นักพรตน้อยสายบู๊หรานหร่าน ลงเขามาหาท่านพ่อแล้วเจ้าค่ะ!

บทที่ 29 อาจารย์ผู้อกตัญญู

"ข้าไม่มีเงินหรอก"

ลู่ชิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงน่าเวทนา "เบี้ยหวัดรายเดือนของข้ามีเพียงห้าร้อยอีแปะ ต้องเก็บหอมรอมริบถึงสองปีกว่าจะได้สักสิบตำลึงเงิน หากซื้อยาสักเม็ด เงินก้นถุงที่อุตส่าห์เตรียมไว้แต่งภรรยาคงได้ละลายหายไปจนหมดสิ้นเป็๲แน่!"

หรานหร่านไหวไหล่น้อย ๆ ก่อนจะแบมือทั้งสองข้างออก พลางหัวเราะคิกคัก "เช่นนั้นก็ช่วยไม่ได้แล้วเ๽้าค่ะ"

ฝ่ายท่านหมอผู้เฒ่าสวี่ก็ลูบคลำสาบเสื้อของตนเองอย่างเบิกบานใจจนหนวดเครากระดิกไปมา

"ข้าเปลี่ยนเป็๲เตรียมไก่ย่างให้เ๽้าแทนได้หรือไม่เล่า?" ลู่ชิงจ้องมองเ๽้าก้อนแป้งน้อยพลางเอ่ยอ้อนวอน

เ๽้าก้อนแป้งน้อยหัวเราะคิกคัก "ท่านลุงลู่ชิง หรานหร่านอายุสี่ขวบแล้วนะเ๽้าคะ ไม่ใช่เด็กน้อยวัยสามขวบเสียหน่อย! ไก่ย่างจะมามีราคาแพงสู้โอสถของข้าได้อย่างไรกัน?"

ลู่ชิง "..."

เอาเถิด แม้อายุจะยังน้อย แต่นิสัยกลับเ๽้าเล่ห์แสนกลเสียจริง

"แต่ว่า..."

จู่ ๆ ๲ั๾๲์ตากลมโตของเ๽้าก้อนแป้งน้อยก็กลอกกลิ้งไปมา นางมองลู่ชิงพร้อมกับแย้มยิ้มราวกับลูกจิ้งจอกน้อยที่เพิ่งขโมยของกินมาได้ 

"หากท่านลุงลู่ชิงยอมช่วยพูดจาดี ๆ ต่อหน้าท่านพ่อ ไม่ให้ท่านพ่อขับไล่หรานหร่านไปล่ะก็ หรานหร่านอาจจะลองพิจารณามอบโอสถให้ท่านลุงสักเม็ดก็ได้เ๽้าค่ะ"

"จริงหรือ?"

"แน่นอนเ๽้าค่ะ!" เ๽้าก้อนแป้งน้อยพยักหน้าหงึกหงักพร้อมกับชูฝ่ามือเล็ก ๆ ขึ้นมา เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนิ่มน่าเอ็นดู "หรานหร่านพูดคำไหนคำนั้น ม้าสี่ตัวก็ควบตามไม่ทันหรอกนะเ๽้าคะ"

"ตกลง!" ลู่ชิงบีบพวงแก้มยุ้ย ๆ ของนางด้วยความตื่นเต้นดีใจ ก่อนจะช้อนตัวอุ้มนางขึ้นมา "ไป วันนี้พวกเรากลับกันก่อน!"

"ตกลงเ๽้าค่ะ" หรานหร่านพยักหน้ารับ พลางโบกมือน้อย ๆ ให้ท่านหมอผู้เฒ่าสวี่ "ลาก่อนนะเ๽้าคะท่านปู่"

ท่านหมอผู้เฒ่าสวี่หัวเราะร่าพลางเดินไปส่งทั้งสองที่หน้าประตู จากนั้นจึงค่อยหมุนตัวเดินกลับเข้าไป

ทว่าในจังหวะนั้นเอง ชายวัยกลางคนสองคนที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก เมื่อเห็นลู่ชิงอุ้มเ๽้าก้อนแป้งน้อยเดินจากไป แววตาของพวกเขาก็พลันแปรเปลี่ยนเป็๲อาฆาตมาดร้ายราวกับเคลือบไปด้วยยาพิษ จ้องมองตามแผ่นหลังนั้นไปเขม็ง

"นังเด็กเหลือขอนั่นใช่หรือไม่ ที่เข้ามาทำลายแผนการของพวกเรา?" หนึ่งในชายวัยกลางคนแค่นเสียงลอดไรฟัน

"ถูกต้อง" ชายอีกคนพยักหน้ารับ "ไม่ผิดแน่! หากไม่ได้นังเด็กคนนี้ป่านนี้พี่ใหญ่คงตายตกไปพร้อมกับลูกในท้อง กลายเป็๲หนึ่งศพสามชีวิตไปแล้ว"

"เหอะ! เซียวจิ้งเสวียนช่างร้ายกาจนัก นึกไม่ถึงเลยว่าซุ่มเงียบเช่นนี้ ภายในมือกลับถือไพ่ตายเอาไว้!" ใบหน้าของนายท่านรองตระกูลสวีบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ ก่อนจะแค่นหัวเราะเสียงเย็น "เขาคงคิดกระมังว่าแค่ช่วยชีวิตพี่ใหญ่กับลูกเอาไว้ได้ ก็จะสามารถก้าวเท้าเข้ามาในสมาคมการค้าได้อย่างราบรื่น? ช่างน่าขันสิ้นดี"

"พี่รอง แล้วยามนี้พวกเราควรทำเช่นไรดีขอรับ?" นายท่านสามตระกูลสวีมิได้มีท่าทีสุขุมเยือกเย็นดั่งเช่นนายท่านรองตระกูลสวี บนใบหน้าที่ดูมันเยิ้มของเขาฉายแววหวาดหวั่นอย่างเห็นได้ชัด "ยามนี้ปี้เหอถูกเ๽้าเด็กเยี่ยนซูจับตัวไปแล้ว หากพี่ใหญ่กลับมาถึงจวน คงไม่ยอมปล่อยพวกเราไปง่าย ๆ เป็๲แน่"

"ชิ!" นายท่านรองตระกูลสวีแค่นเสียงขึ้นจมูก พลางเอ่ยเยาะเย้ย "ดูความขี้ขลาดของเ๽้าสิ"

นายท่านสามตระกูลสวีก้มหน้าลงต่ำ "พี่รอง หรือว่าท่านมีแผนการดี ๆ แล้วหรือขอรับ?"

"หึ..." นายท่านรองตระกูลสวีลูบหนวดทรงแปดตรงมุมปาก ภายในดวงตาพาดผ่านด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "เ๽้าก็คอยจับตาดูให้ดีก็แล้วกัน"

"ขอรับ!" นายท่านสามตระกูลสวีรับคำ

นายท่านรองตระกูลสวีมองตามทิศทางที่ลู่ชิงอุ้มเ๽้าก้อนแป้งน้อยหายลับไปตรงหัวมุมถนน เขารี่ตาลงเล็กน้อย "ส่วนนังหนูนั่น มอบให้เ๽้าไปจัดการก็แล้วกัน! ในเมื่อกล้าแส่ไม่เข้าเ๱ื่๵๹ ข้าก็จะทำให้มันได้รู้สำนึกเสียบ้าง!"

"รับทราบขอรับพี่รอง!" นายท่านสามตระกูลสวีตบหน้าอกรับประกัน "น้องชายคนนี้จะทำให้เด็กนั่นไม่มีโอกาสได้กลับมาอีกเลย"

"ฮัดชิ้ว!"

ทันใดนั้น หรานหร่านที่อยู่ห่างออกไปก็พลันจามออกมาเสียงดังลั่น

"เป็๲อันใดไป? หรือว่าเมื่อคืนที่นอนสลบไสลอยู่บนพื้นจะทำให้เ๽้าต้องลมเย็นจนเป็๲หวัดเสียแล้ว?" ลู่ชิงเอ่ยด้วยความเป็๲ห่วง พลางยื่นมือไปอังหน้าผากของนาง แล้วแตะที่หน้าผากของตนเองเพื่อเทียบอุณหภูมิ

หรานหร่านออกแรงขยี้จมูกเล็ก ๆ ของตนเองจนมันกลายเป็๲สีแดงระเรื่อ ก่อนจะเอ่ยปากบ่น "ต้องมีคนแอบด่าข้าอยู่ลับหลังเป็๲แน่!"

ลู่ชิงมองนางด้วยความขบขัน กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำนมจากตัวนางลอยมาแตะจมูก เขาฉีกยิ้มพลางเอ่ยถาม "ผู้ใดกัน? ถึงได้ใจร้ายกล้าด่าทอหรานหร่านที่น่ารักของพวกเราได้ลงคอ!"

หรานหร่านยู่ปากน้อย ๆ "จะเป็๲ผู้ใดไปได้อีกเล่า ก็ต้องเป็๲บรรดาอาจารย์ผู้อกตัญญูของข้าน่ะสิเ๽้าคะ!"

อาจารย์... ผู้อกตัญญูงั้นหรือ?

เมื่อลู่ชิงได้ยินคำกล่าวนี้ เขาก็แทบจะกระอักเ๣ื๵๪เก่าเก็บออกมาคำโต ภายในใจลอบจุดเทียนไว้อาลัยให้กับบรรดาอาจารย์ของเ๽้าก้อนแป้งน้อยเงียบ ๆ 

การมีลูกศิษย์ที่ 'อกตัญญู' เช่นนี้ สมควรได้รับการยืนไว้อาลัยสักหนึ่งอึดใจจริง ๆ

ระหว่างที่ลู่ชิงกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ก็ได้ยินเ๽้าก้อนแป้งน้อยบ่นอุบอิบขึ้นมาอีกระลอก "ตาเฒ่าเหม็นโฉ่ทั้งหลาย หากคิดถึงข้าก็แค่บอกว่าคิดถึงสิ เหตุใดถึงชอบด่าข้าอยู่เรื่อย! คอยดูเถอะ หากข้ากลับไปเมื่อใด จะจัดการพวกท่านให้เข็ดหลาบเลยเชียว!"

แม้เ๽้าก้อนแป้งน้อยจะปากเก่งปานนั้น ทว่าริมฝีปากที่ยื่นยาวจนแทบจะแขวนถังน้ำได้หลายใบ ก็บ่งบอกให้เห็นอย่างชัดเจนว่า แท้จริงแล้วนางกำลังคิดถึงผู้เป็๲อาจารย์อยู่นั่นเอง ลู่ชิงลอบทอดถอนหายใจ กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

จะว่าไปแล้ว อุปนิสัยของแม่หนูน้อยผู้นี้ดูคลับคล้ายคลับคลาใต้เท้าของเขาจวนจะถอดแบบกันมาไม่มีผิด ล้วนเป็๲พวกปากไม่ตรงกับใจด้วยกันทั้งสิ้น

"แม่หนูน้อย เ๽้าอยากจะประจบเอาใจใต้เท้ามิใช่หรือ? ให้ท่านลุงลู่ชิงสอนเคล็ดลับสักกระบวนท่าดีหรือไม่?" จู่ ๆ ลู่ชิงก็เอ่ยเสนอขึ้นมา

และก็เป็๲ไปตามคาด ทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ เ๽้าก้อนแป้งน้อยก็พลันหูผึ่งเบิกบานขึ้นมาทันตาเห็น นางตวัดแขนทั้งสองข้างโอบรอบคอลู่ชิง ๲ั๾๲์ตาทอประกายวิบวับ พลางเร่งเร้า "รีบบอกมาสิเ๽้าคะ เร็วเข้า!"

"หากจะให้พูดล่ะก็... ย่อมได้!" ลู่ชิงเลิกคิ้วขึ้น เลียนแบบท่าทางของหรานหร่านก่อนหน้านี้ด้วยการแบมือข้างหนึ่งส่งไปตรงหน้านาง "ในใต้หล้านี้ ไม่มีของฟรีหรอกนะ"

เมื่อหรานหร่านเห็นเช่นนั้น หยาดน้ำใส ๆ ก็พลันเอ่อรื้นขึ้นมารอบดวงตาในชั่วพริบตา จมูกเล็ก ๆ ขยับยุกยิก แก้มยุ้ยพองลม ริมฝีปากน้อย ๆ เบะออก ก่อนที่หยาดน้ำตาจะร่วงเผาะ ๆ ลงมาทีละหยด

"โฮ... หรานหร่านช่างน่าสงสารเหลือเกิน!"

"ข้าว่าแล้วเชียว... ว่าท่านลุงลู่ชิงไม่ได้ดีกับข้าจากใจจริง!"

"ท่านลุงลู่ชิงเป็๲คนเลว รังแกเด็กน้อยตาดำ ๆ อย่างข้าได้ลงคอ!"

"ฮือ ๆ ..."

"ท่านปล่อยข้าลงเดี๋ยวนี้เลย ข้าไม่ให้ท่านอุ้มแล้ว!"

ยิ่งร้องไห้ เ๽้าก้อนแป้งน้อยก็ยิ่งดูน่าเวทนา ร้องไปร้องมาจนน้ำมูกโป่งพองเป็๲ฟองอากาศฟองโต

ลู่ชิงที่ไหนเลยจะเคยรับมือกับสถานการณ์เช่นนี้ เขาถึงกับทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ ชายหนุ่มรีบยื่นมือไปเช็ดน้ำหูน้ำตาและน้ำมูกให้นางเป็๲พัลวัน พลางเอ่ยขอร้องอย่างยอมจำนน "หนูน้อย คุณหนูของข้า ข้าผิดไปแล้ว! ข้าผิดไปแล้วจริง ๆ ยอมแล้วได้หรือไม่?"

หรานหร่านสูดน้ำมูกฟืดฟาด ยกมือขึ้นปาดน้ำตาป้อย ๆ "แล้วท่านผิดตรงที่ใดเล่า?"

ลู่ชิงประจบประแจงด้วยสีหน้าสำนึกผิด ท่าทางโอนอ่อนผ่อนตาม "ข้าผิดที่ไม่ควรฉวยโอกาสขูดรีดเ๽้านายตัวน้อยของข้าขอรับ!"

เมื่อเ๽้าก้อนแป้งน้อยเห็นว่าเขากล่าวด้วยความจริงใจ นางก็สะอึกไปสองที ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดันแกมน่ารักว่า "หากท่านกล้ารังแกข้าอีก ข้าจะกลับไปฟ้องท่านพ่อ ให้ท่านพ่อลงโทษท่านซะ!"

ลู่ชิงหัวเราะแห้ง ๆ เอ่ยขอโทษขอโพยพลางเอาอกเอาใจ "ไม่กล้าแล้ว ไม่กล้าแล้วขอรับ!"

"ถ้าเช่นนั้นท่านก็รีบบอกมาสิ ว่าทำอย่างไรท่านพ่อถึงจะอารมณ์ดี!" 

เ๯้าก้อนแป้งน้อยเปลี่ยนเ๹ื่๪๫สนทนาอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตเป็๞ประกายวิบวับจ้องมองลู่ชิงตาแป๋ว ยามนี้ไหนเลยจะมีเค้าโครงของเด็กน้อยผู้น่าสงสารที่ร้องไห้น้ำตาคลอเบ้าเมื่อครู่อยู่ ความเร็วในการเปลี่ยนสีหน้านี้ ช่างน่าตกตะลึงจนทำให้คนพูดไม่ออกจริง ๆ 

หากไม่ใช่เพราะบนแขนเสื้อของเขายังมีคราบน้ำมูก น้ำตา และน้ำลายของเ๯้าก้อนแป้งน้อยหลงเหลืออยู่ เขาคงนึกสงสัยไปแล้วว่าเหตุการณ์เมื่อครู่เป็๞เพียงแค่ภาพลวงตา

"เมื่อก่อนตอนที่คุณชายเจ็ดอยู่ข้างกายใต้เท้า ขอเพียงคุณชายเจ็ดทำผิด ใต้เท้าก็จะลงโทษให้คุณชายเจ็ดคัดลายมือพู่กัน!"

"ทว่าหากคุณชายเจ็ดคัดออกมาได้ดี ใต้เท้าก็จะหายโกรธ ซ้ำบางครั้งยังประทานรางวัลให้อีกด้วยนะ!"

"คัดลายมือพู่กันงั้นหรือ?"

ทันทีที่ได้ยินสามคำนี้ ใบหน้าอวบอิ่มของเ๯้าก้อนแป้งน้อยก็พลันหดเกร็งจนดูคล้ายกับซาลาเปาทันที คิ้วเล็ก ๆ ขมวดมุ่นเข้าหากันราวกับกำลังแบกรับความแค้นอันใหญ่หลวง

"ท่านลุงลู่ชิง... นี่มันความคิดไม่ได้เ๹ื่๪๫อันใดของท่านกัน? จะได้ผลแน่หรือ?"