เกิดใหม่อีกครั้งขอเป็นตัวร้าย

อุบัติเหตุ

อลินดาเดินตามหาเปมิกาเพื่อที่จะนำแหวนเพชรที่เปมิกามอบให้เธอเป็๞ของขวัญวันเกิดมาคืนเธอรับมันไว้ไม่ได้และสิ่งที่เห็นก็ยิ่งตอกย้ำคำว่ารับมันไว้ไม่ได้ก็ยิ่งชัดเจนขึ้น

“อ้าว!พี่อันดามา๻ั้๹แ๻่เมื่อไรคะมานั่งเล่นด้วยกันก่อนสิคะ”ใยไหมที่กำลังจะเดินไปเข้าห้องน้ำเห็นอลินดายืนกำกล่องแหวนไว้แน่นพร้อมใบหน้าที่อาบไปด้วยน้ำตาเต็มใบหน้า

เปมิกาที่ได้ยินชื่ออันดาจะลุกไปหาอันดาแต่หนิงไม่ยอมปล่อยให้เธอลุกไปง่ายๆ

อลินดาขว้างกล่องแหวนไปโดนที่ตัวของเปมิกาเต็มๆ แล้วเธอก็วิ่งออกไปจากตรงนั้นทันที อลินดาเดินไปเก็บของหยิบกุญแจรถบนห้องก่อนที่เธอจะโทรบอกพ่อกับแม่ว่าเธอขอตัวกลับบ้านก่อนเพราะมีงานที่ต้องทำด่วนพ่อและแม่เของเธอก็ไม่ได้เอะใจอะไร

อลินดาเก็บของอย่างเร็วก่อนที่จะเดินลงจากห้องพักตรงดิ่งไปที่รถทันทีเธอรีบขนของขึ้นรถอย่างเร็วในจังหวะนั้นเองเปมิกากำลังวิ่งตรงดิ่งมาหาเธอด้วยความเร่งรีบอลินดาเห็นอย่างนั้นจึงรีบเปิดประตูรถและก้าวขาขึ้นไปนั่งบนรถพร้อมกับปิดประตูทันทีเปมิกามาถึงในจังหวะที่เธอล็อคประตูรถทั้งสี่ประตูหมดเรียบร้อย

เปมิกาเคาะกระจกรถเพื่อที่อธิบายเ๱ื่๵๹ทั้งหมดให้อลินดาฟังแต่เธอไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้นจากเปมิกา“อันดาเปิดประตูให้ปริมก่อนมันไม่ใช่อย่างที่อันเห็น ปริมอธิบายได้นะอันเปิดประตูก่อน”อลินดาไม่ยอมเปิดประตูแต่เธอกลับสตาร์ทเครื่องยนต์ทันทีพร้อมบีบแตรเพื่อบอกเปมิกาว่าออกไปจากตรงนี้

“อัน อัน ไม่นะ!อัน เปิดประตูลงมาคุยกันก่อน นี่มันก็ดึกมากแล้วนะอันจะไปไหนมันอันตราย” เปมิกาพยายามพูดออกมาเสียงดังแต่อลินดาไม่ยอมเธอเลยอลินดาเหยียบคันเร่งรถออกไปอย่างรวดเร็ว

อลินดาขับรถไปเธอเอาแต่ร้องไห้ตลอดทางเธอคิดมาโดยตลอดว่าเปมิกาจะสำนึกและทำตัวเองให้ดีขึ้นแต่ที่เธอเห็นมันไม่ใช่เลยเปมิกายังคงเหมืนเดิมไม่เปลี่ยน

ทางด้านเปมิกาเธออยากที่จะขับรถตามอลินดาออกไปแต่เธอมีอาการมึนเมาและเธอก็ทำกุญแจรถหล่นหายตอนไหนไม่รู้ทำให้เธอได้แต่นอนร้องไห้ให้กับเ๹ื่๪๫ราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นเพราะนิสัยแย่ๆ ของตัวเธอเอง

อลินดาขับรถมาได้สักพักตลอดทางค่อนข้างมืดบวกกับเ๱ื่๵๹ราวที่เธอเจอมาเธอเอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายมาตลอดทางตอนนี้ในหัวใจของเธอมันช่างมืดมนไปหมด

อลินดานึกถึงเ๹ื่๪๫เมื่อสักครู่ที่เธอได้เห็นภาพที่เธอไม่อยากเห็นเธอตัดสินใจเหยียบคันเร่งเพื่อเพิ่มความเร็วของรถด้วยความเสียใจแต่สิ่งที่ไม่คาดคิกับเกิดขึ้นกับเธอ

รถบรรทุกคันใหญ่ไม่รู้มาจากทิศทางไหนวิ่งมาด้วยความเร็วตัดหน้ารถของอลินดาด้วยความเร็วที่อลินดาเหยียบคันเร่งมาทำให้เธอไม่สามารถหยุดรถของเธอได้ทันท่วงทีทำให้รถของอลินดาชนเข้ากลางลำรถบรรทุกคันใหญ่รถของอลินดาพลิกคว่ำหลายตลบเธอเสียชีวิตในที่เกิดเหตุทันที

เปมิกาที่นอนหลับไปด้วยความเพลียจากการร้องไห้เสียใจที่เธอทำให้อลินดาเสียใจครั้งแล้วครั้งเล่าเธอสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะเธอฝันร้ายเปมิกาฝันเห็นนกสีดำขนาดใหญ่มาคาบเอาอลินดาไปต่อหน้าต่อตาเธอในความฝันเธอร้องไห้เสียใจที่นกใหญ่ตัวนั้นมาเอาคนรักของเธอ น้ำตาในฝันไหลอาบหน้าของเธอในความจริง

“นี่เราฝันไปเหรอนี่”เปมิกาค่อนข้างคิดมากจึงกดโทรหาอลินดาเพราะอยากรู้ว่าเธออยู่ไหนแล้ว เปมิกาไม่สามารถติดต่ออลินดาได้เปมิกายิ่งเป็๲กังวลใจเพราะเวลาตอนนี้จะตีสองแล้ว

เปมิกากำลังจะข่มตานอนอีกครั้งก็มีสายเรียกเข้าที่มือถือของเธอเปมิการีบหยิบขึ้นมารับด้วยความดีใจคิดว่าเป็๞อลินดาโทรมาเธอจึงกดรับสายโดยไม่ได้ดูว่าเป็๞ใครโทรเข้ามา“อัน อันถึงไหนแล้วปริมโทรหาอันก็ไม่ติด”เปมิกาพูดออกมายาวเหยียดแต่เสียงที่เธอได้ยินไม่ใช่เสียงของอลินดาคนรักของเธอ

“ปริม ฮือ ๆ อันดา อันดาเสียแล้วลูก”อัมพาที่ได้รับข่าวจากทางโรงพยาบาลโทรมาแจ้งว่าอลินดาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต

“ไม่จริง แม่พูดอะไรปริมไม่เข้าใจไม่กี่ชั่วโมงปริมยังเห็นอันอยู่เลย ไม่จริง”เปมิกาไม่ได้ยินอะไรอีกต่อไปมือถือหล่นลงพื้นแตกเธอยังไม่รู้ตัวเธอเข่าทรุดนั่งร้องไห้ปานจะขาดใจ

“ไม่จริงอันจะมาทิ้งปริมไปอย่างนี่ไม่ได้ ปริมขอโทษ”เปมิกาเอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายไม่มีสติหลงเหลืออยู่อีกต่อไป

เปมิกานั่งร้องไห้จนเกือบเช้าเธอจึงคิดได้ว่าเธอต้องไปหาอลินดาเธอต้องไปดูให้มั่นใจว่าเป็๞เ๹ื่๪๫จริงคิดได้อย่างนั้นเธอจึงกดโทรหาอัมพาแม่ของอลินดาทันทีเมื่อเปมิการู้ว่าร่างของอลินดาอยู่ที่โรงพยาบาลไหนแม่ของอัมพาส่งรถมารับเปมิกาเพื่อเดินทางไปหาอลินดาผู้ที่ต้องมาจากไปเพราะนิสัยของตัวเธอเองที่ไม่สามารถเป็๞คนรักที่ดีได้

ตลอดเวลาที่นั่งรถมาเปมิการ้องไห้ตลอดเวลาเธอไม่คิดว่าอลินดาจะมาจากเธอไปเร็วอย่างนี้ เปมิกาเอาแต่คิดถึงวันเก่า ๆที่เธอทำไม่ดีกับอลินดามันยิ่งตอกย้ำว่าเธอเป็๲ต้นเหตุทำให้อลินดาต้องตายถ้าเธอใส่ใจอลินดามากกว่านี้เหตุการณืแบบนี้คงไม่เกิดขึ้นเปมิกาหยิบแหวนที่เธอตั้งใจมอบมันให้อลินดาขึ้นมาดูทั้งน้ำตาเธอตั้งใจจะให้เป็๲แหวนแทนใจว่าเธอจะเป็๲คนใหม่แต่มันไม่ทันเสียแล้วเวลาไม่รอคนเลว ๆ อย่างเธออีกต่อไป

“อัน ปริมจะเอาแหวนวงนี้ไปสวมให้อันนะปริมขอโทษ ปริมรักอันมากนะ”เปมิกาพูดอยู่คนเดียวอีกทั้งยังร้องไห้ไม่หยุดเลยสักนาที