ร่างบางขดตัวร้องไห้สะอึกสะอื้น น้ำที่เย็นเฉียบจากฝังบัวไหลซ่าปะทะร่างกาย ผิวแสบจากาแ ความเหน็บหนาวเกาะกุม จนเธอต้องยกมือไหว้ขอร้องแทบเท้าเขา
“ฮึก ขอร้อง ฮืออออ ได้โปรด ปล่อยฉันไปเถอะ ฮือออออ”
“ปล่อยงั้นหรอ!!! ฉันคิดว่าเธอจะชอบปรนเปรอผู้ชายคนอื่นด้วยซะอีก”
“ฮึก ฮืออออ”
เขาทิ้งฝักบัว นั่งยองลงในระดับเดียวกับฉัน มือหนากระชากเส้นผมที่เปียกเป็ก้อนของเด็กสาวให้เงยขึ้นสบตากับเขา
“จำใส่สมองไว้ ใบหวาน …เธอ เป็สมบัติของฉัน นั่นหมายความว่าเธอไม่มีสิทธิ์จะระริกระรี้กับผู้ชายคนอื่น”
“ฮึก..”
“ถ้านอนให้ฉันเอาคนเดียว มันไม่สะใจเธอละก็ ..ฉันจะส่งเธอไปเป็ตัวบำเรอให้ไอ้พวกนั้นทั้งโกดัง!”
ปั้ง!
เขาปิดประตูอย่างแรง ทิ้งเด็กสาวที่ตัวเปียกชุ่มไว้ในห้องน้ำ เธองอเข่ากอดตัวเองไว้ ซุกใบหน้าลงร้องไห้อย่างหนัก ทั้งความกลัว ความหนาว ความเจ็บโลดแล่นทั่วร่าง ััหยาบที่น่ารังเกียจยังเด่นชัดเหมือนมันยังเกิดขึ้นอยู่ เสียงสะอื้นดังก้องห้องน้ำ พักใหญ่เสียงของโรเซียน่าก็ดังเรียกสติ
“ใบหวาน”
“ฮึก ฮือออ ช่วยฉันด้วย” เธอคลานไปกอดขาเพื่อนคนเดียวที่ไว้ใจ
“ไม่ต้องกลัว ไม่เป็อะไรแล้ว …นายให้กลับห้องได้แล้ว” โรเซียน่ากอดปลอบลูบหลังเบาๆ
สองสาวพยุงกันมาถึงห้องนอน โรเซียน่าช่วยอาบน้ำให้ เด็กสาวยังสะอื้นไม่หาย โรเซียน่ามองแล้วเวทนาเด็กสาวอย่างสุดหัวใจ …ที่นั่งลำบากที่เด็กสาวเผชิญอยู่ เธอไม่สามารถยื่นมือเข้าช่วยเหลือได้เลย เพราะเธอเอง ก็กลัวตายเหมือนกัน
“ฉันช่วยอะไรเธอไม่ได้เลย ขอโทษนะ”
“ฮึก ไม่เป็ไร… ฉันเข้าใจ ว่าเขาน่ากลัวแค่ไหน”
“เมื่อก่อนเขาไม่ได้เป็แบบนี้…” โรเซียน่าเอ่ยเสียงแ่ น้ำตาคลอ
“.....”
“เพราะถูกหักหลัง …เขาถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้”
“.....”
“เธอจำเื่ลูกสาวแก๊งกูแฟงซ์ได้ไหม”
“ค่ะ ฉันจำได้”
“เดิมทีแก๊งกูแฟงซ์ เคยอยู่ใต้อำนาจของดิอาโบลิก เขาส่งลูกสาวตัวเองมาเป็ของขวัญเชื่อมพันธมิตรให้นาย …เธอสวย เก่ง ฉลาด และแน่นอนหลังจากที่มาอยู่ที่แก๊งดิอาโบลิก นายก็ตกหลุมรักเธออย่างหัวปรักหัวปรำ กลายเป็นายหญิงของเรา และฉันเป็ผู้รับใช้ส่วนตัวของเธอ”
“......”
“เธอปฏิบัติต่อทุกคนอย่างดี จึงมีแต่คนไว้ใจ เชื่อถือและเคารพเธอ จนวันนึง…..”
“....”
“นายนอนเตียงเดียวกับเธอ ถูกวางยานอนหลับและปาดคอ ขโมยข้อมูลลับของนายไปหมด..อาศัย่ชุลมุนหลบหนี ผ่านการช่วยเหลือจากหนอนภายในและพ่อของเธอ”
“...”
เพราะเหตุการณ์นี้สินะ ที่ทำให้เขาตั้งกฎบ้าๆ นั่นขึ้น สาเหตุที่เขากลายเป็คนแบบนี้งั้นหรอ... ไม่จริงหรอก มันเป็สิ่งที่ฝังลึกในสันดานเขาเองต่างหาก ความชั่วร้ายที่แฝงใต้จิตใจ
“่ที่นายไปรักษาตัว แก๊งกูแฟงซ์ประกาศอิสระภาพตนเอง มีหลายแก๊งเข้าร่วมด้วย พากันมาถล่มเพื่อโค่นล้มแก๊งดิอาโบลิก แต่คุณอูโก้มาสยบไว้ได้ทันเวลา … เราโชคดีอีกอย่างที่ได้รับความคุ้มครองจากสมาพันธ์กลาง เลยยังมีชื่อดิอาโบลิกอยู่ทุกวันนี้”
“...”
“ไม่กี่เดือนนายก็กลับมา เขาบ้าคลั่ง รุนแรง ฆ่าคนเพื่อระบายอารมณ์ หาสินค้าพรีเมี่ยมมาย่ำยีและโยนทิ้งให้ลูกน้องเล่นต่อ แล้วจึงส่งออกขายตามแหล่งบริการต่างๆ เขาเปลี่ยนไปจนลูกน้องที่ภักดีเองยังกลัว ..จากนั้นเขาก็เริ่มไล่กวาดล้างแก๊งที่ร่วมขบวนการนั้นด้วย จนเหลือแค่แก๊งกูแฟงซ์… เขาเว้นเอาไว้ เพราะ้าทรมานเหยื่อของเขา”
“...”
“ฉันก็ไม่รู้ว่าทุกวันนี้เขาคิดอะไรอยู่ แต่ว่า..ั้แ่ที่เธอมาเขาก็ดูใจลง ไม่คลั่งความรุนแรงเหมือนเมื่อก่อน”
“...”
“ฉันไม่ได้เล่าเพราะอยากให้เธออภัยให้เขาหรอกนะ แต่ว่า… ฉันอยากให้เธอรู้ว่านั่นน่าจะเป็สาเหตุที่นายของเราเปลี่ยนไป”
“ฉันเข้าใจจุดประสงค์ของคุณค่ะ แต่ถึงจะเข้าใจยังไง … ฉันก็เกลียดและกลัวเขาอยู่ดี” เธอเงียบนิ่ง ยิ้มแสดงความเข้าใจออกมา
-------------------------------------------------------------------------------------------
ก็อกๆ
“นายเรียก”
‘เรียกอีกแล้วงั้นหรอ... ครั้งนี้เขาจะเหยียบย่ำฉันด้วยวิธีไหนอีกล่ะ’
ความรู้สึกขุ่นเคืองถูกกดไว้ใต้ความคิด ฉันทำได้เพียงลุกจัดแจงตัวและเดินตามสาวใช้คนนั้นไป โรเซียน่ามองด้วยสายตาเป็ห่วง ทันทีที่ถึงหน้าประตูคุณอูโก้ก็เดินมาถึงเช่นกัน เขาสแกนม่านตาเปิดประตู ผายมือให้ฉันเข้าไปก่อน
ผู้เป็นายนั่งคาบบุหรี่ไว้ในปาก มือเช็ดปืนสั้นกระบอกดำเงา ละสายตามามองฉันกับคุณอูโก้
“เธอ…มาตรงนี้”
สองขาเล็กเดินไปหยุดที่หน้าโต๊ะทำงาน เขาเอื้อมมือมากระชากฉันเข้าไปนั่งบนตัก ยัดปืนกระบอกดำใส่มือ
“ยิงไอ้อูโก้”
“คะ!??”
ฉันถามทวนด้วยความใ เสียงเย็นทุ้มของเขาไม่ใช่การหยอกล้อ ดวงตาสีแดงจ้องเขม็งที่ปืนในมือและลากไปมองคุณอูโก้ที่ยืนอยู่หน้าประตู
“รออะไร ยิงสิ”
“นะ นาย ทะ ทำไม..”
เขาไม่รอให้ฉันพูดจบประโยค จับซับมือเล็งไปทางคุณอูโก้
“แค่เหนี่ยวไก… นัดเดียว ง่ายๆ เอง”
เขากระซิบข้างหู กัดเม้มเบาๆ จนฉันขนลุกซู่ น้ำตาแห่งความกลัวจับเกาะที่ขอบตา แขนเล็กที่ถูกตรึงโดยเขาสั่นจนเล็งปลายทางไม่ถูก
“ฮึก..ได้โปรด ฉันทำแบบนี้ไม่ได้”
“ใบหวาน อย่าริอาจขัดคำสั่งฉัน”
ฉันกัดริมฝีปากล่างตัวเองแน่น ลมหายใจติดคอ จุกอกไปชั่วขณะ คุณอูโก้ยืนนิ่งอยู่กับที่ จ้องฉันอย่างไม่วางตาประหนึ่งเขายินดีที่จะรับลูกะุนั้น
ไกปืนถูกกดซับด้วยนิ้วหยาบของเขา ฉันหลับตาปี๋ ก้มหน้าลงพื้นเพราะไม่อยากเห็นภาพของใครบางคน ต้องตายจากน้ำมือของฉัน
“ยิง!!”
“กรี้ดดด”
แกร้ก
นาทีที่ลมหายใจถูกสะกดกลั้น ฉันค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง คุณอูโก้ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ในท่าเดิม เสียงหัวเราะเบาๆ ของผู้เป็นายดังในลำคอดั่งกำลังสนุกกับการเหยียบย่ำความรู้สึกของคนอื่น
3K
