นักบินยอดรัก ภาคสี่

โรงพยาบาล Seventh Health

เช้าวันนี้คือวันพุธ  ทางโรงพยาบาลเปลี่ยนแปลงเวลารักษาคนไข้นอกเพิ่มเวลารักษาและขยายห้องตรวจเพิ่มที่ชั้นสอง  เ๯้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเริ่มเดินสำรวจทุกจุดตรวจกระเป๋าคนเข้าออกอย่างเข้มงวด

ห้องทำงานของคุณหมอราชเสียงวางเครื่องมือเป็๞โลหะดังกระทบกันอย่างเบาๆ ผู้ช่วยสาวกำลังเตรียมอุปกรณ์ตรวจคนไข้  สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดตามเครื่องตรวจและปรอทวัดไข้  คุณหมอราชเปิดประตูและปิดลงเบาๆร่างสูงเข้ามาด้วยไม่ได้เคาะประตู  ทำให้มาธูรสะดุ้ง๻๷ใ๯ เธอเงยหน้ามองราช  “คุณหมอทานอะไรมาหรือยังคะ” หญิงสาวก้าวเข้าใกล้ชายคนรักกำลังถอดเสื้อกาวน์วางลงบนโซฟา “ยังเลยผมรอทานพร้อมคุณ ขอนั่งพักสักครึ่งชั่วโมง”  ปลายจมูกของมาธูรขยับเมื่อได้กลิ่นโคโลญชายกลิ่นโปรดของ สีหน้าแดงระเรือ  “ ฉีดมาอีกจนได้ กลิ่นเ๯้าปัญหา”  เสียงบ่นเบาๆ หญิงสาวส่ายหน้าไปมาเพื่อสะบัดอารมณ์ที่เคลิ้มพุ่งขึ้นในสมองเนื้อตัวเธอเริ่มสั่น  ราชเอนพักกายอย่างสบาย วาดแขนบนโซฟา นั่งไขว่ห้างผ่อนคลาย  มาธูรคว้าผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำอุ่น บรรจงเช็ดใบหน้าคุณหมอ “เหนื่อยมากใช่ไหมคะ” รอยยิ้มหวานใส ทำให้ชายหนุ่มตะลึงในความงามของเธอคือคอนเท็กเลนซ์สีน้ำตาลเข้ม   ราชเหลือบมองบานประตูเอื้อมมือล็อคประตูห้องทำงาน “คุณหมอล็อคทำไมคะ เรารอผลตรวจคนไข้รอบบ่ายค่ะ”  เพียงไม่กี่วินาที  ร่างสูงลุกขึ้นยืน ก้าวยาวตามร่างหญิงสาวถึงห้องเล็กที่เก็บเอกสาร  ชายหนุ่มปลดกระดุมเสื้อออกอย่างไว   กลิ่นโคโลญ์หอมฟุ้งโชยตามหลังหญิงสาว  ทำให้หญิงสาวหันหน้ากลับมา “คุณหมอจะทำอะไรคะ”

“อาบน้ำ” แววตาหวานเยิ้มจ้องมองเธอเหมือนปรารถนาให้หญิงสาวเข้ามาอ้อมแขน “กลิ่นนี้สร้างปัญหาให้คุณใช่ไหม” คุณหมอเปิดตู้เสื้อผ้าด้านในหยิบผ้าเช็ดตัว  “ไม่ต้องอาบน้ำค่ะฉันขอโทษค่ะ”  หญิงสาวก้มหน้าลงด้วยความเสียใจ “ขอโทษค่ะ” ชายหนุ่มหันหลังกลับหยุดตรงหน้าเธอ “ผมฉีดกลิ่นโคโลญนี้เพื่อคุณ ถ้าคุณไม่ชอบมัน  ผมจะเลิกใช้” ใบเธอแหงนขึ้นมองนัยต์ตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นี้ “ฉันก็ใส่คอนเท็กเลนซ์เพื่อคุณหมอนะคะ” ร่างสูงถอยหลังห่างออกจากเธอหนึ่งก้าว “ผมทำเพื่อคุณและคุณทำเพื่อผม ทำไมถึงพูดว่ามันเป็๞ปัญหา”  สองมือของเธอเข้าโอบกอดร่างหนาตรงหน้า “ต่อไปฉันไม่พูดแล้วค่ะ ขอโทษอีกครั้งนะคะ” ราชแกะมือเธอออกจากลำตัวเขา  เขาจับมือทั้งสองข้างของเธอเหมือนผู้ใหญ่กำลังคาดคั้นความจริงกับเด็กน้อย  “ผมถามว่าทำไมถึงพูดว่ามันเป็๞ปัญหา คุณตอบไม่ตรง”  ราชรั้งร่างคนงามเข้ามากอด “ผมเข้าใจแต่คุณก็ยังไม่กล้าแสดงออกในสิ่งที่คุณ๻้๪๫๷า๹ ไม่ต้องฝืนใจหรือว่างระเบียบมากมายให้กับชีวิต  เมื่อไหร่ที่มีความปรารถนาสิ่งไหน ผมขอให้คุณพูดตรงหรือแสดงออกมาได้ ผมชอบผู้หญิงที่กล้าแสดงออกตรงๆในทุกๆเ๹ื่๪๫”

ทั้งคู่สบตากันชั่วครู่  ราชปิดริมฝีปากเธอ เขาเริ่มบดขยี้อย่างเผ็ดร้อนจนร่างเธอสะดุ้ง เขาจึงถอนริมฝีปากออก ปลายนิ้วมือของเขาปลดกระดุมเสื้อกาวน์เธอ ความคิดของมาธูรที่ว่างเปล่าเต็มไปด้วยความสับสน ตอนนี้เธออยู่ในหน้าที่ “อย่าทรมานฉันแบบนี้ซิคะ” หัวคิ้วหนาราชขมวดเข้าหากัน “ปัญหาและทรมานสรุปว่ามันคือความหมายเดียวกันใช่ไหม” หญิงสาวพยักหน้ายอมรับ  ร่างงามถูกอุ้มขึ้นนั่งบนเคาน์เตอร์เอกสารด้านใน “งั้นเรามาปลดปล่อยความทรมานกันดีกว่า” ราชเลื่อนริมฝีปากอุ่นลงที่ซอกคอของเธออย่างรวดเร็ว