พู่กันเนรมิต

บทที่ 41 

ครอบครัวที่แท้จริง

เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวหลง เซียวถังและคนอื่น ๆต่างก็ตื่นตกใจ เซียวถังร้องห้ามขึ้นว่า

“ นายท่าน...ท่านต้องไม่กลับไป!” เซียวถังเป็นกังวลและกล่าวว่า“ ยกเว้นอาวุโสรอง ในตระกูลเซียว เกือบทั้งหมดเป็นคนของผู้อาวุโสใหญ่ ไม่ใช่เรื่องง่ายที่ท่านจะหลบหนีออกจากตระกูลเซียว

ในตอนนี้.... ท่านจะต้องไม่กลับไปที่นั่นอีก คนอื่น ๆ ล้วนหน้าแดงและประหม่า

"ใช่ ตอนนี้ตระกูลเซียว สำหรับท่าน คือถ้ำเสือหลงถาน หากกลับไป รังแต่จะต้องสิ้นชีพอยู่ที่นั่นโดยเปล่าประโยชน์

“ นายท่าน ถึงแม้ว่าตอนนี้ ท่านจะไร้การฝึกฝน แต่ท่านก็เฉลียวฉลาดกว่าพวกเราเสมอ เหตุใดท่านไม่อยู่ที่นี่เพื่อควบคุมสถานการณ์ และออกคำสั่งกับพวกเรา! ส่วนเรื่องของการต่อสู้และการสูญเสียก็ฝากไว้กับผู้ใต้บังคับบัญชาของเรา 

เราไม่ใช่คนขี้ขลาด เราจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง เมื่อมองไปที่ฝูงชน ภายในใจของเซียวหลงก็รู้สึกหวั่นไหว

เขารู้ว่าคนตรงหน้าเขาภักดีต่อตนเอง และไม่ต้องการให้เกิดอุบัติเหตุใด ๆ

"พวกเขาเป็นครอบครัวที่แท้จริงของข้า! ดังนั้นข้าจะปล่อยให้พวกเขาหลั่งเลือดเพื่อข้าได้อย่างไร" ดวงตาของ         เซียวหลงเปียกชื้นและเขาพูดในใจ จากนั้นเซียวหลงยิ้มเล็กน้อย กระตุ้นพลังปราณ และปลดปล่อยพลังความแข็งแกร่งออกมา

เซียวถังและคนอื่น ๆ ก็เห็นแสงสว่างวูบวาบเบื้องหน้า

“ นายท่าน...การฝึกฝนของนายท่านฟื้นคืนมาแล้วหรือ?” ชายคนหนึ่งประหลาดใจมาก เซียวหลงพยักหน้าและกล่าวว่า "ตอนนี้เจ้าน่ามั่นใจได้แล้วว่า....ข้าจะไม่กลับไปตายที่นั่น!"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ดวงตาของเซียวหลงก็ตกตะลึง และเจตนาสังหารของเขาก็ปรากฏขึ้นในทันใด: "และอย่าลืมว่าตอนนี้ ข้าเป็นเจ้านายของตระกูลเซียว! หากต้องการที่จะต่อสู้กับข้า จะต้องถูกสังหารจนสิ้น

ทันใดนั้นเมื่อเห็นเซียวหลงตกอยู่ในภวังค์ กลุ่มทหารเฝ้าประตูก็ดูตื่นเต้นมาก พวกเขาคิดว่าตอนนี้ เซียวหลงมีท่วงท่าที่ดูคล้ายคลึงกับ เซียวหลิง อดีตผู้นำตระกูลเซียว เขามีศักดิ์ศรีและไม่ยอมพ่ายแพ้ต่อผู้อื่น!

อย่างไรก็ตาม เซียวถังยังคงกังวลและขมวดคิ้ว:“ อย่างไรก็ตาม การฝึกฝนของท่าน ยังคงเป็นเพียงระดับ 5 ของอาณาจักรถงซวน ซึ่งอาจไม่สามารถต่อสู้กับ พวกองครักษ์ธรรมดาในตระกูลเซียว ด้วยวิธีนี้ ท่านจะไม่พบปัญหาในการกลับไปจริงๆหรือ?”

โดยไร้คำอธิบาย เซียวหลงหยิบตราประจำตัว จำนวนหนึ่งออกมา และโยนลงในมือของเซียวถัง

หลังจากที่ได้เห็นสัญลักษณ์ประจำตัวเหล่านี้อย่างชัดเจน ดวงตาของเซียวถังก็แสดงความหวาดกลัว และใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

“ นี่คือสัญลักษณ์ประจำตัวของผู้บัญชาการเจ็ดและสิบผู้นำภายใต้คำสั่งของเขา?” ใบหน้าของเซียวถังตกตะลึง และเขายังมีลักษณะอาการลิ้นพันกัน และตะกุกตะกัก "พวกคนขี้ขลาด...ไม่ใช่สุนัขที่อยู่รอบ ๆ ผู้อาวุโสหรือไม่?

ตราประจำตัวของพวกเขาจะปรากฏในมือของท่านได้อย่างไรมัน ...

ทันใดนั้นเซียวถังก็กัดฟันและพูดว่า: "ข่าวลือเป็นเรื่องจริงหรือ? ผู้อาวุโสใหญ่ ไอ้สารเลวส่งผู้บัญชาการเจ็ดและคนอื่น ๆ มาไล่ตามและสังหารท่าน?"

"ใช่...เซียวหลงพยักหน้าและไม่ได้ปิดบังใด ๆ จากนั้นสายตาของเขาก็เย็นชา และเขาพูดขึ้นว่า" แต่ตอนนี้ตราประจำตัวทั้งหมดของพวกเขาอยู่ในมือของข้า

ตอนนี้เซียวถัง เจ้าไม่ต้องกังวล? ข้าจะไม่กลับไปตายที่ตระกูล! "

เซียวถังเงียบงันเป็นเวลานาน ในที่สุดเขาก็คำนับให้เซียวหลง เขากล่าวอย่างเคร่งขรึม: "นายท่านโปรดสัญญากับเราว่า ท่านจะไม่เป็นอันใด!"

เซียวหลงพยักหน้าอย่างจริงจังและกล่าวว่า "ไม่ต้องกังวล ข้าสัญญากับเจ้า ข้าจะพาเจ้าไปฟื้นฟูตระกูลเซียวในอนาคต ตอนนี้เจ้าต้องสัญญากับข้าว่า เจ้าจะอยู่ที่นี่ต่อไป และเจ้าจะต้องไม่ผลีผลาม!”

เมื่อเขาบอกลาทุกคน อารมณ์ของเซียวหลงก็หนักอึ้งมาก

ในตอนแรกเซียวหลงต้องการที่จะเอาแย่งชิงตระกูลเซียวกลับมา เนื่องจากความรู้สึกส่วนตัว แต่ตอนนี้เซียวหลงต้องการยึดคืนตระกูลเซียว ด้วยเหตุผลที่มากกว่านั้น คือถือเป็นความรับผิดชอบที่หนักหน่วงของเขา

หลังจากเข้าประตูทางทิศตะวันตก เซียวหลงก็เดินไปด้วยความเร็วเต็มที่ และตรงไปยังทิศทางของที่พักของตระกูลเซียว ในระหว่างทางเซียวหลงมีความรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยในใจ

เขามักจะรู้สึกว่าต้องมีบางอย่างที่เลวร้ายเกิดขึ้นในตระกูลเซียว

โชคดีที่ระยะทางระหว่าง ประตูเมืองซีเฉิง และ ตระกูลเซียวไม่ไกลกันเกินไปนัก ไม่นานนัก เซียวหลงก็ยืนอยู่หน้าประตูจวนของตระกูลเซียว

“ หยุดนะ เจ้าไม่สามารถเข้าไปได้ โดยปราศจากคำสั่งของผู้อาวุโสใหญ่” ที่หน้าประตูตระกูลเซียว ทหารยามคนหนึ่งของตระกูลเซียว สกัดกั้นเซียวหลงและกล่าวด้วยใบหน้าที่อดกลั้น เห็นได้ชัดว่าองครักษ์ตระกูลเซียวคนนี้ 

เป็นหนึ่งในสุนัขรับใช้ที่อยู่รอบตัวของผู้อาวุโสเซียวฟ่าง เซียวหลงขมวดคิ้วและพูดอย่างเย็นชาว่า“ สามหาว....รู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร?”

นายทหารยามส่งเสียงเยาะเย้ยในทันที และใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยการดูแคลน: "ฮึ่ม ไม่ใช่" เจ้าขยะ "ของตระกูลเซียวของเราหรือ? มีผู้ใดบ้างไม่รู้จักเจ้า? แต่ตอนนี้ท่านผู้อาวุโสใหญ่มีคำสั่ง 

ตราบใดที่ไม่มีคำสั่งของผู้อาวุโสใหญ่ แม้ว่าเจ้าจะคุกเข่าเรียกปู่ ข้าก็จะไม่ยินยอมปล่อยเจ้าเข้าไป! " ในเวลานี้ทันใดนั้น เซียวหลงก็ได้ยินเสียงร้องของผู้หญิงที่ขอความช่วยเหลือมาจากภายในจวน!

เซียวหลงตกใจทันใด เขาจำได้ทันทีว่าเสียงร้องขอความช่วยเหลือเป็นของเหลียนเอ๋อ!

ดวงตาของเซียวหลงหรี่ลง และความรู้สึกที่แข็งแกร่งของการไอสังหารก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา

"ไสหัวไป!" เซียวหลงคำรามและยกมือขึ้น เพื่อผลักเปิดประตูจวนตระกูลเซียว

"เจ้าสารเลว....เจ้าอยากตาย!"นายทหารดุด่าด้วยความโกรธ เขาไม่สนใจฐานะของเซียวหลงเลย เขาหยิบดาบออกมาและสับมันไปที่แขนของเซียวหลง

“ ฉับ!” เลือดกระเซ็น แขนอ้วน ๆ หนึ่งท่อนลอยอยู่กลางอากาศ อย่างไรก็ตามผู้ที่แขนขาดไม่ใช่เซียวหลง แต่เป็นนายทหารยามผู้นั้น!

นายทหารยามนี้เป็นเพียงการ ระดับที่สองของอาณาจักรถงซวน เขาจะเป็นคู่ต่อสู้ของเซียวหลงได้อย่างไร?

ก่อนที่เขาจะตอบสนอง มือขวาของเขา ถูกเซียวหลงสับด้วยดาบ!

"อ้าก..." นายทหารยามปิดแผลที่ถูกฟัน เลือดอาบ และส่งเสียงร้องโหยหวนที่น่าสังเวชและหาที่เปรียบมิได้

จากนั้นใบหน้าของเขาก็ดุร้ายและเขาจ้องมองไปที่     เซียวหลงอย่างโกรธเคือง เขาสาปแช่ง: "เจ้าสารเลว...เจ้ากล้าทำร้ายข้าได้อย่างไร?ผู้อาวุโสจะไม่ปล่อยเจ้าไป! อีกไม่กี่วันเจ้าจะไม่ตายดี!"

เซียวหลงส่งเสียงอย่างเย็นชา เขาไม่ได้ให้ความสนใจใด ๆ กับมัน เขาเตะประตูให้เปิดออก และรีบไปยังสถานที่ที่       เหลียนเอ๋อ เรียกร้องขอความช่วยเหลือ

"เหลียนเอ๋อรอข้า...ข้าจะไปที่นั่นเร็ว ๆ นี้สัญญากับข้าว่า เจ้าจะไม่เป็นอันใด คิ้วของเซียวหลงขมวดแน่น เขากำลังเร่งรีบ

ที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในทางกลับกัน... เขากลับภาวนาอยู่ภายในใจ ขอให้เหลียนเอ๋อ ไม่เป็นอะไร อย่างกังวล

ในขณะนี้ ภายในห้องไม้เล็ก ๆ เหลียนเอ๋อใบหน้าดูซีดเซียว และหยุดร้องขอความช่วยเหลือ ปรากฏว่านางถือกรรไกรเด็ดเดี่ยวเล็งไปที่ลำคอของตนเอง

เบื้องหน้านาง มีชายหนุ่มสามคนในชุดเสื้อผ้าหรูหรา ที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มลามก และต้อนนางไปที่มุมหนึ่ง

ปากของพวกเขาพ่นคำพูดหยาบคายและลามก น้ำลายไหลออกจากปากของพวกเขา ราวกับคนหิวโหย

"เหตุใดเจ้าไม่ตะโกนต่อไป ข้าจะบอกเจ้าว่า มันไร้ประโยชน์ แม้ว่าเจ้าจะตะโกน หลังจากวันนี้ คนโง่เขลาที่ดื้อรั้นทั้งหมดจะต้องตายลงไป! ในตระกูล เซียวนี้ ไม่มีใครสามารถปกป้องเจ้าได้

"ใช่ถ้าเจ้าฉลาดพอ จงเชื่อฟังเรา ตราบใดที่เจ้ารับใช้เราอย่างดี ในวันนี้เราจะปกป้องชีวิตของเจ้าในอนาคตอย่างแน่นอน

"เหลียนเอ๋อไม่ต้องดิ้นรน ไม่ต้องกังวล แม้ว่าเจ้าจะกลายเป็นศพ เราสามพี่น้องจะไม่รังเกียจเจ้า!"

ในเวลานี้จู่ ๆชายหนุ่มคนหนึ่งก็เอื้อมมือไปคว้ากรรไกรจากเหลียนเอ๋อ

ใบหน้าของเหลียนเอ๋อซีดเผือด นางโบกกรรไกรและแทงคอของตนเองโดยไม่ลังเล