ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        หลังจากนั้นหูหลันเยวี่ยกับคนอื่นๆ ก็ติดตามสวี่เส้าหวาไปดูร้านค้าแถวนั้น

        นับตั้งแต่ทางการอนุญาตให้ธุรกิจส่วนตัวขยับขยาย ร้านค้าที่อยู่ริมถนนในตัวอำเภอก็เพิ่มจำนวนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยังเทียบไม่ได้กับในเมืองใหญ่

        ผ่านไปไม่นาน สวี่เส้าหวาก็พาพวกเธอมาถึงหน้าร้านที่ติดป้ายประกาศให้เช่า

        ผนังสีขาวตรงทางเข้ามีป้ายประกาศติดอยู่

        สวี่เส้าหวาล้วงกุญแจออกจากกระเป๋า "เดี๋ยวฉันพาเข้าไปดูข้างใน ถ้าพวกเธอคิดว่าใช้ได้แล้วก็เช่าได้เลย แต่ถ้าไม่ถูกใจเราค่อยไปดูร้านอื่นกัน"

        พูดจบสวี่เส้าหวาก็ไขประตู และเปิดเข้าไปอย่างคล่องแคล่ว

        เมื่อเข้าไปสำรวจภายในร้านแล้ว โจวเจียฮุ่ยก็กระซิบกระซาบกับหูหลันเยวี่ย "เยวี่ยเยวี่ย ฉันว่าที่นี่ก็ดีนะ หรือว่าเราจะเช่าที่นี่เลยดี"

        หูหลันเยวี่ยส่ายหน้า แล้วหันไปมองสวี่เส้าหวา "พี่หวาจื่อ ร้านนี้ดีแล้วก็จริง ทำเลก็ใช้ได้ แต่ฉันอยากรู้ว่ามีร้านอื่นที่อยู่ใกล้ๆ โรงงานทอผ้า หรือหน่วยงานราชการไหมคะ"

        "หลันเยวี่ย พอได้ยินแบบนี้ ฉันก็รู้เลยว่าเธอเข้าใจเรื่องธุรกิจดี" สวี่เส้าหวาหันไปมองหูหลันเยวี่ยด้วยสายตาชื่นชม "มีร้านหนึ่งที่อยู่ติดกับโรงงานทอผ้า แต่ขนาดเล็กกว่าร้านนี้นะ แถมข้างๆ ก็มีร้านขายเสื้อผ้าอยู่แล้วด้วย"

        พอได้ยินว่าแถวนั้นมีร้านขายเสื้อผ้าอยู่แล้ว หูหลันเยวี่ยก็ไม่ได้ใส่ใจ "ในเมื่อพี่หวาจื่อมีร้านแถวโรงงานทอผ้า งั้นพวกเราก็ไปดูที่นั่นเลยดีกว่า ร้านขายเสื้อผ้าเพิ่งเปิดใหม่ๆ ไม่จำเป็นต้องใหญ่มากหรอกค่ะ ส่วนเรื่องที่ข้างๆ มีร้านอยู่แล้วก็ไม่เป็นไร ทำธุรกิจก็ต้องมีการแข่งขันเป็นเรื่องธรรมดา"

        ในเมื่อหูหลันเยวี่ยยืนยันที่จะเปิดร้านขายเสื้อผ้าในทำเลที่ใกล้กับโรงงานทอผ้า สวี่เส้าหวาจึงพาพวกเธอไปดูร้านที่ประกาศให้เช่าที่นั่น

        "เยวี่ยเยวี่ย ทำไมถึงต้องเปิดร้านขายเสื้อผ้าในพื้นที่ใกล้กับโรงงานทอผ้าขนาดนั้นด้วยล่ะ?" โจวเจียฮุ่ยถามด้วยความสงสัย

        หูหลันเยวี่ยอธิบายอย่างใจเย็น "ในโรงงานทอผ้าส่วนใหญ่มีแต่คนงานหญิง เสื้อผ้าที่เราขายก็เน้นเสื้อผ้าผู้หญิงเป็นหลัก ฉันเคยได้ยินมาจากผู้ใหญ่ที่บ้านทำธุรกิจมาตั้งแต่สมัยก่อนน่ะ คนคนนั้นบอกว่า บนโลกใบนี้เงินที่ใช้จ่ายออกไปง่ายๆ มีอยู่สองประเภท ประเภทแรกคือ เงินที่ใช้กับเด็ก อีกประเภทคือ เงินของสาวๆ"

        "หลันเยวี่ย ผู้ใหญ่ที่เธอพูดถึงก็มีเหตุผลดีนะ" สวี่เส้าหวาหัวเราะ

        จากนั้นสวี่เส้าหวาก็เสริมว่า "ญาติในตระกูลของฉันคนหนึ่งร่ำรวยขึ้นมาได้ก็เพราะขายเครื่องสำอาง ยืนยันได้แล้วว่าเงินของผู้หญิงใช้ออกง่ายจริงๆ"

        "พี่หวาจื่อ ในตระกูลพี่มีญาติที่ขายเครื่องสำอางด้วยเหรอคะ แล้วตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหนเหรอ?" โจวเจียฮุ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

        สวี่เส้าหวาตอบ "ตอนนี้พวกเขาไม่อยู่ในอำเภอของเราแล้ว ย้ายไปอยู่ที่เมืองหลวงประจำมณฑลน่ะ พวกเขาเป็นชนชั้นนายทุนน้อย ในช่วงขาขึ้นเคยถูกกลั่นแกล้งมาก่อน ช่วงเวลาพิเศษนั้น [1] ทำให้พวกเขาขยาดไปเลย ถึงตอนนี้จะอนุญาตให้ทำการค้าได้ แต่พวกเขาก็ไม่กล้ากลับมาทำอีกแล้ว"

        ขณะที่พูดคุยกัน พวกเขาก็มาถึงถนนที่อยู่ไม่ไกลจากโรงงานทอผ้า

        ร้านนี้มีขนาดเล็กกว่าร้านที่พวกเขาดูเมื่อครู่ แต่ทำเลตรงตามที่หูหลันเยวี่ยต้องการ

        หลังจากคำนวณดูแล้ว หูหลันเยวี่ยตัดสินใจเช่าร้านนี้

        ในเมื่อหูหลันเยวี่ยเตรียมจะเช่าร้านนี้แล้ว หลินซือหย่วนจึงช่วยเป็นตัวแทนต่อรองราคากับสวี่เส้าหวาให้

        "หวาจื่อ ถ้าเรื่องนี้อยู่ในอำนาจของนาย ก็ช่วยลดราคาให้หลันเยวี่ยหน่อยนะ" หลินซือหย่วนสบตากับสวี่เส้าหวาด้วยสายตาจริงจัง

        สวี่เส้าหวาหัวเราะ "ถ้าร้านนี้เป็นของที่บ้านฉัน คงให้เช่าฟรีไปแล้ว แต่ฉันไปคุยกับคุณลุงมาให้เรียบร้อยแล้ว ค่าเช่าลดให้ได้สามสิบเปอร์เซ็นต์ แบบนี้หนึ่งเดือนก็เหลือค่าเช่าแค่สิบหยวน"

        หูหลันเยวี่ย "ค่าเช่าต่อเดือนสิบหยวน ฉันว่าก็สมเหตุสมผลดีค่ะ พี่หวาจื่อ พี่พาฉันไปทำสัญญากับเจ้าของร้านด้วยเลยไหมคะ ฉันตั้งใจจะเช่าสองปี แต่ตอนนี้จ่ายค่าเช่าได้แค่สามเดือนก่อนนะคะ"

        คุณลุงของสวี่เส้าหวาก็อาศัยอยู่แถวนี้

        หูหลันเยวี่ยจึงตามสวี่เส้าหวาไปทำสัญญา ส่วนหลินซือหย่วนกับโจวเจียฮุ่ยก็รออยู่ที่ร้าน

        โจวเจียฮุ่ยกับหลินซือหย่วนมองหน้ากันอยู่นาน รู้สึกว่าบรรยากาศมันอึดอัด หลินซือหย่วนก็เลยเดินออกไปสูบบุหรี่ฆ่าเวลา

        ถ้าเขารู้ว่าออกมาสูบบุหรี่แล้วจะเจอกับเกาลี่ หลินซือหย่วนจะไม่ออกมาเด็ดขาด

        "พี่หย่วนจื่อ หนูเห็นแต่ไกลแล้วว่าเป็นพี่ ไม่นึกเลยว่าจะใช่จริงๆ!" เกาลี่วิ่งข้ามถนนมาจากอีกฝั่งด้วยความดีใจ

        วันนี้เกาลี่แต่งตัวสะอาดสะอ้าน เธอสวมกางเกงผ้าลูกฟูกสีดำ ใส่กับเสื้อลายดอกไม้เล็กๆ สีชมพูบานเย็น

        ขณะที่วิ่งมาหา ผมเปียสองข้างก็แกว่งไกวไปมา

        ในมือของเธอมีถุงผ้าเก่าๆ อยู่ใบหนึ่ง ถุงมันดูตุงๆ ข้างในน่าจะมีของอยู่เยอะ

        เกาลี่มีลูกพี่ลูกน้องอยู่ที่โรงงานทอผ้า เธอมาที่ตัวอำเภอก็เพื่อแวะไปหาพี่สาวคนนั้นที่โรงงาน

        แต่ไม่คิดว่าจะได้เจอกับหลินซือหย่วน

        การได้เจอกับหลินซือหย่วนโดยบังเอิญทำให้เกาลี่ดีใจมาก

        แต่สำหรับหลินซือหย่วน การพบกันโดยบังเอิญแบบนี้ไม่ใช่เรื่องน่ายินดี แต่เป็นฝันร้ายต่างหาก

        ถึงแม้ว่าวันนี้เกาลี่จะแต่งตัวสะอาดแล้ว แต่หลินซือหย่วนก็ยังหลบเธอเหมือนหลบโรคระบาดเหมือนเดิม

        หลินซือหย่วนแสดงออกว่ารังเกียจเกาลี่แบบไม่ปิดบัง

        แต่หญิงสาวก็ไม่ยอมถอดใจแค่เพราะว่าอีกฝ่ายรังเกียจ เธอยังพยายามชวนคุยต่อไป "พี่หย่วนจื่อ หิวไหมคะ? ฉันซื้อซาลาเปามา ยังร้อนๆ อยู่เลย"

        หลินซือหย่วน "ฉันไม่หิว เกาลี่ ถ้าเธอไม่มีธุระอะไรก็รีบกลับบ้านไปเถอะ"

        "พี่หย่วนจื่อ พี่ยังไม่กลับบ้านเหรอคะ? มายืนทำอะไรตรงนี้?" เกาลี่มองสำรวจหลินซือหย่วนและสภาพแวดล้อมรอบตัวเขาด้วยความสงสัย

        ในเวลานั้นเอง หูหลันเยวี่ยที่ตามสวี่เส้าหวาไปทำสัญญาเช่าก็กลับมา

        พอเห็นหูหลันเยวี่ย เกาลี่ก็โกรธขึ้นมาทันที "พี่หย่วนจื่อ พี่มาเที่ยวในตัวอำเภอเป็นเพื่อนหูหลันเยวี่ยใช่ไหมคะ?"

        หลินซือหย่วนเหลือบมองเกาลี่อย่างเย็นชา แล้วพูดออกมาสี่คำอย่างไม่ใส่ใจ "ยุ่งอะไรด้วย"

        จากนั้นหลินซือหย่วนก็มองไปที่หูหลันเยวี่ยด้วยสายตาอ่อนโยน "ทำสัญญาเสร็จแล้วเหรอ?"

        หูหลันเยวี่ยยิ้มตอบ "เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ คุณลุงของพี่หวาจื่อเป็นเจ้าของร้านที่ใจดีมากๆ เลยค่ะ"

        พูดจบหูหลันเยวี่ยก็ยื่นสัญญาเช่าให้หลินซือหย่วนดู

        "เขียนอะไรไว้บ้าง? ฉันขอดูด้วย" พูดจบเกาลี่ก็ทำท่าจะเข้าไปแย่งสัญญาที่หลินซือหย่วนรับมาจากหูหลันเยวี่ย

        เมื่อเห็นว่าเกาลี่ชักจะล้ำเส้น หลินซือหย่วนก็หมดความอดทน

        เขายันข้อศอกดันเกาลี่ที่เข้ามาใกล้ ทั้งที่ไม่ได้ออกแรงอะไรมาก แต่เกาลี่ก็ถึงกับเสียการทรงตัว

        เมื่อไล่อ่านสัญญาในมือคร่าวๆ เสร็จแล้ว หลินซือหย่วนก็คืนให้หูหลันเยวี่ย "ตอนนี้ก็สายแล้ว พวกเรากลับบ้านกันเถอะ"

        สวี่เส้าหวารีบพูดแทรก "กินข้าวก่อนค่อยกลับก็ได้นะ ฉันเลี้ยงเอง"

        หลินซือหย่วนปฏิเสธทันที "ไว้คราวหน้าดีกว่า ถ้ากลับไปช้า พ่อแม่ของหลันเยวี่ยต้องเป็นห่วงแน่ๆ"

        "ไอ้หนุ่ม นับวันนายยิ่งรู้จักเอาใจคนมากขึ้นนะเนี่ย" สวี่เส้าหวาหัวเราะแล้วตบไหล่หลินซือหย่วน

        ตอนนี้โจวเจียฮุ่ยก็ออกมาจากร้านแล้ว

        "เยวี่ยเยวี่ย ผู้หญิงคนนี้เป็นใครน่ะ?" โจวเจียฮุ่ยชี้ไปทางเกาลี่ที่ยังวนเวียนอยู่ใกล้ๆ หลินซือหย่วน

        หูหลันเยวี่ยมองเกาลี่อย่างไม่ใส่ใจนัก "เธอชื่อเกาลี่ เป็นคนเดียวกันกับคนที่ช่วยเฉินเชี่ยนเชี่ยนใส่ร้ายฉัน ปล่อยข่าวลือผิดๆ ของฉันนั่นแหละ"

        เชิงอรรถ

        [1] ช่วงเวลาพิเศษนั้น (那段特殊时期) คำที่ใช้กันในภาษาจีนเพื่ออ้างถึงช่วงเวลาที่มีความอ่อนไหวทางประวัติศาสตร์หรือการเมือง มักใช้อ้างถึงการปฏิวัติวัฒนธรรม ค.ศ.1966-1976