ตอนที่ 1 พบเจอ
ณโรงแรมชื่อดังแห่งหนึ่งทางภาคเหนือของประเทศ ที่ล้อมรอบไปด้วยต้นไม้และูเาในความอุดมสมบูรณ์ของธรรมชาติที่นี่จึงเหมาะแก่การมาท่องเที่ยวและพักผ่อนเป็อย่างมาก อีกทั้งที่โรงแรมแห่งนี้ยังมีอาหารให้เลือกหลากหลายรสชาติอร่อย ห้องพักสวย หรูหรา สะอาดสะอ้านเป็ส่วนตัวตลอดทั้งปีของโรงแรมแห่งนี้จึงเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวที่แวะเวียนกันมาพักผ่อนโดยเฉพาะ่วันหยุดจะแน่นเป็พิเศษ
"ไอ้หมอก...” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกลูกน้อง หมอกเป็พนักงานของที่นี่มีตำแหน่งเป็ถึงผู้จัดการโรงแรม
นอกจากหมอกแล้วยังมีตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการรองจากหมอกอีกหนึ่งคน เขาคนนั้นชื่อเกมทั้งสองคนนี้อายุยี่สิบกลางๆนอกจากจะเป็ลูกน้องแล้วยังเป็เพื่อนและคู่หูให้กับคุณปราชญ์เ้าของโรงแรมที่นี่อีกด้วย
“ครับบอส"
"่นี้โรงแรมมีปัญหาอะไรมั้ย"
"พนักงานน้อยครับ ่นี้นักท่องเที่ยวค่อนข้างเยอะการบริการในด้านต่างๆไม่มีปัญหา แต่พนักงานของเราบ่นว่าเหนื่อยครับ"่นี้ฤดูฝนต้นไมู้เาค่อนข้างเขียวชอุ่ม อากาศเย็นสบายนักท่องเที่ยวจึงพากันมาััธรรมชาติ
"มีคนมาสมัครงานบ้างหรือเปล่า"
"พอมีเข้ามาครับ แต่ส่วนมากจะเป็เด็กนักศึกษาจบใหม่ไม่ค่อยมีประสบการณ์"
"รับเข้ามาเถอะ เอามาฝึกเอา ขอแค่ให้ขยันและอดทนกับงานบริการเื่อื่นคงไม่มีปัญหาอะไรมั้ง"
"รับทราบครับ เดี๋ยวผมจะรีบจัดการให้ครับ"
"อือ..."
"มีอีกเื่ครับ" ในขณะที่ชายหนุ่มทั้งสองกำลังยืนคุยกันอยู่นั้นก็มีหญิงสาวคนหนึ่งแต่งตัวสวยเสื้อผ้าค่อนข้างรัดรูปเดินตรงมาทางด้านหลังที่ปราชญ์กำลังยืนอยู่พอดี
"ว่ามา..." หมอกยืนหันหน้าไปทางด้านที่หญิงสาวคนนั้นกำลังเดินเข้ามาเขารีบส่งสายตาบอกเ้านายหนุ่มทันที แต่มันคงไม่ทันแล้วเพราะเธอคนนั้นเดินเข้ามาใกล้เกือบจะถึงตัวแล้ว
"มาโน้นแล้วครับ" ทันใดนั้นเองเธอคนนั้นก็รีบส่งเสียงหวานๆมาแต่ไกล
"ปราชญ์ขา..."
"ทำไมมึงไม่บอกให้เร็วกว่านี้!"เขาเบื่อผู้หญิงที่เข้ามาเกาะแกะเขาเหลือเกินแต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงด้วยอาชีพงานบริการที่ทำอยู่ต้องค่อนข้างรักษาหน้าตาให้ตัวเองเป็พิเศษเกรงว่าจะมีผลกระทบต่อธุรกิจของตัวเอง สิ่งที่ทำได้ก็แค่ตามน้ำไปเท่านั้นเพราะทุกคนที่เดินเข้ามาในพื้นที่ของเขานอกจากลูกน้องแล้ว คนอื่นๆก็คือลูกค้า
"ผมก็เพิ่งเห็นครับ"
"ปราชญ์ขา...ยุ่งอยู่หรือเปล่าคะ ต้นหอมอยากชวนคุณไปทานอาหารกลางวันค่ะ"
"ผมยังไม่หิวครับ" เขาพยายามปฏิเสธแต่คงไม่เป็ผล
"แสดงว่ายังไม่ได้กิน ไปเถอะนะคะ ไปทานเป็เพื่อนต้นหอมหน่อย" เฮ่อ...
"ไอ้หมอก..." ปราชญ์รีบกระซิบส่งสายตาให้ลูกน้องช่วย แต่!
"พักเที่ยงพอดี ผมขอตัวก่อนนะครับ" มีลูกน้องแบบนี้มันน่าไล่ออกจริงๆ...ปราชญ์คิดในใจ
"ก็ได้ครับ"ในที่สุดเขาก็ยอมพาต้นหอมไปนั่งรับประทานอาหารกลางวันด้วยกันโดยเลือกทานที่ห้องอาหารมุมหนึ่งของโรงแรมของเขานี่แหละ
ในขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งทานอาหารกันอยู่นั้นอยู่ๆก็มีหญิงสาวอีกคนเดินเข้ามาทักทายเ้าของโรงแรมด้วยท่าทางออดอ้อน
"พี่ปราชญ์ขา...คิดถึงจังเลยค่ะ"
"ครับ"
ผู้หญิงพวกนี้เธอเป็คนในพื้นที่ฐานะค่อนข้างดีส่วนมากจะเป็พวกลูกสาวนักธุรกิจหรือลูกสาวนักการเมืองในพื้นที่ซึ่งเขาเองก็ไม่สามารถปฏิเสธพวกเธอได้ ทุกๆคนชอบแวะเวียนมาทานอาหารที่นี่เป็ประจำสาเหตุหลักก็เพื่อ้าจะได้พบหน้าเ้าของโรงแรมแห่งนี้ตราบใดที่เขายังโสดปัญหานี้ก็คงไม่ยอมหมดไปง่ายๆ
"่นี้ฟ้าไม่ค่อยได้มาหาพี่ปราชญ์ที่นี่เลยพอดียุ่งๆอยู่กับงานไม่โกรธนะคะ"
"อ๋อ...ไม่หรอกครับ"
"โกรธอะไรกัน เธอไม่มาปราชญ์คงสบายใจขึ้นเยอะเลย ใช่มั้ยคะปราชญ์"
"นี่ป้า ถ้าให้ฉันเดา ชวนผู้ชายสินะ หน้าไม่อาย" ทั้งสาวน้อย สาวใหญ่แม่ม่ายก็มีแวะเวียนมาบ้าง ปวดหัวไม่เว้นแต่ละวัน
"นี่เธอ!"
"พอเถอะครับ" ฝ่ามือเรียวใหญ่ยกขึ้นกุมขมับไม่รู้จะทำยังไงกับสถานการณ์ตรงหน้าดีทั้งหมดนี้คงต้องโทษตัวเขาเองที่ไม่ยอมปฏิเสธพวกเธอั้แ่แรก
"ปราชญ์...คุณก็ดูสิคะ ยัยนั่นมาหาเื่ต้นหอมก่อน"ในขณะที่หญิงสาวทั้งสองคนกำลังถกเถียงกันอยู่นั้นอีกด้านหนึ่งก็มีหญิงชายสองคนกำลังเดินตรงเข้ามาในห้องอาหารแห่งนี้ อีกคนเดินหนีอีกคนตามตื้อไม่ยอมเลิก
"น้องเมล์ครับ น้องเมล์ หยุดก่อนครับ" ฉันชื่อเมธาวีหรือเรียกง่ายๆว่าเมล์ฉันหยุดเดินกะทันหัน ยกมือทั้งสองข้างขึ้นเท้าเอวพี่เอกจึงรีบเดินมาดักอยู่ทางด้านหน้าของฉันทันที
ฉันมองหน้าพี่เอกผู้ชายหน้าจืดสวมแว่นหนาอยากนึกรำคาญ ด้านหน้าของฉันถัดออกไปไม่ไกลมากนักกำลังมีผู้หญิงสองคนยืนเถียงกันอยู่ ซึ่งฉันก็มองไปที่ผู้หญิงสองคนนั้นอย่างนึกรำคาญเช่นกันเพราะผู้ชายตัวสูงที่ยืนอยู่ตรงนั้นทำหน้าเบื่อโลกไม่ได้แตกต่างไปจากฉันเลย
"กลับไปเถอะ อย่ามาเสียเวลากับฉันเลย"ฉันตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงจริงจังชัดเจน ฉันเบื่อผู้ชายขี้ตื้อที่สุดบอกว่าไม่ชอบๆตามอยู่ได้!
"เดี๋ยวสิครับ...ถ้าน้องเมล์รับรักพี่ พี่สัญญาจะดูแลน้องอย่างดีรับรักพี่เถอะนะครับ" ยังไม่ยอมหยุดอีก! เฮ่อ...ป่วยหรือเปล่าวะเนี่ยพูดขนาดนี้แล้วยังไม่เข้าใจอีก
"ฉันมีแฟนแล้ว พี่กลับไปเถอะ แล้วไม่ต้องมาอีก...รำคาญ!”บ้านของพี่เอกอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันกับฉัน แต่ไม่ได้พบกันบ่อยนักหรอกเพราะเขาทำงาน ส่วนฉันเพิ่งจะเรียนจบกลับมา เขาตามจีบฉันมาหลายปีแล้ว
“แฟนที่ไหนพี่ไม่เคยเห็น โกหกพี่ใช่มั้ย”
“นั่นไงแฟนฉัน” ฉันชี้ไปที่ผู้ชายตัวสูงคนนั้น ฉันไม่รู้จักเขาหรอกแต่ฉันอยากตัดความรำคาญ ขาสั้นๆของฉันรีบก้าวไปหาผู้ชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว แล้วดึงคอเสื้อของเขาเอาลงมาใกล้ๆริมฝีปากนุ่มนิ่มของฉันประกบจูบกับเขาทันทีทันใดนั้นเสียงทะเลาะกันก่อนหน้าเงียบกริบ
“กรี๊ด!!!!” เสียงกรี๊ดของผู้หญิงสองคนที่ยืนทะเลาะกันอยู่ก่อนหน้าทำให้ฉันยอมผละจูบออกมาจากผู้ชายตัวสูงคนนี้
“นี่ไงแฟนฉัน พี่กลับไปเถอะ” ฉันหันไปบอกพี่เอก ผู้ชายที่เดินตามฉันไม่เลิกโดยไม่ได้สนใจพี่ผู้หญิงสองคนที่กำลังทำหน้าไม่พอใจ
“พี่ไม่เชื่อ”
“ถ้าไม่เชื่อก็ถามเขาดูสิ ที่รักคะ เราเป็แฟนกันใช่มั้ยคะ”ฉันส่งสายตาขอความช่วยเหลือ คิดว่าถ้าฉลาดสักนิดก็น่าจะเข้าใจ
“ชะ...ใช่ครับ” คำตอบของเขาทำให้ฉันเลือกที่จะส่งยิ้มหวานๆไปให้เขาเป็การแสดงให้พี่เอกเห็น
“ไปกันเถอะค่ะ” ฉันรีบจูงมือเขาเดินออกมาจากตรงนั้นทันทีได้ยินเสียงกรี๊ดของผู้หญิงสองคนนั้นดังขึ้นอีกครั้งครั้งนี้เป็เขาที่จูงมือฉันเดินนำหน้า ขายาวๆของเขาทำให้ฉันก้าวตามแทบไม่ทัน
“ปล่อย...” ฉันสะบัดมือออกจากการจับกุมของเขาค่อนข้างแรง
“สาวน้อย...” เขาหันมามองหน้าฉันด้วยสายตานิ่งๆไม่ได้บ่งบอกความรู้สึกอื่นแต่อย่างใด
“ฉันชื่อเมล์ ไม่ใช่สาวน้อยของใคร” น้ำเสียงของเธอช่างน่าหมั่นไส้ซะจริงเมื่อกี้ใครกันนะที่จูบผมก่อน แถมยังเรียกผมว่าที่รักอีกด้วย
![[Vinegary!]ติดกับดักร้าย เจ้านายที่รัก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1593095021_79620907.webp)
7K
