อีกครั้งหนึ่งที่เขารั้งร่างเธอเข้าสู่อ้อมแขน ต่างเต้นนำการไปเงียบๆ ขณะที่สเตซี่คุณคิดถึงการขอแต่งงานของเขาอยู่ ถ้าจะว่าไปแล้วเธอไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไรเลยด้วยซ้ำเพียงแต่เธอไม่ใคร่ชอบใจความคิดของตัวเองที่เกิดขึ้นในยามนี้เท่านั้น
หลังจากที่เพลงจบลง คาร์เตอร์ก็พาเธอกลับมานั่งที่โต๊ะตามเดิม และต่างก็นั่งกันนิ่งๆ ไม่พูดจากันอยู่เป็ครู่
“เมื่อวานนี้คุณบอกว่าจะเอาเ้าดิอาโบลใส่รถไฟไปด้วย ผมก็เลยเกิดความคิดขึ้นมาว่า คุณเอาเ้าหมาตัวสีเทาของผมไปไม่ดีกว่าหรือ มันเชื่องกว่าเ้าปีศาจสีแดงตัวของคุณนั่นตั้งหลายเท่า”
“ที่จริงฉันไม่เคยมีปัญหากับเ้าดิอาโบลเลยนะคะ แต่ถึงยังไงก็ต้องขอบคุณในความเอื้อเฟื้อของคุณไว้ก่อนละ” สเตซี่ส่งยิ้มหวานให้เขา “ประการสำคัญก็คือตอนนี้มันออกเดินทางไปแล้วล่ะค่ะ ฉันเพียงแต่ขับรถไปกับเ้าคุณเท่านั้น”
“แล้วพรุ่งนี้คุณตั้งใจจะออกจากบ้านสักกี่โมงล่ะ” คาร์เตอร์ถามต่อ
“คงจะเป็ตอนเที่ยงมั้งคะ”
“วันนี้รู้สึกว่ามันออกจะดึกไปหน่อยแล้ว ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวคุณจะนอนไม่พอ แล้วคุณก็ยังมีอะไรที่จะต้องคิดต้องทำอีกหลายอย่างในคืนนี้” สเตซี่รู้ดีว่าที่เขาพูดออกมานั้นเป็การเตือนให้เธอนึกถึงข้อเสนอของเขานั่นเอง
ตอนที่เขาขับรถพาเธอกลับมาส่งที่อพาร์ตเม้นท์นั้นสองหนุ่มสาวแทบจะไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากนัก สเตซี่ซุกตัวอยู่ตรงมุมรถท่อสายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างยังโลกพี่อาบด้วยแสงนีออน
เมื่อมาถึงอพาร์ทเม้นท์ที่พัก คาร์เตอร์ก็นำรถเข้าไปจอดและดับเครื่องลง และแทนที่เขาจะก้าวลงจากรถกลับนั่งนิ่งมองดูหญิงสาวที่นั่งอยู่เคียงข้างเงียบๆ เป็ครู่
“พรุ่งนี้ผมคงจะมาไม่ได้ เพราะฉะนั้นก็เห็นจะต้องร่ำลากันตรงนี้ ขออวยพรให้คุณโชคดีนะ สเตซี่” เขารั้งเธอเข้าสู่วงแขน
สเตซี่เงยหน้าขึ้นรับจูบจากเขา ริมฝีปากทั้งคู่นั้นประทับลงอย่างหนักแน่น และเมื่อจุดนั้นเพิ่มความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ หัวใจของสเตซี่ก็เริ่มจะเต้นระทึกโคมด้วยความหวั่นไหว
“จำจูบนี้ไว้ด้วยนะ สเตซี่ ให้มันเป็พยานในคำขอร้องของผม” เขาเอ่ยออกมาในที่สุด
หญิงสาวก้าวลงจากรถอย่างอ้อยอิ่งเต็มที เมื่อเขาเดินอ้อมมาเปิดประตูข้างนั้นให้ ก่อนจะพาเดินตรงไปที่ลิฟต์ภายในตัวอาคารเงียบๆ
“ผมเห็นจะส่งคุณแค่นี้นะ อยากไปก็ไปเถอะ แต่รีบกลับมาเร็วๆ หน่อยก็แล้วกัน” ถ้าเธอพูดเสียงอ่อนโยนก้มลงมองลึกลงไปในดวงตาคู่สีน้ำตาล ประทับจุมพิตลงบนหน้าผากอีกครั้งก่อนจะเดินจากมา
เธอมองตามร่างสูงสง่านั้น รู้สึกอ้างว้างในใจขึ้นมาอย่างประหลาดเมื่อหันไปทางประตูที่เปิดรออยู่
ตอนที่เดินเข้าไปในห้องพักส่วนตัวนั้น สตรีที่เริ่มจะสงสัยว่า เธอตัดสินใจถูกต้องแล้วหรือที่จะเดินทางไปตะวันตกในครั้งนี้ ทอดทิ้งครอบครัวของเขาซึ่งเป็เพียงครอบครัวเดียวที่ใกล้ชิดสนิทสนมกับเธออย่างที่สุด ไปอย่างไม่อาลัยอาวรณ์เลยแม้แต่น้อย
แต่เมื่อเข้าใจลงนอนบนเตียง ค่ำคืนนั้นสเตซี่ก็เริ่มวางแผนกันสำหรับการเดินทางครั้งสำคัญนี้ต่อไป
“แม็คเคล้าด์...10 ไมล์” ป้ายที่เขียนอยู่ข้างทางอ่านได้ความว่าอย่างนั้น
สเตซี่เอนหลังพิงกับพนักเก้าอี้ รู้สึกปวดเมื่อยกล้ามเนื้อไปทั่วทั้งตัว อันเป็ผลจากการที่เธอขับรถเป็เวลาติดต่อกันถึงสองวันครึ่งนั้นเอง
แต่ขณะที่เธอก็ใกล้จะถึงจุดหมายปลายทาง เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ความตื่นเต้นก็แผ่ซ่านไปทั่วกาย เธอเหลือบตาขึ้นมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกส่องหลัง จะมีก็แต่ดวงตาเท่านั้นที่บ่งบอกถึงความอ่อนระโหยโรยแรงเนื่องจากขับรถมาเป็เวลานาน สำหรับเสื้อสั้นสีเหลืองมะนาวที่เธอสวมใส่คู่กับกางเกงขายาวสีเขียวมะกอกนั้นก็ยังดูสดใสเช่นเดียวกับตอนที่เธอสวมใส่เช้าวันนี้ ส่วนแจ็คเก็ตตัวนอกที่เข้าชุดกันนั้นพาดอยู่กับพนักเบาะข้างคนขับ ซึ่งขณะนี้เ้า คาฮุนกำลังนอนหลับอยู่ เนื้อตัวใหญ่โตของมันขดกลมเป็ก้อน เนื่องจากเนื้อที่ตรงเบาะหน้านั้นค่อนข้างจำกัดอยู่
ส่วนทางด้านหลังคือรถเทเลอร์ขนาดสองตอนที่ได้รับการออกแบบเป็พิเศษ เพื่อให้รถจากัวร์คันที่เธอขับสามารถลากมันตามมาได้โดยง่าย ในตอนแรกๆ เ้าดิอาโบลก็ดูจะตื่นเต้นและหงุดหงิดบ้างตอนที่ตอนมันขึ้นรถเทเลอร์ แต่หลังจากที่มันปรับตัวเข้ากับบรรยากาศใหม่ได้แล้วปัญหาก็ยุติลง
แสงอาทิตย์ในยามผ่านเข้ามาทางกระจกหน้ารถ ทำให้สเตซี่ต้องไปหยิบแว่นกันแดดขึ้นมาสวยอีกไม่นานเธอก็จะเข้าสู่รัฐเท็กซัสแล้ว แต่ก่อนอื่นเธอจะต้องหยุดที่เมืองนี้เพื่อถามหาสามีภรรยา โนแลนส์เสียก่อนเพื่อที่เขาจะได้พาเธอไปยังเคบินที่เช่าไว้และหาซื้อพวกเครื่องกระป๋องด้วย ถ้าโชคดีเธอก็อาจจะได้กินอาหารค่ำตอนทุ่มตรง
เมื่อมองตรงไปข้างหน้า เธอก็เริ่มเห็นรูปรอยของตัวเมืองชนบทบ้างแล้ว เมื่อใกล้เข้าสเตซี่ก็ลดความเร็วลงเพื่อจะได้สังเกตเห็นสิ่งแวดล้อมใหม่อย่างทั่วถึงและซึมซับเข้าไว้ในความทรงจำ
เธอเลี้ยวรถเข้าปั๊มน้ำมันนอกตัวเมือง เมื่อก้าวลงจากรถสปอร์ตสีดำคันนั้น เธอก็ดีดนิ้วเรียกเ้าเชฟเฟิร์สตัวโปรดให้ตามลงไปด้วย แม้ว่าเ้าขาหุ่นใจยังง่วงงุงอยู่ แต่มันก็เดินตามนายสาวไปแต่โดยดี สเตซี่กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ปั๊มน้ำมัน รู้สึกพอใจกับภาพที่ตนเองได้เห็นอยู่ แม้ว่าอาคารที่สร้างขึ้นไว้จะไม่ใช่แบบทันสมัยแต่ มันก็ได้รับการปรับปรุงไว้อย่างดียิ่ง
เด็กหนุ่มวัยรุ่นคนหนึ่งเดินออกมาจากในร้านตรงมาที่รถจากัวร์คันนั้น สายตาที่เปี่ยมด้วยแววชื่นชมลมไร้ไปทั่วทั้งคันรถ โดยไม่ทันสังเกตเห็นว่าสเตซี่กำลังจับตามองปฏิกิริยาของเขาอยู่
“เติมเต็มถังหรือครับคุณ” เด็กหนุ่มเอ่ยถามขึ้น
“ใช่ แล้วก็ช่วยดูเครื่องให้ด้วยนะ” เธอตอบยิ้มๆ เมื่อเห็นเด็กหนุ่มคนนั้นยังลูบไล้รถสปอร์ตคันงามด้วยสายตา
คาฮุนเดินออกไปสำรวจเนินเขาที่มีหญ้าขึ้นปกคลุมอยู่สเตซี่จึงเดินเข้าไปในส่วนที่จัดไว้เป็ออฟฟิศของปั๊มเพื่อหลบแดด เมื่อเข้าไปถึงภายในเธอต้องใช้เวลาในการปรับสายตาอยู่เป็คู่เพราะแสงแดดภายนอกร้อนแรงมาก
และตอนนั้นเองที่เธอสังเกตเห็นว่าภายในห้องมีผู้ชายนั่งอยู่ด้วยกันสองคน คนที่แก่กว่าแต่งตัวด้วยเครื่องแบบพนักงานบริการ ส่วนอีกคนหนึ่งที่นั่งหันหลังให้กับสเตซี่นั้นส่วนกางเกงยีนกับเสื้อเชิ้ตลายที่ค่อนข้างเก่า เรือนผมสีเข้มเกือบดำลอดออกมาจากใต้ปีกหมวกสีน้ำตาลที่เขาสวมไว้ เรือนร่างสูงใหญ่ของเขาบังสายตาเ้าของปั๊มไว้จนเหมือนเธอก้าวเข้าไปหน้าคานว์เตอร์ที่มีลูกกวาดประเภทต่าง ๆ ใส่ขวดวางเรียงไว้
“ขอตัวเดียวนะคอร์ด...ผมจะช่วยอะไรได้บ้างครับคุณ” ผู้ชายที่มีท่าว่าเป็เ้าของฟาร์มเอ่ยถามขึ้น
สเตซี่เงยขึ้นมองหน้าเขาอยู่ สังเกตเห็นดวงตาคู่สีน้ำตาลเข้มที่อาจอยู่ด้วยรอยยิ้มกับใบหน้าที่ยับย่นและก้านแดดเกรียมลมซึ่งทำให้เธออดยิ้มให้เขาไม่ได้
“อยากซื้อช็อกโกแลตนั่นสักหน่อยค่ะ” สเตซี่เอ่ยออกไป
“ได้สิครับ” เขารับเงินมาจากเธอและเดินไปยังเครื่องรับเงินสด “อย่าหาว่าผมละลาบละล้วงเลยนะครับคุณ แต่ผมสังเกตเห็นสำเนียงพูดของคุณรู้สึกว่าคุณจะไม่ใช่คนแถวนี้หรอกนะครับ”
“ตายจริง ฉันไม่อยากรู้ว่าตัวเองจะมีสำเนียงอะไรกับเขาด้วย” สเตซี่ตอบคุณหัวเราะ “แต่สำหรับคุณเสียงพูดของคุณอาจจะเปล่งไปสักหน่อยก็ได้ จริง ๆ แล้วฉันมาจากนิวยอร์คค่ะ ตั้งใจว่าจะมาพักผ่อนที่นี่ตอน่ฤดูร้อน เออ...ถ้าเป็ไปได้ก็อยากจะถามคุณเสียเลยว่าคุณพอจะรู้จักสามีภรรยาโนแลนด์บ้างไหมคะ ฉันเช่าบ้านเขาไว้” เธอพูดเป็เชิงอธิบาย
ซึ่งตอนนั้นเอง ที่ผู้ใช้อีกคนหนึ่งได้หันหน้ามามองสเตซี่ สิ่งที่ทำให้เธอแปลกใจอย่างใจอย่างที่สุดก็คือแววมุ่งร้ายหมายความที่ฉายโชนอยู่ในดวงตาของเขา ขณะที่เธอกำลังมึนงงอยู่ด้วยความพิศวงดังกล่าวก็ได้ยินเสียงเขากล่าวคำร่ำลากับเ้าของร้านเบาๆ ก่อนจะเดินออกไปขึ้นรถจิ๊บคันที่จอดทิ้งอยู่หน้าปั๊ม ตอนที่สเตซี่เบือนหน้ากลับมาทางคาน์เตอร์อีกครั้งนั้น เธอพยายามปรับความคิดหลากหลายที่เกิดขึ้นจาก ในดวงตาคู่นั้นไม่เข้าใจว่าตัวเองทำอะไรลงไป พบหน้ากันครั้งแรกเขาก็แสดงความไม่ชอบหน้าเธอออกมาเสียแล้ว
“ขอโทษค่ะ เมื่อกี้นี้คุณว่าอะไรนะคะ” เธอถามออกไปเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าตอนที่เผลอตัวคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น เ้าของร้านกำลังพูดอะไรบางอย่างกับเธออยู่
“ผมบอกว่าโนแลนส์เขามีร้านขายเครื่องกระป๋องกับของชำอยู่ในเมืองครับ พอคุณขับรถไปสุด่ตึกข้างหน้านั้นก็เลี้ยวขวาแล้วก็ขับต่อไปอีกสอง่ตึกก็เลี้ยวซ้ายอีกทีหนึ่ง แล้วคุณก็จะเห็นร้านเขาเองแหละครับ ร้านที่สองจากหัวมุมถนน” เมื่ออธิบายจบเขาก็ยิ้มให้เธอยังใจดี
“ขอบคุณมากเลยค่ะ”
“คุณครับ ผมเติมน้ำมันให้เสร็จเรียบร้อยแล้วนะครับโอ้โฮ รถคุณสวยเยี่ยมไปเลยล่ะครับ” เด็กหนุ่มพูดพลางเดินเข้ามาข้างใน และยังหันกลับไปมองรถสปอร์ตคันนั้นด้วยความชื่นชมอีกครั้ง “รับรองได้เลยนะครับว่า รถคันนี้ต้องทิ้งรถที่วิ่งกันอยู่บนทางหลวงหลายไมล์เลยละ...”
“พอที บิลลี่” เ้าของร้านหันมาดุให้ เอื้อมมารับเงินค่าน้ำมันจากสเตซี่ “แค่นี้คุณผู้หญิงก็รู้แล้วล่ะว่าแกชอบรถของเขามากแค่ไหน”
คำพูดของเ้าของร้านทำให้สเตซี่ต้องหัวเราะออกมาอย่างขบขัน
“แต่สำหรับตอนนี้ฉันเห็นจะต้องไปตามหาคุณโนแลนส์นั่นเสียก่อนดีกว่า ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวต้องนอนในรถแทนบ้านใหม่”
“ครับ คุณไปตามทางที่ผมบอกก็แล้วกันรับรองว่าไม่พลาดแน่ บ่ายๆ หยั่งงี้ มอลลี่ โนแลนส์ มักจะอยู่ร้านครับ และเขาก็คงรู้หรอกว่าจะตามหาตัวสามีได้ที่ไหน” เ้าของปั๊มบอกขณะที่เดินตามมาส่งสเตซี่ที่รถ
680
