คุณพ่อโจวเป็แบบอย่างของเท้าช้างหน้าอย่างแท้จริงเขาไม่เพียงหาเงินเข้าบ้านแต่ทุกเื่ในบ้านล้วนเป็เขาที่เป็คนตัดสินใจหน้าที่การงานของเขาก็อยู่ในระดับหัวหน้าดังนั้นความเป็อยู่ของคนบ้านโจวจึงไม่ได้ขัดสนแม้ว่าเดิมทีบ้านโจวจะมีฐานะยากจนแต่ตอนนี้ความเป็อยู่ของทุกคนในบ้านเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆก็เพราะการทำงานหนักของคุณพ่อโจว
ทุกวันคุณพ่อโจวจะออกจากบ้านั้แ่เช้าแล้วกลับเข้าบ้านในตอนค่ำถึงแม้ว่าบางวันเขาจะกลับดึกแต่ทุกคนในบ้านก็มักจะรอเขากลับมาเพื่อจะได้กินข้าวเย็นพร้อมหน้ากันพอตอนเช้าเขาก็จะออกจากบ้านไปทำงานแต่เช้าอีกครั้งเขาทำเช่นนี้เป็กิจวัตรประจำวันมาโดยตลอดเป็ระยะเวลาติดต่อกันเนิ่นนานหลายปีไต่เต้าจากพนักงานธรรมมาจนได้เป็หัวหน้าคนงานที่คอยควบคุมคนงานทั้งหมดของไร่ชา
ความขยันและความทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับการทำงานของเขาทำให้ทุกคนในหมู่บ้านต่างก็พูดถึงการที่บ้านหยางมาขอแต่งงานกับลูกสาวบ้านโจวก็เพราะคิดว่าลูกไม้ย่อมจะหล่นไม่ไกลต้นเพียงแต่สะใภ้ที่คุณนายหยางหมายตาเอาไว้คือลูกสาวคนโตของบ้านตอนที่คนบ้านโจวมาขอเปลี่ยนตัวเ้าสาวจากลูกสาวคนโตมาเป็ลูกสาวคนเล็กเดิมทีเธอก็ไม่ค่อยจะพอใจนักแต่เพราะเธอรู้ดีถึงความไม่เอาไหนของลูกชายเธอก็เลยยอมเปลี่ยนตัวเ้าสาวตามคำขอของคนบ้านโจว
ส่วนตัวหยางจิ่วนั้นเขาไม่ได้ให้ความสนใจกับเื่การแต่งงานเท่าใดนักทุกวันยังคงสนใจเื่เที่ยวเล่นใช้ชีวิตอย่างมีความสุขสิ่งที่เขาไม่ชอบใจมากที่สุดก็คือการพร่ำบ่นของคุณแม่ของเขาและการที่คุณแม่ของเขาชอบเอาเขาไปเปรียบเทียบกับน้องสาวที่มักจะทำตัวดีเสมอยามที่อยู่ต่อหน้าคุณนายหยางทำให้เขารู้สึกไม่พอใจจนชอบทำตัวเป็คนไม่ดีประชดประชันคุณนายหยางและน้องสาวไปเสียเลยดังนั้นการแต่งงานที่ถูกกำหนดขึ้นจากคุณนายหยางในครั้งนี้จึงทำให้เขามองเห็นว่าการแต่งงานในครั้งนี้เป็แค่เพียงเื่อีกหนึ่งเื่ที่คุณนายหยางใช้มาบีบบังคับให้เขาอยู่แต่ในกรอบที่ตั้งเอาไว้เพียงเท่านั้น
“เสี่ยวถง!มัวมานั่งเหม่อลอยอะไรตรงนี้ฉันบอกให้แกเอาอาหารมื้อเที่ยงไปส่งให้พ่อของแกไม่ใช่หรือมัวแต่ชักช้าเช่นนี้ประเดี๋ยวก็ไม่ทันเวลาพักเที่ยงของพ่อกันพอดี”เสียงตวาดของคุณแม่โจวทำให้สวีอี้ถงพลันหลุดจากภวังค์ความคิดของตนเองถ้าเธอปฏิเสธการแต่งงานในตอนนี้ไม่เพียงทำให้เส้นเื่ในนิยายเปลี่ยนแถมยังอาจจะทำให้ตัวละครในนิยายของเธอได้รับกระทบไปด้วย
แม้ว่าพึ่งจะได้ทะลุมิติเข้ามาแต่เธอชื่นชอบครอบครัวนี้เป็อย่างมากพี่สาวใจดีมีน้ำใจ คุณแม่โจวแม้ว่าจะปากร้ายแต่ก็รักลูกเป็ที่สุดส่วนคุณพ่อโจวนั้นแม้ว่าจะไม่ค่อยพูดแต่ที่เขาสู้อดทนทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อยมาตลอดหลายปีนี้เป้าหมายก็เพื่อทำให้ทุกคนในบ้านสุขสบายเพียงเท่านั้นแม้ว่าทุกคนจะเป็แค่เพียงตัวละครในนิยายและโลกใบนี้ก็เป็แค่เพียงโลกสมมุติแต่เมื่อสวีอี้ถงทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนี้เธอกลับรับรู้ได้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างในมิติแห่งโลกนิยายแห่งนี้ล้วนเป็ความจริงความเ็ปทุกอย่างของร่างกายล้วนเป็ของจริง ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนจับต้องได้หากพังทลายไปแล้วก็ไม่มีวันจะหวนกลับ
ถ้าเธอจะต้องใช้ชีวิตอยู่ในมิติแห่งนิยายนี้เธอจะต้องดำเนินชีวิตอย่างระมัดระวังอย่าทำให้เื่ราวในอนาคตต้องได้รับผลกระทบจากการมาของเธอมากนักไม่เช่นนั้นเธอจะคาดเดาอนาคตข้างหน้าไม่ได้แต่ที่แน่ๆ เธอตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะไม่ทำให้ตัวร้ายกลายเป็ตัวร้าย เมื่อไม่มีตัวร้ายพระเอกและนางเองก็จะดำเนินชีวิตอย่างราบรื่นพอพระเอกนางเอกมีชีวิตที่ราบรื่นเธอที่อยู่ในร่างของน้องสาวของนางเอกก็จะพลอยมีชีวิตที่ราบรื่นไปด้วยในเมื่อตัวแปรของความร้ายกาจของหยางจิ่วก็คือเธอดังนั้นเธอจะต้องระมัดระวังไม่ไปกระตุ้นต่อมแห่งความชั่วร้ายของเขาเข้าเื่ราวก็น่าจะในนิยายก็คงจะไม่ได้เลวร้ายเท่าใดนัก
“ยังไม่รีบไปอีก!นังเด็กี้เีจะต้องให้ฉันลงไม้ลงมือกับแกอีกใช่ไหมแกถึงจะยอมไป” คุณแม่โจวไม่ได้แค่เพียงพูดแต่มือที่เต็มไปด้วยความอำมหิตของเธอพุ่งตรงเข้ามาที่ใบหูของลูกสาวคนเล็กของเธอแล้ว
“ฉันไปแล้ว!ไม่ต้องทำร้ายใบหูของฉันหรอก รู้ไหมว่าถ้าบิดมากๆ ฉันอาจจะกลายเป็คนหูหนวกได้นะ”สวีอี้ถงพูดพลางยกมือขึ้นมาปิดใบหูของตนเองคุณแม่โจวทอดถอนใจออกมาแล้วชี้มือไปที่กล่องใส่อาหารมื้อกลางวันที่เธอเตรียมเอาไว้แล้ว
“รีบไปเถิด!แกนี่ช่างเป็ตัวี้เีประจำบ้านจริงๆ ส่วนพ่อของแกก็ใช่ย่อยลืมได้ทุกวันไม่รู้ว่าตอนที่ทำงานได้หลงๆ ลืมๆ แบบนี้บ้างไหมส่วนพี่สาวของแกก็โน่นมัวแต่สนิมสร้อยรดน้ำผักอยู่ที่แปลงทำไมทุกคนในบ้านนี้จึงต้องทำให้ฉันมานั่งพร่ำบ่นทุกวันกันนะทำไมไม่รู้จักปรับปรุงตัวกันบ้าง”คุณแม่โจวปากก็พูดแต่มือก็เดินไปคว้าไม้กวาดออกไปกวาดลานบ้านด้านหน้าแล้วสวีอี้ถงได้แต่ทอดถอนใจออกแล้วคิดในใจว่า
‘ฉันไปเอาบทพูดเหล่านี้จากไหนมาให้คุณแม่โจวกัน อ้อ! สงสัยจะจำมาจากคุณแม่ของฉันในตอนที่ฉันยังเด็กนั่นเอง’ เมื่อคิดได้เช่นนั้นบนใบหน้าของสวีอี้ถงก็เต็มไปด้วยความเศร้าใจคุณแม่สวีของเธอจากไปั้แ่ตอนที่เธอเรียนจบมัธยมปลายมันเป็่หัวเลี้ยวหัวต่อทางการศึกษาของเธอโชคดีที่คุณพ่อที่แต่งงานใหม่ไปแล้วของเธอยื่นมือเข้ามาให้ความช่วยเหลือแต่ถึงกระนั้นเธอก็เข้ากับครอบครัวใหม่ของพ่อไม่ได้ดังนั้นั้แ่เรียนมหาวิทยาลัยจนกระทั่งทำงานเธอจึงพักอาศัยอยู่ในหอพักใกล้มหาวิทยาลัยตามลำพัง
เธอเคยคิดว่าการที่เธออยู่เพียงลำพังก็สบายดีแต่ตอนนี้เธอพึ่งจะรู้สึกตัวว่าเธอนั้นคิดถึงเสียงพร่ำบ่นของแม่มากที่สุดหลายปีมานี้เธอคิดว่าเธอทำใจได้แล้วแต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเธอได้แอบใส่บุคลิกของคุณแม่ที่เธอคิดถึงมากที่สุดลงในตัวละครในนิยายที่เธอเขียนและตอนนี้เธอบอกได้แค่เพียงว่าคุณแม่โจวช่างคล้ายคลึงกับคุณแม่ที่จากไปแล้วของเธอมากจริงๆ
สวีอี้ถงเดินไปตามเส้นทางที่อยู่ในความทรงจำของโจวเสี่ยวถงหลังจากที่เธอเข้ามาอยู่ในร่างนี้ได้สองวันความทรงจำของโจวเสี่ยวถงก็ค่อยๆหลั่งไหลเข้ามาในหัวของเธอแม้ว่าเธอจะเป็คนที่สร้างโจวเสี่ยวถงมาจากจินตนาการของตนเอง แต่พอได้รู้ว่าตัวละครที่เธอสร้างมีความรู้สึกมีชีวิตและจิตใจมันทำให้เธออดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้และได้แต่แอบคิดว่าน้องสาวของนางเอกคนนี้คล้ายคลึงกับเธออยู่หลายด้านอย่างน้อยเื่ความี้เีของโจวเสี่ยวถงนั้น น่าจะลอกเลียนแบบมาจากบุคลิกของเธอนั่นเอง
“เธอคือโจวเสี่ยวถงอย่างนั้นหรือ”ผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาเธอข้างหลังของเขามีชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันเดินติดตามมาด้วยอีกสองคนสวีอี้ถงนิ่วหน้าแล้วก็คิดได้ว่าคนที่มีลิ่วล้อคอยเดินติดตามคนนี้น่าจะเป็หยางจิ่วตัวร้ายคนสำคัญในนิยายเื่นี้
“คุณคือหยางจิ่วหรือ”คำถามประโยคนี้ของเธอทำให้คนตรงหน้าขมวดคิ้ว
“ใช่แล้วฉันคือหยางจิ่ว” เขาพูดพลางจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพินิจพิจารณา
“สวยใช้ได้เลยนะลูกพี่ได้ยินว่าพึ่งจะเรียนจบมาจากโรงเรียนในตัวเมืองมาด้วย”คำพูดของผู้ชายที่ติดตามมาด้วยทำให้หยางจิ่วขมวดคิ้ว
“ไม่เลวนี่รู้จักเรียนหนังสือด้วย” คำพูดของเขาทำให้สวีอี้ถงขมวดคิ้วเช่นกันในนิยายของเธอโจวเสี่ยวถงจะได้พบกับหยางจิ่วในวันแต่งงานเลยทำให้โจวเสี่ยวถงพึ่งจะรู้ว่าสามีของเธอก็คืออันธพาลของหมู่บ้านที่เธอเคยเห็นอยู่ไกลๆแต่ตอนนี้เธอกลับได้พบกับหยางจิ่วก่อนที่จะได้แต่งงานกันนั่นก็หมายความว่าเธอทำเื่ที่ผิดไปจากในนิยายที่เธอเขียนเข้าให้แล้ว
“คุณมาดักรอพบฉันหรือ”คำถามของสวีอี้ถงทำให้หยางจิ่วร้องเฮอะ! ออกมา
“ฉันจะมาไร่ชาของฉันมันก็เป็เื่ปกติไม่ใช่หรือ”เมื่อหยางจิ่วพูดเช่นนี้สวีอี้ถงก็ร้องอ้อ! แล้วทำท่าว่าจะเดินเลยไป แต่แล้วเธอก็คิดได้ว่าในเมื่อการพบกันในครั้งนี้มีไม่เหมือนกับในนิยายที่เธอเขียนแล้วเธอน่าจะลองปรับเปลี่ยนเนื้อเื่ระหว่างเธอกับเขาดูถ้าเป็เนื้อหาในนิยายที่เธอเคยเขียนมาก่อนหน้านี้คนี้เีอย่างโจวเสี่ยวถงจะไม่มีวันยอมเดินมาส่งอาหารกลางวันให้คุณพ่อโจวอย่างเด็ดขาดปกติแล้วถ้าคุณแม่โจวไม่ได้มาส่งเองก็มักจะเป็โจวเสี่ยวเหมยดังนั้นเื่ที่โจวเสี่ยวถงจะได้ออกจากบ้านมาพบกับหยางจิ่วอย่างซึ่งหน้าเช่นนี้จึงเป็เื่ที่เป็ไปไม่ได้เลย
“ไม่ได้มาดักรอแต่พอเห็นฉันปุ๊บ! ก็เดินมาทักฉันก่อนเลยว่าใช่โจวเสี่ยวถงไหม”สวีอี้ถงพูดพลางหัวเราะออกมาในทันทีพลางหันมาจ้องมองอันธพาลตัวร้ายที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาพินิจพิจารณาเช่นกัน
3K
