บทที่20. เื้ั
ชีวิตประจำวันของซินโหยวยังคงอยู่แต่ที่เรือนไม่ได้ออกไปไหนปลูกดอกไม้ทำชาส่งให้ที่โรงน้ำชาหอมหมื่นลี้อยู่และมีเ้าปุกปุยลูกหมาป่าตัวน้อยมาคอยวนเวียนรอบกายและวิ่งป่วนสวนดอกไม้ของนางทั้งวันดีที่มันไม่ขุดดินใต้ต้นไม้หรือกับดอกไม้ของนางมาเล่นเสียหมด
“ปุกปุยมานี้เร็ว”
หงิงๆเ้าตัวเล็กขนฟูเดินเข้ามาหาเอาหาถูไถกับฝ่ามืออย่างออดอ้อนน่ารัก
วันนี้เ้าเดินสำรวจดอกไม่ของข้าเสียถั่วเลยนะชอบมากหรือ
หงิงๆ
“บ่าวคิดว่าเ้าปุกปุยคงชื่นชอบจริงๆเ้าค่ะเพราะที่เรือนบุปผาของคุณหนูมีแต่ต้นไม้ดอกไม้คงทำให้มันรู้สึกคุ้นเคยเหมือนตอนอยู่ในป่าก็เป็ได้นะเ้าคะ”อิงอิงที่ช่วยคัดแยกชนิดของชาใส่ห่อเอ่ยขึ้นมือก็ยังคงทำงานไปด้วยไม่หยุด
“คงจะเป็เช่นนั้น”
“คุณหนูเดือนหน้าก็จะมีพิธีปักปิ่นแล้วนะเ้าคะตอนนี้ท่านแม่ทัพกับท่านรองแม่ทัพยังได้รั้งอยู่ที่เมืองหลวงเช่นนี้ก็คงได้อยู่รวมพิธีปักปิ่นของคุณหนูได้แน่นอนเลยเ้าค่ะ”
“ท่านพ่อกับพี่ใหญ่ยังอยู่เหมือนหลวงอีกสักระยะหนึ่ง”
นางทราบเพราะท่านอ๋องที่ชอบแอบมาหานางที่หน้าต่างยามค่ำคืนเกือบทุกวันเล่าให้ฟังจึงทำให้ได้รู้ว่าหลังนางปักปิ่นไปอีกราวๆครึ่งปี ท่านพ่อจะได้รับราชโองการให้ไปปราบโจรูเาและนั้นจะทำให้ท่านพ่อของนางต้องาเ็สาหัสจนเลือกที่จะเกษียณตนเองแม่นางจะรู้ล่วงหน้าแต่หากถึงเวลาจะให้ท่านพ่อขัดราชโองการก็คงไม่ได้หากขัดราชโองการมีโทษถึงขึ้นปะาแต่ท่านอ๋องรับปากว่าจะให้ความช่วยเหลือยามเมื่อถึงเวลานั้นนางจึงเบาใจได้ลงบ้าง
“อิงอิงให้คนเอาห่อชาชุดนี้ไปส่งที่ตำหนักชินอ๋อง”มือบางคัดเลือกชาสมุนไพรและดอกไม้กลิ่นหอมเพื่อผ่อนคลายให้คนส่งไปให้คู่หมั้นของตนเสียหน่อยเพราะเมื่อคืนยามที่เขามาหานางนั้นออกปากว่าอยากดื่มชาที่นางทำ
“เ้าค่ะคุณหนู”อิงอิงรับคำก่อนจะเดินออกไปเพื่อทำตามคำสั่งแต่ยังไม่ทันได้ก้าวเดินออกไปไหนเงาสีดำเงาหนึ่งพรวดพราดปรากฏอยู่ตรงหน้า
“ว๊ายย!!”อิงอิงใจนล้มก้มจ้ำเบ้ากับพื้นเ้าปุกปุยก็วิ่งก้นดุ๊กดิ๊กเข้ามาเห่าใส่ทันทีตัวซินโหยวเองก็ใไม่น้อยเช่นกันก่อนจะลุกเดิมมาอุ้มเ้าปุกปุยไว้ในอ้อมแขน
“ขออภัยขอรับว่าที่พระชายาของสิ่งนั้นข้าน้อยขออาสานำไปส่งให้ท่านอ๋องเองขอรับ”บุรุษที่เป็องครักษ์เงาก้มหน้าพร้อมกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แดงถึงความเคารพ
“ท่านเป็องครักษ์เงาของท่านอ๋องที่ส่งมาหรือ”จำได้ว่าเมื่อคืนก่อนคนเอาแต่ใจบอกนางไว้ว่าส่งองครักษ์เงามาดูแลนางและหาก้าสั่งงานสิ่งใดก็ให้เรียกใช้ได้เลย
“ใช่แล้วขอรับ”
“เช่นนั้นก็ฝากด้วยนี้เป็ชาดอกโมลี่ฮวาดื่มแล้วจะช่วยทำให้ผ่อนคลาย”
“ว่าที่พระชายาโปรดวางใจข้าน้อยจะส่งขอให้ถึงมือท่านอ๋องแน่นอนขอรับ”รับคำพร้อมรับของมาแล้วก็เร้นกายหายไปอย่างรวดเร็ว
ตำหนักชินอ๋อง
ปัง!!
“พวกมันช่างกล้า” เสียงทุบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวของท่านอ๋องทำให้ข้ารับใช้ต่างพาก้มหน้าลงต่างหวาดผวาเพราะนานนับเดือนแล้วที่ผู้เป็นายไม่ได้มีโทสะเช่นนี่
“มันถึงกับกล้าทำร้ายโหยวเอ๋อร์ของข้าเพื่อทดสอบข้าเช่นนั้นหรือ”ดวงตาคมเริ่มดำมืด แผ่กลิ่นอายกดดันออกมาจนผู้ที่อยู่รอบข้างเริ่มรู้สึกอึดอัดไปตามๆกัน
“เป็เช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะคนของเราสืบทราบว่าทางนั้น้าจะรู้ว่าว่าที่พระชายามีน้ำหนักในใจต่อท่านอ๋องมากน้อยเพียงใดจึงวางแผนทำให้ม้าตัวนั้นเกิดพยศขึ้นมาเพื่อทดสอบท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”ตูเฉิงเอ่ยรายงาน
“คนพวกนั้นคง้าแน่ใจเพื่อคิดใช้ประโยชน์จากเื่นี้เป็แน่พ่ะย่ะค่ะ”ลู่ฟงออกความเห็นตามที่ตนเองคิด
“น้ำหนักในใจข้าจะมีให้ใครข้าย่อมแสดงออกจากโจ่งแจ้งหากลัวหมาลอบกัดอย่างพวกมันไม่แต่การที่คิดจะใช้เื่มาเป็การต่อรองกับข้าดูถูกคนเช่นข้ามากไปแล้วเ้าองค์ชายหกมู่หรงเฟยชาง”
“อีกเื่พ่ะย่ะค่ะคนของเราแจ้งว่าตอนนี้เสนาบดีจางเตรียมส่งบุตรสาวของตนเองให้แต่งเข้าไปเป็ชายารองขององค์ชายหกแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“หึไอ้แก่หนังเหี่ยวนั้นมันคงมีเป้าหมายใหม่แล้วสิท่า”เพราะเขาไม่ไยดีต่ออำนาจจึงไม่เคยให้คนเ่าั้เข้าพบเลยสักครั้งหลังจากที่ย้อนคืนกลับมาคราวนี้คงเปลี่ยนคนสนับสนุนแล้วสิท่า
“เป็เช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะและยังสืบทราบว่าองค์ชายหกเริ่มเตรียมการซ่องสุมกำลังคนไว้แล้วตอนนี้คนของเราสืบทราบตำแหน่งของที่ซ่องสุมคนแล้วด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
“ดีข้าก็คิดว่าจะอยู่ใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบกับซินโหยวของข้าสักหน่อย พวกมันก็ยังจะรนหาที่ตายมาวุ่นวายกับข้าอีกส่งคนของเรานำป้ายสัญลักษณ์ที่เราเจอจากคนที่รอบโจมตีไปให้ไท่จื่อหลานชายของข้าควรจะได้รู้ว่าตอนนี้กำลังถูกน้องชายที่แสนดีของตนเองแว้งกัดอยู่”
“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง”ลู่ฟงรับคำแล้วเร่งจากไปเพื่อทำตามคำสั่งทันที ส่วนคนที่เหลืออยู่กับมู่หรงซีเหมินต่างก็ช่วยออกความเห็นและแผนการตลบหลังคนเ่าั้อย่างเคร่งเครียด
และเพียงครู่ต่อมาเงาดำสายหนึ่งเข้ามารายงาน
“เรียนท่านอ๋องว่าที่พระชายาให้นำของสิ่งนี้มาถวายพ่ะย่ะค่ะ ทั้งยังแจ้งว่าชานี้เมื่อดื่มแล้วจะทำให้รู้สึกผ่อนคลายดียิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ”
“หื้มของจากโหยวเอ๋อร์รีบเอามาให้ข้า หลิวกงกงเตรียมชุดชงชามาข้าจะทำเอง”จากน้ำเสียงเคร่งขรึมเปลี่ยนเป็เสียงอ่อนละมุนทันทีที่เอ่ยชื่อคนรักออกมาจากปากทั้งยังดีใจที่ได้ของฝากจากนางเป็ชาที่เขาเปรยๆ กับนางไว้เมื่อคืนก่อนว่าอยากดื่มภนางก็ส่งมาให้แล้วนางช่างน่ารักเสียงจริงๆ เลย
แล้วเพียงไม่นานชุดถ้วยกาน้ำชาลวดลายงดงามก็ถูกคนนำเข้ามาพร้อมน้ำร้อนต้มสุกอีกกาจากนั้นมู่หรงซีเหมินก็หาได้สนใจสิ่งใดอีกแม้ว่าจะหารือเื่สำคัญค้างไว้อยู่ก็ตาม
“เอาล่ะเมื่อกี้พวกเ้ากล่าวสิ่งใดค้างไว้ก็พูดต่อไปสิข้าฟังอยู่” เสียงนิ่งขรึมเอ่ยขึ้นมือก็ยังคงรินชาดื่มต่อไปเรื่อยๆ อย่างอารมณ์ดีชาดอกโมลี่ฮวาของโหยวเอ๋อร์นี้ดื่มแล้วผ่อนคลายดีจริงๆ ...
16K
