แสงแดดอันร้อนระอุของบ่ายวันนี้ ไม่เพียงแต่แผดเผาพื้นคอนกรีตในลานกิจกรรมของ มหาวิทยาลัยรัฐธำรง แต่ยังทำให้ผู้คนที่มารวมตัวกันต้องคอยหาที่หลบแดดเพื่อลดความร้อนในร่างกาย เสียงพูดคุยของเหล่านักศึกษาใหม่คณะบัญชีที่กำลังทำกิจกรรมรับน้องแผดเสียงออกไปในอากาศ เสียงแซวเบา ๆ ของรุ่นพี่ และเสียงหัวเราะของเพื่อนร่วมคณะ บ่งบอกถึงความคึกคักในทุกมุมของพื้นที่
มีอา สาวน้อยลูกครึ่งไทย-นอร์เวย์ ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนพร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ความร้อนจากแสงแดดทำให้เส้นผมสีน้ำตาลเข้มของเธอเริ่มเปียกชื้นจากเหงื่อ เธอหยิบพัดพลาสติกจากกระเป๋าสะพายข้างขึ้นมาโบกเบา ๆ ให้มีลมกระทบใบหน้าสวยคมของเธอ
"โอย… ร้อนจะตายอยู่แล้ว" เธอบ่นขณะยืนตามลำดับหมายเลขที่ห้อยคอพร้อมกับ ลูกแก้ว เพื่อนสาวหน้าใสเชื้อสายจีน
"ก็กลางแจ้งแบบนี้ จะให้เย็นได้ยังไง" ลูกแก้วหัวเราะเบา ๆ พลางยกมือป้องแสงแดด
มีอาสูดลมหายใจลึก ดวงตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย เธอไม่ได้อยากมาอยู่ตรงนี้ ไม่ได้อยากเรียนที่นี่ั้แ่แรก เธอฝันอยากเป็นักเรียนนอก อยากใช้ชีวิตในต่างแดนอย่างสุขสบาย แต่เธอไม่มีทางเลือก
"สนุกตรงไหน ฉันไม่เข้าใจเลยการรับน้องเนี่ย"
เธอยังคงเหม่อมองท้องฟ้าสีสดใสที่มีเมฆบางเบาลอยอยู่ คิดถึงการนั่งในห้องแอร์เย็น ๆ หรือนั่งดื่มกาแฟในคาเฟ่หน้าตึกคณะมากกว่า
ลูกแก้วยิ้มแล้วตอบว่า
"ก็ดีนะ จะได้รู้จักเพื่อนใหม่ ๆ บ้างไง"
"รู้จักเพื่อนใหม่" มีอาทวนคำพลางเหลือบมองรุ่นพี่กลุ่มหนึ่งที่เดินผ่านไป
"ถ้ามีอะไรดี ๆ ในที่นี้ ก็คงเป็พวกรุ่นพี่รูปหล่อพ่อรวย นั่นแหละ"
"แกมาเลือกเรียนบัญชีเหมือนฉันทำไมล่ะ แทนที่จะไปเรียนคณะไฮโซอย่างนิเทศฯ หรือบริหาร พวกนั้นตรงตลาดที่แก้ามากกว่านะ ดูลานจอดรถหน้าตึกบริหารสิ มีแต่รถหรูทั้งนั้น" ลูกแก้วแกล้งแซว
"เพราะฉันมองการณ์ไกลไง" มีอายิ้มบาง
"บัญชีมันคือพื้นฐานของธุรกิจ คนรวย้าคนที่เข้าใจเื่เงิน แล้วทำไมฉันจะเป็คนที่เข้าใจเื่เงินเองไม่ได้ล่ะ"
ลูกแก้วหัวเราะเบา ๆ
ทั้งสองเป็เพื่อนสนิทกันมาั้แ่เด็ก บ้านอยู่ตรงข้ามกัน แทบจะตัวติดกันตลอดเวลา ลูกแก้วเป็เด็กดี เรียบร้อย ตั้งใจเรียน สมัยเด็กมีอามักไปเล่นที่บ้านลูกแก้วอยู่บ่อยครั้ง คุณกิ่งแก้วแม่ของลูกแก้วเองก็ใจดีคอยช่วยเหลือครอบครัวของมีอาเสมอมา
บ้านลูกแก้วเป็เ้าของห้างทองเก่าแก่ฐานะดี แต่ลูกแก้วไม่เคยแสดงสถานะของตัวเอง เธอเรียบร้อย สมถะ ชอบเก็บเื่ส่วนตัว แสดงถึงการอบรมที่ดีจากครอบครัว
ส่วนมีอาเติบโตมาในครอบครัวธรรมดา แม่ของเธอขายข้าวแกงอยู่ที่ตลาดไม่ไกลจากบ้านนัก ส่วนพ่อของเธอเป็ชายชาวต่างชาติที่ทิ้งไว้แค่สายเื เขากลับนอร์เวย์ไปโดยไม่เคยติดต่อกลับมาอีก ทำให้เธอมีความเป็คนทะเยอทะยานสูง ไม่พอใจกับชีวิตที่มี และตั้งใจว่า จะต้องมีชีวิตที่ดีกว่านี้ให้ได้
เธอรู้ดีว่า เธอเกิดมาในครอบครัวที่ไม่สามารถทำให้เธอมีชีวิตหรูหราได้แบบลูกแก้ว สิ่งเดียวที่เธอทำได้คือการใช้เสน่ห์ดึงดูดความร่ำรวยจากคนอื่น และเธอมีความฝัน เธอฝันอยากเป็นางแบบ และมันก็เป็อาชีพที่เหมาะสมกับเธอที่สุด
ถึงทั้งสองจะสนิทกัน แต่มีอากลับไม่เคยรู้ว่า ลูกแก้วมีแฟน
จนกระทั่งวันนี้
เสียงจากเวทีดังขัดจังหวะ
"เอาละน้อง ๆ เดี๋ยวเราจะเริ่มกิจกรรมจับคู่พี่รหัสกันแล้วนะ!"
มีอาหันไปมองรุ่นพี่ที่ประกาศอยู่กลางลาน ถอนหายใจเล็กน้อย ไม่มีความตื่นเต้นแม้แต่น้อย แต่ก่อนที่เธอจะเดินไปหยิบหมายเลขพี่รหัส สายตากลับสะดุดกับบางสิ่ง
ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในเสื้อช็อปนักศึกษาแพทย์กำลังก้าวผ่านฝูงชนอย่างไม่เร่งรีบ เส้นผมสีดำตัดสั้นเรียบร้อย ผิวสองสีแบบไทย ใบหน้าสะอาดสะอ้าน ดวงตาคมที่แม้จะนิ่ง แต่ให้ความรู้สึกเป็กันเองอย่างน่าประหลาด
"ลูกแก้ว!" เสียงชายหนุ่มดังขึ้น มีอาใเพราะไม่คิดว่า เขาจะรู้จักกับเพื่อนสนิทของเธอ
'สกาย' หยุดฝีเท้า หันมามอง ดวงตาคู่นั้นสบกับมีอาชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับไปหาลูกแก้วพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ
"พี่สกาย!" ลูกแก้วเรียกเขาด้วยน้ำเสียงสดใส พลันหันมาแนะนำเธอให้รู้จักกับชายหนุ่มตรงหน้า
"นี่พี่สกาย แฟนฉันเอง"
"แฟนแก" มีอาเลิกคิ้วสูง "ั้แ่เมื่อไหร่"
"ก็ั้แ่ปีที่แล้ว เจอกันที่เรียนพิเศษภาษาจีน คุยกันเรื่อย ๆ จนคบกัน"
"เหรอ" มีอาพึมพำเบา ๆ ดวงตายังคงมองเขาไม่ละสายตา ทำไมเธอถึงไม่เคยได้ยินชื่อเขามาก่อนเลย
"พี่สกาย นี่มีอา เพื่อนสนิทฉัน"
"ยินดีที่ได้รู้จักนะ" สกายพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่แววตาของเขามีบางอย่างที่อ่านไม่ออก
มีอายิ้มบาง "อืม ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกัน"
ทำไมเธอถึงรู้สึกแปลก ๆ กับสายตาคู่นั้น ราวกับเขาเคยมองเธอมาก่อน
"พี่ต้องไปช่วยงานรับน้องต่อที่คณะทันตะ เดี๋ยวไว้เจอกันนะ" สกายบอกกับลูกแก้ว ก่อนจะเหลือบมองมีอาเพียงเสี้ยววินาทีแล้วเดินจากไป มีอายืนมองตามแผ่นหลังกว้าง รู้สึกถึงบางอย่างที่อธิบายไม่ได้
"แฟนแกดูเป็คนดีเนอะ" เธอพูดขึ้นลอย ๆ
ลูกแก้วยิ้มกว้าง "ใช่ พี่สกายเป็คนดี ใจเย็น จริงจัง ฉันโชคดีมาก"
มีอาไม่ตอบอะไร แค่พยักหน้ารับเบา ๆ แต่ในใจเธอกลับมีคำถามบางอย่างผุดขึ้นมา