หญิงสาวกระชับกระบี่ในมือค่อยๆดึงมันออกจากฝักสอดส่ายสายตามองหาเ้าของเสียงขลุ่ยที่บรรเลงเพลงจนกลายเป็ค่ายกลใบไม้นำพาให้นายน้อยพรรคมารเดินหลงกลเข้าไปในป่านรกและมีเพียงนักฆ่าแห่งแคว้นเชียงเอ๋อเท่านั้นที่สังหารคนได้ด้วยเสียง
“เหยื่อของเ้าคงถูกราชสีห์ผลึกม่วงคาบไปกินแล้วเป็แน่ยังไม่รีบตามไปอีก”ชิงเหลียนร้องขึ้น
“สมแล้วที่เ้าเป็ผู้สืบทอดแห่งวิหาร์งามดุจบุปผา์แต่ไหนเลยมาไล่ตามชายหนุ่มในป่าแห่งนี้ มันไม่งามเลยนะ”สาวชุดดำร้องตอบลงมาจากต้นไม้สูง
“ข้ามาเพื่อคุ้มกันเ้าทึ่มนั่นเท่านั้นแล้วเ้าล่ะมาเพื่อจุดประสงค์อันใด”
“เ้าหนุ่มนั่นมีราคาค่าหัวสูงพอตัวเ้าจ่ายไหวหรือแม่นางหน้าขาวของเฉินฟู่ฟู”หญิงชุดดำะโลอยตัวลงมาตรงหน้านางและเปิดผ้าคลุมหน้าออก
“แสดงว่าเ้าสะกดรอยตามพวกข้ามาโดยตลอด”
“ใช่แล้วจะทำไมในเมื่อข้าเป็นักฆ่าใครจ้าง ข้าฆ่า”
“แล้วถ้าข้าไม่ให้ฆ่าล่ะ”ชิงเหลียนดึงกระบี่ออกจากฝัก
“ข้าก็จะฆ่าเ้าก่อนแล้วค่อยไปฆ่าเ้านั่นไง”หญิงชุดดำจับขลุ่ยแนบริมฝีปากบรรเลงเพลงเพื่อฟาดฟัน
ชิงเหลียนไม่รอช้ารีบกระโจนออกจากจุดนั้นและวิ่งหนีเข้าไปในป่านรกเพื่อตามหาเฉินฟู่ฟูส่วนแม่สาวนักฆ่าก็วิ่งไล่ตามไป เพื่อจุดหมายเดียวกัน
เสียงคำรามดังกึกก้องทั่วผืนป่าเสมือนหนึ่งเรียกให้นายน้อยพรรคมารไปทวงคำสัญญาที่ให้ไว้เมื่อสิบกว่าปีก่อนสายลมกระโชกแรงจนกลายเป็ลมพายุพัดพาใบไม้เป็เกลียวคลื่นสายฟ้าฟาดลงมาอย่างไม่ขาดสายจนต้นไม้ใหญ่ลมกองระเนระนาด ชายหนุ่มยืนตัวแข็งสายตาเหม่อลอยราวต้องมนต์สะกด
“เ้าหนุ่มน้อยในที่สุดเ้าก็มาข้ารอเ้าอยู่นานแล้ว”ชายในเสื้อคลุมหนังสัตว์ค่อยๆยื่นมือออกมาและทาบฝ่ามือลงที่หน้าผากชายหนุ่มผู้มาเยือนเสียงหัวเราะปนเสียงคำรามดังกึกก้องทั่วสารทิศมนต์สะกดนั้นคลายลง
“ท่านเป็ใคร ข้าสับสนไปหมดแล้ว”เฉินฟูฟู่ใช้มือกุมที่ขมับ
“ข้าเป็ตาเฒ่าแก่ๆที่เฝ้าป่าแห่งนี้มานานแสนนานคำถามนี้ข้าเองน่าจะถามเ้ามากกว่านะเ้าหนุ่ม”ชายชราหัวเราะในลำคอจนอีกฝ่ายเขม็งตามอง
หนุ่มน้อยพรรคมารหันไปมองรอบๆตัวจนรู้สึกได้กับพลังบางอย่างที่อยู่รอบๆตัวเป็พลังที่ครั้งหนึ่งเคยได้ััมาแล้วแต่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออกเสียที
“เ้าสงสัยอะไรก็ถามมาข้าจะตอบคำถามเ้าเองเ้าหนุ่มพรรคมาร”ชายชราพูดขึ้น
“ท่านรู้ว่าข้าเป็ใครแล้วท่านล่ะเป็ใครกันแน่”ชายหนุ่มถามกลับ
“คำตอบนี้ข้าได้ตอบเ้าไปแล้วไงว่าข้าเป็ตาเฒ่าแก่ๆ ที่เฝ้าป่าแห่งนี้มานานแสนนาน”
“ข้ามาทวงสัญญาตามคำสั่งท่านแม่ที่ป่าแห่งนี้แต่ข้าไม่รู้ว่าใครกันเป็ผู้ถือสัญญานั้นไว้หากท่านรู้โปรดช่วยบอกข้าที”ชายหนุ่มยกมือขึ้นคำนับ
“ในที่สุดคำสัญญาเมื่อหลายปีก่อนกำลังจะสิ้นสุดลงข้านับถือน้ำใจนางมาก นางเสียสละชีวิตทั้งชีวิตเพื่อแลกกับชีวิตของพวกพ้องที่เห็นแก่ตัวเฉกเช่นวิหารเจี้ยนถัง”ชายชรากำมือไว้แน่น
“อย่าบอกนะว่าแม่นางคนนั้นคือแม่บุญธรรมข้าและวิหารเจี้ยนถังมาเกี่ยวอะไรด้วยล่ะท่าน”
“หากเ้าไม่รู้ข้าจะเล่าให้ฟังหลับตาลงสิเ้าหนุ่ม แล้วเ้าจะได้เห็นทุกอย่าง”เฉินฟูฟู่ค่อยๆปิดเปลือกตาลงชายชราประสานมือวนไปมาจนเกิดพลังปราณและปล่อยไปที่ร่างชายหนุ่มเพื่อย้อนสู่เื่ราวในอดีต
ณ วิหารเจี้ยนถัง
ัดำนับสิบตัวม้วนตัวพันเป็เกลียวรอบวิหารศักดิ์สิทธิ์ประกาศชัยชนะแห่งพรรคมาร เสียงโห่ร้องและฝีเท้าของเหล่าบรรดาทหารมารที่ชูธงและอาวุธกำลังเข้ายึดครองวิหารแห่งนี้
“ช้าก่อนสาวกแห่งมารทั้งหลาย หากวันนี้คนแห่งวิหารแห่งนี้ทำตามสัญญาที่ให้ไว้ พวกข้าจะกลับไปแต่โดยดีแต่หากคืนคำข้าจะเผาวิหารแห่งนี้ไม่ให้เหลือแม้แต่ซาก”ผู้บัญชาการทัพมารร้องขึ้น
“ข้าแม่เฒ่าเหว่ยหลายจะไม่ยอมให้พวกเ้ามาทำให้วิหารแห่งนี้ต้องแปดเปื้อน รีบไสหัวกลับไปซะ”
“ท่านคงลืมไปแล้วสิว่าท่านแพ้ศึกครั้งนี้นะแม่เฒ่าเหว่ยหลาย และท่านต้องทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับท่านประมุขพรรคมารของเรา”
“ทุกคนในวิหารแห่งนี้จะยอมตายแต่ไม่ยอมก้มหัวให้พวกมารอย่างเ้า”เสียงไม้เท้ากระแทกพื้นมนต์ศักดิ์สิทธิ์ถูกร่ายขึ้นแต่จบด้วยเสียงของหญิงสาวผู้นี้
“ช้าก่อนข้าหูเหยผู้สืบทอดแห่งธิดาเทพคนต่อไป ขอน้อมรับคำสัญญาที่ให้ไว้ว่าจะสืบทอดคำสั่งเป็ตัวประกันอยู่ในพรรคมารตลอดชีวิตขอให้ละเว้นทุกคนที่ยังมีชีวิตอยู่ในวิหารแห่งนี้ด้วยเถิด”หญิงสาวล้มลงคุกเข่า
“เ้าบ้าไปแล้วหรือไงหูเหยหากเ้ารับคำพวกมัน เ้าจะต้องตายทั้งเป็ แล้วใครจะเป็ผู้สืบทอดแทนเ้า”หญิงสาวในชุดขาวผมยาวสลวยพูดขึ้น
“ก็เ้าไงถางฟา ข้าเชื่อว่าเ้าต้องทำได้”
“แต่ข้า”
“ดีมากดีมาก ดีมาก ถ้าอย่างนั้นเ้าต้องรับลมปราณมารเพื่อทำลายปราณเทพในตัวเ้าให้หมดไปเสียก่อนเพื่อเป็มารอย่างแท้จริง”นายพลพรรคมารประสานมือและปล่อยพลังปราณสู่ร่างผู้สืบทอดพรรคมารรุ่นต่อไป
“เ้ามันศิษย์ทรยศอยากเป็ธิดาพรรคมารจนตัวสั่น หากเ้ารับลมปราณมารมาไว้ในตัวข้าจะใช้ไม้เท้าหัวัฆ่าเ้าเพื่อเซ่นไหว้บรรพชนวิหารเจี้ยนถัง”
“ยายเฒ่าเลอะเลือนซึ่งเ้าเองก็เป็ต้นเหตุที่ทำให้เื่อัปยศในวันนี้เกิดขึ้น แม่นางท่านนี้เสียสละตนเองเยี่ยงนี้แต่เ้ากลับด่าทอนางต่างๆนานา ไม่ละลายอายใจบ้างหรือ ข้าขอคารวะท่าน แม่นางหูเหยจากใจ”ผู้บัญชาการพรรคมารโค้งศีรษะอย่างนอบน้อม
“ท่านแม่เฒ่าหากข้าไม่ทำอะไรในวันนี้แล้ว วิหารแห่งนี้คงจะกลายเป็อดีตที่อัปยศข้าขอสัญญาว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับวิหารแห่งนี้อีก และขอให้ท่านรักษาสัญญาที่ให้ไว้หากท่านผิดคำพูดใดๆแล้วล่ะก็วันนั้นข้าคงทำได้แค่ดูความหายนะที่ท่านเป็คนก่อเหมือนกับในวันนี้”
“ถางฟาเ้าอย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้กับข้า สักวันหนึ่งข้าจะส่งคนมาทวงสัญญากับเ้า”ภาพในอดีตหมุนวนเป็เกลียวคลื่นและกลับสู่ปัจจุบัน
เฉินฟูฟู่ลืมตาและมองไปรอบๆตัวพายุสงบลงแล้ว ต้นไม้ทุกต้นเรียงตัวเป็ทิวแถวแสงจันทร์สว่างจ้าเสมือนหนึ่งความชั่วร้ายได้กลืนหายไปกับอดีตจนหมดสิ้น
“คราวนี้เ้าคงจะได้รู้แล้ว่าแม่บุญธรรมของเ้าถึงตัวจะอยู่พรรคมารแต่ใจนางยังเป็เทพเสมอข้าถึงรอผู้มาปลดผนึกอัญมณีสีม่วงแห่งป่านรกแห่งนี้ตามสัญญาที่เคยให้ไว้กับแม่ของเ้า”
“แล้วราชสีห์ขนทองล่ะจะให้ผลึกแก้วสีม่วงแก่ข้าง่ายๆหรือ”
“เ้าต้องพิสูจน์ตนเองว่าเหมาะสมกับสิ่งล้ำค่านี้หรือไม่แม่ของเ้าเคยทำได้มาแล้วแต่นางจำใจต้องสละของวิเศษนี้และฝากข้าไว้เพื่อรอเ้ามารับมันไป”
“ท่านพูดเหมือนท่านเป็เ้าของมันหรือท่านจะเป็ราชสีห์ขนทองผลึกม่วง”
“ข้าเหมือนอย่างนั้นรึเ้าหนุ่มน้อย”
“แล้วท่านแม่ข้าทำไมต้องมาฝากท่านไว้ด้วยในเมื่อผลึกเป็ของแม่ข้าแล้ว”ชายหนุ่มร้องถาม
“หึหึ หึ เ้านี้ ฉลาดกว่าที่คิด เอาเถอะผลึกแก้วสีม่วงจะตอบคำถามเ้าเองหากเ้าได้มันมา”ชายชราผายมือไปทีู่เาสูงข้างหน้าและหยิบก้อนหินสีเงินยื่นให้ชายหนุ่ม
“ท่านหยิบก้อนหินให้ข้าทำไมแต่แปลกใจกลางของมันเป็สีเงินเรืองแสงด้วย”
“ภายนอกเป็หินภายในล้ำค่า มันจะเป็แผนที่นำทางเ้าไป และจงจำไว้ว่ามันจะเปลี่ยนสีหากเ้าทำภารกิจได้เสร็จสมบูรณ์ในแต่ละครั้ง และหากมันเปลี่ยนเป็สีม่วงนั่นหมายความว่า เ้าจะได้เจอกับราชสีห์ขนทองและได้ทดสอบขั้นสุดท้ายกับสัตว์ยุทธภพตัวนั้นอย่างแน่นอน หึหึหึ”เสียงหัวเราะดังก้องราวเสียงคำรามจนแสบแก้วหูชายหนุ่มต้องใช้มืออุดหูก่อนที่จะพูดคำถามสุดท้ายขึ้นมา
“มีใครจะเดินทางไปกับข้าบ้างไหมเหงาแย่เลย”ชายหนุ่มร้องขึ้น
“มีแน่เ้าหนุ่มน้อยรับรองว่าเ้าจะไม่เหงาเป็แน่ ส่วนข้าจะกลับมาเมื่อเ้าทำภารกิจนั้นเสร็จสิ้นแต่อย่าตายก่อนที่จะได้พบข้าอีกครั้งจงจำไว้นะเ้าหนุ่ม “อย่ามองแค่เปลือกจงมองเนื้อในแก่นแท้” แล้วเ้าจะค้นพบขุมพลังอันยิ่งใหญ่ข้าไปล่ะ”ร่างนั้นเลือนหายไปปล่อยให้ชายหนุ่มลืมตามองอย่างสับสนตนเอง
“ข้าฝันไปหรือเื่จริงเดี๋ยวหลับเดี๋ยวตื่นจะเอายังไงกับข้ากันแน่แต่เดี๋ยวก่อนในมือข้ามีก้อนหินสีเงินเหมือนในฝันเลยหรือมันจะเป็เื่จริงเอาล่ะไม่สำคัญอะไรแล้วข้าตัดสินใจแล้วว่าจะขึ้นไปบนูเานั่นเพื่อหาผลึกสีม่วงและหวังว่าราชสีห์ขนทองจะไม่จับข้ากินเสียก่อนที่จะได้พบกับท่านลุงผมขาวคนนั้น”ชายหนุ่มพึมพำอยู่คนเดียวและแนบหูลงกับพื้นดินเพื่อฟังเสียงฝีเท้าที่กำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้วในตอนนี้
![มณีสวรรค์แปรผันฟ้าลิขิต (Heavenly Jewel Change) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1644048778_73496762.webp)
1K
