.jpg)
You Are My Light 5
‘นายบอสขี้เก๊กนั่นจีบตัวจริงๆ นะ’
‘อย่าบ้าน่า เขาเป็เ้านายนะจันทร์อย่าพูดแบบนี้อีก’
‘แต่จริงๆ นะ เขาจีบตัวจริงๆ’
‘จันทร์พอ เค้าจะเตรียมของให้ลูกแล้วมีไข้ด้วยไปดูลูกไป’ ฉันบอกจันทร์เ้า รายนั้นทำหน้างอนแต่ก็ยอมเข้าไปดูลูกชาย ั้แ่ตื่นจนถึงทำมื้อเช้าเตรียมของต่างๆ ไปส่งลูกค้าจนถึงตอนนี้จันทร์เอาแต่บอกว่าบอสจีบฉันซึ่งฉันเองก็ไม่มีทางเชื่ออยู่แล้วเราเลยเถียงกันั้แ่เช้ามืด วันนี้ฉันต้องพาลูกชายไปด้วยเพราะมีไข้ ขนมก็ต้องเอาไปส่งฉันเตรียมขนมที่ต้องส่งเสร็จหมดแล้วรวมถึงขนมที่ซันไชน์บอกว่าอยากเอาไปฝากพี่ๆ ที่แผนกฉันก็เตรียมเอาไว้ให้แล้ว ตอนนี้หกโมงเช้าแล้วล่ะฉันเดินเข้าห้องนอนปลุกลูกชายที่ไม่สบายขึ้นมาเช็ดตัวเปลี่ยนชุดเตรียมไปทำงานกับฉัน จากนั้นถึงได้พาตัวเองวิ่งสี่คูณร้อยเข้าไปอาบน้ำแต่งตัว เจ็ดโมงเช้าเราทั้งสองออกจากคอนโดไปส่งขนมจากนั้นถึงได้เข้าไปยังบริษัท แล้วก็เหมือนกับทุกครั้งที่มาซันไชน์วิ่งเอาขนมไปให้คุณลุงรปภ.ป้าแม่บ้านก่อนจะยกยิ้มกว้างวิ่งกลับมาหาฉันที่ยืนรออยู่ตรงบันได ระหว่างขึ้นบันไดเ้าลูกหมูก็ร้องเพลงงึมงำๆ จนถึงแผนก ฉันอดที่จะยิ้มขำกับลูกไม่ได้ไม่รู้ไปได้ยินเพลงมาจากไหนถึงได้ร้องแบบนั้น
“มาแล้วเหรอไอ้ลูกหมู” พี่โอมร้องทักคนแรก ซันไชน์วิ่งเข้าไปหายกมือไหว้ก่อนจะล้วงขนมจากกระเป๋าตัวเองส่งให้พี่โอม
“โอ้โห ขนมน่าทานจังขอบใจมากๆ ไอ้ลูกหมู”
“ขอบคุณครับ” จากนั้นไชน์ก็ทยอยเอาขนมไปให้พี่ๆ ทุกคนจนครบถึงได้วิ่งกลับมาหาฉันที่โต๊ะทำงานและจัดฐานทัพที่ใต้โต๊ะเหมือนเดิม วันนี้ฝนก็ยังตกเหมือนเมื่อวานแต่วันนี้สำคัญที่
“หวยออกวันนี้นะครับ! มาซื้อๆ จะออกไปข้างนอกแล้วนะ” ค่ะวันหวยออก
‘ตัว! ล็อตเตอรี่’ จันทร์โผล่หน้ามาจากจอคอมพิวเตอร์ทำเอาฉันที่ตั้งใจทำงานอยู่สะดุ้งตัวติดเก้าอี้ ให้ตายสิคิดจะโผล่มาก็โผล่ ใเหมือนกันนะ
‘ไม่มี ฝนตกออกไปไม่ได้’ ฉันตอบกลับพี่สาวในใจ
‘ฝากไง ฝากพี่คนนั้นซื้อ” คงหมายถึงพี่มุ้ยที่ตอนนี้เตรียมออกไปวางบิลข้างนอก
‘เอาเท่าไหร่ รอบที่แล้วก็ได้เยอะอยู่นะเว้นไหม”
‘ไม่ได้ ต้องรีบเก็บตังค์นี่นาเขาจะมาแล้วด้วยต้องรีบ รอบนี้ซื้อเยอะๆ เลยคุ้มแน่นอน’ แม้จะสงสัยว่าใครจะมาแต่ฉันก็ยังทำตามที่พี่สาวแนะนำ
‘เอา xxx นะ เยอะๆ เลยบอกพี่เขาเอามาให้หมด’
“พี่มุ้ยคะ” ฉันเอ่ยเรียกที่พี่แผนกตัวขาวที่กำลังรัวภาษาถิ่นใส่พี่ช้างอยู่ พอเรียกไปพี่ก็หันมามองอย่างสงสัยทันที
“ว่าไงไอ้ตะวัน”
“หนูฝากซื้อล็อตเตอรี่ได้ไหมคะ” ฉันเอ่ยถามก่อนอย่างเกรงใจ
“ได้สิ แต่เอาตังค์มาด้วยนะ”
“ค่ะ เอา xxx อยากได้หลายๆ ใบอ่ะค่ะ ถ้าเงินไม่พอพี่ออกให้ก่อนนะ” ฉันควักเงินในกระเป๋าสตางค์ของตัวเองออกมายื่นให้พี่มุ้ย
“ตัวเดียวเลยนะ ซื้อหมดนี่เลยเหรอ” พี่มุ้ยถามอย่างใ ฉันยิ้มแหยๆ ก่อนจะพยักหน้า
“โห เยอะมากเลยนะ”
“ก็มีคนบอกให้ซื้อน่ะค่ะ” ไม่สิจันทร์ไม่ใช่คนนี่นา แต่เอาเถอะก็ถูกตลอดนี่นา
“ถูกบ่อยปะ” พี่มุ้ยถามต่ออย่างอยากรู้
“ม้าถูกตลอดเลยครับ เราได้ตังค์เยอะเลยเวลาม้าซื้อกระดาษเลขๆ” ซันไชน์โผล่หน้ามาโม้ให้พี่มุ้ยฟังด้วยท่าทางภูมิใจ
“เฮ้ย! จริงอะ พี่เอาด้วยนะอยากถูกว่ะซื้อมาไม่เคยถูกเลย”
“ได้ค่ะพี่ ฝากด้วยนะคะ”
“เออๆ เดี๋ยวบ่ายๆ กลับมา ไปละนะทุกคน” พี่มุ้ยโบกมือลาพี่ๆ ก่อนจะออกไปทำงาน ส่วนฉันก็เริ่มทำงานตัวเองไปเรื่อยๆ ่สิบเอ็ดโมงคุณเลขาผู้หญิงเดินเข้ามาในแผนกพร้อมกับรอยยิ้มซุกซน เธอเดินเข้าไปหาพี่ส้มก่อนจะเดินออกมาเล่นกับซันไชน์แปบหนึ่ง
“ป้าครับ ไชน์เอาขนมมาฝากครับ” แล้วเ้าลูกหมูก็เริ่มทำให้คนอื่นเอ็นดูเพิ่มยิ่งขึ้นโดยการเอาขนมมาฝาก แอบดีใจนะที่พี่ๆ บแกว่าคุกกี้ที่ฉันทำอร่อยฉันไม่เคยบอกพี่ๆ เลยว่าทำขนมเองและส่งร้านด้วย
“ว้าว ขอบคุณครับ เดี๋ยวป้าไปบอกลุงเอกให้มาเอาขนมด้วยดีไหมครับ ซันไชน์มีพอให้ลุงเอกไหม” คุณเลขาเอ่ยเสียงเล็กเสียงน้อยคุยกับซันไชน์
“ได้ครับ ไชน์มีขนมเยอะแยะเลย”
“โอเค เดี๋ยวป้าพรบอกให้ลุงเอกมาเอาขนมเนอะ” คุณเลขายิ้มกริ่มเดินออกจากแผนกไปไม่ถึงสิบนาทีคุณเลขาผู้ชายก็เดินเข้ามาคุยเสียงเล็กเสียงน้อยกับไชน์แล้วก็ได้ขนมไป เขาเดินหัวเราะคิกๆ กลับไปจากนั้นไม่ถึงห้านาทีบอสก็เดินหน้าตึงเข้ามาในแผนก เขาเดินมาทรุดนั่งบนพื้นข้างเก้าอี้ฉันแล้วมองไชน์อย่างงอนๆ แต่ฉันนี่สิไถลเก้าอี้ออกห่างจากเขาทันทีด้วยความใ
“พะ พี่เอมบอส บอสนั่งตรงนั้น” ฉันกระซิบเรียกพี่เอมอย่างใ บอสเองก็ไม่ได้รู้สึกอะไรยิ่งมีคนเดินผ่านไปมาด้วยแล้วเขาควรจะแคร์ลุคของเขาสินี่อะไรมานั่งที่พื้นมองหน้าลูกฉันงอนๆ เนี่ยนะ บ้าไปแล้ว!
“เออ พี่ใไม่คิดว่าจะขนาดนี้”
“พี่เอม บอกบอสกลับไปได้ไหมหนูทำงานไม่ได้”
“บ้าสิ แกไปบอกบอสเองสิพี่ก็กลัวนะเว้ย” แต่พี่เคยทำงานกับเขานะพี่เอม! หนูเป็แค่นิสิตฝึกงาน
“ไปเลย ไปบอกบอสเห็นไหมคนเขาเดินไปมาเดี๋ยวเขานินทาบอส”
“พี่เอม”
“ไม่ต้องมาเรียกเลยไปพี่จะให้กำลังใจห่าง” ฉันร้องไห้ได้ไหม ฉันเองก็ไม่กล้า
“ทำไมผมไม่ได้คุกกี้จากลูก” บอสหันมาถามฉันด้วยท่าทีขึงขัง เมื่อเห็นฉันกำลังกระดึ๊บเก้าอี้เข้าไปใกล้เขาทีละนิด
“เอ่อ ไม่ทราบค่ะบอส”
“ทำไมไม่ได้คุกกี้” เมื่อไม่ได้คำตอบจากฉันเขาก็หันกลับไปถามซันไชน์แทน ลูกฉันเบ้ปากขอบตาแดง
“ไชน์เคยให้แล้ว ให้ลุงแล้วแต่ลุงเอาทิ้งถังขยะ” เออจริงด้วย ครั้งแรกที่ไชน์เจอบอส ลูกฉันเอาคุกกี้ให้บอสไปแล้วแต่
บอสเอาไปทิ้งถังขยะ เพราะแบบนั้นล่ะมั้งไชน์เลยเลือกที่จะไม่ให้คุกกี้เขาอีกครั้ง
“ตอนนั้นมันหลุดมือ จริงๆ นะ” ท้ายประโยคเขาหันมาจ้องฉันแววตาของเขามันดูแปลกไป แปลกและฉันก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่สิ่งที่เขา้าจะสื่อออกมา
“บอสคะ ลุกจากพื้นก่อนดีไหมคะคนอื่นจะมองไม่ดีนะคะบอส” ฉันกลั้นใจบอกบอสไปเขาไม่ได้สนใจฟังฉันเอง เพราะ
เขาหันกลับไปอธิบายเื่คุกกี้กับไชน์แต่ลูกชายฉันก็ยังไม่ใจอ่อนทั้งยังมุดเข้าไปซ่อนอยู่ใต้โต๊ะอีกด้วย
“ลูกไม่ฟังเลยอ่ะ” บอสเงยหน้ามองฉันอย่างขอความเห็นใจ อยากจะขำกับท่าทีของเขาแต่ก็กลัวจะถูกตัดคะแนนเลยต้องทำหน้านิ่งๆ แทน
“ขอโทษแทนลูกดิฉันด้วยนะคะแกยังเด็กอย่าถือสาแกเลยค่ะ”
“เฮ้อ จะนั่งเฝ้าอยู่แบบนี้แหละถ้าไม่ได้คุกกี้อย่ามาเรียกว่าเทวกรเลย!” แล้วบอสใหญ่ของทุกคนที่ยึดพื้นใต้โต๊ะฉันเป็
ฐานทัพง้อซันไชน์ที่ยังมุดอยู่ข้างใน แต่ช่วยเห็นใจกันบ้างสิคะ! ฉันยังต้องทำงานนะ
“ม้าช่วยด้วย” ซันไชน์โผล่หน้าออกมาเรียกเสียงแ่ เหมือนลูกจะยังจำได้ว่าเคยบอกไว้ว่าห้ามเสียงดัง ฉันเดินเข้าไปใกล้ทั้งสองก่อนจะนั่งลงที่พื้นห่างจากบอสเกือบสามก้าว
“ออกมาหาม้ามา” ฉันยกมือทั้งสองข้างให้ลูกชาย ซันไชน์เหลือบตามองบอสก่อนจะคลานมาหาฉันอย่างกลัวๆ
“เที่ยงแล้วนะทุกคน ไปทานข้าวกัน” เสียงพี่ส้มะโบอกทุกคน เสียงไม่ดังมากแต่เราก็ได้ยินกันทั้งหมด
“ไปทานข้าวกันครับ” ฉันกระซิบบอกเ้าลูกหมู พอเห็นลูกพยักหน้าหงึกหงักก็ลุกขึ้นยืนบอสเองก็ยืนขึ้นด้วยเหมือนกัน
“อ้าวบอสคะ นึกว่ากลับไปแล้ว”
“ยังครับ เที่ยงนี้ขอไปทานข้าวด้วยนะครับ”
“ยินดีค่ะบอส แต่ว่าเป็ร้านข้างบริษัทนะคะ” พี่ส้มถามเพื่อความมั่นใจ
“ครับ”
“ม้าครับ” ซันไชน์กระตุกชายเสื้อเบาๆ ฉันก้มหน้ามองก็เห็นว่าลูกเงยหน้าขึ้นมองอยู่
“ครับ?”
“ไชน์ปวดฉี่” มือเล็กยกป้องปากกระซิบบอกฉัน
“หึหึ เดี๋ยวม้าพาไปนะครับ”
“พี่เอมเดี๋ยวหนูกับลูกตามไปนะคะ ขอเข้าห้องน้ำก่อน” ฉันหันไปบอกพี่เอมเสียงเบา รายนั้นพยักหน้าหงึกหงัก
“รีบตามมานะ”
“ได้ค่ะ ปะลูก” ก้มลงชวนเ้าลูกหมูที่ยืนจับชายเสื้ออยู่ จังหวะที่เดินผ่านบอสฉันโค้งให้เขาหนึ่งทีก่อนจะพาลูกเดิน
ออกมา
“ม้าครับเย็นนี้เราไปเล่นม้าหมุนได้ไหมครับ” ลูกชายชวนมาแบบนั้น แต่พายุเข้าแบบนี้ฉันจะพาไปเล่นที่ไหนได้ล่ะ
“ฝนมันตกนะลูก อือ เปลี่ยนไปเล่นที่ห้างแทนได้ไหมครับ” ฉันเสนอไป
“ครับ”
“เอ แต่ม้าจำได้ว่าวันนี้ตอนเย็นพี่เ้าเอยจะเอาของเล่นมาให้นี่นา” เ้าเอยที่ว่าอยู่ห้องตรงข้ามฉันนี่แหละ ที่รู้จักกันได้เพราะวันนั้นลงลิฟต์พร้อมกันแต่แอบเห็นน้องเ้าเอยกับซันไชน์คุยกันกระซิบกระซาบด้วยท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู ทั้งจันทร์เ้ายังะโกอดคอน้องเ้าเอยจากด้านหลังอีกบ่อยครั้งด้วยบ่งบอกได้อย่างดีว่าทั้งสองถูกชะตากับเ้าเอย แต่พอเห็นจันทร์ทำแบบนั้นแล้วก็รู้สึกผิดจึงบอกว่าตอนเย็นจะเอาขนมไปให้ จากนั้นมาน้องเ้าเอยก็ชอบมาเล่นและซื้อของเล่นมาฝากซันไชน์บ่อยๆ ตอนนี้ซันไชน์เลยมีพี่สาวห้องตรงข้ามเป็สาวในดวงใจไปแล้ว
“งั้นเรากลับก็ได้ครับ” ซันไชน์บอกอย่างเข้าใจ เมื่อถึงห้องน้ำก็พาลูกชายทำธุระส่วนตัวจนเสร็จเรียบร้อยสอนให้ล้างมือหลังเข้าห้องน้ำ สอนให้เช็คเสื้อผ้าหลังเข้าห้องน้ำ สอนทุกอย่างที่ฉันพอจะสอนเขาได้
“ซันไชน์อย่าวิ่งครับ” ฉันดุไปแต่เ้าลูกหมูกางแขนวิ่งร่อนเหมือนเครื่องบินนำไปที่แผนกก่อนเรียบร้อยก่อนจะวิ่งหน้าตั้งกลับมากอดขาฉันไว้แน่น อะไรของเขากันลูกคนนี้
“ลุงยังอยู่ในห้องอยู่เลย”
‘เขามาจีบตัวจริงๆ ได้ยินคนอื่นๆ พูดกัน’ จันทร์เ้าโผล่มากระซิบ ทุกวันนี้อยากให้เห็นถึงโผล่มาน่ะถ้าไม่อยากให้เห็นก็
ยังคงวนเวียนอยู่ใกล้ๆ แต่ไม่ยอมให้เห็นบางทีก็มาแค่เสียง บางมีผีพี่สาวฉันก็ติสเกินไป
‘อย่ามาพูดเสี้ยมน่า เป็ไปไม่ได้หรอกอย่าไปฟังคนอื่นพูดมาก’
‘ก็ได้ๆ’
จันทร์เ้าหายไปแล้วฉันเดินเข้าไปยังแผนกโดยมีเ้าลูกหมูเกาะขาอยู่ไม่รู้จะกลัวอะไรกันแน่ แต่เมื่อกี้ลูกบอกว่าบอส
อยู่ในห้องใช่ไหมนะ ฉันคิดอะไรเพลินๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปในแผนก บอสยังนั่งอยู่จริงๆ ด้วยแต่พี่ๆ คนอื่นๆ ลงไปรอที่ร้านอาหารกันหมดแล้ว
“คนอื่นลงไปหมดแล้ว”
“ค่ะ”
“บอสคะช่วยขยับหน่อยได้ไหมคะ ดิฉันจะเอาของค่ะ” พอบอกไปแบบนั้นเขาก็ขยับให้เล็กน้อย เล็กน้อยจริงๆ แล้วยังจ้องฉันแปลกๆ อีกด้วย
“ทำไมไม่พูดเหมือนเวลาพูดกับคนอื่น” บอสกอดอกจ้องฉันอย่างเปิดเผย อะไรของเขา?
“คะ? ดิฉันไม่เข้าใจค่ะ”
“ก็คนอื่นแทนตัวว่ายังไงทำไมเวลาคุยกับผมไม่แทนตัวแบบนั้น” แทนตัวเองเหรอ ฉันแทนว่าดิฉันกับเขามันก็ถูกแล้วไม่ใช่เหรอ หรือเขาจะให้ฉันแทนตัวว่าดิฉันกับพี่ๆ ด้วย
“เวลาแทนตัวกับคนอื่นแบบไหนก็พูดกับผมแบบนั้น” แทนตัวเองกับคนอื่นฉันใช้คำว่าหนูเพราะมันชินแต่ถ้าจะให้พูดกับเขา บรื๋อ! ไม่ไหวอ่ะ
“ไปทานข้าวได้แล้ว คนอื่นรอนานจะไม่ดี”
“ค่ะบอส” ฉันพยักหน้ารับหยิบกระเป๋าสตางค์ของตัวเองมาถือไว้ก่อนจะจูงมือลูกชายเดินออกจากแผนกฉันยังคงใช้
บันไดในการขึ้นลงชั้นทำงานไม่กล้าใช้ลิฟต์ของบริษัทเลยไม่รู้สิเหมือนเคยใช้ครั้งหนึ่งมั้งแล้วมีคนพูดใส่ว่าเด็กฝึกงานนี่ดีเนอะขึ้นลงลิฟต์สบายใจ ฉันได้แต่ถามตัวเองว่าในใจฉันมาฝึกงานแล้วมันทำให้คนพวกนั้นลำบากมากเลยเหรอถึงได้หาเื่มาแซะตลอดเวลาแบบนั้น หน้าตาก็ดีนะแต่นิสัยขัดกับหน้าตามากจริงๆ
“ม้าปวดขา” ซันไชน์เริ่มงอแง ไม่รู้ว่าหิวหรือง่วงกันแน่ แรกๆ ก็อุ้มไหวนะแต่อย่าลืมว่าเด็ก่นี้โตเร็วฉันเริ่มกลัวว่าลูกจะโตนำหน้าฉันไปแล้วล่ะ
“เดี๋ยวอุ้มให้”
“บอส ไม่เป็ไรค่ะเดี๋ยวคนอื่นมองไม่ดี” ฉันร้องห้ามแต่ไม่ทันเมื่อคนที่ฉันก็ไม่รู้ว่าเดินตามหลังมาั้แ่ตอนไหนคว้าตัวซันไชน์ไปอุ้มเรียบร้อย
“บอสคะส่งไชน์มาเถอะค่ะ” ฉันกลัวคนอื่นจะนินทาเขาจริงๆ นะที่จู่ๆ ก็มาอุ้มลูกของเด็กฝึกงานแบบนี้น่ะ
“บอสคะ”
“ครับ รู้แล้วว่าเป็บอสไม่ต้องเรียกบ่อยขนาดนั้นเดินต่อได้แล้วครับ หิวแล้ว” บอสไม่สนใจเดินนำหน้าฉันไปยังร้านอาหารไม่สิเขาหยุดรอที่หน้าบริษัทที่มีคนเดินขวักไขว่ ข้างนอกฝนตกถ้าออกไปลูกฉันไข้กลับแน่ๆ
“จะไปทานข้าวเหรอหนู” ลุงรปภ.เดินมาถาม
“ค่ะลุง แต่ว่าฝนตกหนักเลย” ฉันหันกลับไปยิ้มตอบลุง รปภ. ร้านอาหารที่จะไปอยู่ถัดไปใกล้ๆ นี่เองแต่เห็นทีว่าจะไปไม่ได้แล้วล่ะ
“เอานี่ ร่มกางให้เ้าหนูนั่นนะตากฝนไปเดี๋ยวไม่สบาย” ลุงยื่นร่มสีน้ำเงินให้อย่างใจดี
“ขอบคุณค่ะลุง” ฉันยกมือไหว้ขอบคุณก่อนจะรับร่มมาและเดินเข้าไปใกล้บอสที่อุ้มซันไชน์อยู่
“ร่มใคร?” บอสถามเสียงเรียบ
“ของลุงรปภ.ค่ะ ลุงให้ยืมมาก่อน”
“อือ”
เขา อือ มาคำเดียวแล้วก็เงียบ ร่มคันใหญ่มากจนเราสามคนเข้าไปอยู่ก็ไม่เปียก ระหว่างที่เดินไปร้านอาหารฉันไม่กล้าสบตาใครเลยเพราะคงไม่ดีเท่าไหร่ที่จู่ๆ เด็กฝึกงานก็เดินกางร่มมากับบอสไหนจะมีเด็กมาด้วยอีก บ้าจริง! ฉันลืมคิดไปได้ยังไง
‘ตะวันๆ กุ้งน่ากินมากเลยนะ’ จันทร์เ้ามาแค่เสียง ส่วนตัวไม่รู้อยู่ตรงไหน
‘ทำไมไม่อยากกินอะไรที่มันง่ายๆ บ้างนะจันทร์’ ฉันถามพี่สาวกลับไป
‘เอาน่า คนอื่นกินแล้วมันน่าอร่อยนี่นา’ ยังจะทำตัวชิลแบบนั้นได้อีกนะ
‘ถ้าไปวัดเดี๋ยวเอาไปให้ด้วย’
‘เย้! น่ารักที่สุด แต่แกะเปลือกกุ้งออกให้ด้วยนะ’ จ้า สั่งไปอีก แม้จะบ่นบ้างแต่ก็ยอมทำให้ทุกครั้งนั่นแหละนะ เอาไว้วันหยุดถ้าได้ไปวัดจะเอากุ้งไปให้แล้วกัน
=======================
โดนไอ้มุไชน์งอนก็ง้อยากอยู่นะคะบอส แต่น้องไม่อยากแทนตัวเองว่าหนูกับบอสอ่ะค่ะ ทำไงดี 555555 สงสารบอสเด็กไม่อยากคุยด้วย
296
