จอมขวัญเดินลงมาข้างล่างพร้อมหลานสาวหลังเข้าไปเปลี่ยนเสื้อภาพชุดใหม่เรียบร้อย แต่ยังไม่ทันก้าวเท้าถึงบันไดซี่สุดท้าย สายตามองตรงไปทางหญิงสาวผู้มาใหม่ ริมฝีปากแดงสดพร้อมสายตาไม่เป็มิตรมองเหยียดมาตรง ๆ เธอไม่ใช่คนโง่จะไม่เข้าใจท่าทีนั้นเธอเองเชิดหน้าขึ้นไม่สนใจ
“ทำไมหล่อนยังอยู่ที่นี่” รีเบคกาถามน้ำเสียงเกรี้ยวกราด
“ที่นี่เขาให้ทักทายคนอื่นแบบนี้หรือคะ มารยาทเป็เื่สำคัญนะคะ”
หญิงสาวฉะกลับอย่างไม่ไว้หน้า กิริยาั้แ่พบกันครั้งแรก จนมาถึงตอนนี้หล่อนไม่เคยพูดให้เกียรติเธอเลย
“นังนี่” รีเบคกาตั้งท่าหาเื่แต่ถูกขัดขวางไว้
“มาทำไมแต่เช้า”
เสียงดุดังจากด้านหลัง สายตาคมมองแผ่นหลังเล็กแล้วกระตุกยิ้มเดินไปหยุดใกล้จนแทบชิดร่างบอบบาง กลิ่นหอมจากกายเธอทำเขาตื่นตัวอีกแล้ว
“รีเบคกาคิดถึงคุณค่ะ” หล่อนเดินแทรกสองน้าหลานเดินเข้าไปแกะแขนมาร์ติโน่
จอมขวัญใจเต้นแรงนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดจนไม่กล้าหันกลับไปมอง รีบจับจูงหลานสาวไปห้องนั่งเล่นสงบสติอารมณ์ตัวเอง
มองชายหนุ่มเดินทางกับเธอก่อนจะลุกขึ้นเดินตามไป กับข้าวที่เธอทำถูกเตรียมไว้บนโต๊ะอาหาร
“ของพวกนี้มันอะไรกัน” รีเบคกาถามเสียงดังสีหน้าไม่พอใจที่บนโต๊ะอาหารมีแต่อาหารเอเชีย
ป้าโอลิเวียเดินเข้ามารายงาน “พอดีคุณจอมขวัญเป็แขกเอเชียที่นี่คนแรก เธอเลยลงครัวทำอาหาร ดิฉันคิดว่าอยากลองชิมเลยตั้งเป็อาหารเช้านี้ค่ะ”
“เอาไปเททิ้งให้หมด”
“หยุด ถ้าคุณไม่อยากกินก็กลับไปซะรีเบคกา” เสียงเข้มตวาดมองหน้าหล่อนั์ตาดุดันจนอีกฝ่ายสงบปากสงบคำ
รีเบคกาไม่กล้าหือต่อยอมนั่งลงแต่โดยดี แต่ยังมีสีหน้าไม่พอใจอยู่ ยิ่งเห็นคนเดินเข้ามายิ่งแล้วใหญ่
จอมขวัญมองมาร์ติโน่กำลังกินอาหารที่ตนทำ “อร่อยไหมคะ”
“ไม่แย่ ถึงหน้าตาจะพลึก”
“ชิ! อร่อยก็บอกอร่อยสิ”
ภาษาที่ทั้งพูดกันทำให้คนฟังไม่รู้เื่ขมวดคิ้ว “อยู่ที่นี่ให้ใช้ภาษาอังกฤษ”
รีเบคกาชักสีหน้าไม่พอใจลุกขึ้นเดินออกจากห้อง จอมขวัญมองก่อนจะลุกเดินตามเพราะกลัวอีกฝ่ายจะทำร้ายหลาน แต่พบว่าอีกฝ่ายหลบไปคุยโทรศัพท์ ส่วนเธอเดินเข้าไปนั่งเล่นกับแพรวา
นั่งรออยู่นานก็เห็นมาร์ติโน่เดินผ่านมาพร้อมลูกน้องเขาอีกสองคน ร่างบางลุกขึ้นเดินตามด้วยร่างหลานสาว ก้าวตามหลังไปติด ๆ
“คุณมาร์ติโน่ คุณจะไปไหน ฉันมีเื่จะคุยกับคุณนะ” จอมขวัญเดินไปจับแขนกำยำพอเขาหันกลับมามองดวงตาสีเข้มคู่นั้นทำเธอใจเต้นแรงอย่างน่าแปลก
“ตอนเย็นค่อยคุยกัน” ชายหนุ่มบอกปัด ยืนกอดอกมองแก้มแดงเรื่อคู่นั้นั์ตาประกายวาววับ
รีเบคกามองอาการทั้งคู่ด้วยสายตาไม่พอใจ กระชับแขนมาร์ติโน่แสดงความเป็เ้าของ
“เ้านายไม่พักสักหน่อยเหรอครับ เมื่อคืนแทบไม่ได้นอนเลย” ลูเธอร์ถามเสียงดังพอให้คนบริเวณนั้นได้ยินดึงความสนใจและทำได้สำเร็จ
“เอ่อ เ้านายคุณเมื่อคืนไม่ได้นอนเลยเหรอคะ ฉันเห็นเขากลับเข้าบ้านแล้วนะ” จอมขวัญถามเพราะเธอเป็สาเหตุหนึ่งที่ทำให้เขาต้องตื่นเช้า
“ครับ แล้วก็ออกไปดูโรงงานต่อ กว่าจะได้กลับบ้านตอนเช้าแล้วครับ”
“แล้วงานเขายุ่งแบบนี้ตลอดเลยเหรอคะ”
“ไม่ครับ เฉพาะ่นี้พอดีเกิดเื่ที่โรงงาน”
“มึงจะขึ้นรถหรือเดินไปเองห๊ะ ไอ้ลูเธอร์” มาร์ติโน่ตวาดเกรี้ยวกราดให้ลูกน้อง
จอมขวัญค้อนให้คนเสียงดัง เห็นเขานั่งประจำที่ข้างคนขับ หญิงสาวรีบเดินไปหาเปิดประตูดึงแขนอีกฝ่ายลงมานอกรถ เพราะถูกเบี่ยงประเด็น
“คุณ ลงมาคุยกันก่อน เื่หลานฉันจะเอายังไง”
“จะให้เอาตรงนี้เลยเหรอ ทูนหัวคุณไม่เกรงใจลูกน้องผมก็เกรงใจหลานคุณบ้างสิ” ชายหนุ่มเท้าเอวสอบมองเรือนร่างสมสัดส่วนตรงหน้าั์ตาเป็ประกายเสน่หา
“อร๊าย ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น” จอมขวัญขู่ฟู่เป็ลูกแมว อยากข่วนหน้ายียวนกวนประสาทให้เป็รอยเล็บทั้งสิบนิ้ว
“อีกสองสามวันค่อยคุยกัน ผมไม่มีเวลา ระหว่างนี้อยู่บ้านเฉย ๆ ไปก่อน”
“ฉันไม่ชอบอยู่เฉย ๆ คุณจ้างงานฉันก็ได้” เธอเอื้อมจับแขนอีกฝ่ายรั้งเขาไว้
“ก็ได้ ผมจ้างคุณเป็นางบำเรอ คอยปรนเปรอผมบนเตียง ขอเด็ด ๆ นะ ผมไม่ชอบอะไรที่แข็งเป็ท่อนไม้ อย่างเมื่อเช้าก็ไม่เอา แต่ถ้าชอบซาดิสม์ก็ยินดี”
ร่างบางถูกดันชิดประตูรถตามด้วยร่างกายแข็งแกร่งดุหินผา ก้มกระซิบเสียงกระเส่าข้างหูเล็ก สูดอากาศหอมจากร่างบางเข้าปอด กลิ่นนี้ที่ทำเขาตื่นตัวั้แ่พบกันครั้งแรก
“มาร์ติโน่คะ ไปอี๋อ๋อกับมันทำไม” เสียงรีเบคกาดังแทรก ท่าทางเ้าหล่อนไม่พอใจเดินมาแยกร่างจอมขวัญออกห่าง
“อึ๋ย ฉันไม่อยากคุยกับคุณแล้ว เข้าบ้านกันข้าวต้มมัด” ร่างบางมองหน้าชายหนุ่มก่อนสะบัดเชิดหนีแล้วพาหลานสาว
มาร์ติโน่มองตามจอมขวัญเห็นเ้าหล่อนเข้าบ้านไปแล้วถึงหมุนกายเปิดประตูรถ
“เดี๋ยวค่ะ ฉันขอไปด้วยได้ไหมคะ” รีเบคกาขอ
“ผมต้องทำงานไม่มีเวลานั่งเฝ้าคุณ กลับบ้านไปซะ” ั์ตาเรียบเฉยมองหล่อนแกมสั่งก่อนก้าวขึ้นนั่งบนรถขับออกไป
รีเบคกามองตามด้วยความขัดใจก่อนจะสะบัดร่างกลับไปมองจอมขวัญและหลานคนนั้นเตรียมตัวเข้าไปชำระความ
“ดิฉันว่าคุณกลับไปเถอะค่ะ ถ้าคิดจะทำอะไรคนข้างในบ้าน นายหัวคงไม่พอใจแน่”
“เสือก! ถ้าฉันได้เป็คุณนายที่นี่ ฉันจะเล่นงานแกคนแรก” รีเบคกาขู่แล้วสะบัดสะโพกเดินกลับไปทางรถยนต์ตัวเอง ขับออกไปรวดเร็ว