เมื่อเสียงรัญจวนภายในห้องสงบลงฟางซินก็ส่งสัญญาณให้สาวใช้อีกคนที่เพิ่งมายืนอยู่ด้วยกันเข้าห้องไปช่วยดูแลแขกด้านในอย่างเช่นทุกครั้งส่วนนางก็ขยับเดินไปห้องด้านข้างที่ติดกันรอให้ผู้ที่อยู่ด้านในส่งเสียงเรียกจึงค่อยเปิดประตูเข้าไป
"นายท่าน"
"ไปเที่ยวเล่นที่ใดมา มิใช่ข้าให้เ้ารอมาพบข้าก่อนหรือ"
"วันนี้ร้านป้าหลานทำขนมกุ้ยฮวาที่นานครั้งจะทำ เห็นว่านายท่านชอบกินข้าเลยรีบวิ่งไปซื้อมาให้เ้าค่ะ ไม่คิดว่าคนจะมาต่อแถวซื้อกันเยอะเลยกลับมาไม่ทันก่อนนายท่านรับแขก แต่ดูสิเ้าคะวันนี้ป้าหลานแถมให้ข้าเป็พิเศษด้วย"
อวี้ไป๋ชิงมองถุงกระดาษที่สาวใช้ยกขึ้นให้ดูยังมีร่องรอยของหยดน้ำฝนหลงเหลือ ไม่ต่างจากอาภรณ์สีขาวที่นางสวมใส่อยู่พลางให้เขาต้องส่ายหน้าด้วยความเอือมระอา ทั้งที่ฝนตกกลับไม่หาที่หลบเด็กดื้อคนนี้กลับวิ่งฝ่าเม็ดฝนกลับมา
"ข้าหรือเ้ากันแน่ที่ชอบกิน วางขนมนั้นไว้ก่อนเช็ดผมกับถอดชุดเปียกนั้นออกซะ ประเดี๋ยวก็จับไข้ขึ้นมา"
"เ้าค่ะ"ฟางซินเดินคอตกเข้าหลังฉากกันเปลี่ยนอาภรณ์ชุดงามด้วยความผิดหวังนายท่านไม่เพียงไม่เอ่ยชมที่นางไปหาซื้อขนมมาได้เขายังไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าวันนี้นางสวมอาภรณ์ที่เขาสั่งตัดให้
"ชุดนี้เหมาะกับเ้า"
"อันใดนะเ้าคะ"
"อย่าให้ข้าพูดซ้ำ เสร็จแล้วก็รีบออกมาช่วยข้าอาบน้ำกลิ่นน้ำหอมอิ๋นฮูหยินแรงนัก ข้าไม่ชอบให้ติดตัวนาน"ไป๋ชิงแสร้งทำเป็ไม่เห็นใบหน้าสาวใช้ที่ชะโงกพ้นออกมาจากหลังฉากกั้นดวงตากลมตาโตนั้นฉายแววดีใจจนเก็บไว้ไม่มิดหลังได้ยินคำชมหากด้านหลังนางมีหางติดไว้ คงได้กระดิกจนหลุดแล้วเป็แน่
"เ้าค่ะ สักครู่นะเ้าคะ" ฟางซินฉีกรอยยิ้มกว้างแทบถึงใบหูในที่สุดนายท่านก็เห็นว่านางสวมใส่ชุดที่เขาให้ทำให้อารมณ์ของนางดีขึ้นผิดจากเมื่อครู่ลิบลับ
หญิงสาวพลัดเปลี่ยนเป็ชุดสาวใช้ประจำหอตันเตี๋ย ก่อนจะออกมารับใช้ดูแลผู้เป็นายอาบน้ำชำระคราบไคล
ใบหน้าขาวก้มลงต่ำไม่กล้าเงยขึ้นมองใช้เพียงมือช่วยถอดชุดคลุมที่ร่างสูงโปร่งสวมใส่ออกเผยให้เห็นแผ่นหลังขาว่เอวคอดเว้า แม้เขาจะรูปร่างไม่เพรียวบางเทียบเท่าสตรีแต่กลับเป็สัดส่วนที่หาได้ยากจากบุรุษ
ดวงตาฟางซินมองลงถึงเพียง่เอวร่างสูงเท่านั้นนางจำต้องเงยขึ้นอีกครั้ง เพื่อไม่ให้มองเห็นท่อนล่างอันแข็งแกร่งของเขา
หญิงสาวปล่อยให้ผู้เป็นายก้าวเท้าลงอ่างอาบน้ำใบใหญ่จนเรียบร้อยให้กลีบดอกไม้ที่โรยไว้บนผิวน้ำบดบังส่วนสัดสำคัญของกายถึงเริ่มปรนนิบัติใช้ใยบวบอ่อนถูกผิวกายขาวละเอียด
ฟางซินแอบชำเลืองมองใบหน้าเ้านายหนุ่มที่ยามนี้หลับตาพริ้มพิงกายอยู่กับขอบอ่างไม้ดวงหน้าเขาล้วนเป็สัดส่วนทองคำผสมกันได้อย่างลงตัวคิ้วดำเรียงสวยรับกับดวงตาเรียวเฉี่ยวคม ขนตายาวเรียงตัวเป็แพหนา จมูกโด่งรั้นเป็สันคมริมฝีปากบางกระจับอมชมพูจนนางรู้สึกอาย
หากได้หลงจ้องมองั์ตาสีดำดุจรัตติกาลที่ปิดอยู่ไม่ว่าผู้ใดก็ล้วนดั่งถูกมนต์สะกด ยากจะละจากสายตาคมคู่นี้ไปได้
ไม่ผิดเลยสักนิดหากผู้คนจะพากันหลงใหลในตัวเ้านายของนาง
"จ้องข้าพอหรือยัง"
"นายท่านตื่นอยู่หรือเ้าคะ" ฟางซินคิดว่าเขาหลับไปแล้วเสียอีกใบหน้าขาวพลันขึ้นสีแดงก่ำ เมื่อถูกจับได้ว่ากำลังแอบจ้องมองเขาอยู่
"ทั่วตัวข้ามีแต่กลิ่นน้ำหอมติด เ้าถูแค่แขนจะสะอาดได้อย่างไรเล่า"มุมปากชายหนุ่มกระตุกยิ้มชอบใจ เมื่อเห็นสาวใช้ก้มหน้างุดไม่กล้ามองร่างกายเขาทำให้มือใหญ่จำต้องเป็ฝ่ายจับกุมมือนางมาถูกทั่วกายเอง
ไม่เว้นถึงส่วนสำคัญกลางกายที่นางอยากหลีกหนี
ไป๋ชิงนั่งสยายผมยาวสีดำดุจน้ำหมึกเต็มแผ่นหลังกว้างปล่อยให้สาวใช้ช่วยซับหยาดน้ำที่เกาะอยู่จนแห้งสนิท ริมฝีปากสวยเคี่ยวขนมกุ้ยฮวาที่ถูกจัดเตรียมไว้ดื่มด่ำกับความอร่อยพร้อมชาอุ่นเลิศรสช่วยดับความเย็นจากไอฝนที่ยังคงตกหนักอยู่ด้านนอก
"วันพรุ่งชุดที่ข้าสั่งตัดไว้คงมาส่ง มีของข้าแค่เพียงชุดเดียวที่เหลือเป็ของเ้า"
"ชุดของข้าหรือเ้าคะ นายท่านเพิ่งให้ชุดสีขาวนั้นมาเองก่อนหน้าก็ยังมีอีกหลายชุด ปรกติข้าก็สวมชุดของทางหออยู่แล้วนายท่านไม่ต้องสิ้นเปลืองเงินตัดชุดให้ข้าอีกหรอกเ้าค่ะ"
"รอบนี้ไม่เหมือนทุกครั้งชุดนี้เ้าใส่ได้เพียงตอนอยู่กับข้าที่เรือนนอกเท่านั้นห้ามใส่ไปที่ใดหรือให้ผู้อื่นเห็นเป็อันขาด"
"ทำไมละเ้าคะ หรือว่ากลัวข้าใส่แล้วจะดูไม่สวยเลยกลัวว่าผู้อื่นดูถูกเอานายท่านก็รู้ ว่าข้ามิใช่คนคิดมากเช่นนั้นเสียหน่อย"ทุกชุดที่นายท่านเลือกตัดให้ล้วนเป็ชุดที่ร่วมสมัยเป็แบบเดียวกับบรรดาคุณหนูทั้งหลายสวมใส่
แม้จะดูไม่เหมาะสมกับฐานะของนางแต่ฟางซินมั่นใจเต็มสิบส่วนว่ายามนางสวมใส่ แม้ไม่งามเทียบเท่าคุณหนูนางอื่นแต่ก็มิได้น่าเกียจจนมิอาจให้ผู้อื่นเห็นได้
หรือยังมีเหตุผลอื่นที่นายท่านต้องสั่งห้ามนางสวมใส่ออกไปด้านนอก
"เช่นนั้นเ้าก็ลองดูแล้วกันว่าข้าจะทำอย่างไรหากเ้ากล้าใส่ชุดที่ข้าให้ออกไปให้ผู้อื่นเห็น"
"แล้วข้าเล่า เห็นได้หรือไม่"
สีหน้าไป๋ชิงเต็มไปด้วยความเอือมระอาเมื่อผู้มาใหม่ไร้มารยาทเปิดประตูเข้าห้องผู้อื่นทั้งที่ไม่รอให้เ้าของห้องอนุญาตชายหนุ่มจึงปิดปากเงียบพร้อมเบือนหน้าหนีไม่อยากสนทนากับคนผู้นี้ในทันที
"ท่านเ้าหอ" เป็ฟางซินที่เป็ฝ่ายทักทายผู้มาใหม่แทนผู้เป็นาย
"ว่าอย่างไรเล่าเสี่ยวไป๋ อย่างไรข้าก็เห็นอาฟางมาแต่ยังเล็กไม่ต่างจากเ้าให้ข้าเห็นนางยามใส่ชุดงามบ้างมิได้หรือ" ใบหน้าซงไห่เกอเต็มไปด้วยรอยยิ้มมีความสุขที่ได้หยอกล้อสหาย
เขาทราบดีว่าสาวใช้คนนี้มีความสำคัญต่อสหายเพียงใด และคาดเดาได้ไม่ยากว่าชุดที่สหายเตรียมไว้ให้นางจะเป็แบบใด
เพราะคงใกล้เวลาหมาป่าจะตะครุบเหยื่อเต็มทีแล้ว
"ไม่เกี่ยวกับเ้า"
"อาฟางปีนี้เ้าอายุเท่าใดแล้วข้าจำได้เดือนหน้าเ้าก็ครบสิบห้าปีแล้วใช่หรือไม่"
"เ้าค่ะ ท่านเ้าหอจำได้ด้วยหรือเ้าคะ"
"ข้าเพียงพอจำได้ลาง ๆ ผิดกับใครบางคนที่เฝ้ารอวันนั้นให้ถึงเร็วไว"ไห่เกอเห็นสหายหันกลับมาถลึงตาใส่ทำให้ยิ่งรู้สึกเบิกบาน เขาจึงยั่วโมโหเพิ่มความโกรธให้สหายอีกนิดด้วยการหยักหัวคิ้วให้อีกสองสามที
"ใครหรือเ้าคะ"
"เ้าอย่าไปฟังเขาให้มาก มานี่มีธุระอันใด หากไม่มีก็กลับไปเสีย"
"ฮ่า ๆ ๆ เสี่ยวไป๋คนงามอย่าเพิ่งโกรธสิ ข้าเอาส่วนแบ่งมาให้อิ๋นฮูหยินช่างใช้สมบัติของสามีที่เสียไปอย่างคุ้มค่ายิ่งนักทุ่มเงินห้าร้อยตำลึงทองให้เ้าเชียวนะ เอานี่ สี่ร้อยตำลึงทองส่วนของเ้า"
ไป๋ชิงรับตั๋วเงินยื่นส่งต่อให้ฟางซินด้านหลังโดยไม่สนใจว่าจะลงครบจำนวนตามที่ไห่เกอแจ้งไว้หรือไม่ก่อนจะสะบัดมือไล่ตัวน่ารำคาญให้ออกจากห้องเขาไปไว ๆ
47K
