“จริงเหรอเพียง ข่าวดีจริง ๆ ฉันดีใจกับเธอด้วยนะ” ชลิตาแสดงความยินดีกับเพื่อนเมื่อได้ยินข่าวดีจากปากของเพียงฟ้า
“ขอบใจมากนะตา ว่าแต่เธอสะดวกจะรับหนูฝนไปอยู่ด้วยก่อนตอนเย็นใช่ไหม” เพียงฟ้าถามด้วยความเกรงใจ ตอนนี้เพียงฝนอายุได้สองขวบกว่าแล้ว เพราะต้องทำงานเธอจึงฝากลูกไว้กับเนิร์สเซอรี แต่วันนี้คงไม่สามารถไปรับได้ทันเวลาจึงต้องมาขอให้เพื่อนรักช่วยดูลูกให้ก่อน
“สะดวกสิ หนูฝนก็หลานสาวฉันนะ ดีเลย แม่ฉันก็บ่นคิดถึงหนูฝนทุกวัน เดี๋ยวตอนบ่ายฉันไปรับที่เนิร์สเซอรี” ชลิตารับปาก เธอไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว อีกอย่างลูกของเธอจะได้มีเพื่อนเล่นในวัยเดียวกันด้วย
“ขอบคุณนะตา เธอคือเพื่อนที่แสนดีที่สุดในชีวิตฉันเลย” เพียงฟ้าพูดด้วยแววตาตื้นตันใจ ชลิตาให้ความช่วยเหลือเธอหลายอย่างั้แ่ที่เธอหนีมาจากผู้ชายคนนั้น พอใช้ชีวิตไปได้ไม่เท่าไหร่เธอก็ต้องรับรู้ว่าในท้องของเธอมีสายเืของเขาอยู่ การเป็แม่เลี้ยงเดี่ยวไม่ใช่เื่ง่ายสำหรับเธอเลย แน่นอนว่าเพื่อนสนิทและครอบครัวของเพื่อนคอยช่วยเหลือเธออยู่บ่อยครั้งจนกระทั่งเธอให้กำเนิดลูกน้อยและหางานทำได้ ในตอนนี้เพียงฟ้าจึงได้มาเช่าบ้านหลังเล็กอยู่กับลูกน้อยสองคน
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก ฉันได้ยินเธอพูดหลายรอบแล้วนะ ฉันเต็มใจช่วยเหลือเธอ เรามีกันอยู่สองคนนี่ นอกนั้นก็ไม่มีใครคบแล้ว ถ้าฉันไม่คบเธอแล้วฉันจะมีเพื่อนเหรอ” ชาลิตาพูดติดตลก คำพูดของเธอทำให้คนฟังหัวเราะออกมาเช่นเดียวกัน
“คูมแม่ขา” น้ำเสียงงัวเงียของเพียงฝนดังขึ้น เด็กหญิงตัวน้อยสะลึมสะลือตื่นหลังจากที่หลับไปั้แ่บ่าย
“ตื่นแล้วเหรอคะคนเก่งของน้าตา มาให้น้ากอดหน่อยนะ” พูดจบเธอก็ย่อตัวลงไปกอดร่างเล็กเอาไว้
“วันนี้คูมน้ามาหาน้องฝน”
“ใช่จ้ะ น้าซื้อขนมของโปรดของน้องฝนมาด้วยนะ ไหน สาวน้อยคนไหนอยากทานเอ่ย”
“หนูค่า น้องฝนอยากทานค่า” เพียงฝนที่เห็นขนมเค้กของโปรดในมือของน้าสาวก็ยกมือขึ้นสุดแขนพร้อมยิ้มโชว์ฟันกระต่ายทันที
“ก่อนทานขนมต้องทำยังไงก่อน” เพียงฟ้าถามลูกสาวด้วยน้ำเสียงเข้ม
พอเห็นอย่างนั้นเด็กหญิงตัวน้อยก็เผยสีหน้าเศร้าออกมาแล้วลดแขนลงช้า ๆ
“ต้องทานข้าวก่อน งั้นน้องฝนทานข้าวก่อนทานหนมดีไหมคะคูมแม่”
“เก่งมากคนสวยของแม่ งั้นน้องฝนนั่งเล่นกับน้าตาไปก่อนนะลูก เดี๋ยวแม่จัดอาหารใส่จานก่อน”
เด็กหญิงพยักหน้าก่อนจะเข้าไปหาผู้เป็น้าแล้วหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน
หน้าปากซอยมีตลาดและร้านข้าวแกงเ้าประจำของเพียงฟ้า ปกติแล้วตอนเย็นเธอจะซื้อแกงถุงกลับมากินที่บ้านเป็ประจำ แต่ตอนเช้าเธอมักจะเข้าครัวทำอาหารเองเพราะมื้อเช้าเธอสามารถทำอาหารง่าย ๆ ก่อนออกไปทำงานได้ และโชคดีที่ลูกสาวของเธอก็เป็คนไม่เลือกกินแถมยังกินเก่งอีกด้วย
ในวันนี้ชลิตาอยู่รับประทานข้าวเย็นกับสองแม่ลูก พอกินข้าวเสร็จหนูน้อยเ้าของแก้มซาลาเปาก็นั่งกินขนมเค้กต่ออย่างเอร็ดอร่อย ท่าทางของเธอทำเอาทั้งคนเป็แม่และน้าต่างมองด้วยความเอ็นดูไม่น้อย
เพียงฟ้ามองดูลูกสาวด้วยสายตารักใคร่ปนเศร้าสร้อยไม่น้อย ในบางครั้งที่เธอมองใบหน้าของเพียงฝนตรง ๆ เธอจะเห็นภาพซ้อนของผู้ชายอีกคนเข้ามา ถึงแม้จะผ่านมานานแล้วแต่ความเ็ปก็ยังคงอยู่ในใจของเธอเสมอ เนื่องจากเธอเคยรักเขามาก พอถูกทำลายหัวใจก็ทำให้เธอแบกรับความเ็ปไม่ไหว
หลังจากที่เพื่อนสนิทเอ่ยปากขอตัวกลับเพียงฟ้าก็พาลูกน้อยมาอาบน้ำทาแป้งก่อนจะเล่านิทานให้ฟังก่อนนอน ไม่นานนักเด็กหญิงก็ผล็อยหลับไป เพียงฟ้าจ้องมองไปที่ลูกสาวด้วยรอยยิ้มแล้วค่อย ๆ โน้มใบหน้าลงไปจูบหน้าผากเล็กด้วยความรัก
ถึงแม้จะไม่ง่ายกับการเป็แม่คนโดยไม่ได้เตรียมตัวล่วงหน้า แต่เธอก็รู้สึกมีความสุขมากที่ได้เลี้ยงเด็กคนนี้ให้เติบโตขึ้นมา สำหรับเธอเพียงฝนคือของขวัญที่ดีที่สุด เพราะมีลูกคนนี้ถึงทำให้เธอยังมีลมหายใจอยู่บนโลกที่แสนโหดร้ายนี้ต่อไปได้
เพียงฟ้าออกเดินทางไปพร้อมกับเ้านายหนุ่ม พอรับรู้ว่ากำลังจะเดินทางไปที่โคราชก็พลันทำให้หัวใจของเธอที่มีอดีตไม่ควรจำรู้สึกสั่นไหวขึ้นมาไม่น้อย แต่ในเมื่อรับปากไปแล้วไม่ว่าอย่างไรเธอก็ต้องทำให้ได้ อีกอย่างโคราชเป็จังหวัดใหญ่ เธอคงไม่บังเอิญไปเจอกับผู้ชายคนนั้นแน่นอน
“ลูกค้าของเราเขาเซ็นสัญญาร่วมงานกับเราเรียบร้อยแล้วนะ ถือว่าโชคดีมากเลย ไร่นี้ใคร ๆ ก็รู้จัก เห็นว่าั้แ่ที่ทายาทรุ่นที่สามมาบริหารต่อก็ยิ่งทำให้ไร่ภูชิตเป็ที่รู้จักของคนกลุ่มมาก”
คำพูดของเ้านายทำให้เพียงฟ้ามีสีหน้าใขึ้นมาทันที เธอไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าจะเป็ไร่ของผู้ชายคนนั้น พอรู้อย่างนี้หญิงสาวก็แทบอยากจะขอลากลับไปซะเดี๋ยวนี้
“เมื่อกี้บอสบอกว่าชื่อไร่อะไรนะคะ”
“ไร่ภูชิต คุณพลอยรู้จักหรือเปล่าครับ”
“มะ ไม่ค่ะ พลอยไม่รู้จัก” เพียงฟ้ารีบตอบกลับทันควัน
ท่าทางของหญิงสาวทำให้พงศ์เทพรู้สึกสงสัยไม่น้อย แต่ก็ไม่ได้คิดจะถามอะไรต่อจนกระทั่งรถเก๋งคันหรูมาจอดที่หน้าคาเฟแห่งหนึ่ง
เพียงฟ้าจำได้ว่านี่เป็คาเฟที่ภูชิตเคยบอกเธอว่าอยากจะทำ เธอไม่คิดเลยว่าเวลาผ่านมาไม่กี่ปีจะทำให้เขาประสบความสำเร็จได้ขนาดนี้ ตอนนี้เธอรู้สึกไม่อยากลงจากรถแต่ก็ทำแบบนั้นไม่ได้ ยังดีที่ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้เข้ามาวุ่นวายกับงานในไร่มากเพราะวัน ๆ อยู่แค่ที่บ้านของเขา อาจจะมีไปตลาดและเดินเล่นชมไร่บ้างแต่ก็ไม่ใช่ทุกวัน อีกอย่างเธอหายหน้าไปหลายปีคงไม่มีใครจำเธอได้ หญิงสาวพยายามปลอบใจตัวเองระหว่างที่เดินตามพงศ์เทพเข้าไปในคาเฟ
“นั่งก่อนครับคุณพลอย ผมทักไปบอกเ้าของที่นี่แล้ว อีกไม่นานก็คงมาถึง”
เพียงฟ้าพยักหน้ารับและพยายามเก็บซ่อนความรู้สึกหวาดกลัวเอาไว้ในใจ ในเมื่อเธอกับเขาจบกันไปนานแล้วเธอคงไม่จำเป็ต้องรู้สึกอะไร แถมยังเป็เขาเองต่างหากที่เป็ฝ่ายนอกใจ เธอไม่มีอะไรให้ต้องหวาดกลัว
ในระหว่างที่เพียงฟ้ากำลังนั่งปลอบใจตัวเองอยู่ ๆ ร่างสูงโปร่งอันคุ้นเคยก็เดินเข้ามาในร้าน เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายแต่แววตาที่ดูว่างเปล่าของชายหนุ่มที่แสร้งทำเหมือนไม่รู้จักกันก็ทำให้เธอชะงักไปในทันที
“สวัสดีครับคุณพงศ์เทพ”
“สวัสดีครับคุณภูชิต นี่พลอยขวัญ คนดูแลโพรเจกต์นี้ครับ”
“สวัสดีครับคุณพลอยขวัญ” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยทักทายหญิงสาวระหว่างดึงเก้าอี้นั่งลงตรงข้ามเธอ
เพียงฟ้ามองสบแววตาคมเข้มอันคุ้นชินที่กำลังสบตาเธอ สามปีแล้วที่เธอไม่ได้เจอเขาเลย ผู้ชายคนนี้เปลี่ยนไปพอสมควร เขาดูเป็ผู้ใหญ่มากกว่าในตอนนั้น และท่าทางเคร่งขรึมที่ดูไม่เหมือนเสือยิ้มง่ายอย่างภูชิต อดีตคนรักของเธอ เขาคนนี้ราวกับไม่ใช่ผู้ชายคนเดิมที่เธอเคยรู้จัก
ภูชิตขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นคนตัวเล็กเอาแต่จ้องมองมายังเขาโดยไม่ทักทายตอบ แววตาของเธอทำให้เขารู้สึกไม่เข้าใจ มันไม่ใช่การชื่นชมเหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่ชอบจ้องมองมาที่เขา ทว่าสายตาของหญิงสาวมีทั้งความว่างเปล่า ความโกรธ และความเสียใจที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ
“คุณพลอยครับ เป็อะไรไปครับ” พงศ์เทพที่เห็นหญิงสาวเงียบไปก็สะกิดแขนเธอเล็กน้อย
เพียงฟ้าได้สติจึงรีบหลบสายตาจากคนตัวสูงตรงหน้าแล้วพยายามฝืนยิ้มออกมา
“ขอโทษค่ะ เอ่อ สวัสดีค่ะคุณภูชิต” เธอพยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว เขาทำเหมือนไม่รู้จักเธอแบบนี้ก็ดีแล้ว เธอไม่ควรรู้สึกเสียใจหรือเผลอไปคาดหวังอะไร
“ตามสบายนะครับ อยากทานอะไรสั่งได้เลยครับ ผม้าคุยเื่งานแบบสบาย ๆ ไม่อยากให้เป็ทางการมากเกินไป”
“ครับคุณภูชิต”
ในขณะที่ชายหนุ่มทั้งสองคุยกันเพียงฟ้าก็พยายามควบคุมความรู้สึกของตัวเอง ทั้ง ๆ ที่ในตอนนี้เธอแทบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว พอได้เจอหน้าและได้ยินน้ำเสียงของเขาอีกครั้งความรู้สึกในอดีตก็ย้อนกลับมาที่เธอเหมือนเดิม อดีตที่เธออยากลืมมาโดยตลอด แต่พอมาในตอนนี้เธอกลับทำไม่ได้
“เอ่อ เราสองคนเคยรู้จักกันมาก่อนไหมครับ ขอโทษที่ผมต้องถามแบบนี้ คุณทำเหมือนรู้จักผมเลย บางทีผมอาจจะลืมหรือจำคุณไม่ได้”
“คุณภูชิตหมายความว่ายังไงครับ” พงศ์เทพที่ได้ยินคำพูดของลูกค้าคนสำคัญก็ถามกลับไปอย่างสงสัย
“ผมเคยเกิดอุบัติเหตุเลยสูญเสียความทรงจำไปบาง่ครับ แต่คุณพลอยทำเหมือนรู้จักผม ผมก็เลยอดไม่ได้ที่จะถามว่าเราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า”
เพียงฟ้าอดใกับสิ่งที่เพิ่งได้ยินไม่ได้ เธอไม่เคยรู้เื่นี้มาก่อนเลย แสดงว่าอุบัติเหตุครั้งนั้นต้องร้ายแรงจนถึงขั้นทำให้เขาความจำเสื่อม หรือเขาแค่กำลังโกหกเธออยู่ แต่พอลองมองใบหน้าของเขาชัด ๆ ก็ทำให้เธอมั่นใจว่าเขาไม่ได้โกหก เพราะบริเวณหางคิ้วของเขามีรอยแผลเป็จาง ๆ ซึ่งเธอจำได้ว่าสมัยคบกันใบหน้าของเขาไม่มีรอยตำหนิ
“ปะ เปล่าคะ เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ขอโทษที่พลอยเสียมารยาทนะคะ”
“ไม่เป็ไรครับ” ภูชิตพูดพร้อมกับมองหญิงสาวที่ก้มหน้าลงมองโต๊ะโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาอีก
1K
