไปข้างในเหมือนค้นหาต้นตอของรสชาติชอคโกแลตแม้ตอนแรกจะมีท่าทางขัดขืนแต่สุดท้ายร่างเล็กนั้นก็นิ่งไปในที่สุด
นานแค่ไหนที่ไม่เคยจูบแบบดูดดื่มแบบนี้ผมพยายามข่มใจเป็อย่างมากเพื่อไม่ให้ยิ้มในความน่ารักสดใสมันแถมยังใจดีไปซื้อของให้กินด้วย ลาภปากไอ้เชี่ยนชัด ๆ
ว่าแต่ไอ้เ้าเพื่อนของเด็กนี่มันหน้าคุ้นมากไม่รู้ว่าเคยเจอกันที่ไหนสักแห่งรึเปล่าความซื่อบื้อที่แสดงออกมาทางใบหน้าของมันแม่งโดดเด่นเป็เอกลักษณ์เลยพยายามนิ่งและใช้ภาษามือแทนการพูดคุยทุกอย่างทำแบบผิด ๆ ถูก ๆ เท่าที่จะนึกได้ แล้วก็เหมือนจะได้ผล
ไอ้เด็กบื้อนั่นคิดว่าผมความจำเสื่อมตามแผนแต่ที่นอกแผนก็คือพวกมันยังแถมสัญชาติต่างด้าวให้อีกพูดมาน้ำตาจะไหลพรากอาบสองแก้มกร้านดำเสียจริง ๆ ถ้าผมพูดได้ควรจะพูดภาษาอะไรเพื่อให้สมบทบาทกันวะเนี่ย
นอกจากคุณป้าใจดีตอนหัวค่ำแล้วก็มีเ้าเด็กสองคนนี่แหละทำให้ผมเผลอยิ้มออกมาได้โดยไม่รู้ตัวควรจะตอบแทนอย่างไรดีนะสมนาคุณคุณป้าด้วยโทรศัพท์มือถือรุ่นล่าสุดหน่วยความจำสูงสุดถ้าเอาไปขายมันจะได้เงินหลายบาทอาจจะทำให้คุณป้ามีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นสักพัก แล้วเด็กสองคนนี้ล่ะผมควรทำไง?
“แล้วแมวกูจะหนีออกจากบ้านไหมวะ?”
เ้าเด็กปากนิ่มทำตาละห้อยโดยมีเพื่อนสนิทนั่งข้างๆ (ขอเรียกตามลักษณะทางกายวิภาคที่ได้ัันะครับ) ส่วนผมนั่งคนละฝั่งทั้งรถมีผู้โดยสารทั้งสิ้น 3 คนถ้วนจึงสามารถเลือกที่นั่งได้ตามอัธยาศัยหรือจะนอนแผ่หลาลงไปกับพื้นรถคุณลุงคนขับก็ไม่น่าจะเก็บค่าโดยสารเพิ่มแต่อย่างใด
“มึงควรกลัวว่าจะมีขโมยเข้าบ้านมึงมากกว่าไหม”
ไอ้บื้อ(ขอเรียกมันตามบุคลิกเด่นก็แล้วกัน) เตือนสติก่อนขยี้หัวเพื่อนเบา ๆท่าทางจะนุ่มดีแฮะ อยากลองมั่งจัง
“กูว่ามึงควรกินปลาบ้างนะจะได้ฉลาดไม่ต้องมาขี้ลืมแบบนี้”
“มึงว่ากูโง่หรอมึง ว่า กู โง่ ใช่ ไหม ?”
ไอ้บื้อถามแบบชัดถ้อยชัดคำก่อนจะกอดคอเพื่อนแล้วดึงเข้าหาตัวแถมขยี้หัวอีกครั้งเอาจริง ๆ ในสายตาของผมแล้วเ้าเด็กสองคนนี้น่าเป็มากกว่าเพื่อนกันเสียด้วยซ้ำถ้าให้ใครอีกหลายคนมองก็อาจจะคิดแบบนั้นอยู่เหมือนกันความรักระหว่างเพศเดียวกันแม้จะยังมีคนหลายกลุ่มที่ไม่ค่อยเห็นด้วยแต่ก็เป็ที่ยอมรับอยู่บ้างในสังคมปัจจุบัน
<...>
ผมพยายามตั้งคำถามเป็ภาษามือเท่าที่จะนึกออกในตอนนั้นว่าพวกเขาเป็แฟนกันหรือเปล่า
“บอกแล้วไงว่าไม่ใช่!” ไอ้บื้อปฏิเสธเสียงแข็งพร้อมทั้งเลิกขยี้หัวและคลายแขนที่กอดคอเพื่อนในขณะที่เ้าปากนิ่มยิ้มและส่ายหัวเบา ๆแต่ทว่ามันแทบทำให้ไอ้เชี่ยนยิ้มออกทุกครั้งที่ได้มอง ทำไมนะ มันเพราะอะไรกัน
<...> ผมพยักหน้าทำทีว่าเข้าใจก่อนเสมองไปทางอื่นแต่ก็ไม่วายแอบเหลือบมองเป็ระยะโดยที่ทั้งสองคนไม่ทันได้สังเกต เขาไม่ได้เป็แฟนกันแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีแฟนซะหน่อยแล้วผมจะไปวุ่นวายกับเื่ส่วนตัวของคนอื่นทำไมวะเนี่ย ?
“มึงจะพาเฮียจะไปที่บ้านจริงเหรอวะ?”
ไงนะไอ้บื้อนี่เรียกผมว่าเฮียงั้นเหรอ เอาวะดีกว่าไอ้บื้อที่ผมเรียกมันละกัน
“เอาน่าไปพักบ้านเราสักระยะจนกว่าจะหาทางแก้ปัญหาได้ก็แล้วกันเนอะ”
เ้าปากนิ่มพูดจบก็ส่งยิ้มมาให้
<...> ผมพยักหน้าแล้วเดินไปยืนที่ท้ายรถเพราะสังเกตว่าข้างหน้าจะมีคนรอขึ้นพร้อมถือของพะรุงพะรังอีกหลายคนรถสองแถวโดยสารหรือรถแดงก็ยังคงเป็ทางเลือกอันดับหนึ่งในการเดินทางที่ประหยัดและรวดเร็วเสมอไม่ว่ายุคไหนสมัยไหน
ภาพอยู่ข้างทางแม้จะแตกต่างไปบ้างจากที่เคยเห็นทุกอย่างดูเจริญขึ้นอย่างผิดหูผิดตา ตึกรามบ้านช่องถูกก่อสร้างต่อเติมห้างสรรพสินค้าหลายแห่งเปิดตัวขึ้น ถนนเส้นเดิมถูกขยายเลนให้กว้างใหญ่ต้นไม้ใบหญ้าสวนหย่อมที่ดูมีสีสันสดใสสวยงามแต่เชื่อไหมว่าผมยังคงจำได้ดีเสมอแม้มันจะเปลี่ยนแปลงไปซักแค่ไหนเพราะอะไรน่ะเหรอไอ้เชี่ยนมันเคยใช้ชีวิตอยู่ในจังหวัดนี้มาตั้งหลายปีเรียกว่าแทบจะรู้ทุกซอกทุกมุมเลยด้วยซ้ำอย่าให้เล่าเลยในสมัยนั้นผมก็ใช่ย่อยเสียเมื่อไหร่กัน
“ถึงแล้ว แต่เข้าไปในซอยประมาณ 200 เมตรนะ”
ัับรรยากาศรอบข้างซะเพลินรู้ตัวอีกทีเ้าปากนิ่มก็ดึงแขนผมลงจากรถโดยสารโดยให้ไอ้บื้อไปจัดการจ่ายค่ารถเพื่อชดเชยความผิดก่อนที่จะรีบวิ่งไปบ้านอย่างรวดเร็วหมู่บ้านจัดสรรโครงการนี้หน้าตาคล้ายกันไปทุกหลังแต่ก็มีแตกต่างกันบ้างเล็กน้อยตรงสวนของแต่ละบ้านและการตกแต่งเพิ่มเติมบางส่วน
2K
