นี้มันเื่อะไรกัน!
ฟางซินเอ่ยในขณะที่กำลังรีบลงจากรถม้าพร้อมกับซีหยาง ได้แต่งุนงงกับภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้า ลูกธนูที่ถูกยิงออกมาจากทุกทิศทางก่อนที่ชายชุดดำเกือบยี่สิบคนจะโผล่ออกมา
อาฝู อาจิ่ง อาเจา แยกย้าย! รีบเข้าไปที่สำนักตรวจการแล้วขอกำลังทหารมาช่วยเร็วเข้า!
ขอรับ ทั้งสามเอ่ยพร้อมกับแยกกันไปคนละทิศคนละทางก่อนที่จะโดนล้อมเอาไว้
ทั้งซีหยางและฟางซินตอนนี้วิ่งหนีออกมาได้สักพัก ทำได้เพียงหลบอยู่หลังต้นไม้พร้อมกับเสียงหอบหายใจโดยมีกลุ่มชายชุดดำวิ่งผ่านไปในที่สุด
ซีหยางนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ตอนนี้ไม่รู้ว่าเป็โจรูเาหรือถูกซุ่มโจมตี แต่จากฝีมือน่าจะไม่ใช่โจรูเาธรรมดาเป็แน่ ซีหยางเอ่ยพร้อมกับมองตามหลังชายชุดดำที่เพิ่งวิ่งผ่านไปโดยที่อีกมือหนึ่งยังกุมมือของฟางซินเอาไว้แน่น
ฟางซินตอนนี้รู้สึกว่ามีอะไรเหนียวๆ ติดอยู่ที่มือของนาง เืแต่ไม่ใช่ของนาง จึงได้แต่มองหาต้นตอก่อนที่จะยื่นมืออีกข้างที่ไม่ได้ถูกเขาจับไว้ออกไปััที่ไหล่ของซีหยางเบาๆ
เื! เ้าาเ็นี้ ฟางซินเอ่ยโพล่งออกไปด้วยความใ
ข้าไม่เป็ไร เ้าหนีไปทางนั้นข้าจะล่อพวกมันไปอีกทางก่อนที่พวกมันจะวกกลับมา ซีหยางเอ่ยด้วยสีหน้าที่จริงจัง
แต่ไม่ทันที่ฟางซินจะเอ่ยอะไรออกไป จู่ๆ ก็มีกระบี่ปริศนาพุ่งมาจากด้านหลังโชคดีที่ทั้งสองยังหลบได้ทัน พอหันหน้ามาอีกทีก็ถูกชายชุดดำประมาณหกคนล้อมทั้งนางและซีหยางเอาไว้เสียแล้ว
ซีหยางดึงกระบี่ที่พุ่งมาในครั้งแรกนั้นออกมาพร้อมกับยื่นมันให้ฟางซิน
ถือเอาไว้ป้องกันตัว
ก่อนที่ชายชุดดำทั้งหกจะพุ่งเข้ามา การต่อสู้ระหว่างซีหยาง ฟางซิน และชายชุดดำทั้งหกก็เริ่มขึ้น
ซีหยางข้าใช้กระบี่ไม่เป็! ฟางซินเอ่ยพร้อมกับถือกระบี่เล่มนั้นเอาไว้ด้วยสีหน้าที่ใ
พร้อมกับซีหยางผลักชายอีกคนมาโดนกระบี่ที่ฟางซินถือไว้พอดี
แต่ข้าว่าไม่เลวเลยทีเดียว
การต่อสู้ผ่านไปสักพักจนกระทั่งทั้งสองหนีออกมาได้ แต่ก็เรียกได้ว่าสะบักสะบอม ซีหยางตอนนี้ทั้งตัวเต็มไปด้วยเืในขณะที่ฟางซินไม่าเ็แม้แต่น้อย
ซีหยางเ้าไหวหรือไม่ ฟางซินที่พยุงซีหยางเอ่ยขึ้นเพราะจู่ๆ เขาก็หยุดเดินกะทันหัน
คนพวกนั้นเป้าหมายคือข้า นี้เป็การลอบทำร้ายเ้ารีบหนีไปซะ! ซีหยางเอ่ยออกมาอย่างยากลำบากพร้อมกับใช้แรงอันน้อยนิดผลักฟางซินให้หนีไปแต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยอะไร
ไม่! หากข้ารอดเ้าก็ต้องรอด ฟางซินเอ่ยโดยที่ไม่ฟังซีหยางแม้แต่น้อยพร้อมกับเดินต่อไปข้างหน้า เวลาผ่านไปสักพักฟางซินพาซีหยางมาหลบอยู่ที่ถ้ำถ้ำหนึ่งพร้อมกับทำแผลที่ไหล่และหน้าท้องที่น่าจะสาหัสอยู่พอสมควร ความจริงนี่ก็ผ่านมาพักใหญ่แล้วอย่างน้อยเขาน่าจะรู้สึกตัวได้แล้วเหตุใดถึงได้นอนนิ่งเงียบไป
ซีหยาง ซีหยาง ฟางซินจึงพยายามเรียกคนที่นอนนิ่งเงียบตัวร้อนไม่ได้สติอยู่แต่กลับไม่มีการตอบรับจากเขา
ซีหยาง ฟางซินจับดูชีพจรของเขา เหตุใดชีพจรของเขาถึงได้เต้นช้าลงเรื่อยๆละ ฟางซินได้แต่ใกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพร้อมกับส่งเสียงเรียกพร้อมกับเขย่าตัวเขาให้ตื่นขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่า
ซีหยาง ซีหยาง ซีหยาง! ถ้าเ้าไม่ฝื้นข้าจะไปร้องเรียนที่อำเภอแล้วเอาหนังสือหย่ามาพร้อมกับเงินอีกสามหมื่นตำลึงนั้นข้าจะถือเป็โมฆะ!
ไม่มีทาง ซีหยางที่เพิ่งรู้สึกตัวเพราะเสียงแหลมๆ ของใครบางคนเอ่ยขึ้นเบาๆ
ซีหยางเ้าฝื้นแล้วเป็อย่างไรบ้าง
ข้ายังไม่ตาย ยังอยู่เป็สามีและเ้าหนี้เงินสามหมื่นตำลึงเ้าได้ยาว
ฟางซินที่ได้ยินดังนั้นถึงกับยิ้มออกมาพร้อมกับเช็ดน้ำหูน้ำตาเพราะนางเรียกคนตรงหน้าอย่างไรก็ไม่ตื่นแถมอาการยังดูเหมือนจะทรุดลงไปอีก
ไม่ใช่สักหน่อย สองหมื่นแปดพันกับอีกหกร้อยตำลึง ซีหยางมองหน้าฟางซินก่อนที่จะหัวเราะออกมา สมกับเป็นางแม้จะตกอยู่ในสถานการณ์แบบไหนเื่หนี้สินยังคงสำคัญกับนาง
ซีหยางที่เพิ่งได้สติเหลือบไปเห็นสมุนไพรที่นางใช้ห้ามเืเขา เฉียนฮวา? เขาจำมันได้เป็อย่างดี
อืม โชคดีที่แถวนี้ยังมีดอกเฉียนฮวาอยู่แล้วที่สำคัญโชคดีที่แถวนี้อยู่ไกลจากเมืองหลวงหาไม่แล้วข้าคงต้องเข้าตารางเพราะใช้มันช่วยชีวิตเ้า ฟางซินเอ่ยพร้อมกับหยิบมันเข้าปากไปราวกับมันไม่มีพิษ
ซีหยางที่ตอนแรกทำหน้างงเพราะไม่เข้าใจที่นางเอ่ยก่อนจะทำหน้าตาใเมื่อเห็นฟางซินกินดอกไม้พิษนั้นเข้าไป
คายมันออกมา!
มีอะไรหรือ ฟางซินที่เห็นซีหยางทำหน้าใแบบนี้เป็ครั้งแรก
ดอกไม้นั่นมีพิษ
เขารวบรวมแรงทั้งหมดที่มีปัดดอกไม้ที่อยู่ในมือของฟางซินออก แต่คนตรงหน้ากลับหัวเราะออกมา
ข้าเพิ่งรู้ว่าเ้าเป็ห่วงคนอื่นเป็ด้วย
ซีหยางได้แต่มองนางตาถลนนี้นางเห็นความหวังดีของเขาเป็เื่ล้อเล่นหรืออย่างไรกัน
ซีหยางข้าจะบอกความลับอย่างหนึ่งกับเ้า ฟางซินเอ่ยพร้อมกับ หยิบดอกไม้ที่ซีหยางปัดทิ้งนั้นขึ้นมา
เ้ารู้หรือไม่ แท้จริงแล้วเฉียนฮวาหาได้มีพิษเหมือนในตำราที่ฉีอันและอีกหลายๆ แห่งที่ข้าเคยเห็นมา เพียงแต่การที่จะพูดถึงดอกไม้นี้กลับเป็เื่ต้องห้ามซึ่งข้าเองก็ไม่เข้าใจ ช่างน่าเสียดายที่ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเฉียนฮวานอกจากจะไม่มีพิษแล้วยังมีสรรพคุณทางยาที่ดีเลิศมากมายนอกจากดอกที่ช่วยห้ามเืแล้ว กิ่งของมันยังสามารถเอามาฝนแล้วทารักษาฝีและหนอง ส่วนใบมีสรรพคุณคือช่วยให้เจริญอาหารและที่สำคัญฟางซินเอ่ยพร้อมกับเอาดอกไม้นั้นเข้าปากไป ช่วยคลายหิวได้อีกด้วย
ซีหยางที่ได้ยินดังนั้นได้นิ่งเงียบทั้งๆที่ภายในใจของเขามีคำถามมากมายเกิดขึ้น
เอาละเ้าพักก่อนเถอะ รู้สึกดีขึ้นแล้วค่อยหาทางหนีกันต่อ เดี๋ยวข้าเฝ้ายามเ้าเอง ฟางซินเอ่ยพร้อมกับซีหยางที่นั่งมองนางก่อนที่จะหลับตาลงโดยที่ไม่พูดอะไร
ผ่านไปสักพัก ฟางซินที่นั่งเฝ้าซีหยางอยู่ใกล้ๆ ยามนี้เขาหลับตาสนิทจนนางอดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไปััที่จมูกของคนตรงหน้า
ผิวดีจัง เสียดายที่หน้าเืไปหน่อย ฟางซินเอ่ยพร้อมกับเอามืออก แต่หารู้เลยไม่ว่าคนที่นางััเมื่อครู่เพียงแค่หลับตาลงแต่ยังไม่ได้เข้าสู่ห้วงนิทรา ซีหยางได้แต่ข่มอารมณ์ไว้เพราะไม่รู้ว่านางกำลังชมหรือหลอกด่าเขากันแน่
กุบกุบกุบกุบ เสียงฝีเท้าของคนนับสิบมุ่งหน้ามายังถ้ำที่ซีหยางและฟางซินซ่อนอยู่ ซีหยางที่ยังไม่ได้หลับจึงรีบลืมตาขึ้นพร้อมกับคว้าเอาข้อมือเล็กของฟางซินเข้าไปหลบอยู่หลังก้อนหินที่ลึกกว่าเดิม
รอยเื?
อาฝูข้างหน้ามีถ้ำ เสียงของอาจิ่งเอ่ยขึ้น
ไป รีบไปดูกันเร็วเข้า อาฝูเอ่ยพร้อมกับนำทหารนับสิบคนเข้าไปตรวจดูในถ้ำ
กุบ กุบ ฝีเท้าดังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่จะหยุดอยู่หน้าก้อนหินก้อนใหญ่ อาฝูใช้สัญลักษณ์มือให้อีกห้าคนเข้ามาล้อมไว้
ฉึบ กระบี่ถูกวางไว้บนคอของอาฝู
คุณชาย!
อาฝู! กระบี่ถูกเก็บลงในทันที โชคดีที่เป็อาฝู
ฮูหยิน คุณชายท่านาเ็นี้! อาฝูทั้งโล่งใจและใในเวลาเดียวกัน ก่อนที่จะพยุงซีหยางออกจากถ้ำไป
***จวนสกุลซี
แผลลึกมากโชคดีที่ห้ามเืไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นเกรงว่าป่านนี้คุณชายซีคงต้องอาการหนักเป็แน่ หมอที่มาดูอาการซีหยางเอ่ย
หยางเออร์! เสียงของชายปริศนาดังขึ้นพร้อมกับทุกคนในห้องที่คุกเข่าลงโดยอัตโนมัติ
พรึ่บ
ทุกคนในห้องไม่เว้นแม้แต่กระทั่งหมอที่มาดูซีหยางก็คุกเข่าลงกับพื้น ทำเอาฟางซินถึงกับแปลกใจว่าชายเ้าของเสียงนั้นเป็ใคร
ท่านพ่อ สำนักตรวจการงานไม่ยุ่งหรือขอรับ ซีหยางเอ่ยพร้อมกับมองหน้าอาฝู
ท่านพ่อ?
คารวะท่านหัวหน้าสำนักตรวจการ อาฝูเอ่ยพร้อมกับลุกขึ้นโดยมีอาจิ่งและอาเจา รวมถึงหมอที่มาตรวจดูอาการของซีหยางค่อยๆ ลุกขึ้นตาม ทำเอาคนที่เพิ่งมาถึงถึงกับทำหน้างงซีหยางที่เห็นดังนั้นจึงรีบเอ่ยตัดบทไปในทันที
อาฝู พาฮูหยินไปพักก่อน อาจิ่งอาเจาไปส่งท่านหมอ
ขอรับ ทั้งสามรับคำอย่างว่าง่ายก่อนที่จะพาทุกคนออกไป
ฮูหยิน? นี้เ้าแต่งงานแล้วจริงๆ หรือ คนเป็พ่อเอ่ยถามพร้อมกับนั่งลงข้างๆ คนเจ็บที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่ เดิมทีเขาคิดว่านี้เป็เพียงข่าวลือที่ซีหยางกรุขึ้นมาเพราะไม่อยากแต่งกับบุตรสาวของเสนาบดีจาง
สตรีที่เพิ่งเดินออกไปเมื่อครู่คือภรรยาของข้าแต่งเข้าจวนได้สี่เดือนกว่าๆ แล้วพะยะคะ ซีหยางเอ่ยเสียงเรียบราวกับว่าไม่ใช่เื่ใหญ่อะไร
สี่เดือน! เ้าเด็กบ้านี้เหตุใดไม่แจ้งข่าวให้ข้ารู้บ้าง คนที่เป็บิดาเอ่ยพลางลุกขึ้นชี้หน้าผู้เป็ลูกชายก่อนที่จะเอ่ยต่อ
บุตรสาวท่านเสนาบดีจางเล่า เ้าอย่าลืมว่านางยังเป็คู่หมั้นเ้า
เสด็จพ่อ นั้นเป็เพียงแค่สัญญาลมปากยังไม่ได้มีพิธีหมั้นแต่อย่างใดไม่ใช่หรือพะยะคะ อีกอย่างลูกกับนางไม่ได้รักกัน
แล้วนางหนูนั่นเ้ารักนางหรือถึงแต่งนางเข้ามาเป็ภรรยา คนเป็พ่อเอ่ยถึงฟางซินทำให้ซีหยางถึงกับเงียบไปชั่วขณะ
เอาละ ต่อให้เ้าจะแต่งกับอีกสิบคนยังไงเ้าก็ปฏิเสธที่จะแต่งกับบุตรสาวเสนาบดีจางไม่ได้อยู่ดีเพราะตำแหน่งพระชายาเอกถึงอย่างไรก็ต้องเป็ของนาง เ้าจะให้ข้าพูดแล้วกลับคำหรืออย่างไรซีหยางที่ได้ยินดังนั้นจึงได้แต่เงียบไป
แล้วนี้เกิดอะไรขึ้น เหตุใดเ้าถึงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ คนเป็พ่อเอ่ยขึ้นอีกครั้งหลังจากควบคุมอารมณ์ได้อีกครั้ง
ลูกไปลั่วหยางเหมือนทุกๆ ปี แต่ว่าคราวนี้กับโชคร้ายถูกโจรูเาปล้นโชคดีที่ยังหนีเอาชีวิตรอดกลับมาได้ ซีหยางเอ่ยออกไปแบบนั้นเพราะหากพูดความจริงไปคนผู้เป็พ่อต้องบังคับให้เขากลับวังหลวงเป็แน่
โจรูเา ซีหยางเ้าเป็ถึงองค์ชายข้าบอกเ้าแล้วไม่ใช่หรือว่าให้เพิ่มองครักษ์แล้วนี่อะไร ที่เรือนของเ้าข้ายังไม่เห็นเงาสาวใช้แม้แต่คนเดียวคนเป็พ่อเริ่มร่ายยาวพร้อมกับมองหน้าซีหยางที่ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ ก่อนที่เขาจะหยุดพูดและถอนหายใจออกมายาวๆ
เอาละ ข้าไม่พูดแล้วเ้านี้มันช่างไม่ต่างอะไรกับมารดาของเ้าทั้งหน้าตาและนิสัยไม่ได้ข้ามาสักอย่าง เขาเอ่ยพร้อมกับมองหน้าซีหยางที่ยิ่งมองยิ่งเหมือนมารดาของเขาทุกระเบียบนิ้วก่อนที่จะถอนหายใจออกมาและเดินออกไปในที่สุด
คารวะหัวหน้าสำนักตรวจการ ทุกคนพร้อมกันก้มคำนับทันทีที่ซีหลงเดินผ่าน เขาหยุดมองหน้าของฟางซินอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะหันหน้าไปทางอาฝู
อย่าลืมไปลงบันทึกที่สำนักตรวจการด้วยละ
เขาเอ่ยพร้อมกับตบไหล่อาฝูที่ตอนนี้เหงื่อไหลออกมาท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็น ก่อนที่เขาจะเดินออกไปพร้อมกับพึมพำอยู่คนเดียว
หัวหน้าสำนักตรวจการ เ้าเด็กบ้าข้าเป็ถึงฮ่องเต้ผู้ยิ่งเป็ใหญ่ ต่อหน้าลูกสะใภ้กลับให้ข้าเป็แค่หัวหน้าสำนักตรวจการ
***จวนตระกูลจาง
เ้าว่าอะไรนะการแต่งงานเป็เื่จริงหรือ
ป๋ายฟางซิน คุณหนูจากตระกูลยากจน ไร้ความสามารถแล้วยังกล้าเปิดร้านหมอยา ที่สำคัญยังหน้าด้านมาแต่งงานกับองค์ชายหกอย่างซีหยางช่างไม่รู้จักเจียมตังเอาเสียเลย
สตรีสวมชุดสีแดงผิวขาวสะอาดตาที่บ่งบอกว่าได้รับดูแลมาอย่างดี ใบหน้ามดจดแต่งแต้มด้วยชาดสีแดงระเรื่อ สมกับคำร่ำลือว่านางเป็สตรีผู้มีรูปโฉมงามเป็อันดับหนึ่งของฉีอัน คุณชายทั้งหลายต่างพึงใจนางแต่สำหรับนางแล้วคนที่นางหมายปองมาั้แ่ยังเป็เด็กเป็เขาคนเดียวเท่านั้น
เ้าคะคุณหนู เหมยลั่วตอบนางด้วยน้ำเสียงที่สั่นคลอนไม่แม้แต่จะกล้ามองหน้าของผู้เป็นายตรงๆ นางแสยะยิ้มออกมา ก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วเอ่ย
ดี ข้าจะแวะไปดูหน้านางเสียหน่อย นางเอ่ยพร้อมกับมุ่งหน้าไปยังร้านหมอยาของฟางซิน
116
