มหันต์ เดินทางมาพบจอมพลสดมภ์ที่ตำหนักใหญ่วังหลวงเพื่อคุยธุระสำคัญคือเื่เตรียมงานพิธีเซ็นสัญญาเป็เมืองขึ้นต่ออารีเซียซึ่งจะกระทำบนเรือหลวงแมนเชสเตอร์กลางแม่น้ำสีมานที ในอีกสัปดาห์ข้างหน้าคราแรกจอมพลก็แสดงความกังวลว่าจะเสียเปรียบพวกฝรั่งหรือไม่แต่มหันต์แจงรายละเอียดให้เห็นว่าจะได้รับผลประโยชน์ใด ๆ จากอารีเซียบ้างสดมภ์จึงเอออวยไปกับมหันต์ด้วย
เมื่อมหันต์กลับไปแล้วชบาก็ถามจอมพลสดมภ์ว่ารองนายกมาคุยด้วยเื่อันใด แต่สดมภ์ไม่ยอมบอกชบาจึงสะกดจิตให้สดมภ์บอกความจริงจนหมด แล้วชบาก็แอบไปส่งรหัสแจ้งพวกเสรีโซวาเนียนรู้ข่าวอันสำคัญนี้แต่ชบาหารู้ไม่ว่า ยังมีคนผู้หนึ่งจับจ้องการกระทำของเธออยู่เป็นักฆ่าสาวมืออาชีพ หลี่จิงจิง นั่นเอง สาวแซ่หลี่ก็ไปฟ้องมหันต์ให้ได้ทราบและสั่งการให้เก็บชบาได้เลย หลี่จิงจิงจึงบุกเข้าไปในห้องของชบาเมื่อชบาเห็นดังนั้นก็ตวาดว่าเข้ามาทำอะไร แต่หลี่จิงจิงไม่ตอบ ตรงรี่เข้าจะทำร้ายชบาจึงตอบโต้ เกิดการต่อสู้กันขึ้น ข้าวของในห้องกระจัดกระจาย ชบาซัดอาวุธลับ
เข้าใส่จิงจิงเลี่ยงหลบ ชบาจึงวิ่งหนีออกจากห้องลงบันไดไปชั้นล่าง จิงจิงวิ่งตามออกมาแล้วพุ่งตัวลงมาชั้นล่างสกัดกั้นชบาไว้ ทั้งสองก็ประมือกันอีกแต่คราวนี้ชบาสู้ไม่ได้ พลาดท่าถูกจิงจิงแทงตายที่หน้าตำหนักใหญ่นั้นเอง
ทางฝ่ายดร.บุญดีเมื่อได้รับรหัสสัญญาณจากชบาเื่พิธีเซ็นสัญญาของจอมพลสดมภ์แล้วก็เรียกประชุมสมาชิกเสรีโซวาเนียนแล้ววางแผนบุกเข้าชิงตัวจอมพลสดมภ์บนเรือแมนเชสเตอร์โดยคราวนี้ดร.บุญดี จะนำทีมพร้อมไมตรี และโสมสุดา และวางแผนเผื่อทางหนีไว้โดยให้ติดต่อจางไห่จูเตรียมเรือเร็วมารับใกล้ ๆ กับเรือหลวงนั้นด้วย
ครั้นถึงวันพิธีเรือหลวงแมนเชสเตอร์จอดลอยลำอยู่ริมท่าน้ำสีมานทีโดยมีคณะรัฐมนตรีและนายทหารทุกเหล่าทัพมาร่วมในพิธีจำนวนมากเลขาธิการนายกรัฐมนตรีก็เดินนำหน้าจอมพลสดมภ์ผ่านทิวแถวของนายทหารไปยังที่นั่งรับรองเพื่อฟังการกล่าวรายงานจากรัฐมนตรีกระทรวงการทหารเมื่อกล่าวจบ สดมภ์ก็ถามเลขานายกว่า เหตุไรรองนายกจึงไม่มาเลขาตอบว่าท่านรองป่วยกะทันหัน จอมพลจึงเดินไปยังโต๊ะเซ็นสัญญา ที่มีทูตของอารีเซียนั่งรอลงนามร่วมอยู่แล้วแต่ยังมิทันที่จะเซ็นสัญญา ก็เกิดเสียงะเิ และกลุ่มควันคละคลุ้งท่ามกลางความตกตะลึงแตกตื่นของผู้คนบนเรือ พวกดร.บุญดีซึ่งปลอมเป็ทหารเรือก็จับตัวจอมพลสดมภ์ไว้ได้แล้วบังคับให้พูดผ่านวิทยุถึงรองนายกมหันต์ให้ยอมมอบอำนาจคืนสู่เ้าค้ำฟ้าแต่โดยดี รองนายกมหันต์ก็แสร้งรับปากว่าจะยอมทำตามที่เรียกร้อง ขอให้รออยู่ตรงนั้นจะรีบเดินทางมาหา แต่แท้จริงมหันต์หาได้กระทำตามคำสั่งของนายกรัฐมนตรีไม่กลับสั่งให้กองทัพอากาศนำเครื่องบินไปทิ้งะเิใส่เรือหลวงแมนเชสเตอร์เพื่อกำจัดทั้งจอมพลสดมภ์และพวกเสรีโซวาเนียนไปพร้อมกันเลยทีเดียว
ดร.บุญดีเห็นว่ารอนานเกินเห็นท่าจะมีสิ่งผิดปกติแน่แล้ว จีงบอกให้พวกไมตรีหนีะโลงเรือเร็วที่จางไห่จูเตรียมมารอรับแล้วแล่นออกไปก็พอดีเครื่องบินมาทิ้งะเิใส่เรือดังตูมตามเปรี้ยงปร้าง เปลวไฟและกลุ่มควันลุกโชนพวยพุ่งไปทั้งลำเรือจอมพลสดมภ์ซึ่งถูกมัดติดอยู่ในห้องบังคับเรือก็โดนะเิตายอยู่ในนั้นซากศพของเขาและสัญญาขายชาติก็มอดไหม้ไปพร้อมกับเรือหลวงแมนเชสเตอร์เป็อันสิ้นยุคแห่งอำนาจของจอมเผด็จการไปอีกคนหนึ่ง ประวัติศาสตร์เรียกเหตุการณ์นี้ว่า “ ฏแมนเชสเตอร์ “
มหันต์นั่งกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ที่ทำเนียบรัฐบาลและพูดอยู่คนเดียวว่า ข้ารู้อยู่แล้วว่าพวกแกส่งชบามาเป็สายลับจึงซ้อนแผนให้ชบาล่อพวกแกมาติดกับนี่ไงล่ะ ลงนรกไปพร้อมกับไอ้สดมภ์เถิดไอ้พวกเ้าไร้บัลลังก์
ทางฝ่ายดร.บุญดีและพวกเมื่อลงเรือเร็วของจางไห่จูแล้วก็ไปพักค้างที่หมู่เกาะหัวกระโหลกก่อนจะกลับไปยังฐานปฏิบัติการที่หุบเขาปีศาจในเวลาต่อมา
หลังจากนายกรัฐมนตรีจบชีวิตไปพร้อมกับเรือหลวงแมนเชสเตอร์แล้วมหันต์ก็ตั้งตนเองเป็นายกรัฐมนตรีและผู้สำเร็จราชการแผ่นดินจากนั้นก็ส่งนักฆ่าทั้งสองไปกวาดล้างพรรคพวกของจอมพลสดมภ์ให้หมด
ทางด้านบุหงาเมื่อสิ้นพี่ชายคอยเป็ร่มเงาให้หลบภัย เธอก็ตกอยู่ในกำมือของมหันต์คราแรกเมื่อรู้ว่าพี่ชายถูกฆ่าตายเธอก็เกือบจะปลิดชีวิตตัวเองตายตามไปแต่มหันต์ใช้ชีวิตของเด็กหญิงมะเหมี่ยวซึ่งโรสพาไปฝากบุหงาเลี้ยงดูตั้งเกือบปีแล้วมาเป็เครื่องต่อรองถ้าบุหงาไม่ยอมเป็เมีย เขาก็จะฆ่ามะเหมี่ยวเสียพยาบาลสาวจึงจำใจให้มหันต์พรากพรหมจรรย์ของเธอด้วยน้ำตานองหน้า
บนเตียงนอนคืนนั้นมหันต์บอกบุหงาว่าอย่าเสียใจไปเลย เขารักเธอด้วยใจจริงและเธอเป็เพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ในชีวิตของเขา
แล้วมหันต์จึงเล่าความหลังให้บุหงาฟังว่าเดิมทีเขาเคยเป็ข้าราชการดีเด่น ทำงานทุ่มเทจนไม่สนใจครอบครัวแต่แล้วก็ต้องสูญเสียเมียและลูกไปเพียงเพราะเขาต้องไปต้อนรับผู้ตรวจราชการที่มาเที่ยวในวันหยุดทำให้เมียต้องพาลูกไปเที่ยวเพียงลำพัง แล้วถูกทรชนลากไปข่มขืนฆ่าตายทั้งแม่ลูกมหันต์จึงกลายเป็คนคลุ้มคลั่งไปโดดหน้าผาชายทะเลหวังฆ่าตัวตายแต่มีทหารของไดเกียวมาช่วยไว้และให้การสนับสนุนทางการเงินแก่เขาจนกลายเป็ประธานหอการค้า จนมาเป็นักการเมืองและรองนายกรัฐมนตรีในที่สุด ที่เขาต้องทำชั่วเพื่อ้าแก้แค้นคนทั้งประเทศที่ช่วยลูกเมียเขาไม่ได้เลยทั้งที่เขาทุ่มเทให้แก่ราชการดังกล่าวแล้ว มหันต์พูดจบก็ร้องไห้ฟูมฟายซบหน้าเข้ากับหน้าตักของบุหงา น้องสาวอดีตจอมพลก็รู้สึกสงสารเขาก็เอามือลูบศีรษะสามีของตนเบาๆ
เช้าวันรุ่งขึ้นมหันต์เข้าร่วมประชุมกับทูตของประเทศอารีเซีย เื่สัญญายกประเทศSouvanna ( โซวันน่า )ให้เป็อาณานิคมของอารีเซียซึ่งมหันต์ก็เซ็นลงนามในสัญญาโดยไม่มีพิธีให้เอิกเกริกเหมือนคราวก่อนเพื่อป้องกันพวกเสรีโซวาเนียนบุกมาขัดขวางอีก
ในระหว่างที่มหันต์ออกไปนอกวังหลวงโสมสุดาก็ปลอมตัวเป็พนักงานฝ่ายในเข้าไปหาบุหงาในตำหนักใหญ่เพื่อจะหาตัวชบาที่ขาดการติดต่อไปแต่ก็ได้รู้จากบุหงาว่าชบาถูกหลี่จิงจิงฆ่าตายเสียแล้วก่อนบุหงาจะเข้ามาอยู่ในวังเสียอีก โสมสุดาจึงชวนบุหงาให้หนีออกไปด้วยกัน แต่บุหงาปฏิเสธบอกว่า เด็กหญิงมะเหมี่ยวยังตกเป็ตัวประกันอยู่เธอจึงจำใจยอมเป็เมียของมหันต์ แต่ไม่รู้ว่าเขาเอาตัวมะเหมี่ยวไปขังไว้ที่ไหนแถมยังฝากไปบอกให้ไมตรีรักษาตัวด้วย เธอคงไม่มีโอกาสได้พบเขาอีกแล้วเมื่อตกเป็เมียของมหันต์แล้ว เธอก็จะไม่ขอมีชายใดอีก แต่บุหงาบอกว่าตนยินดีจะเป็สายส่งข่าวของมหันต์ให้ไมตรีรู้ทุกระยะอย่าได้แคลงใจไปเลย โสมสุดาจึงปลีกตัวจากมา
หลังจากนั้นอารีเซียก็เข้าครอบงำทั้งด้านการทหารเศรษฐกิจ การเงิน และทรัพยากรธรรมชาติของSouvanna ( โซวันน่า )เสียสิ้น
ฝ่ายสหรัฐอโรมาได้จัดส่งยุทโธปกรณ์ อันประกอบด้วย เรือบรรทุกเครื่องบินรบ เรือดำน้ำ เฮลิคอปเตอร์พร้อมกำลังพลนาวิกโยธินชาวสหรัฐอีก 1,000 นาย มาให้พวกเสรีโซวาเนียนแต่เมื่อขบวนเรือเ่าั้เดินทางมาถึงทะเลจีนใต้ ก็ประสบกับพายุไต้ฝุ่นระลอกใหญ่จนต้องจอดพักหลบพายุอยู่ที่เวียดนาม รอจนกว่าคลื่นลมจะสงบจึงค่อยเคลื่อนขบวนต่อไป
ณชายทะเลใกล้หุบเขาปีศาจ
ดร.บุญดีก็ให้สร้างฐานทัพไว้ที่ชายทะเลนั้นเพื่อรอรับขบวนเรือรบของสหรัฐพร้อมทั้งประสานงานข่าวกับบุหงาที่เป็สายภายในวังหลวงที่มหันต์ไปพำนักอยู่
ทางด้านนางโจรจางไห่จูก็ได้รวบรวมกำลังพลจากกลุ่มโจรสลัดทั่วช่องแคบมะละกาที่จงรักภักดีต่อนาง ราว 20,000ลำเรือให้มาประชุมกันที่ชายทะเลหน้าหุบเขาปีศาจเช่นกันเพื่อเป็กำลังเสริมให้แก่เสรีโซวาเนียนอีกส่วนหนึ่งโดยวางกำลังตั้งค่ายตลอดแนวชายหาดระยะทางยาวนับร้อยกิโลเมตรเพื่อป้องกันพวกข้าศึกยกพลขึ้นบกเข้าสู่หุบเขาปีศาจ
เมื่ออารีเซียจัดส่งเรือรบเรือบรรทุกเครื่องบิน พร้อมนาวิกโยธินจำนวน 20,000 นาย มาถึงSouvanna ( โซวันน่า )แล้ว มหันต์ก็ให้เคลื่อนทัพมุ่งสู่หุบเขาปีศาจทันที
ระหว่างนั้นนางม่านทิพย์กำลังทอผ้าอยู่ข้างกระท่อม โดยมีทารกนาคินมณี นั่งเล่นอยู่ที่ลานบ้านสักพักก็มีกระจงตัวหนึ่งวิ่งผ่านหน้าเด็กน้อยแล้วหยุดมามองหน้านาคินมณีเห็นสัตว์ที่แปลกตาก็ใคร่จะจับเล่น จึงวิ่งเข้าหากระจงนั้นแต่สัตว์ตัวนั้นก็วิ่งห่างออกไปทางชายป่า นาคินมณีก็เดินตามไปอีกกว่านางม่านทิพย์จะรู้ตัว ก็เห็นลูกเดินไปนอกวงกลมที่มะลังคะขีดหมายไว้แล้วนางก็ะโเรียกลูกพร้อมวิ่งตามไปจนออกนอกวงนั้น ูกหายใคร่จะจับเล่น จึงวิ่งเข้าหากระจงนั้น แต่เป็จังหวะเดียวกับที่เครื่องบินรบของอารีเซียนับสิบลำก็มาถึงหุบเขาปีศาจและทิ้งะเิลงไปยังฐานปฏิบัติการของเสรีโซวาเนียนจนย่อยยับหนึ่งในเครื่องบินเ่าั้บินมาถึงบริเวณกระท่อมของมะลังคะและทิ้งะเิลงมาเหนือหัวของนางม่านทิพย์และลูกน้อยม่านทิพย์ก็ร้องอุทานด้วยความใแล้วทุกอย่างก็มืดไป
ทางฝ่ายดร.บุญดีไมตรี โสมสุดา และพวกเสรีโซวาเนียนต่างก็วิ่งเข้าไปหลบภัยในถ้ำต่าง ๆกันจ้าละหวั่น ขณะที่เครื่องบินของอารีเซียยังปล่อยพลร่มลงมาอีก และไล่ล่าสมาชิกเสรีโซวาเนียนเข้าไปในถ้ำเกิดการยิงต่อสู้กันในเถื่อนถ้ำนั้นเอง
ฝ่ายกองทัพของมะลังคะเมื่อเสร็จภารกิจที่ไปปราบปรามหัวเมืองทั้งหลายแล้ว ก็กลับมายังหุบเขาปีศาจพบว่าฐานลับของเสรีโซวาเนียนถูกะเิทำลาย จึงตามเข้าไปช่วยคนในถ้ำสู้กับทหารอารีเซียมะลังคะไล่ฆ่าทหารฝรั่งตายไปหลายคน พวกฝรั่งที่กลัวก็ทิ้งอาวุธพากันหลบหนีไปแล้วมะลังคะก็วิ่งไปหาลูกเมียที่กระท่อม แต่ไม่พบใครเห็นแต่ปิ่นปักผมของนางม่านทิพย์ที่ตกอยู่ใกล้กับปากเหวอันมีต้นไม้หนาทึบอยู่เบื้องล่างมะลังคะก็เสียใจมาก คิดว่าลูกเมียของตนคงจะตกเหวตายเสียแล้วก็ร้องไห้คร่ำครวญราวจะขาดใจตาย ตีอกชกหัวตนเอง เพ้อรำพันว่าทั้งที่ตนมีวิชาอาคมแก่กล้า แต่กลับช่วยพวกเขาไว้ไม่ได้ข้าจะแก้แค้นพวกฝรั่งและไอ้มหันต์แทนลูกเมียให้จงได้จากนั้นเขาก็ติดตามไปสมทบกับพวกเสรีโซวาเนียนหนีออกทางอุโมงค์ลับใต้ดินอันมีทางเดินเชื่อมต่อกับปากถ้ำติดกับชายทะเลที่ปลอดผู้คน เมื่อพบกับพวกดร.บุญดีมะลังคะก็เล่าข่าวร้ายเื่ลูกเมียให้ทุกคนฟังเป็ผลให้ทุกคนในที่นั้นรู้สึกรันทดสลดใจไปครู่ใหญ่เ้าค้ำฟ้าก็ปลอบใจให้สติมะลังคะว่ายังไม่พบศพ ก็อย่าเพิ่งด่วนสรุปลางทีม่านทิพย์และลูกอาจจะยังไม่ตายก็ได้ แล้วดร.บุญดีก็ให้เ้าค้ำฟ้าและสมาชิกเสรีโซวาเนียนโดยสารเรือโจรสลัดไปหลบภัยที่หมู่เกาะหัวกระโหลกเป็การชั่วคราวก่อนส่วนพวกดร.บุญดี อันมีไมตรี โสมสุดา และจางไห่จู จะมุ่งหน้าเข้าไปยังกรุงเจมทาวน์เพื่อจัดการกับมหันต์ แต่มะลังคะมิได้ตามไปด้วย เพราะ้ากลับไปตามหาศพของลูกเมีย
เมื่อกองเรือรบของอารีเซียแล่นตามมาถึงชายทะเลหน้าหุบเขาปีศาจก็ยกพลขึ้นบก ต้องประจัญบานกับกลุ่มโจรสลัดที่ดักรอไว้ก่อนแล้วจึงได้ยิงต่อสู้กันาเ็ล้มตายทั้งสองฝ่าย เืแดง ๆสาดกระเซ็นไปทั่วหาดทรายแห่งนั้น
เรือรบของอารีเซียก็ยิงขีปานาวุธใส่เรือของโจรสลัดจนล่มไปหลายลำและยังยิงจรวดขึ้นมายังชายฝั่ง พวกโจรสลัดล้มตายลงอีกมาก ผลของการรบกองทัพโจรสลัดเป็ฝ่ายพ่ายแพ้ พวกที่รอดชีวิตก็หนีขึ้นไปยังหุบเขาปีศาจเที่ยวหลบซ่อนในป่าหรือตามถ้ำต่าง ๆ
จักกล่าวถึงนางม่านทิพย์และนาคินมณีเมื่อผจญกับลูกะเิที่เครื่องบินของฝรั่งอารีเซียทิ้งลงมานั้นแท้จริงเธอและลูกมิได้รับอันตรายจากะเิ เพราะในวินาทีชีวิตนั้นเอง เด็กน้อยก็ชูนิ้วขึ้นเหนือศีรษะชี้ไปยังลูกะเินั้นก็ทำให้ลูกะเิหยุดนิ่งอยู่กับที่ แล้วลอยกลับไปหาเครื่องบินเ้าของะเินั้นเป็ผลให้เครื่องบินนั้นะเิกลางอากาศในขณะที่นางม่านทิพย์ใเป็ลมหมดสติล้มพับลงกับพื้นแล้วกลิ้งตกลงไปในหุบเหวปิ่นปักผมของหล่อนก็กระเด็นตกอยู่ เด็กน้อยนาคินมณีก็ะโตามแม่ลงไปในเหวนั้นเดชะบุญที่สองแม่ลูกหล่นลงไปใส่พุ่มไม้ที่ปากถ้ำแห่งหนึ่งเมื่อนางม่านทิพย์ฟื้นขึ้นมาก็เห็นลูกชายของตนนั่งอยู่กับกระจงตัวหนึ่งแล้วกระจงตัวนั้นก็ชักชวนให้สองแม่ลูกเดินตามเข้าไปในถ้ำริมหน้าผาแห่งนั้นครั้นเดินเข้าไปถึงภายในถ้ำ ก็พบกับฤาษีตนหนึ่งนั่งเข้าฌานอยู่กระจงนั้นก็เข้าไปััหน้าตักของฤาษีด้วยขาหน้าของตนดาบสนั้นจึงลืมตาขึ้นแล้วยิ้มก่อนจะกล่าวว่า มาแล้วหรือ ข้ารออยู่นานแล้ว เอ้าเข้ามาใกล้ ๆ ปู่สิพ่อหนูเอ้ย นาคินมณีก็เข้าไปนั่งต่อหน้าฤาษีแล้วฤาษีก็ยื่นคทาทองอันหนึ่งให้บนยอดคทานั้นประดับด้วยอัญมณีหลากสีล้อมรอบเพชรเม็ดใหญ่เม็ดหนึ่งไว้ นาคินมณีรับไปแล้วฤาษีก็บอกว่านี่คืออาวุธประจำกายของเ้า สามารถย่อขยายขนาดได้จะพกพาติดตัวหรือแปรเปลี่ยนเป็สิ่งใดก็ได้ตามใจนึก และนี่คือสัตว์พาหนะประจำตัวเ้าว่าแล้วฤาษีก็ชี้ไปที่กระจงตัวนั้นฉับพลันกระจงก็กลายร่างเป็สัตว์ประหลาดชนิดหนึ่ง มีตัวเป็ราชสีห์มีปีกมีหางเหมือนหงส์ แต่หัวเหมือนนาค แถมมีงวงมีงาเหมือนช้างฤาษีเรียกสัตว์ตัวนั้นว่า นพสีห์สามารถกลายร่างเป็กระจงก็ได้ แปลงเป็พญานาคก็ได้ เหาะเหินเดินฟ้าดำดินแล่นบนน้ำได้หมดและยังพ่นไฟพ่นพิษได้ ครั้นแล้วฤาษีก็สอนมนต์คาถาและศีลธรรมให้นาคินมณีจดจำก่อนจะสั่งให้กระจงตัวนั้นพาสองแม่ลูกกลับไปยังกระท่อมของตนดังเดิม นับจากนั้นนพสีห์ก็ติดตามรับใช้นาคินมณีในรูปของกระจงเรื่อยมา
ทางด้านมะลังคะเมื่อเดินย้อนกลับมายังหุบเขาปีศาจก็เที่ยวค้นหาตามหน้าผาและซอกเขาต่างๆ ก็หาพบศพลูกเมียไม่ จึงเดินซมซานกลับไปยังกระท่อมของตนบนเขาและเขาก็ต้องแปลกใจเมื่อพบว่านางม่านทิพย์และนาคินมณียังปลอดภัยดีและนั่งรอเขาอยู่ที่กระท่อมนั่นเองขุนหลวงชาวลัวะก็โผเข้ากอดลูกเมียแล้วหลั่งน้ำตาด้วยความดีใจ
เมื่อได้ฟังเมียเล่าเหตุการณ์ให้ฟังแล้วมะลังคะก็ได้ยินเสียงปืนใหญ่มาจากฝั่งทะเล ชะรอยจะเป็เรือรบของฝรั่งอารีเซียมาโจมตีพวกโจรสลัดอีกในใจเขาก็อยากจะไปต่อสู้ แต่เนื่องจากเขาแพ้ไอน้ำทะเลซึ่งมีผลให้วิชาอาคมของเขาใช้ไม่ได้ กำลังกลัดกลุ้มใจว่าจะช่วยเหลือพวกเสรีโซวาเนียนที่ชายทะเลอย่างไรนาคินมณีจึงบอกว่า พ่ออย่าร้อนใจไปเลย ลูกจะไปจัดการเองว่าแล้วก็คว้าคทาทองะโขึ้นขี่หลังนพสีห์ เหาะไปยังชายทะเลอย่างรวดเร็ว
ในท้องทะเลหน้าหุบเขาปีศาจนั้นบรรดาเรือบรรทุกเครื่องบินและเรือรบของอารีเซียจอดลอยลำอยู่เต็มอ่าว ฝูงเครื่องบินรบก็บินวนอยู่เหนืออ่าวแห่งนั้นนาคินมณีขี่นพสีห์ไปถึงก็สะบัดคทาให้เป็ลูกไฟพุ่งไปยังเรือรบของฝรั่งนั้นะเิไฟลุกไหม้ไปหลายลำและเที่ยวบินไปตบตีเครื่องบินฝรั่งเ่าั้ตกลงไปราวกับตบยุงสุดท้ายนาคินมณีก็ดำลงไปใต้น้ำทะเลแล้วใช้คทาทองกรีดใต้ท้องเรือบรรทุกเครื่องบินนั้นจนเป็ช่องโหว่น้ำทะเลทะลักเข้าไปในเรือเรือนั้นก็จมลง เหล่าทหารอารีเซียหนีตายลอยคออยู่ในทะเลจำนวนมากบ้างก็ถูกโจรสลัดจับไว้ บ้างก็เป็อาหารของฉลามบ้างก็ถูกคลื่นซัดออกนอกฝั่งจนหมดแรงจมน้ำตาย หมดอำนาจของกองทัพอารีเซียแต่เพียงนี้
เมื่อนาคินมณีกลับไปยังกระท่อมที่พักมะลังคะจึงบอกลูกเมียให้นอนพักเอาแรงก่อนต่อวันพรุ่งก็จะพากันออกเดินทางไปสมทบกับพวกเ้าค้ำฟ้าเพื่อกำจัดพวกมหันต์ต่อไป
จบตอนที่ 26 โปรดติดตามตอนที่ 27ศึกอันดามัน (ตอนจบ)
375
