ตอนที่ 4 หาเงิน
จางฉุ้ยเหลียนจำได้ว่าทางทิศใต้ของหมู่บ้านนั้นมีครอบครัวหนึ่งรับทำผ้าม่านมู่ลี่ผ้าคลุมโต๊ะ ม่านเตียงต่าง ๆ เธอสามารถไปรับจ้างทำงานที่บ้านของพวกเขาได้ แบบนี้ก็เท่ากับว่าประหยัดทั้งเวลาและประหยัดทั้งแรงกายด้วย
จางฉุ้ยเหลียนถือโอกาสใน่ปิดเทอมเธอคิดจะหาเงินไว้สักก้อนหนึ่งตามหลักแล้วถ้าจะให้ดีนั้นเธอไปทำงานเป็พนักงานเสิร์ฟในร้านอาหารก็ได้แต่น่าเสียดายที่แม่ของเธอไม่เห็นด้วยกับงานนี้ ซึ่งเธอเองก็ไม่อยากจะอกตัญญูต่อพ่อแม่ก็เลยยอมเชื่อฟังพวกท่านไปก่อนถ้าไม่อย่างนั้นตอนที่หนังสือแจ้งจากทางมหาวิทยาลัยมาถึง พวกท่านอาจจะแอบเอามันไปเผาลับหลังเธอก็ได้
วันนี้เธอออกไปรับจ้างทำม่านเพื่อหาเงินเพิ่ม ซึ่งเช่าหวาก็ยินยอมให้เธอไปั้แ่เช้าตรู่จางฉุ้ยเหลียนก็ได้ใส่หมวกอีแก่ใบหนึ่งเพื่อบังแดดแล้วออกเดินทางไปทางตอนใต้ของหมู่บ้านเมื่อมาถึงก็พบว่ามีหญิงสาวที่มีอายุจำนวนหนึ่งมารออยู่ที่นั่นก่อนแล้ว
เวลาล่วงเลยผ่านไปจางฉุ้ยเหลียนเองก็ยังไม่รู้จักเช่นกันว่าผู้คนเหล่านี้เป็ใคร ด้วยความที่เธอนั้นต้องไปเรียนตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอจึงไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนมากนักเมื่อเห็นว่าเป็ผู้ชายเธอก็เรียกว่าคุณอา เมื่อเจอผู้หญิงเธอก็เรียกว่าคุณน้าจะได้ไม่เป็การเข้าใจผิดกัน
“คุณน้าคะ คุณน้า้าคนเพิ่มไหมคะ ?” จางฉุ้ยเหลียนเห็นหญิงสาวที่ดูมีฐานะร่ำรวยมีหน้ามีตาคนหนึ่งกำลังอธิบายกับทุกคนว่าต้องทำอะไรบ้างเธอก็รู้ได้ในทันทีว่าอีกฝ่ายนั้นจะต้องเป็ภรรยาของเถ้าแก่อย่างแน่นอนเธอเลยยิ้มพร้อมกับเดินเข้าไปถามทันที
“อ้อ!เธอเป็นักเรียนดีเด่นของตระกูลจางนี่ ? วันนี้เธอจะมาสมัครทำงานอย่างงั้นหรือ? ” เห็นได้ชัดว่าเถ้าแก่เนี้ยคนนี้รู้จักเธอเสียงที่ตื่นเต้นดีใจนี้ได้ดึงดูดสายตาของทุกคนไม่น้อยเลยทีเดียว
“ใช่ค่ะ พอดีหนูสอบเสร็จแล้วไม่มีอะไรทำหนูก็เลยอยากจะมาทำงานหาเงินน่ะค่ะ ！” จางฉุ้ยเหลียนพยักหน้าหงึกหงักพร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเกรงใจ
ความคิดนี้ทำให้เถ้าแก่เนี้ยรู้สึกดีไม่น้อยเมื่อพิจารณาดูจางฉุ้ยเหลียนแล้ว เธอก็พยักหน้า แล้วพูดต่อว่า “ใคร ๆ ก็บอกว่าเธอเรียนดีครั้งนี้เธอก็ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แน่เลย ? ”
จางฉุ้ยเหลียนคลี่ยิ้มออกมาด้วยความลำบากใจก่อนจะพูดว่า “หนูเองก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะก็ต้องดูก่อนค่ะว่า์นั้นจะเห็นใจและอวยพรให้หนูสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้รึเปล่า”เมื่อพูดจบเธอก็พูดกับเถ้าแก่เนี้ยต่อว่า “สภาพทางการเงินของครอบครัวเราไม่ค่อยดีเท่าไหร่ถึงจะสอบเข้าได้ก็ใช่ว่าจะได้เรียน ถ้าคุณน้า้าคนเพิ่มก็เรียกใช้หนูได้เลยนะคะ หนูอยากจะหาค่าเล่าเรียนให้ตัวเองค่ะ”
เมื่อพูดแบบนี้แล้วคนที่อยู่บริเวณนั้นก็อดที่จะรู้สึกหดหู่ขึ้นมาไม่ได้เพราะการสอบเข้ามหาวิทยาลัยนั้นยากมาก แต่การส่งเสียค่าเล่าเรียนก็ยากยิ่งกว่าทุกคนต่างก็เป็เพื่อนบ้านเก่าแก่กันมานานหลายสิบปีต่างรู้กันดีว่าแต่ละคนนั้นมีนิสัยเป็อย่างไร
สองสามีภรรยาจางกว่างฝูนั้นมีนิสัยเป็อย่างไรไม่มีใครสนใจแต่ทุกคนต่างรู้ว่าพ่อบุญธรรมของจางฉุ้ยเหลียงนั้นดูแลเธอและยังส่งเสียค่าเล่าเรียนให้เธออยู่เสมอแต่จางฉุ้ยเหลียนไม่รู้ก็เท่านั้นเพราะทุกคนต่างก็ไม่มีใครพูดถึงเื่นี้ให้เธอฟังเลย
ตอนนี้จางฉุ้ยเหลียนอยากทำงานหาเงินเพื่อเป็ค่าเล่าเรียนดังนั้นทุกคนก็ต่างพากันเอ็นดูเธอขึ้นมาทันที
เถ้าแก่เนี้ยขยี้จมูกเล็กน้อยก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาพร้อมกับยื่นมือออกไปดึงจางฉุ้ยเหลียนให้เดินเข้ามา “มีงานสิ ก่อนหน้านี้น้าเฉินไม่ยอมให้คนอื่นมาทำงานนะแต่ถ้าเป็หนู น้าให้ทำได้เลย”
“ขอบคุณมากค่ะ คุณน้าเฉิน ！” จางฉุ้ยเหลียน เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายนั้นมีแซ่อะไรจึงรีบเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานในทันที
“มา ๆ ฉันจะบอกเธอให้ว่าม่านนั้นมันสานยังไง อันดับแรกเลยคือต้องดึงออกมาทีละเส้นๆ จากนั้น ก็ทำแบบนี้ แบบนี้ แล้วก็แบบนี้ เข้าใจไหม ? ”คุณน้าเฉินคอยสอนจางฉุ้ยเหลียนทีละขั้นตอนด้วยความอดทนและอ่อนโยนมากทีเดียว
หลังจากที่จางฉุ้ยเหลียนได้ออกจากโรงเรียนกลางคันเมื่อชาติที่แล้วเธอก็ได้เข้าไปทำงานในเมือง ตลอดจนกระทั่งก่อนตาย เธอก็ยังประดิษฐ์สิ่งของต่าง ๆ ที่บ้านของตัวเองเพื่อนำมันไปขายหาเงินมือเท้าพัลวัน เธอเป็คนที่มีความคิดโลดแล่น ไม่ว่าของชิ้นไหนตกมาอยู่ในมือเธอแล้วเธอก็มักจะเรียนรู้มันได้อย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นจางฉุ้ยเหลียนถักทอเส้นด้ายสองสามครั้งก็ออกมาเป็รูปเป็ร่างในชั่วพริบตาเดียวแล้วคนที่อยู่รอบข้างก็อดที่จะชื่นชมไม่ได้ : “นักเรียนมัธยมนี่ไม่เพียงแต่ฉลาด ทั้งยังมีฝีมืออีกด้วยนะเนี่ย！”
คุณน้าเฉินอดที่จะชื่นชมเธออย่างต่อเนื่องไม่ได้“เธอดูสิไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ดูดีไปหมดมีฝีมือมากกว่าน้าซะอีก！” เมื่อพูดจบทุกคนก็เริ่มพูดคุยฮือฮากัน เมื่อพูดจบน้าเฉินก็อดไม่ได้ที่จะพูดตำหนิลูกสาวของตัวเองว่า“ ช่างแตกต่างจากเฉียวอิงจริง ๆ ที่ทำงานบ้านอะไรก็ไม่เป็สักอย่าง แล้วก็ไม่รู้ว่าถ้าในอนาคตต้องแต่งงานออกเรือนไปจะทำยังไง ฉันละเป็กังวลจริง ๆ "
ด้วยความที่สภาพครอบครัวนั้นดีจึงทำให้ลูกสาวของเธอนั้นทำอะไรไม่เป็สักอย่างแบบนี้
ตอนนั้นจางฉุ้ยเหลียนก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า“พี่เฉียวอิงนั้นโชคดี ตอนนี้อยู่บ้านก็สบาย แต่งงานไปในอนาคตก็ต้องสบายยิ่งกว่าเดิมแน่นอนค่ะ！”
คุณน้าเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อยพร้อมกับลูบศีรษะของจางฉุ้ยเหลียนก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงทอดถอนใจว่า “ไปเป็ภรรยาเขาหากทำอะไรไม่เป็สักอย่างแม่สามีไม่ด่าหล่อนตายเลยหรือ”
“ชีวิตของใครก็ของคนนั้นพี่เฉียวอิงจะต้องแต่งงานกับครอบครัวที่เขาจะดูแลเลี้ยงดูพี่เฉียวอิงได้เป็อย่างดีแน่นอนค่ะ！” เมื่อจางฉุ้ยเหลียนพูดแบบนี้คุณน้าเฉินก็หัวเราะ เสียงดังขึ้นมาทันที “สาธุขอให้เป็แบบนั้น ขอให้เป็แบบนั้นเถอะ ！”
เมื่อโชว์ฝีมือเสร็จแล้ว จางฉุ้ยเหลียนก็ทำให้ทุกคนยิ้มหัวเราะอย่างเบิกบานใจทุกคนต่างก็ชมเธอว่าปากหวาน ช่างพูดช่างจา คนแบบเธอนั้นหาได้ยากแต่ภายในใจของจางฉุ้ยเหลียนนั้นกลับลำบากใจไม่น้อย ถ้าตัวเองมีสองสิ่งนี้จริง ๆ ล่ะก็เธอก็คงจะไม่ทำให้แม่ผู้ให้กำเนิดของเธอกระวนกระวายใจ และก็ไม่ทำให้แม่สามีโวยวายแบบนั้นด้วย
บ่าย 3 โมงกว่า ทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับไปกินข้าวที่บ้านจางฉุ้ยเหลียนก็รับเงินค่าจ้างกลับบ้านเช่นเดียวกัน พอกลับมาถึงบ้าน เธอก็พบว่าภายในหม้อและเตานั้นไม่มีแม้แต่ข้าวสักเม็ดส่วนเช่าหวาก็นอนกลอกตาไปมาอยู่บนเตียง : “มองอะไร ? แกจะรอกินข้าวจากฉันงั้นหรือ ถ้าคิดแบบนี้ แกก็รอต่อไปเถอะ” นี่ก็หมายความว่าหล่อนรอให้ให้จางฉุ้ยเหลียนกลับมาหุงข้าวและทำอาหารกินเองสินะ
เธอไม่ได้ส่งเสียงใด ๆ ออกมานอกจากวิ่งออกไปยังห้องครัวที่อยู่ด้านนอก และเห็นข้าวสารที่แช่อยู่ในกะละมังไม่นานก็มีเสียงของเช่าหวาะโเสียงดังออกมาจากในห้องว่า “ฉันแช่ข้าวให้แล้ว แกก็หุงข้าวละกัน！”
การหุงข้าวแบบเช็ดน้ำจะต้องใช้เวลาในการแช่ข้าวครึ่งชั่วโมงจากนั้นก็ใส่น้ำจำนวนมากลงไปในหม้อ และทำการคนอย่างต่อเนื่อง ถ้าน้ำในหม้อไม่เดือดเวลาเคี้ยวมันอาจจะแข็ง ๆหน่อย ดังนั้นจึงต้องตักมาใส่ในซึ้งนึ่งเพื่อระบายความร้อน
เมื่อคนไปสักพักจางฉุ้ยเหลียนก็ได้วางช้อนตักไว้บนฝาหม้อ และถือโอกาสนี้วิ่งไปเก็บมะเขือ แตงกวาพริก และมันฝรั่งในสวนผัก
เมื่อเปิดฝาหม้อข้าวออกมาก็นำซึ้งนึ่งที่วางอยู่ในกะละมังใส่ลงไปในหม้อในซึ้งนึ่งนั้นก็จะมีมะเขือและมันฝรั่งถูกจัดวางไว้อยู่ตามมุมต่าง ๆ ผ่านไปประมาณ 15 นาทีก็เป็อันเสร็จ เมื่อเปิดฝาหม้อข้าวสวยร้อน ๆมะเขือและมันฝรั่งก็เป็อันสุก ควันคุกรุ่น ทุกอย่างถูกนำออกมาวางพักไว้ที่หน้าต่างสักครู่หนึ่ง
จางฉุ้ยเหลียนเช็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาตามหน้าผากจากนั้นก็นำน้ำต้มข้าวมาล้างหม้อ แล้วใส่ถั่วฝักยาวที่เด็ดหัวออกแล้วลงไปแล้วก็หมุนตัวไปหยิบแตงกวาออกมาหั่น 2 ครั้ง เพื่อทำเป็แตงกวาเย็น เธอใช้มือฉีกมะเขือที่ร้อนระอุออกเป็เส้น ๆ และวางลงไปในจาน จากนั้นก็นำมันฝรั่งมาบดให้ละเอียดใส่เต้าเจี้ยวจนกลายเป็ซอสมันฝรั่งวางอยู่ในถ้วยทั้งหมดก็เป็อันเสร็จสมบูรณ์ ถั่วฝักยาวก็ตุ๋นจนสุกพอดี
จางฉุ้ยเหลียนเดินเข้าไปในบ้านแล้วถือโต๊ะอาหารออกมาวางเตรียมไว้มันฝรั่งตุ๋นชามใหญ่ สลัดแตงกวา มะเขือนึ่งแล้วก็ยังมีสารพัดผักที่มักจะกินทุกวันอย่างพวกต้นหอม ผักชี ผักกาดหอม ผักกาดขาวข้าง ๆ ก็ยังมีซอสมันฝรั่งมีผักจานใหญ่จานเดียวถือว่าเป็มื้ออาหารที่สมบูรณ์ที่สุดในบ้านเลยก็ว่าได้
เช่าหวานึกไม่ถึงว่าจางฉุ้ยเหลียนจะมีฝีมือในการทำอาหารมากขนาดนี้สามารถทำทุกอย่างออกมาได้อย่างสมบูรณ์ดูท่าแล้วคงจะไม่ได้ใช้เงินชื้อของมาทำให้สามีและลูกชายซะแล้วล่ะที่บ้านมีผักมากมายก็เอามาทำเป็อาหารได้หลากหลาย คิด ๆ ดูแล้วเธอต้องแอบนึกชมลูกสาวที่รู้สึกไม่ดีคนนี้อยู่ในใจ
ทันใดนั้นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเธอก็ได้หยิบตะเกียบขึ้นมาเคาะข้าง ๆ จาน : “ฉุ้ยเหลียนเอ๋อ พี่ทำกับข้าวแบบนี้ไม่ได้นะ !พี่ดูสิกับข้าวที่พี่ทำน่ะมันมีแต่ผัก เยอะขนาดนี้เราไม่กินกันจนเหลืองตายเลยหรือ ? ”
ยังไม่ทันรอให้จางฉุ้ยเหลียนเอ่ยปากลูกชายของเธอก็บ่นงึมงำขึ้นมาก่อนซะแล้ว : “แม่ กินแต่ผักใบเขียวทุกวันมันอาจทำให้เราเหลืองตายเลยนะ ? แม่ดูสิหล่อนทำกับข้าวง่าย ๆ แค่เอาต้นหอมที่อยู่ในดินขึ้นมาแล้วเอามาล้างๆ ก็เสร็จแล้วงี้เหรอ ”
สามีจางกว่างฝูพยักหน้าเห็นด้วยกับลูกชาย: “ใช่ ๆ ทำอาหารหม้อใหญ่ขนาดนี้ถ้าหากว่าตอนเที่ยงเรากินไม่หมด ก็ต้องเอามากินต่อตอนเย็น อากาศร้อนขนาดนี้ก็คงจะมีเสียกันบ้างแหละ！”
เมื่อฟังที่สองพ่อลูกพูด เช่าหวาก็หน้าแดงขึ้นมาทันใดจากนั้นก็พูดกดดันอีกฝ่ายว่า ： “จะกินก็กินไป ไอ้พวกปากไม่มีหูรูด ไม่รู้รึไงว่าวัน ๆฉันเหนื่อยกับพวกแกสามคนแค่ไหนแล้วยังจะต้องมาปรนนิบัติรับใช้พวกแกเหมือนกับพระาาอีกเหรอ！”
จางกว่างฝูอยากจะพูดออกไปเสียเหลือเกินว่าเธอเหนื่อยอะไรงานทุกอย่างเป็ฉันต่างหากที่ต้องออกไปทำ วันนี้เธอก็นอนอยู่บนเตียงทั้งวันไม่ทำงานทำการอะไรสักอย่าง ！ แต่เขาก็ไม่กล้าพูดพูดไปก็มีแต่จะรังให้ทะเลาะกันเปล่า ๆ
ก็เห็น ๆอยู่ว่าจางฉุ้ยเหลียนทำกับข้าวจนเหงื่อแตกเปียกชุ่มไปทั้งตัว ยังต้องมาถูกดุด่าจนรู้สึกแย่เข้าไปอีกเธอวางถ้วยข้าวในมือลงแล้วพูดกับเช่าหวาว่า “แม่หนูก็คิดว่ามันไม่ได้สิ้นเปลืองอะไรเลยนะแม่ดูสิถั่วฝักยาวตุ๋นก็ต้องทำชามใหญ่อยู่แล้วเพื่อให้เพียงพอกับทุกคนในบ้านกินชามเล็ก ๆ ก็มีสลัดแตงกวา 3 ลูก ส่วนในจานก็มีมะเขือ 2ลูก แล้วก็มันฝรั่งเล็ก ๆ อีก 2 ลูก”
เห็น ๆ อยู่ว่าจางฉุ้ยเหลียน้าที่จะหักหน้าแม่ตัวเองว่าเธอต่างหากที่เป็คนทำอาหารมื้อนี้เธอจึงพูดต่อไปว่า “ตอนนี้น้องชายของหนูก็กำลังอยู่ใน่วัยเจริญเติบโตไม่กินอาหารที่มีประโยชน์ตอนนี้ ผ่านไปอีก 2 ปีมันก็หยุดสูงแล้ว！”
เมื่อพูดแบบนี้เช่าหวาก็หมดคำที่จะพูดขึ้นมาทันทีเธอจึงรีบหันไปมองและยิ้มให้กับลูกชายของเธอ “ลูกชายของฉันตอนนี้ก็กำลังอยู่ใน่วัยเจริญเติบโต ถูกต้องแล้วล่ะเด็กตัวแค่นี้กลับกินข้าวราวกับเด็กยากจน เด็ก ๆ อายุแบบพวกเธอก็ต้องกินอาหารดี ๆ สิใช่ไหม”
เมื่อพูดจบ ก็ชื่นชมจางฉุ้ยเหลียนยกใหญ่สุดท้ายเธอก็บอกกับจางฉุ้ยเหลียนว่า : “หลังจากนี้แกก็เป็คนทำอาหารก็แล้วกันเผื่อจะช่วยให้สองพ่อลูกคู่นี้เมินเฉยต่อฉันน้อยลงไปได้บ้าง ！”
จางฉุ้ยเหลียนรู้ ว่างานนี้จะต้องตกมาเป็หน้าที่ของเธออย่างแน่นอนทำก็ทำ ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบก็ถือซะว่าเป็การพัฒนาฝีมือของตัวเองก็แล้วกัน
หลายอาทิตย์ติดต่อกันมานี้ในตอนกลางวันจางฉุ้ยเหลียนก็มักจะไปทำงานที่บ้านของคุณน้าเฉิน ตกเย็นก็กลับมาก็มาทำกับข้าวแต่อาหารที่เธอทำเป็ประจำนั้นก็มักจะทำเต็มที่เพื่อให้คนในบ้านนั้นได้ทานอย่างอิ่มหนำสำราญอยู่เสมอ
ภายในระยะเวลา 7 วันนี้ จางฉุ้ยเหลียนทำงานได้เงินมา 8 หยวนแล้ว ถึงแม้ว่ามันจะยากลำบากมากก็ตามแต่ก็น่าเสียดายที่เงินจำนวนนี้มันยังน้อยเกินไป เธอหวังว่าเธอจะสามารถหางานที่สามารถทำเงินได้มากกว่านี้ได้
คิดไปคิดมาแล้วทำงานรายวันก็มั่นคงไม่เท่าการค้าขาย ตอนนี้เธอมีเงินทุนแค่เพียง 8 หยวน ก็ยังไม่รู้เลยว่าจะเอาไปทำอะไรได้
“เหลียนเอ๋อ！” เช่าหวาเปิดม่านประตูในห้องที่มืดสนิทของจางฉุ้ยเหลียนจากนั้นเธอก็คลี่ยิ้มแล้วเดินเข้ามา จางฉุ้ยเหลียนขมวดคิ้วด้วยหวาดความระแวงทุกครั้งที่แม่เรียกเธออย่างรักใคร่แบบนี้ มันมักจะมีเื่มาให้เธอช่วยตลอดนั่นก็คือเื่เงิน！
แล้วก็เป็เช่นนั้นจริง ๆ เช่าหวาถามขึ้นด้วยสีหน้าอ่อนโยนว่า: “เหลียนเอ๋อ อาทิตย์นี้แกหาเงินได้เท่าไหร่ ? ”
จางฉุ้ยเหลียนถามขึ้นด้วยสีหน้าถมึงทึงออกไปว่า: “แม่จะเอาไปอะไร ? ”
สีหน้าของเช่าหวาเปลี่ยนไปทันที “ทำไมแกต้องทำสีหน้าแบบนั้นใส่ฉันด้วยฉันแม่แกนะไม่ใช่เ้าหนี้！” เมื่อพูดจบก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที : “แกกลัวว่าฉันจะมายุ่งกับเงินของแกรึไง ฉันแค่จะมาชื่นชมแกเฉย ๆ หรอก！”
จางฉุ้ยเหลียนส่ายหน้า “หนูเคยใช้เงินแบบไม่เก็บมาก่อน นี่เป็เงินที่หนูจะเก็บไว้เป็ค่าเล่าเรียนตอนเข้ามหาวิทยาลัย”
เช่าหวาพยักหน้าแล้วพูดด้วยท่าทางอ่อนโยนต่อไปว่า: “ฉันก็รู้ว่าแกอยากจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ฉันเคยบอกแกแล้วไม่ใช่เหรอแกทำงานรายวันไปเรื่อย ๆ จะหาเงินได้สักเท่าไหร่กันเชียว พอถึงตอนนั้นแกก็คงจะไม่มาหาฉันเพื่อให้ฉันช่วยจ่ายค่าเทอมให้หรอกนะตอนนี้แกก็เอาเงินมาให้ฉันก่อน พอถึงตอนนั้นฉันค่อยคืนให้แกไง ！”
จางฉุ้ยเหลียนจะกล้าเชื่อคำพูดของแม่เธอได้ยังไงกันเธอจึงพูดออกไปตามความจริงว่า “หนูคงให้เงินนี้กับแม่ไม่ได้หรอกพรุ่งนี้หนูจะต้องไปวางแผงขายของส่งในเมืองหาเงิน มันอาจจะได้เงินเร็วขึ้น ！”
เมื่อเช่าหวาได้ยินก็หงุดหงิดขึ้นมาทันทีเธอต่อต้านกับการทำธุรกิจหาบเร่ขายของเป็อย่างมาก “ไม่ได้ ！ ฉันว่าแกไม่เห็นคุณค่าของเงินเดี๋ยวแกก็เอาไปขาดทุนย่อยยับกันพอดีหรอก ! ”
จางฉุ้ยเหลียนขมวดคิ้ว “ทำไมต้องขาดทุนด้วย? อีกอย่างถ้ามันจะขาดทุนหนูก็ค่อยไปทำงานกับคุณน้าเฉิน ถ้าหนูไม่หาเงินหนูจะเอาเงินที่ไหนไปเข้าเรียนมหาวิทยาลัยได้ล่ะ！”
เช่าหวารีบส่ายหน้าทันที : “แกจะไปเข้าใจอะไร เรียนไปก็โง่เปล่า ๆ สู้เอาเวลาว่างพวกนั้นไปทำงานรายวันยังดีเสียกว่า！”
จางฉุ้ยเหลียนส่ายหน้า : “มันก็เพราะแม่กับพ่อไม่ยอมออกไปขายของไงดังนั้นบ้านเราถึงได้จนกว่าบ้านของคุณลุง คุณลุงมีเงินซื้อจอทีวีสีแล้วทีวีบ้านเรายังเป็จอขาวดำอยู่เลย！”
เมื่อเช่าหวาได้ยินอย่างนั้นก็ทั้งโกรธทั้งอายเมื่อได้ยินลูกสาวของตัวเองพูดว่าคนอื่นดีกว่าหล่อนจึงกัดฟันพูดขึ้นด้วยความโกรธว่า “ได้งั้นแกไปเลยนะ ฉันจะคอยดูว่าแกจะหาเงินได้มากมายขนาดไหนกันเชียว！”
1K
![พันธสัญญาแห่งราชัน [The King]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/6dd2cbded90e7d5afa181028f59688b3.webp)
