[อ่านฟรี]มาเฟียสุดร้ายกาจ - love of grey

[13] ความจริง 

ตอบแทน

"อื้อ"

แพรววาค่อยๆ ลืมตาขึ้นก่อนเห็นเพดานห้อง ในจังหวะที่เธอกำลังจะพลิกตัว แพรววากับรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ระบมไปทั่วตัวก่อนจะเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่นอนอยู่ข้างเธอ

กรี๊ด!!!

แพรววากรีดร้องด้วยความตกใจที่ตื่นมาเห็นมาร์ทตินนอนอยู่ข้างๆ จนทำมาร์ทตินตื่นมาด้วยอาการที่งัวเงีย

"ตื่นแล้วเหรอ"

"นายมานอนที่นี่ได้ไง"

"จำไม่ได้?"เขาถามขึ้นก่อนหันมาสบตา ทว่าในจังหวะนั้นเหตุการณ์เมื่อคืนได้ผุดขึ้นมาในสมองอย่างรวดเร็ว"ทั้งๆ ที่เมื่อคืนเธอบอกเองว่าขอแรงกว่านี้"

-///_///-

แพรววาเบิกตากว้างพร้อมกับเวลานี้ใบหน้าเธอแดงราวกับเป็นมะเขือเทศลูกใหญ่ก่อนที่จะเบือนหน้าหนี

หมับ!

"จะไปไหน"มาร์ทตินดึงร่างแพรววาที่กำลังจะลุกไปมานอนอยู่ในอ้อมแรงของเขาก่อนที่มาร์ทตินจะหอมแก้มฟอดใหญ่

เวลานี้แพรววากับนิ่งไปกับการกระทำของเขาอีกทั้งเวลานี้หัวใจเธอเริ่มเต้นรัวๆ ทั้งที่ไม่เคยเป็นมาก่อนทั้งๆ ที่เธอควรจะโกรธเขาด้วยซ้ำ

มือหนาเข้าบีบสัมผัสทรวงอกก่อนจะบีบเคล้นไปมาจนแพรววาสะดุ้งแต่มันกับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก แต่แล้วเธอพยายามดึงสติของตัวเองกลับมาสะบัดความคิดนั่นออกไป

"ปล่อยแพรวค่ะ แพรวจะไปอาบน้ำ"

"ผมอยากอยู่แบบนี้อีกสักพัก"แพรววารู้สึกตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนั้น แม้ลึกๆ ในใจเธออยากถามเขา แต่เวลานี้เธอกับไม่กล้าสักเอง

แพรววาค่อยๆ หลับตาลงแล้วปล่อยให้เขากอดเธอแบบนั้นโดยที่เธอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอต้องยอมฟังที่เขาพูดด้วย ซึ่งๆ ที่เขาทำร้ายความรู้สึกเธอไม่รู้กี่ครั้ง

ครืนนน ครืนนน

เสียงมือถือส่งเสียงร้องดังก้องอยู่บนหัวที่นอนจนแพรววาเหลือบตาไปมองมาร์ทตินที่หลับตาไว้ไม่มีวี่แววว่าเขาจะรับ

"เออคือ..."

"ชิ"มาร์ตินสบถอย่างหัวเสียเมื่อเขารู้ว่าเธอต้องการจะพูดอะไร เขารีบยันกายลุกขึ้นนั่งก่อนหยิบมือถือขึ้นมามองบนหน้าจอแล้วดันกายออกไปคุยนอกระเบียง

"ว่าไง"

(มาร์ทฉันโทรหาแกเป็นร้อยรอบทำไมไม่รับสาย?)

"ก็แกไม่ใช่พ่อฉัน"พูดง่ายๆ สั้นๆ แล้วก็จบ

(แกนี่มัน...)

"ถ้าไม่มีธุระวางละนะ"

(เดี๋ยวก่อนสิ)

"..."

(ฉันได้ข่าวจากพอร์ทบอกว่าก่อนพลักตกน้ำเขาเจอแดเนียล)

"เป็นไปไม่ได้...ว่าแต่เจ้านั่นเป็นไงบ้าง"

'ไม่ได้ยินเลย'แพรววาคิด

"เข้าใจแล้ว ทางนี้ฉันจัดการเอง แกกับเจ้านั่นจัดการทางนั้นให้เรียบร้อยแล้วทำตามแผนต่อไปเลย"มาร์ทวางสายลงก่อนเดินเข้ามาในห้องพบว่าชุดของเธอหายไป ก่อนจะได้ยินเสียงน้ำที่กระทบพื้น

"หึ"มาร์ทตินแค่นหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นบราน้อยแสนน่ารักตกอยู่บนพื้นทำให้เขาคาดเดาได้ว่าเธอรีบร้อนเข้าห้องน้ำไป

แอ๊ด~

ประตูห้องน้ำเปิดขึ้นพร้อมร่างมาร์ทตินที่นั่งอยู่บนขอบเตียงโดยมีผ้าคลุมร่างเขาไว้

"ม...มองฉันทำไม"สายตาของมาร์ทตินจ้องไปยังดวงตาคู่สวยที่สั่นเล็กน้อยก่อนที่เดินเข้าไปหาแพรววา ฝีเท้าบางได้ก้าวถอยหลังไปโดยสัญชาตญาณจนไปชนผนังสีขาว มือข้างหนึ่งดันผนังไว้ก่อนจะกระซิบบอกอะไรบางอย่างที่ข้างหูเธอจนแพรววาเบิกตากว้าง

"ทำไมถึง..."

"หากไม่บอก กลัวเธอจะหัวใจวายตายนะสิ"มาร์ทตินเอียงคอพูดแล้วยื่นมือถือให้แพรววาก่อนจะหายเข้าไปยังห้องน้ำ

'เจ้านั่นฝากบอกมาว่าอย่าเป็นห่วง'

แพรววารู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาโทรหานามิทันที

(แพรววาแกอยู่ไหน ทำไมฉันถึงไปบ้านแกแล้วไม่มีใครอยู่ เธอรู้ไหมว่าตอนนี้พี่เนียลตกอยู่ในอันตราย) นามิที่รับสายยิงคำถามใส่เธอรัวๆ จนเธอไม่รู้ว่าควรตอบคำถามไหนก่อนดี

"ฉันรู้ ตอนนี้ฉันกำลังหาวิธีช่วยพี่อยู่ว่าแต่แกเหอะเป็นไงบ้าง"

(ฉันปลอดภัยดี ว่าแต่แกจะช่วยยังไง) นามิกรอกเสียงใส่ปลายสายขนาดที่สายตาเหลือบไปมองชายปริศนาด้วยอาการหวาดกลัว

"คุยกับใคร?"เสียงของมาร์ทตินแทรกเข้ามาในปลายสายจนนามิรู้สึกสงสัยขึ้นมาทันทีว่าคนในสายคือใครเพราะแพรววาไม่มีเพื่อนผู้ชาย

(แพรวแกอยู่กับใคร)

"ขอโทษนามิ รุ่นพี่ที่ทำงานมาแล้วฉันต้องไปละ"

(เดี๋ยวก่อนสิ)

ติ๊ด!

"พูดได้ดีนิ ทั้งๆ ที่อยู่กับผัวแท้ๆ"

"อย่าพูดมั่วๆ นะ"

"หรือต้องทบทวนความทรงจำ?"มาร์ทตินพูดขึ้นก่อนจะโน้มใบหน้าไปจูบแพรววาก่อนที่มือหนาจะซุกซนไปแย่เล่นที่ร่องสวาทของเธอ

"อื้อ"

เสียงครางหวานดังขึ้นในยามที่นิ้วมือของมาร์ทตินแย่เข้าไปร่องอันคับแคบแล้วปัดไปมา

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปากก่อนที่บุคคลภายนอกจะกล่าวขึ้น

"รถเตรียมพร้อมแล้วครับ"

"10นาทีฉันจะลงไป"

"รถ? นายจะไปไหน?"

"หาแดเนียล"มาร์ทตินพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแบบนี้แพรววาไม่เคยเห็นมาก่อนจนหัวใจเธอเต้นรัวๆ"แต่เธอต้องให้รางวัลฉัน"

"รางวัล?"

"ฉันจะให้เธอคุมเกม"แพรววาอ้าปากค้าง

"ฉันขอ..."

"ถ้าเธอปฏิเสธฉันอาจเปลี่ยนใจก็ได้"สายตาเจ้าเล่ห์ของมาร์ทตินทำให้แพรววาแทบอยากร้องไห้เมื่อเขารู้ว่าแพรววากำลังจะปฏิเสธ เขารีบพูดดักคอเธอไว้ทันที

เมื่อหมดหนทางแพรววารีบลุกขึ้นปลดกระดุมเสื้อมาร์ทตินทันที แม้เธอจะรู้สึกเขินบ้าง แต่หากมัวลีลา เธอก็จะได้ยิ่งมีโอกาสเจอแดเนียลน้อยลง

"ฉลาดดีนิ"

"พอดีแม่เป็นคนหัวไวล่ะนะ"แพรววาพูดจบรีบปลดเข็มขัดเขาทันที กว่าเธอจะถอดออกหมดได้ลำบากแทบแย่

แพรววาเริ่มจากการเลียปลายโคนให้มาร์ทตีนรู้สึกเสียวซ่าน เรื่องแบบนี้เธอพอศึกษามาบ้างแม้ไม่มากแต่ก็ไม่น้อยเช่นกัน แม้เธอจะถูกเขาเปิดซิงเป็นครั้งแรกก็ตาม

แพรววากระตุกยิ้มเมื่อเห็นมาร์ทตินเริ่มกระหายมากกว่าเดิม นั่นคือโอกาสของเธอ มือบางค่อยๆ ใช้เข็มขัดมัดมือเขา

"ถ้าจะให้ฉันกุมเกม ฉันก็ขอกุมเกมแบบของฉัน หวังว่าคุณจะไม่ขัดขืน"

"..."

มาร์ทตินไม่ปริปากตอบหรือมีท่าจะปฏิเสธใดๆ นั่นยิ่งทำให้แพรววากระตุกยิ้มให้เขา มือบางจับแก่นกายไว้ก่อนจะใช้ปากอมพร้อมผลุบเข้าออกจนเธอแทบสำลัก

"ฮ่าๆๆ แค่มือใหม่ทำเป็นเก่ง"แพรววาขึงตาใส่เขาก่อนที่จะเลือกขึ้นมานั่งทับตัวตนของเขาเพราะเวลานี้หยาดธาราแห่งความต้องการได้เยิ้มออกมามากพอ

แพรววาใช้มือจับแก่นกายก่อนจะสอดเข้ากลางร่องของเธอก่อนกลืนกินไปทั้งลำจนแพรววาสยิวไปทั้งร่าง

สะโพกค่อยๆ ผลุบเข้าผลุบออกก่อนที่แพรววาจะเตรียมใจก่อนเร่งความเร็วขึ้นจนทั้งสองประสานเสียงกัน แพรววาจ้องจุดเชื่อมประสานความเป็นหนึ่ง เห็นความมันวาวพร้อมกับของเหลวขุ่นที่ไหลออกมานั่นคือเขาแตกก่อนเธอหรอ?

แม้แพรววาจะสงสัยแต่เธอยังคงเร่งจังหวะขึ้นจนเธอแทบคลั่งซึ่งไม่ต่างจากเขา มือเล็กทั้งสองข้างเข้าไปจับใบหน้าหล่อก่อนจะจะบดขยี้ริมฝีปากหนา จนทั้งสองดื่มด่ำกับรสชาติจูบที่แสนหวานอย่างเร่าร้อนกันนานนับหลายนานทีก่อนที่เธอจะเป็นฝ่ายผลัดออกมาเอง

สะโพกบางเริ่มทำงานก่อนที่แพรววากลั้นสุดทนแล้วล้มลงไปนอนอยู่บนเตียงทำให้จุดเชื่อมระหว่างทั้งสองหลุดออกจากกัน

"ไม่ไหว?"

แพรววายันกายขึ้นมาจับสิ่งนั้นไว้ต่อขนาดที่มาร์ทตินร้องครวญครางบ่งบอกได้ถึงความต้องการที่ล้นหลาม

"ฉันหิวแล้ว"แพรววาพูดขึ้นก่อนที่จะยันกายลุกขึ้นมาใส่เสื้อผ้าขนาดที่มาร์ทตินยังงุนงง

"เดี๋ยวสิ ฉันยังไม่เสร็จเลยนะ"มาร์ทตินพูดขึ้นแม้เขาจะเสร็จไปยกหนึ่งแล้วก็ตาม แต่สำหรับเขายกเดียวมันไม่เพียงพอ

"นายไม่ได้บอกว่าเอากันหลายยกเพราะงั้นถือว่างานฉันเสร็จแล้ว"แพรววาพูดขึ้นก่อนจะออกไปจากห้องขนาดที่มาร์ทตินยังคงดิ้นรนเพื่อให้เชือกหลุดออก

"ยัยตัวแสบ ฝากไว้ก่อนเถอะ รับรองฉันจะเอาคืนให้หนักเลยคอยดู"