ถึง แพรว
มันอาจจะเชย และกายก็อายมากที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ แต่กายอยากทำให้แพรว จดหมายฉบับนี้กายเขียนไว้ในวันที่แพรวมาสารภาพรักกับกาย กายแอบเขียนมันไว้ทุกวัน เขียนวันละหลายๆ ฉบับ เพราะกายรู้ว่า แพรวต้องคิดถึงกายแน่ๆ แต่เวลาจะช่วยทำให้ทุกอย่างดีขึ้น จดหมายฉบับนี้เป็ฉบับสุดท้ายที่แพรวจะได้รับ เวลามันนานมากพอที่แพรวจะใช้ชีวิตโดยไม่มีจดหมายพวกนี้เยียวยาหัวใจแล้ว กายเชื่อแบบนั้น ถึงตอนนี้แพรวจะร้องไห้ แต่แพรวก็ไม่ทรมานเท่ากันวันแรกๆ ที่กายจากมาหรอกใช่ไหม ปีที่ 2 แล้ว ที่เราจากกัน แพรวต้องเป็สาวมหาลัยสุดฮอตแล้วใช่ไหม ยังเรียนเก่งเหมือนเดิมใช่ไหม ตอนนี้ต้องสวยมากแน่ๆ อย่าลืมนะแพรวกายเคยบอกว่าจะกลับไปเกิดเป็ลูกของแพรว ดังนั้นช่วยหาผู้ชายดีๆ หล่อๆ รวยๆ มาเป็สามีในอนาคตด้วยเพราะกายอยากเกิดมารวยเหมือนเดิม กายนึกหน้าแพรวเวลาได้อ่านจดหมายฉบับนี้ออกเลย คงร้อง "ชิ" เบาๆ เมินหน้าหนีแล้วยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย
ขอโทษนะ ที่ตลอดเวลาที่มีชีวิตไม่ได้ทำให้่เวลาของเรามันยาวกว่านั้นอีกเสียหน่อย ขอบคุณที่ไม่ว่ากายจะเป็ยังไงแพรวก็เข้าข้างกายอยู่เสมอ ขอบคุณที่แพรวยังคงแวะไปหาพ่อของกาย อันนี้กายเดา กายจะรู้ได้ไงล่ะเนอะ กายรักแพรว รักที่สุด และกายเชื่อว่าแพรวก็รักกาย ถ้าในวันที่แพรวอ่านจดหมายฉบับนี้แพรวยังรู้สึกคาใจกับเื่ของเรา กายอยากจะบอกว่าแพรวจงเก็บกายไว้ในใจ อย่าให้กายต้องเป็สิ่งเดียวที่แพรวค้างคาใจจนไม่สามารถรับคนใหม่ๆ เข้ามาในชีวิตได้ ตอนนี้กายไม่อยากให้แพรวรักกายแล้ว กายคาดหวังสิ่งเดียวมาตลอดชีวิตของกายว่า "กายอยากให้ผู้หญิงของกายมีความสุข" และแพรวคือผู้หญิงของกายมาโดยตลอด
ยมบาลเรียกตัวกายแล้ว ฮ่าๆ คนทำกรรมหนักแบบกายต้องรีบไปชดใช้กรรมก่อน แล้วกายเชื่อว่ากายจะกลับมาหาแพรว ถ้าได้เป็ลูกของแพรว กายจะรักแม่คนนี้ที่สุดในชีวิต ไม่ต่างจากที่กายรักแพรวในตอนนี้ และแพรวอย่าใจร้ายกับเจมส์ ให้มากนัก ความอดทนคนเรามีขีดจำกัด ถ้าแพรวเริ่มมีใจ ก็อย่าปล่อยเวลาให้มันล่วงเลยไปนานแบบคู่เราเลยนะ
..........................
"จะเอายังไงกับจดหมายของไอ้กายฉบับสุดท้ายดี" คนเป็แม่นั่งอ่านจดหมายของกายบ่นออกมาเบาๆ
"ไอ้ อะไร ลูกในท้องได้ยินมันจะไม่ดีนะ"
"อุ้ยลืม โอ๋ๆ ลูก แม่ไม่ได้พูดไม่เพราะนะคะ"
"รู้ได้ไงว่าลูกสาว" ฉันกับเจมส์ตกลงกันว่าจะรอลุ้นเพศของลูกในวันคลอดทีเดียว
"ลูกสาวก่อนเถอะ ถ้ากายกลับมาเกิดจริงๆ คุณรับไหวเหรอ"
"สบายมาก"
"พูดดี ว่าแต่ฉบับนี้มันควรมาั้แ่ 2 ปีหลังจากที่กายจากไปนี่ ทำไมมาเอาป่านนี้"
"คุณดู มันเขียนปีผิด แค่บวก 2 เข้าไปในปี พศ. มันยากนักหรือไงนะ ดีที่คุณพ่อบ้านยังมีชีวิต ถ้าบวกเกินไปอีกซัก 20 ปี คุณคงไม่ได้รับจดหมายฉบับนี้แล้วล่ะ"
ขอบใจนะกาย ใจกายนี่หล่อตลอดเวลาจริงๆ ถ้าไม่ได้จดหมายจากกายเยียวยาตลอด 2 ปีนั้นเราเองก็คงไม่หายจากการคิดถึงง่ายๆ แต่สิ่งที่นายคิดเป็จริงแล้วนะ ฉันแต่งงานกับเจมส์แล้ว กำลังมีลูกที่น่ารักด้วยกัน 1 คน คนเป็พ่อดูเห่อน่าดู ถ้านายกลับมาจริงๆ นายจะไม่ได้เจอครอบครัวแบบที่เคยเจอ นายจะมีทั้งพ่อและแม่ที่รักนายอย่างสุดหัวใจเช่นกัน
"อุ๊ย"
"เป็อะไร เจ็บท้องเหรอ จะคลอดแล้วเหรอ" คุณพ่อมือใหม่รีบวิ่งเข้ามาดูภรรยาตัวเองที่อุทานออกมา
"ยังๆ แค่ลูกเตะแรง"
"นั่นไง ลูกชายแน่ ลูกสาวที่ไหนจะเตะแรงขนาดนี้"
"แหม่ อยากได้ลูกชายเหรอ"
"กาย ถ้ายังไม่ได้ไปเกิดที่ไหน มาเป็ลูกกูนะ กูสัญญาว่าจะพามึงไปเล่นแบบลูกผู้ชาย รักมึงให้สุดความสามารถของกูเลย"
"ว้าว รักกันั้แ่ตอนไหนเนี่ย"
"ไม่รู้สิ แค่นึก ว่ามันจะมาเป็ลูกเรา ก็เลยต้องซ้อมรักไว้ก่อน"
"อุ๊ย เจ็บอีกแล้ว"
"ยังไงเนี่ย กำกุญแจรถรอแล้วนะ"
"มันเจ็บๆ หายๆ "
"เจ็บเตือนแน่เลย"
"ไม่รู้สิเกิดมาก็พึ่งเคยท้องนี่"
"ไปหาหมอก่อนดีกว่า"
"อืม ท่าจะไม่ค่อยดี"
“อือออ!!!!... เจมส์!!!…แฮ่กๆ …เจมส์!!! แพรวเจ็บบบบ…” แพรวใช้มือจิกไปตามเบาะรถ สักพักก็เอามือจิกไปที่เสื้อผ้าของเจมส์ ทิศทางของมือสะเปะสะปะไปหมด
“แพรว รอเดี๋ยวนะ” เจมส์รีบเหยียบคันเร่งเพื่อไปให้ทันคลอด ปกติเจมส์เป็คนมีสติเสมอ แต่ครั้งนี้สติที่สะสมเอาไว้เหมือนจะสลายไปสิ้น
“อืออออ!!!”
“คุณแม่ เบ่งอีกค่ะ ใกล้แล้วค่ะคุณแม่ คุณพ่อก็ช่วยคุณแม่เบ่งด้วยนะคะ”
“อือออออ!!!” ทุกคนในห้องส่งเสียงร้องแบบเดียวกัน เหงื่อผุดเต็มหน้าผากของคุณแม่มือใหม่ ฝ่ายคุณพ่อรีบเช็ดเหงื่อให้กับคุณแม่ไม่ขาด
เหมือนกำลังจะตายเลย ทั้งเจ็บทั้งปวดจนแทบทนไม่ไหว
“พยาบาลนำเครื่องช่วยหายใจมาใส่ให้คุณแม่เร็ว” คุณหมอเห็นคุณแม่อ่อนแรงจึงรีบนำเครื่องช่วยหายใจมาช่วยทำให้คุณแม่หายใจสะดวกขึ้น
“หมอ ทำไมป่านนี้ยังไม่คลอดอีกครับ”
“ใจเย็นๆ ครับคุณพ่อตอนนี้ไม่มีอันตรายใดๆ ครับ”
“คุณแม่เบ่งแรงๆ ค่ะ ใกล้แล้วค่ะคุณแม่”
“อืออออ…. อ่าา จะ.เจ็บ…โอ้ยยยย…”
เรียวแรงที่มีเหมือนกำลังจะหมดลง ฉันหยุดเบ่งแล้วหายใจหอบ ฝ่ายคุณพ่อที่ไม่เคยมีน้ำตาให้คนที่กำลังเป็แม่เห็น ร้องไห้ออกมาไม่สนใจพยาบาลกับหมอที่กำลังทำคลอดในห้อง
เสี้ยววินาทีหนึ่งก่อนที่ฉันจะรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายเพื่อเบ่งเ้าตัวน้อยออกมา ฉันเห็นผู้ชายร่างสูงสวมเสื้อที่ขาวสะอาดยืนอยู่อีกฝั่งหนึ่งของเตียง "กาย" ฉันยิ้มให้กับคนคนนั้นก่อนที่เขาจะหายไป
“อุแว้ๆๆๆ” เสียงเด็กกรีดร้องดังลั่น
เมื่อได้ยินเสียงเด็กร้องความเ็ปทั้งหลายเมื่อสักครู่ สลายไปหมดสิ้น ความสุขของคนเป็แม่ มันคือแบบนี้เองสินะ