แม้เมื่อเชียล่าขึ้นไปนั่งหลังพวงมาลัยรถคันงามและสตาร์ทเครื่องยนต์ขึ้นนั้นแบรดก็ยังคงยืนอยู่ตรงที่เธอผละจากมา เขายกมือขึ้นโบกอำลาขณะเธอเคลื่อนรถออกจากที่จอด เชียล่าโบกตอบ ค่อนข้างพอใจที่เขาอ่อนลงมาก
ขณะขับรถไปตามถนนเธอออกจะประหลาดใจเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังฮัมเพลงรักเศร้าๆ ออกมา คำร้องของบทเพลงเกี่ยวกับความรักที่ดำเนินไปบนเส้นทางที่ผิดพลาดเธอจับพวงมาลัยแน่นด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองออกจะรำคาญกับเนื้อเพลงที่เหมือนเตือนใจให้คิดถึงการโต้เถียงซึ่งผลที่ปรากฏตามมาไม่น่าพอใจอะไรเลย
เงินน่ะรึ..เป็เื่โง่แท้ๆที่จะมามัวนั่งเถียงกันถึงเื่เงิน..เชียล่าเคยคิดสงสัยว่าคนจนจะต้องหยิ่งในศักดิ์ศรีเหมือนกันทุกคนหรือเปล่าหรือว่าแบรดปล่อยให้มันเข้ามาครอบคลุมจิตใจอย่างง่ายๆ ใน่แรกๆที่เป็ปากเสียงกัน เธอััความรู้สึกที่ว่า เขามีอาการคล้ายๆกับเป็โรคจิตชนิดหนึ่ง เพราะท่าทางดูไม่เหมือนเดิม
เธอหมุนกระจกหน้าต่างลงสะบัดศีรษะปล่อยให้สายลมเย็นชื่นพัดต้องใบหน้า คิดอยู่ในใจว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะต้องดีเอง เธอออกจะแน่ใจในเื่นี้มากแบรดคือเพชรเม็ดหยาบเม็ดหนึ่งที่ยังจะต้องได้รับการเจียระไนให้เข้ากับโลกนี้ให้ได้เท่านั้น
ซึ่งเมื่อเธอทำเื่นี้ได้สำเร็จก็คงจะทำให้เกิดคู่สมรสที่น่าทึ่งขึ้นอีกคู่หนึ่ง..ด้วยเงินของเธอและจากความช่วยเหลือด้วยอิทธิพลของพ่อแม่และเมื่อนั้น ท้องฟ้าแห่งอนาคตของเขากับเธอ ก็จะมีแต่ความสว่างสดใสไม้เมฆหมอกปิดบัง..
ขณะก้าวลงจากรถตรงประตูหน้าส้นรองเท้าของเธอก็จมลงในพื้นพรมสีครีม..บ้านหลังโอ่อ่าทันสมัยที่มีอาณาเขตกว้างใหญ่ซึ่งเป็ของพ่อและแม่นั้นจะเรียกว่าคฤหาสน์ก็ยังได้ แต่สำหรับเชียลาแล้ว มันก็คือบ้านธรรมดาๆหลังหนึ่งเท่านั้น
สาวใช้คนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นตรงห้องโถงใหญ่อย่างเงียบๆเชียล่าส่งกระเป๋ากับกระเป๋าหนังราคาแพงที่ใส่สมุดและตำราเรียนให้
“ช่วยเอาไปวางไว้ในห้องฉันทีนะโรส” เธอแน่ใจว่าจะต้องได้รับการตอบรับก่อนที่สาวใช้จะทันตอบเสียอีก“แม่อยู่บ้านไหมนี่?”
“มาดามโรจอร์สอยู่ในห้องนั่งเล่นของท่านค่ะ”
“ขอบใจนะ”
พรมปูพื้นหนาพอที่ซับเสียงรองเท้าของเชียล่าไว้ขณะที่เธอเดินผ่านห้องโถงกลางตรงยังห้องนอนของพ่อแม่ ที่อยู่ติดกับห้องนั่งเล่นเธอเคาะประตูเพียงครั้งเดียวก่อนจะเปิดเข้าไป
“นั่นคุณหรือคะที่รัก?” เสียงแม่ดังมาจากห้องนอนที่อยู่ติดกัน
“สุดแท้แต่จะหมายถึงที่รักคนไหนนะคะแม่..พ่อหรือหนู?” เธอถามปนหัวเราะ
“แม่ก็ต้องหมายถึงพ่อน่ะสิจ๊ะ” คอนสแตนท์ โรเจอร์สเดินออกมาหยุดอยู่ตรงประตู “คืนนี้เราเป็เ้าภาพเลี้ยงอาหารค่ำพวกในวงการเมืองแม่ก็เลยขอให้พ่อกลับบ้านเร็วหน่อย แต่ลูกจะมาร่วมด้วยก็ได้นี่เชียล่าแม่คิดว่าวันนี้หนูจะกลับบ้านเร็วกว่านี้เสียอีก”
“พอหมดเวลาเรียนชั่วโมงสุดท้ายแล้ว หนูก็ยังอยู่ที่โรงเรียนอีกพักหนึ่งค่ะเชียล่าตอบกึ่งอธิบาย
ดวงตาคู่สีน้ำตาลอัลมอนด์คมปลาบกราดไปทั่วร่างของลูกสาว เมื่อไม่เห็นสิ่งผิดปรกติก็เอ่ยต่อว่า
“ไปเติมลิปสติกที่ปากเสียหน่อยเถอะ ไปหาแบรดมาก่อนกลับบ้านละสินี่” มันมีความไม่พึงใจแฝงอยู่ในน้ำเสียงที่พูดสั้นๆ นั้น
เชียล่าเดินไปหยุดอยู่กึ่งกลางห้องไม่ยอมสบตาผู้เป็มารดา เธอไม่เคยประเมินคุณค่าของมารดาผิดเลยในลักษณะที่เป็ประหนึ่งเงาของสามีนั้น คอนสแตนท์ โรเจอร์ส ดูมีอำนาจอยู่ในตัวเองและด้วยความที่เป็คนฉลาดหลักแหลม คล่องสังคม ประกอบกับความมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีจึงมีส่วนช่วยหนุนส่งให้สามีประสบความสำเร็จสูงสุดพรั่งพร้อมด้วยอิทธิพลและอำนาจอีกต่างหาก
“ใช่ค่ะ หนูไปหาแบรดมา” เชียล่าตอบตรงๆก่อนทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้นวมตัวหนึ่ง “หนูอยากให้แม่ช่วยพูดกับพ่อเื่เราด้วยค่ะ”
“ทำไมล่ะ?” มารดาฝืนยิ้มแต่เป็รอยยิ้มที่ไม่อาจหลอกเชียล่าได้
“ก็..หนูอยากให้แม่ช่วยให้พ่อเลิกล้มความคิดที่พ่อจะให้แบรดกับหนูต้องรอไปอีกตั้งปีกว่าจะได้แต่งงานกันน่ะสิคะ” เธอตอบเรียบๆ
“แต่แม่ไม่เห็นว่าความคิดนั่นมันจะผิดตรงไหนนี่ลูก” คอนสแตนท์โรเจอร์สเดินไปทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้เท้าแขนตัวหนึ่งใกล้เก้าอี้นวมที่ลูกสาวนั่งไม่ลืมที่จะคลี่กระโปรงออกก่อนลงนั่ง
เชียล่ายกขาขึ้นไขว่ห้างพูดราวจะท้าทายว่า
“แม่ก็ไม่เห็นด้วยกับการที่หนูจะแต่งงานกับแบรดเหมือนกันหรือคะ?”
“ลูกจ๋าแม่ไม่เคยมีความคิดที่จะขับไล่ไสส่งลูกให้เข้าไปหาผู้ชายคนนั้นด้วยการขัดขวางการแต่งงานของหนูหรอก”” แม่ของเธอตอบพร้อมกับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “เท่าที่ผ่านมาแม่ก็ไม่เข้าใจว่าหนูเห็นความดีอะไรในตัวผู้ชายคนนี้ ในเท็กซัสนี่มีผู้ชายตั้งมากมายก่ายกองที่สามารถจะมอบความสุขให้กับหนูได้มากกว่าแล้วก็เหมาะสมกว่านี้ด้วย ลูกจะเลือกเอาคนไหนก็ได้”
“หนูไม่้าผู้ชายพวกนั้นนี่คะ หนู้าแบรดคนเดียวเท่านั้น” เชียล่ายืนยัน นิ้วมือบิดไปมาอยู่ตรงมุมหมอน
“ก็ทำไมล่ะลูก ในเมื่อมีคนอื่นๆ ตั้งเยอะแยะทำไมถึงจะต้องไปชอบผู้ชายคนนั้นด้วย” คอนสแตนท์ถอนหายใจรอยยิ้มเศร้าฉาบขึ้นตรงมุมปาก
“เพราะเขาดูท้าทายอย่างมากน่ะสิคะ” เชียล่าเผลอพูดออกมาโดยไม่ทันได้คิด
อันที่จริงเธอเองก็ไม่ได้แน่ใจในตัวเขาเท่าไรนักเขาไมเคยตามใจเธอเลยและก็ไม่ได้รักเธออย่างเทิดทูนบูชาเช่นที่เธอได้รับมาั้แ่เกิดความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขานั้นตั้งอยู่บนรากฐานของความเป็คนเ้าอารมณ์ด้วยกันทั้งคู่ซึ่งทำให้ชีวิตดูมีรสชาติ แต่ว่านั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่แท้จริงที่ทำให้เชียล่า้าจะแต่งงานกับเขา
“สิ่งที่หนูไม่เข้าใจก็คือ..” เชียล่าพูดต่อ “ว่าทำไมแม่กับพ่อถึงไม่ชอบแบรด”
มารดาของเธอมีท่าทางลังเลขึ้นมาแต่แล้วก็ตอบตรงๆ ว่า
“เขามันเป็คนเอาแต่ใจตัวเอง แล้วก็หยาบคายเกินไป”
เชียล่าขยับตัวทันทีดวงตาเป็ประกายขึ้น
“แล้วพ่อแม่ของแม่เคยพูดอย่างนี้เื่พ่อหรือเปล่าคะก่อนที่แม่จะหนีตามพ่อมา..ว่าพ่อเป็คนไม่มีวัฒนธรรมต้องขัดเกลาเสียก่อนที่จะออกสังคมและเป็นักการเมืองเกินไปแม่คิดถึงสิ่งที่แม่ผลักดันพ่อบ้างสิคะ ก็แม่ไม่ใช่หรือคะที่ทำให้พ่อเป็ได้ อย่างที่เป็อยู่ทุกวันนี้”
“หนูจะเอาผู้ชายสองคนนี่มาเปรียบเทียบกันไม่ได้หรอก”
“ทำไมล่ะคะ?” เชียล่าถาม “แบรดก็เป็คนที่มีความทะเยอทะยานมากคนหนึ่งเหมือนกัน”
“พ่อคิดว่าถ้าจะพูดให้ถูก เห็นจะต้องใช้คำว่าคนหิวเงินมากกว่า” บิดาของเชียล่าเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างๆ เก้าอี้ตัวที่แม่เธอนั่งอยู่ก้มลงจูบแก้มที่เงยขึ้นรับเบาๆ
ทันทีที่หายจากความแปลกใจที่พ่อปรากฏตัวอย่างกะทันหันเชียล่าก็ตอบอย่างรวดเร็วว่า
“หนูไม่เห็นว่ามันจะเป็คุณสมบัติที่เลวตรงไหนนี่คะยิ่งกว่านั้นนะคะพ่อ..ก็แล้วพ่อไม่เคยที่จะหาทางอะไรที่จะทำให้เกิดผลประโยชน์ขึ้นมาเลยอย่างนั้นหรือคะ?”
“ความแตกต่างมันอยู่ตรงที่ว่าพ่อสร้างมันขึ้นมาด้วยความตั้งใจแต่เพื่อนชายของลูก้าจะได้มันมาง่ายๆ ยังไงล่ะ” เขาตอบลูกสาวอย่างใจเย็น
“พ่อพูดอย่างนั้นได้ยังไง? ไ เชียล่าร้อนไปทั้งตัวรู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมาทันที “พ่อมองดูเขาบ้างสิคะเขาต้องทำงานไปด้วย เรียนไปด้วยเพื่อจะให้ได้ปริญญามา”
รอยยิ้มแวบหนึ่งผ่านขึ้นบนใบหน้าของผู้เป็บิดา
“ใช่..พ่อก็เคยแปลกใจอยู่เหมือนกันว่าทำไมคนที่เรียนรัฐศาสตร์การปกครองถึงได้ไปทำงานดรงแรมในฐานะที่ตัวเขาเองก็เป็ชาวเมืองหลวงคนหนึ่ง พ่อถึงได้คิดเสมอว่าถ้าเขามีความสนใจในสาขาวิชาที่เรียนอยู่จริง ก็น่าจะทำงานตามกระทรวงได้นี่”
“เป็ความคิดที่ดีเลิศเลยค่ะ อี.เจ.” คอนสแตนท์โรเจอร์ส ตบลงบนหลังมือสามีที่โอบอยู่รอบไหล่เบาๆ
“แบรดเขาเคยเป็ลูกจ้างรัฐบาลมาก่อนแล้วละค่ะแต่เวลามันไม่สัมพันธ์กับการเรียนของเขา” เชียล่าพยายามปกป้องคนรัก
“จริงรึนี่..?” บิดาของเธอทำเสียงเหมือนไม่อยากเชื่อ “อันที่จริง พ่อค่อนข้างจะภาคภูมิใจในความสามารถของตัวเองในการดูคนนะแล้วลูกก็มองเห็นแต่คุณภาพของผู้ชายคนนี้ทั้งๆ ที่เขาไม่ได้มีเลยพ่อไม่อยากจะเห็นลูกของตัวเองต้องผิดหวังเลยจริงๆ”
2K
