ตอนที่ 3
บรรยากาศแปลกๆ ที่เกิดขึ้นในห้องชมรมวรรณกรรม เซรินที่นั่งทำสีหน้าเหนื่อยใจ ตอนนี้มีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างๆ เขาประธานชมรมคนปัจจุบันนั่นเอง
ตรงข้ามเขาก็มีโนเอลที่ยังคงทำสีหน้าไม่ถูก พยายามจะนิ่งให้สงบใจมากที่สุด
"เื่มันก็เป็อย่างนี้เองสินะ"
"ยังไม่ได้เล่า"
เซรินรับมุกท่านประธานสาวที่ทำสีหน้าเหย้าหยอกขณะใช้ศอกกระแทกใส่เซรินเบาๆ
"เข้าใจแล้ว"
"ถ้าเข้าใจจะวิ่งหนีไปทำไมเล่า"
"ก็นะ อยากมีฟิวแบบในมังงะเลิฟคอมเมดี้มั่ง"
เซรินหรี่ตามองอย่างเหนื่อยหน่ายใจ เขารู้จักประธานคนนี้มาั้แ่ปีหนึ่งจนถึงตอนนี้ เลยรู้นิสัยของเธอทั้งหมด และแน่นอนเธอก็รู้นิสัยของเซรินด้วยเช่นกัน
ด้วยนิสัยของเซรินเมื่อก่อนที่ไม่ถนัดเข้าสังคม ชอบเงียบกับคนที่ไม่รู้จัก พูดน้อยและแสดงอารมณ์ไม่เก่ง ประธานชมรมคนนี้แหละที่รุกเข้าหาเขาอย่างสนุกสนาน
จนตอนนี้เรียกได้ว่าสนิทกันจนรู้ไส้รู้พุงทันความคิดกัน
"ต้องขอโทษด้วยค่ะ มันเป็เพราะฉันเอง"
โนเอลที่อยู่ตรงข้ามก้มหัวให้เล็กน้อยอย่างรู้สึกผิด มองดูเซรินที่ตอนนี้เอาถุงน้ำแข็งมาประคบไว้ที่กลางศีรษะ
ในที่สุดท่านประธานก็รับรู้เื่ราวที่เกิดขึ้นจากปากของโนเอล เหมือนจะรับรู้แต่ก็ไม่พยายามรับรู้ อยากจะจินตนาการเอาเองท่าจะสนุกมากกว่า
"ไม่เป็ไรหรอกเื่แค่นี้เอง"
เซรินโบกมือให้อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันไปมองค้อนใส่ท่านประธานชมรมที่ยังยิ้มกรุ้มกริ่ม
"เลิกแซวได้แล้ว"
"ฮ่าๆ ก็ได้ นานๆ จะเป็เซรินทำหน้าแบบนี้เลยอดไม่ได้"
"ให้ตายสิ เธอนี่นะ"
"โอเคๆ ขอแนะนำตัวอีกทีนะ ฉันชื่อ วิเวียน เป็ประธานชมรมวรรณกรรมและปรัชญาคนปัจจุบัน ส่วนคนข้างๆ นี่ชื่อ เซริน ที่ถูกมัดมือชกให้เป็รองประธาน ยินดีต้อนรับนะ"
"ก็เธอเล่นส่งชื่อฉันไปสภานักเรียนโดยไม่ถามก่อน ไม่ใช่เหรอไง"
"อ้าว ถ้าบอกก่อนก็โดนชิ่งหนีสิ"
วิเวียนหรือประธานชมรมกล่าวอย่างเป็ทางการด้วยน้ำเสียงสดใส และดูเป็กันเองสุดๆ ก่อนจะหันไปตบมุกกับเซรินอีกครั้ง
"ฉันชื่อ โนเอล ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ"
"ไม่ต้องสุภาพขนาดนั้นก็ได้ เราอายุเท่ากัน"
"นี่ ไม่ต้องเอาหน้าเข้าไปใกล้ขนาดนั้นก็ได้"
วิเวียนที่ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ โนเอลด้วยแววตาประกายสดใส ทำเอาโนเอลสะดุ้งเล็กน้อยอย่างไม่ทันตั้งตัว จนเซรินต้องรีบคว้าคอเสื้อให้กลับมานั่งที่เดิม
วิเวียนที่มักจะชอบของสวยๆ งามๆ และโนเอลที่เรียกได้ว่าสวยงามเกินไป อยากจะเข้าไปนัวเนียตลอด
"อย่าขัดความสุขกันสิ นานๆ จะมีดอกไม้สวยๆ มาประดับชมรมบ้าง"
"พูดแบบนี้ยอมรับแล้วสินะว่าตัวเองไม่สวย"
"ต้ายตาย ดูพูดเข้า ฉันจะเป็แสงอาทิตย์ที่คอยให้ความอบอุ่นเหล่าดอกไม้ต่างหาก คอยโอบอุ้มประคับประคองให้ความสวยงามเบ่งบาน"
วิเวียนยืดอกแล้วยิ้มอย่างภูมิใจ มั่นหน้าจนหมั่นไส้
"เพ้อเจ้อ"
เวลาเซรินอยู่กับวิเวียนทีไรเข้ามักจะเปลี่ยนไปเป็อีกคน จากคนนิ่งๆ พูดน้อย แต่กลับโบ๊ะบ๊ะเข้าคู่กันอย่างเป็ปี่เป็ขลุ่ย
หน้าตาของวิเวียนจริงๆ แล้วเธอเป็ถึงดาวมหาลัย และติดท๊อปสามของหญิงงามที่ผู้ชายอยากได้เป็แฟน ผมสีน้ำตาลเข้มที่ยาวถึง่ไหล่ บุคลิกที่สดใสร่างเริงเกินเหตุและมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดี ทำให้ใครๆ ก็ต่างหลงรัก
ไม่ว่าจะทั้งหญิงหรือชาย
ั้แ่รู้จักกันมาเธอไม่เคยมีแฟน ทั้งที่มีคนมาสารภาพรักเธอกลับถูกปฏิเสธหมด
"อ่ะ หญิงงามหัวเราะเป็ด้วย"
เซรินที่กำลังกัดกับวิเวียนอยู่ ก็พบว่าโนเอลที่นั่งดูพวกเขาเงียบๆ เผลอหัวเราะออกมาอย่างไม่ตั้งใจ เรียกว่าบรรยากาศมันพาไปมากกว่า
"ขอโทษด้วยค่ะ ที่เสียมารยาท"
โนเอลว่าพลางพยายามกลั้นแต่สุดท้ายก็เผลอขบขันอีกนิด ก่อนจะพยายามปั้นสีหน้าปกติ
"ประธานชมรมเราบ้าๆ บอๆ แบบนี้แหละ อย่าถือสาเลย เดี่ยวรู้จักไปสักพักก็จะชินเอง"
"ใช่แล้ว ขนาดเซรินที่คีพลุคหนุ่มมาดขรึมยังเป็แบบนี้ได้เลย รู้ไหมตอนแรกนะเป็คนเงียบๆ ดูนิ่งๆ ไม่สุงสิงกับใคร ตอนนี้กลับตบมุกกับฉันได้อย่างเข้ากั้นเข้ากัน"
"...ฉันควรจะดีใจใช่ไหม"
"เพราะ....ฉันคือแสงแดดที่หลอมละลายคนคูลได้ยังไงละ"
"พอเลย คุยกับเธอเหมือนจะใช้พลังงานแบบไร้ประโยชน์"
ในที่สุดเซรินก็ยอมแพ้เลิกต่อล้อต่อเถียงกับวิเวียน พลางรู้สึกทำตัวขายหน้าต่อหน้าหญิงสาวนิดๆ
หลังจากนี้คงถูกมองเป็คนบ้าๆ บอๆ ไปแล้วละมั้ง
เซรินถอนหายใจอย่างปลงตก
"ว่าแต่แผลที่โดนหนังสือกระแทกเป็ยังไงบ้างคะ"
"ดีขึ้นเยอะแล้ว ไม่เป็อะไรมากหรอก อย่าใส่ใจเลย ดีกว่าให้สมาชิกใหม่าเ็"
"แหมมม พ่อคนเท่"
คราวนี้เซรินทำเป็เมินวิเวียนไม่ตอบโต้กลับไม่งั้นยาวอีกแน่
"ไปห้องพยาบาลสักหน่อยไหมคะ"
"นี่ ไม่ต้องรู้สึกผิดขนาดนั้นก็ได้"
เซรินที่เริ่มจะเหนื่อยใจกับโนเอลอีกคนที่ยังคงรู้สึกผิด เรียกว่าเป็คนที่มีความรับผิดชอบชั่วดีเป็ขั่วตรงข้ามซึ่งแตกต่างจากวิเวียน
"ก็ได้ค่ะ ถ้ามีอะไรให้ฉันช่วยก็บอกได้เลยนะคะ"
พอเห็นเซรินที่บอกปัดหลายครั้ง โนเนลก็รู้ว่าไม่สามารถพูดอะไรได้อีกแล้ว ก่อนจะยอมรับความตั้งใจของเซริน
"ว่าแต่คนอื่นๆ ไปไหนหมดละ"
เซรินที่สงสัยสมาชิกคนอื่นไปไหนหมด เห็นว่าไปออกบูธช่วยประธานชมรมหาสมาชิกเพิ่ม
"อ่อ น่าจะกลับไปหมดแล้วละ ยังไงก็ได้สมาชิกมาคนหนึ่งถึงว่าประสบผลสำเร็จ"
"มักน้อยผิดคาดแฮะ"
"ห้องเราก็ไม่ได้ใหญ่ ปีนี้กะจะรับเพิ่มแค่คนหรือสองคนพอ ไม่งั้นได้นั่งขี่คอกันแน่"
"ก็คงงั้นแหละ"
ห้องชมรมที่ไม่ใหญ่มากแต่ก็ยังพอรองรับคนได้ห้าถึงหกคนได้อย่างไม่แออัด จัดมุมอ่านหนังสือได้น่านั่ง กลิ่นหอมๆ ของก้านไม้หอมชวนให้สบายใจ
จำนวนคนเท่านี้ น่าจะเพียงพอต่อการไม่ถูกยุบชมรมก็ดีแล้ว
"ว่าแต่ว่า โนเอลทำไมถึงเข้าชมรมนี้เหรอ"
ในที่สุดวิเวียนก็ทำหน้าที่ของประธานชมรมสักที
"ฉันชอบอ่านหนังสือมาั้แ่เด็กแล้วค่ะ"
"มีเื่หรือนักเขียนที่ชอบไหม"
"ก็...หลายๆ เื่เลยค่ะ"
"อย่างเช่น..."
เซรินอยากจะปรามคนข้ามๆ ไม่ให้รุกหนักใส่สมาชิกใหม่กลัวจะเตลิดหนีไปเสียก่อน พอเห็นว่าโนเอลไม่ได้ทำสีหน้ารำคาญก็พอจะเบาใจได้หน่อย
"เอ่อ..ห้วงคำนึงจากสุดปลายทางแห่งท้องทะเล"
โนเอลบอกชื่อเื่ที่เพิ่มอ่านไปสักครู่ และเป็เื่ที่เธอชอบจริงๆ
"เป็นักเขียนที่ชอบใช่ไหม"
"คงประมาณนั้นค่ะ ติดตามผลงานทุกเื่"
ไม่รู้ว่าคิดไปเองไหม กลับเห็นแววตาประกายวูบหนึ่งของโนเอล
วิเวียนทำสีหน้า อ่อ อย่างเข้าใจ
แย่แล้ว
ตามคาดวิเวียนเหล่มามองเขาก่อนจะยิ้มกรุ้มกริ่ม
ก็นักเขียนคนนั้นอยู่ตรงนี้ยังไงล่ะ
"นั่นสินะ ฉันก็ชอบเื่นี้เหมือนกัน แสดงว่าพวกเราน่าจะเข้ากันได้ดีเลยแหละ"
ใช้คำว่า พวกเรา เสียด้วย
เซรินที่พยายามเก็บอาการเต็มที่ โชคดีที่โนเอลไม่ทันสังเกตุเห็น
วิเวียนหันไปทางโนเอลพลางหัวเราะ หึหึ เบาๆ ก่อนจะส่งสายตาประมาณว่า 'มีสาวสวยมาเป็แฟนคลับรู้สึกยังไงบ้าง'
เธอเป็ตัวร้ายหรือไง
ถึงวิเวียนจะเป็คนอย่างนี้แต่ก็ไว้ใจได้ ไม่เปิดเผยความลับของเขาแน่นอน
มั้งนะ
เซรินมองดูเวลาที่ตอนนี้เที่ยงกว่าๆ และท้องไส้ที่กำลังเรียกร้องสารอาหารอย่างเร่งด่วน ทั้งที่ความจริงพยายามหาทางชิ่งหนีไปจากตรงนี้ก่อน
เซรินมองดูโนเอลที่เหมือนยังทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย ก็แน่แหละจู่ๆ ก็เจอประธานชมรมสุดสวยที่ดีดสะดิ้งไม่หยุด คงไม่มีใครตามอารมณ์ทัน
แต่ดูท่าว่าจะไม่รำคาญ ก็ดีแล้วแหละ
"เอาเป็ว่าวันนี้ทักทายกันพอแค่นี้แล้วกัน ส่วนกฎของชมก็มีไม่เยอะหรอก อยากรู้อะไรก็ถามท่านประธานเอาละกันนะ"
เซรินรีบเก็บของใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว และเตรียมชิ่งหนี
"อ้าวจะกลับแล้วเหรอ"
วิเวียนร้องทักทันทีอย่างรู้ทัน
"ไม่มีอะไรให้ทำแล้วไม่ใช่เหรอ พรุ่งนี้ก็เริ่มเรียนกันแล้ว จะรีบกลับไปเตรียมตัวสำหรับวันพรุ่งนี้"
เซรินอ้างปัดๆ ก่อนจะลุกหนีทันที
ทว่ามือมารน้อยๆ ก็คว้าชายเสื้อไว้ได้ทัน
"ยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงกันเลย"
"ก็ไปหากินเองสิ"
"โหดร้าย ไม่เจอกันตั้งหลายเดือน ใจคอคิดจะทิ้งเพื่อนรักให้ไปกินข้าวคนเดียวเหรอไง อ่ะ โนเอลไปกินข้าวกลางวันกันไหม"
พอบ่นใส่เซรินครู่หนึ่ง ก็หันไปชวนโนเอลทันที เซรินถึงกับกุมขมับที่ เป็คนที่รับมือยากเหมือนเดิม
"เอ่อ...รบกวนเปล่าๆ ค่ะ"
"ไม่เลยๆ ถือเสียว่าเป็การพาทัวร์โรงอาหารของมหาลัยเรา ยังไงโนเอลก็เป็นักศึกษาใหม่อาจจะยังไม่รู้เส้นทางด้วย"
คำกล่าวอ้างดันฟังขึ้นแปลกๆ
"ก...ก็ได้ค่ะ"
พอเจอสายตาอ้อนวอนที่ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ ทำให้โนเอลต้องตอบรับอย่างช่วยไม่ได้
"เอาล่ะ ไปกินข้าวกันเลย"
"แล้วทำไมต้องลากฉันไปด้วยเนี่ยยยย"
"เป็การกระชับสัมพันธ์ไมตรีกับสมาชิกใหม่ไง"
ไม่ฟังคำคัดค้านอะไรทั้งนั้น
วิเวียนที่คว้าแขนของโนเอลข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างหนึ่งก็ฉุดกระชากลากถูเซรินมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารทันที ทำเอาชายหนุ่มที่ชิ่งหนีไม่ทันต้องจำใจไปด้วยอีกคน
เซรินได้แต่บนอุบในใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้
โนเนลที่ปกติจะทำสีหน้านิ่งๆ ตอนนี้กลับขบขันเล็กน้อย ทั้งบรรยากาศในห้องชมรมที่เป็กันเอง ประธานชมก็แปลกประหลาด ถึงจะรู้สึกงงๆ บ้าง แต่ก็ไม่ได้รังเกียจกลับรู้สึกสนุกขึ้นมานิดๆ เสียอีก
จะว่าไปบรรยากาศก็ดูเข้าถึงง่ายเพิ่มนิดหนึ่ง
2K
