ตามล่า หาหัวใจ_End

        “ขวัญ พี่จะต้องไปดูงานที่เยอรมัน ประมาณสองสัปดาห์ เดินทางไปวันศุกร์นี้ แต่พี่ติดธุระด่วน ถ้ายังไงขวัญไปดูงานแทนพี่ด้วยแล้วกันนะ” หัศนัย กล่าวบอก ขวัญสุตา ขณะที่เธอเข้ามารับคำสั่งในการทำงานในตอนเช้า

        “ค่ะพี่นัย” ขวัญสุตา เอ่ยรับคำสั่งของผู้เป็๲เ๽้านายของตนอยู่เร็วไวและหนักแน่น

        ซึ่งขวัญสุตา ก็ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้ไปเมืองนอกเมืองนา เพราะเกิดมายังไม่เคยได้ไปกับเขาเลยสักครั้ง และอีกอย่างเธอจะต้องไปเยี่ยมเพื่อนรักของเธอให้ได้ เพราะนานแล้วที่ไม่ได้เจอกันเลย เธอคิดถึง เวทิดา คิดถึงเ๽้าตัวเล็ก 2 คน ที่กำลังน่ารักน่าชังและแสนซุกซนแบบเด็กที่ยังเล็กที่ชอบสนุกสนานอยู่

        ขวัญสุตา อายุ 31 ย่าง 32 ปีเข้าไปแล้ว หน้าตาน่ารัก สวยหวาน ปากนิด จมูกหน่อย คิ้วโก่งเข้ารูป ผิวขาวเหลืองนวลเนียนใส ผมตรงยาวสลวยถึงกลางหลัง เธอเป็๲คนนิสัยตรงๆ ชอบก็บอกว่าชอบ ไม่ชอบก็บอกว่าไม่ชอบ เป็๲คนสู้ชีวิตคนหนึ่งก็ว่าได้ เพราะเธอไม่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทองอย่างบางคน

        ขวัญสุตา เป็๲เด็กต่างจังหวัดเข้ามาเล่าเรียนและหางานทำอยู่ในเมืองกรุง ซึ่งแรกเริ่มที่เข้ามาอยู่ในเมืองกรุง ทั้งทำงานไปด้วยและเรียนไปด้วยเพื่อหาเลี้ยงตัวเอง และส่งเงินให้แก่มารดาที่อยู่ต่างจังหวัด เพื่อเป็๲ค่าใช้จ่าย

                 ขวัญสุตา ทำงานมาหลายที่ แต่พอจบมาก็ได้มาทำงานที่ บริษัท ทรานสปอร์ต กรุ๊ป นี่แหละ และได้ทำงานเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน ตอนเข้ามาครั้งแรกได้ทำงานในตำแหน่งเ๽้าหน้าที่ แต่เมื่อสามปีที่แล้วก็ต้องเปลี่ยนตำแหน่งมาเป็๲เลขานุการ

        ซึ่งก่อนที่ ขวัญสุตา จะได้มาเป็๲ตำแหน่งเลขานุการ เธอได้รู้จักกับเวทิดา ซึ่งทำงานในตำแหน่งเลขานุการของ หัศนัย มาก่อน และได้สนิทชิดเชื้อกันจนกลายเป็๲เพื่อนสนิทกัน จนกระทั้ง เวทิดา ได้แต่งงานกับ ลูคัส ซึ่งเป็๲หุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทนี้ เธอจึงต้องขึ้นมาทำงานในตำแหน่งเลขานุการของ หัศนัย แทนไปโดยปริยาย

        สังคมของพนักงานออฟฟิศ ใช่ว่าจะสวยเริดหรูอย่างที่ใครต่อใครได้เห็นเสมอไปเสียเมื่อไร มันก็มีทุกแบบนั้นแหละ ทั้งการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกัน อิจฉาริษยากันก็เยอะแยะโถมไป นินทาว่าร้ายกันก็มากมาย จะหามิตรแท้นั้นแสนจะยากลำบากเป็๲ยิ่งนัก แต่หากเจอเพื่อนแท้ที่จริงใจต่อกันในนั้นแล้วก็รีบต้องเก็บรักษาเอาไว้ให้ดีเลยทีเดียว เพราะถือเป็๲โชคดีของคนๆ นั้นเลยก็ว่าได้ เหมือนอย่างเช่น ขวัญสุตา กับ เวทิดา ที่เป็๲เพื่อนและรักใคร่กัน เป็๲ห่วงเป็๲ใยกัน และช่วยเหลือกันด้วยดีเสมอมานั้นแหละ

        ส่วนเ๱ื่๵๹ผู้ชายน่ะเหรอ ใช่ว่า ขวัญสุตา จะไม่เคยมีแฟนเสียเมื่อไรกัน แต่ผู้ชายทุกคนที่เธอได้คบมาเ๽้าชู้ประตูดิน และเห็นแก่ตัวกันทั้งนั้น เธอจึงขออยู่แบบโสดๆ อย่างนี้ดีกว่า ไม่ต้องคิดมาก ไม่ต้องวุ่นวาย สบายใจกว่าตั้งเยอะ

        เมื่อถึงวันที่จะต้องเดินทางไปดูงานตามที่ หัศนัย สั่ง ซึ่ง ขวัญสุตา ได้เดินทางไปกับคณะผู้บริหาร มีกันทั้งหมด 7 คน มีผู้ชาย 4 และผู้หญิง 3 คน พอไปถึงที่พักซึ่งเป็๲โรงแรมที่ทางบริษัทได้จับจองไว้ให้คนละห้อง ขวัญสุตา ก็โทรหา เวทิดา ทันทีที่เธอเดินทางไปถึงเยอรมัน

        “ฮัลโล! ทายสิใครเอ่ย?” เมื่อ เวทิดา รับสาย ขวัญสุตา ก็กรอกเสียงตามสายไปในทันที ด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

        “ยัยขวัญ อยู่เยอรมันแล้วใช่ไหม?” เวทิดา พูดเสียงตื่นเต้นดีใจที่ได้ยินเสียงของเพื่อน

        “ใช่ย่ะ ฉันอยู่ที่โรงแรม.... ฉันอยากไปหาเธอกับพวกเด็กๆ แต่ฉันจะไปยังไงได้บ้างล่ะ?” ขวัญสุตา เอ่ยถามเพื่อนถึงการไปพบเจอ

        “เธอรออยู่ที่โรงแรมนั้นแหละ เดี๋ยวฉันจะให้คนไปรับมาที่บ้าน จะได้มาทานข้าวเย็นด้วยกัน” เวทิดา เอ่ยอย่างดีอกดีใจเป็๲อย่างยิ่ง

        “จะดีเหรอ ฉันเกรงใจคนที่บ้านเธอน่ะ?” ขวัญสุตาเอ่ยถามอย่างเกรงอกเกรงใจ

        “นานๆ จะมาทีจะมาเกรงใจอะไรฉันย่ะ รออยู่นั้นเลยนะเดี๋ยวให้คนไปรับ โอเคนะ!” เวทิดา บอกเพื่อนอย่างรวดเร็ว

        “โอเค! ตามนี้ก็ได้ แล้วเจอกันจ้ะ คิดถึงนะ” ขวัญสุตา กล่าวตอบรับกับการที่เพื่อนจะให้คนมารับเธอที่โรงแรม

        “คิดถึงเหมือนกัน รอไม่เกินสามสิบนาที” เวทิดา เอ่ยบอกเพื่อน ก่อนจะทำการวางสายไป

        เมื่อขวัญสุตา วางสายจาก เวทิดา แล้ว หญิงสาวก็รื้อค้นกระเป๋าเสื้อผ้า เอาออกมาแขวนไว้ในตู้เสื้อผ้า และหาชุดเสื้อผ้าที่หนาๆ ถุงมือ มาไว้ใส่ เพราะที่เยอรมันในตอนนี้หนาวมาก ติดลบหนึ่งองศาเลยทีเดียว จากนั้นก็รีบเข้าห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว แล้วลงไปนั่งรอคนที่จะมารับ ที่นั่งพักของแขกของโรงแรม ที่หน้าลอบบี้

๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖

​ก่อนอื่นต้องขอฝากนิยายเ๹ื่๪๫นี้ด้วยนะคะ ซึ่งเป็๞เ๹ื่๪๫ต่อจาก เ๹ื่๪๫ ปรารถนาจอมบงการ ขอฝากให้ช่วยลองอ่านกันดูนะคะ..... :)