ตอนที่ 7 จอมมารจ้าวแห่งสุริยะดวงดาวมาร
" ดะ เดี๋ยวก่อนผู้าุโ ข้ายังไม่ได้ถามท่านอีกตั้งหลายเื่เลย โธ่ ! จะทำอย่างไรเล่าที่นี้ โอ๊ย ! เจ็บ ๆ ยังขยับร่างกายได้ไม่สะดวก ต้องรักษาตัวของเราให้หายก่อน่อยู่ว่าง ๆ เราก็เช็คพวก อาวุธ และสิ่งของในแหวนมิติจากพวกมือสังหารที่เราได้มาดีกว่า ปืนกลและลูกะเิเหลือไม่กี่ลูก ปืนไรเฟิน ยังมีลูกะุพอประมาณ ปืนสั้น เหลือลูกอีก 4 กล่องเท่านั้น เช็คแหวนมิติที่ได้มา 10 กว่าวงนี้ดีกว่า มีเสื้อผ้า เม็ดยา อาวุธต่างๆ ทั้งดาบกระบี่ และมีดบินรวมกันแล้วนับหมื่นเล่ม มีตำรายุทธและคำภีร์ ฉบับคัดลอกค่ายกล 1,000 กระบวนทัพหลายสิบเล่ม หยกชนิดต่างๆมากมาย นี้คงเป็หยกประจำตัวของแต่ละคนเพราะมีรูปร่างหน้าตาเหมือนกันเพียงแต่ชื่อไม่เหมือนกัน นั้นคงเป็หยกสือสาร แต่ เอ๊ะ ! นั้นหยกอะไร ทั้งรูปร่างและสีไม่เหมือนกับหยกชนิดอื่น ดูสิ มันเขียนว่าค่ายกลเทพมีดบิน ล้านกระบวนทัพ คงเป็หยกก้อนนี้สินะที่ท่านผู้าุโับอกไว้ถึงข้าจะฝึกก็ฝึกไม่ได้เพราะข้าไม่มีพลังลมปราณควบคุมมัน แล้วหยกนี้มันใช้ฝึกแบบไหนกันไม่เห็นมีอะไรเขียนบอกเลย แต่ช่างมันเหอะคิดมากปวดหัว ดูของอย่างอื่นต่อดีกว่า อะ ! นั้นมันก้อนแปลก ๆ นั้น มันก้อนเงินก้อนทองนี้หว่า แหวนมิติแต่ละวง มีก้อนเหล่านี้นับพันก้อนเลย ถ้าอย่างนั้นคนในดวงดาวแห่งนี้ใช้เ้าสิ่งนี้ในการแลกเปลี่ยนซื้อสิ่งของกันสินะอย่างนี้เราก็รวยเร๊ะ ถ้าเอากลับไปขายที่โลกของเราอย่างนี้ก็ อ้า ยิ่งกว่ามหาเศรษฐีอีก ที่ดินแดนพิเศษของท่านผู้าุโันี้ช่างมีบรรยากาศสดชื่นดีจริง ๆ พลังปราณธรรมชาติก็บริสุทธิมาก แต่มันก็น่าแปลกนะข้ามายังดวงดาวแห่งนีทำไม่ข้าจึงฟังจึงพูดและอ่านได้รู้เื่ทั้งหมดเพียงแต่คำพูดของเรากับกับคำพูดของคนของดินแดนแห่งนี้จะแตกต่างไปบ้างเท่านั้น ยังเหลือแค่การเขียนตัวอักษรเพียงเท่านั้นที่เรายังไม่ได้ทดลองเขียน แต่ก็ช่างมันเถอะแค่ฟังพูดอ่านได้ก็ดีแล้ว เราก็ฟื้นตัวมาไม่นานเท่าไรร่างกายเราก็เริ่มขยับได้บ้างแล้ว ลองลุกเดินไปข้างนอกบ้างดีกว่า ดีกว่านั่งๆนอนๆในถำ้แห่งนี้ อ้า ! เราก็เดินได้นี่หว่าลองไปเดินเล่นนอกถำ้ดีกว่าขนาดในถำ้ยังงดงามขนาดนี้แล้วภายนอกถ้ำจะงดงามขนาดใหน ว๊าว ! แค่เราเดินออกมาแค่ปากถ้ำเท่านั้นพืชสมุนไพรต่างๆ มากมาย มองไกลสุดลูกหูลูกตาเลย อ้า ! กลิ่นสมุนไพรช่างหอมสดชื่นมากเลย แต่สมุนไพรที่ช่างแตกต่างจากสมุนไพรจากโลกที่ข้าจากมามากเลย ข้าก็ศึกษาสมุนไพรมาตั้งมากมายแต่ที่นี้กับที่ข้าศึกษาร่ำเรียนมาช่างแตกต่างกันมากจริง ๆ แค่ได้กลิ่นสมุนไพรพวกนี้ก็สดชื่นร่างกายกระชุ่มกระซวยแล้ว ขนาดเรายังไม่ได้กินเลยก็เหมือนร่างกายของข้าจากที่ขยับร่างกายได้ดีขึ้น และอาการาเ็แทบหายไปเลยเพียงแค่สูดดมเท่านั้น สมแล้วที่ท่านผู้าุโั ใช้สมุนไพรอายุหมื่นปีมารักษาข้าจนหายดี เพราะสมุนไพรที่นี้เป็สมุนไพรที่มีสรรพคุณยอดเยี่ยมแบบนี้ นี้เอง อย่าว่าสมุนไพรอายุหมื่นปี ล้านปีก็ต้องมีแน่ ๆ เราลองออกไปสำรวจหุบเขาสมุนไพรนี้ดูดีกว่า ร่างกายก็เกือบสมบูรณ์แล้วจะได้ออกกำลังกายไปในตัวด้วย อ้า พืชพันธ์ต้นไม้แปลกประหลาดมากมาย และยังมีสัตว์อสูรระดับต่ำมากมายหลายชนิดสามารถจับมาทำอาหารได้ แต่ทำไมหุบเขาสมุนไพรเหล่านี้ไม่มีสัตว์อสูรขั้นาายุทธอยู่เลย หรือว่าท่านาุโัทำอาณาเขตกั้นสัตว์อสูรดุร้ายไว้ด้านนอก เพื่อไม่ให้สัตว์อสูรดดุร้ายพวกนั้นเขามาทำลายสมุนไพรเหล่านี้ นี้เราก็เดินมาไกลแล้วท่านผู้าุโับอกไม่ให้เราเข้าไปในหุบเขาดำมืดนั้น นี้ก็ไกล้มืดค่ำแล้วเรากลับดีกว่าเดี๋ยวหลงทิศทางแล้วจะยุ่งถ้าไปโผล่หุบเขาสัตว์อสูรเข้า แค่เจอขั้นาายุทธขั้นต่ำสักตัวเราก็ไม่อาจรอดได้ รีบกลับดีกว่า "
" แฮก แฮกก แฮกกก "
"นี้เราก็เดินมาตั้งนานแล้วทำไมเหมือนอยู่ที่เดิมเลยวะ ป่าก็เหมือนกันหมด นี้ก็มืดมากแล้วเข็มทิศก็ใช้ไม่ได้อีก ตอนที่เราเดินออกมาดวงอาทิตย์ขึ้นทางนั้นคือทิศตะวันออกด้านนั้น ตอนนี้ไม่มีดวงอาทิตย์แล้ว จะดูดวงจันทร์ก็ไม่ได้อีกดันมาเป็วันที่ท้องฟ้าปิดอีก เราคงเดินไปต่อไม่ได้แล้วต้องหาถ้ำหรือต้นไม้สูงใหญ่เป็ที่พักผ่อนก่อน ข้าไม่คิดว่าท้องฟ้าจะมืดเร็วอย่างนี้ ไม่น่าเดินออกมาสำรวจไกลขนาดนี้เลยเราเพราะความอยากรู้อยากเห็นแท้ ๆ....
................................................................
" เ้า ! เป็ใคร "
" อ๊ะ ! เสียงใครรึข้าหูแว่วไปเอง "
" ข้าถามว่าเ้าเป็ใครถึงเข้ามาในอณาเขตของข้า "
" ข้าไม่ได้หูแว่วนี้ ข้าไม่ได้ยินเสียงผิดไปนี้ หรือว่าเป็ผู้าุโั ใช่ต้องใช่แน่ ๆ เรียนท่านาุโั ข้าเอง ข้าเดินพลัดหลงเข้ามาในที่แห่งนี้ข้าต้องขออภัยด้วยครับ....
" ฮึ ! นั้นมนุยษ์นี้ อ้า ข้าไม่ได้เห็นและกินเนื้อมนุยษ์มานับแสนปีแล้วั้แ่เ้าัเฒ่ามันกักขังข้าไว้ในดินแดนแห่งนี้ ดีละในเมื่อเ้าเข้ามาในอณาเขตของข้าจะไม่กินเ้าแล้วแต่ข้าจะเอาร่างกายเ้ามาเป็ร่างกายของข้าและดวงจิตเ้าเอามาเพิ่มพลังดวงจิตของข้า ในเมื่อเ้าเข้ามาในอาณาเขตของข้าได้ ข้าก็จะอาศัยร่างเ้าพาข้าออกไปจากอณาเขตที่เ้าเฒ่าัมันกักขังข้าไว้ ร่างกายเ้าต้องเป็ของข้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ....
" มะ ไม่ใช่ผู้าุโัหลอกรึ ทำไมแรงกดดันมากมายมหาศาลขนาดนี้ "
" อึ๊ก อึ๊ก อึ๊ก อ้า ! "
" เืไหลออกปากออกจมูกเลย ทำอย่างไรดีละท่านาุโัก็เคยบอกว่าสถานที่มืดมิดแห่งนี้ไม่ให้เราเข้ามา ทำอย่างไรดี" เอ๋อ ! ท่านาุโ ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้มีเจตนารุกลำ้เขามาในอณาเขตของท่าน ข้าต้องขออภัยด้วย เพียงแต่ข้าหลงทางเข้ามาผู้าุโได้โปรดบอกเส้นทางออกไปให้แก่ข้าด้วยเถิด...
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าไม่ได้พบเจอมนุยษย์มานับแสนปี ข้าได้กินสัตว์อสูรครั้งสุดท้ายมานานนับหมื่นปีแล้วในเมื่อเ้าหลงเข้ามาก็ถือว่าเ้าดวงซวยก็แล้วกัน ที่หลงเข้ามาในอณาเขตของข้า ส่วนร่างกายเ้าต้องเป็ของข้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ...
" ท่านผู้าุโ ท่านอยู่ทีใดกันข้าไม่เห็นตัวท่านเลย ข้าเป็คนผู้าุโัที่พาข้าเข้ามาในดินแดนแห่งนี้ถ้าท่านผู้าุโัรู้ว่าข้าหายตัวไป ท่านผู้าุโัต้องมาหาท่านและลงโทษท่านแน่ ๆ ท่านผู้าุโปล่อยข้าไปเถอะ ("ช่างซวยซ้ำซวยซ้อนเสียจริงดันมาเจอผู้เฒ่าสองคนจิตไม่ปกติได้ )ปล่อยข้าไปเถอะนะท่านผู้าุโข้าสัญญาจะไม่เข้ามาในอณาเขตของท่านอีก...
" ตู๊ม !!! อ๊าก !!! กระดูกซี่โครงข้าหักอีกแล้ว อ๊าก ! ท่านผู้าุโท่านทำร้ายข้าทำไม ท่าน ท่านผู้าุโัต้องไม่ปล่อยท่านไปแน่.....
" วุ๊ฟ ! ฮ่า ฮ่า ฮ่า โทษฐานที่เ้าเอาไอ้เฒ่าัชั่วร้ายมาข่มขู่ข้าเ้าก็ต้องเจ็บตัวแบบนี้แหละ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ที่แรกข้าจะไม่ทำให้ร่างกายเ้าาเ็ ร่างกายเ้าจะได้ครบ 32 ประการ ในเมื่อเ้านำเ้าเฒ่าัมาข่มขู่ข้า ข้าก็จะต้องสั่งสอนเ้าเสียหน่อย ฮ่า ฮ่า ฮ่า อ้า กลิ่นกายมนุษย์นี้ช่างแสนหอมหวานน่ากินเหลือเกินถ้าข้าไม่ติดที่จะใช้ร่างกายเ้าข้าจะสูบกินเืเนื้อเ้าเสียตอนนี้เลย อ้า มันช่างเย้ายวนเสียจริง...
" ว๊าก ! ผีหลอก ! ทำไมท่านผู้าุโมีแต่ดวงจิติญญา รึท่านเป็ผี ท่าน ท่าน ตายแล้วหรือ ทะ ทำไมท่านยังไม่ไปผุดไปเกิดอีก ถ้าท่านปล่อยข้าไป ข้าจะทำบุญและอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลไปให้ ท่านปล่อยข้าไปเถิดนะ ท่านผู้าุโ...
" สามหาว เ้าบอกข้าเป็ภูติผีได้อย่างไร นี้เป็เพียงดวงจิตของข้า ข้าเพียงสูญเสียกายหยาบไปเท่านั้น ข้ายังไม่ตาย ถ้าข้าไม่าเ็จากการต่อสู้มาจากที่อื่น เ้าัเฒ่านั้นก็ไม่สามารถจับตัวข้าได้และเ้ามังรเฒ่ายังนำข้ามากักขังข้าไว้ยังอณาเขตที่แห่งนี้นับแสนปีเพราะไอ้ม่านเกราะคุ้มกันนี้มันกักขังข้าไว้ ข้าไม่ได้กินอะไรมานับหมื่นปี ทำให้สภาพกายหยาบข้าที่บาอเจ็บอยู่เสื่อมสลายจึงเหลือแต่ดวงจิติญญาแบบนี้ ถึงเวลาแล้วที่เ้าจะต้องสละร่างกายให้ข้าเ้ามนุยษ์ ฮ่า ฮ่า ฮ่า จงตายซะ.....
" ไม่ได้การละท่านผู้าุโัก็ไม่อยู่ที่นี้ด้วยทำอย่างไรดี ปืนกลออกมา จะฆ่าข้าเหรอมันไม่ง่ายแบบนั้นหลอก เ้าผีร้ายข้าจะฆ่าดวงิญญาเ้าอีกรอบ ตาย "
" เปรี็้ยง เปรี้ยงงง เปรี้ยงงงง "
" เอาไปอีกชุด "
" เปรี้ยง เปรี้ยงงง เปรี้ยงงงง "
" แม็กาซีนสุดท้ายแล้วไม่ตายให้มันรู้ไป "
" เปรี้ยง เปรี้ยงงง เปรี้ยงงงง "
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า เป็ยังไงละไอ้ผีไม่มีศาล แม้แต่ดวงิญญาเ้าก็ไม่มีเหลือ เล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับข้า อ๊ะ ! แย่ละทำอะไรดวงจิตมันไม่ได้เลย "
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า เ้าคิดอาวุธแปลกประหลาดนั้นจะทำอะไรข้า จอมปิศาจมารจ้าวแห่งสุริยะดวงดาวมาร ได้รึยังไง เ้าทำอะไรข้าไม่ได้หลอกไม่ต้องเสียเวลาที่จะมาต่อกรกับข้าเ้ามนุยษ์ตัวน้อย ฮ่า ฮ่า ฮ่า...
" ไม่ลองก็ไม่รู้ไอ้ผีไม่มีศาล ลองลูกะเิติดเครื่องยิงหน่อยเป็อย่างไร "
" ตู๊ม ! ตู๊มม ! ตู๊มมม ! "
" ลูกะเิหมด เหลือะเิควันกับะเิเพลิงอย่างละลูกเอาวะใช้มันให้หมดนี้แหละ"
" ตู๊ม ! ตู๊มม ! "
" ตามด้วยปืนพกสั้น "
" ปั้ง ปั้งงง ปั้งงงง "
" เอาไปอีกชุด ปั้ง ปั้งงง ปั้งงงง อีกชุด ปั้งง ปั้งงงง ปั้งงงง "
" ชุดสุดท้ายเ้าไม่ตายข้าก็ตายไอ้ผีไร้ศาล ตาย "
" ปั้ง ปั้งงง ปั้งงงง "
" แย่แล้วมันไม่เป็อะไรเลยทำอย่างไรดี กระบี่คู่ออกมา "
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า เ้าทำได้แค่นี้รึ ตอนนี้ได้เวลาตายของเ้าแล้ว ตาย จงตาย แล้วร่างกายเ้าจะเป็ของข้า แล้วข้าจะพาร่างกายเ้าเป็จอมเทพและสุริยะดวงดาวแห่งนี้ ตายซะ....
" อ๊าก ! อ๊ากก ! อ๊ากกก ! "
" อึ๊ก อึ๊ก อึ๊ก หะ หายใจไม่ออก."
" เ้าไม่ต้องดิ้นรนไปหลอก จะทำให้ร่างกายและดวงจิตเ้าบอบซ้ำเปล่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ตายได้แล้ว "
" กรึ๊บบบ "
....................................................................
" อ้า ! ข้าอยู่ที่ไหน ทำไมถึงมืดมิดแบบนี้ ตรงนั้นมีแสงสว่างสีทองสุกสกาวอยู่ ทำไม่แสบตาแบบนี้ อะ ! นั้นหลวงตา หลวงตาคง นี้ หลวงตาท่านกำลังนั่งทำอะไรอยู่ นั้นหลวงตากำลังสวดพระคาธาอะไรอยู่ พระคาธานั้นเป็บทสวดที่หลวงตาสวดให้เราฟังทุกวันั้แ่ที่เรายังเป็เด็กตอนที่เรายังเป็ลูกศิษย์วัดอยู่นี้ ทำไมบทสวดนี้ถึงมีพลังที่อบอุ่นและมีพลังที่แผ่เป็รัศมีสีทองที่รุนแรงยิ่งนัก ขะ ข้านึกออกแล้วบทสวดนี้เป็บทสวดพระคาธาพระพุทธเ้าชนะมารนี้หน่า...
...................................................................
" อ๊าก ! นี้พลังอะไรกันมันช่างเ็ปแสบร้อนดวงจิตของข้าเหลือเกิน อ๊าก ! ได้โปรดหยุดเถิด ดวงจิตข้าจะสลายแล้ว อ๊าก ! ข้ายอมแล้ว ยอมแล้วปล่อยข้าเถิด..
" แค๊ก แค๊กก แค๊กกก "
" นี้ข้ายังไม่ตายรึนี้ ข้านึกว่าข้าคอหักตายไปแล้ว นั้นมันเ้าผีไรศาล มันเป็อะไรทำไมมันดิ้นทุรนทุรายแบบนั้นและดูเหมือนดวงจิตมันอ่อนแรงลง แสงสว่างดวงจิตหม่นแสงลง หรือว่า พระคาธาที่หลวงตาสวดที่เข้ามาในห้วงความคิดเราสุดท้ายก่อนที่จะสิ้นสติ ได้ทำร้ายดวงจิตของมัน ได้การละคราวนี้เป็ทีของข้าบ้างก็แล้วกันเ้าผีไร้ศาล "
" โอม นะโม ปัญจะ มาเร ชิโน นาโถ ปัตโต สัมโพธิมุตตะมัง จะตุสัจจัง ปะกาเสติ ธัมมะจักกัง ปะวัตตะยิ เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โหตุเม ชะยะมังคะลัง โอมเพียง "
" ฟุ๊ม ! ฟุ๊มม ! ฟุ๊มมม ! "
" อ๊าก ! อ๊ากก ! อ๊ากกก ! "
" ข้ายอมแล้วนายท่าน ปล่อยข้าเถิด ดวงจิต ข้าจะแตกสลายแล้ว ปล่อยข้าเถิด ข้ายอมแล้าถ้านายท่านปล่อยข้้าไป แหวนมิตินี้มีแก่นอสูรนับล้านชิ้นที่ข้าฆ่าอสูรมานับแสนปีที่ข้าถูกกักขังอยู่ในอณาเขตแห่งนี้ ไปรดรับไปเถิดนายท่าน ถ้ายังไม่พอยังมีสมุนไพรอีก สมุนไพรเหล่านี้อายุนับล้านปีมีอยู่หลายหมื่นต้น และสมุนไพรอายุหลายหมื่นปีและอีกหลายแสนปีมีนับล้านต้นที่ข้ารวบรวมไว้ นี้ขอรับนายอยู่ในแหวนมิตินี้ และในอณาเขตหลายหมื่นลี้นี้ของข้า ยังมีสมุนไพรแบบนี้อีกมากมายถ้านายท่านอยากได้เอาไปให้หมดเลยขอรับ และในอณาเขตของข้ายังมีหุบเขาเงินหุบเขาทองและหุบเขาอัญญมณีต่างและหุบเขาแร่ธาตุต่างๆมากมายข้าเก็บไว้ในแหวนมิตินี้บางส่วนขอรับ เชิญนายท่านนำไปได้ทั้งหมดเลยขอรับ...
" ไหนเอามาดูสิ เ้าอย่ามาลูกเล่นกับข้านะถ้าเ้าเล่นตุกติกดวงจิตเ้าได้แตกสลายแน่ มั๊บ โอ้โฮ ! ทั้งแก่นอสูรแร่เงินแร่ทอง อัญมณี ต่างๆ มากมาย และยังมีสมุนไพรต่าง ๆ มากมายกองเป็ูเานับร้อยลูกแหวนมิติเ้าเก็บได้มากมายขนาดนี้เชียวเหรอ นี้มันแร่เหล็กทังสเตนนี้ เป็แร่ที่แข็งเกร่งที่สุดจากโลกของข้าที่จากมา นี่มันไช้ทำอาวุธได้ แล้วนี้เ้าเป็เพียงดวงจิต เ้าจะเก็บรวบรวมอะไรไว้มากมายขนาดนี้...
23K
