(1)
วิวาห์ไม่เต็มใจ
ภายในห้องโถงที่ใหญ่ที่สุดของโรงแรม ตอนนี้มีงานวิวาห์ใหญ่เกิดขึ้น บรรดาแเื่ในแวดวงสังคมชั้นสูงต่างก็ทยอยเข้าร่วมงานแต่งของลูกชายนักธุรกิจชื่อดัง ส่วนคู่วิวาห์นั้นแทบจะไม่มีใครรู้จักความเป็มาของเขานั่นเพราะเ้าตัวเป็เพียงลูกชายเ้าของรีสอร์ตโนเนมในจังหวัดเชียงใหม่เพียงเท่านั้น
คู่วิวาห์ที่เพิ่งจะเคยเห็นหน้ากันแค่ไม่กี่วันก่อนแต่งแถมยังเป็ผู้ชายเหมือนกันอีกต่างหาก นั่นทำให้ต้องรู้สึกอึดอัดกับการต้องมายืนยิ้มยกมือไหว้แเื่เป็เวลานาน ทั้งคู่แทบจะไม่มองหน้ากันด้วยซ้ำเพราะต่างก็ไม่ได้รักใคร่ชอบพลอกันมาก่อน
“ชิด ๆ กันหน่อยครับ”แขกในงาน้าขอถ่ายรูปคู่ เมื่อเห็นคู่วิวาห์ชายชายยืนห่างจึงร้องขอให้ขยับเข้ามาใกล้
‘เขียนฟ้า’ มองหน้าเ้าบ่าวแวบหนึ่ง ก่อนจะเขยิบตัวเข้าไปใกล้ ‘ธงรบ’ ยกมือขึ้นไปโอบไหล่เ้าสาวอย่างถือวิสาสะแล้วยิ้มให้กล้อง
แชะ! แชะ!
เมื่อได้ภาพสมใจอยากแล้วก็เดินไปทิ้งให้ทั้งสองยืนมองหน้ากันอย่างไม่คุ้นชิน เห็นหน้าเ้าสาวทีไรธงรบมักจะถอนหายใจแทบทุกครั้งไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายขี้ริ้วขี้เหร่หรือไม่น่าชวนมอง เขียนฟ้าดูดีมากแม้จะเป็ผู้ชายด้วยกันก็เถอะส่วนตัวเขาเองก็ไม่ได้เกี่ยงเื่เพศสักเท่าไหร่ แต่ที่ไม่ชอบก็เพราะคนคนนี้เข้ามาเพราะเื่เงินและทำให้ชีวิตหนุ่มเ้าสำราญของเขาต้องจบลงด้วยนั่นเอง
“เมื่อไหร่เื่บ้า ๆ นี้จะจบลงสักที”
“ผมขอโทษครับ” เขียนฟ้ากล่าวสั้น ๆอย่างรู้สึกผิด ก้มหน้าไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย
“รู้สึกผิดแล้วตอบตกลงกับแม่ฉันทำไมทำไมไม่ปฏิเสธไปล่ะ”
“ผมจำเป็ต้องทำอย่างนี้จริง ๆ ครับ”
“เห็นแก่เงิน”กล่าวอย่างเอือมระอาแล้วหันหน้าหนีไปอีกทาง
“ทำไมพูดกับน้องอย่างนี้ตารบ” กิ่งดาวเดินเข้ามาได้ยินพอดีจึงตวาดแหวอย่างเบาเสียงใส่ลูกชาย เพราะกลัวว่าคนอื่นจะมาได้ยินเข้า
“ทำไมผมจะพูดไม่ได้ครับในเมื่อสิ่งที่พูดมามันคือเื่จริง”
“หุบปาก มีอะไรค่อยไปพูดกันที่บ้านช่วยคิดถึงหน้าตาพ่อกับแม่ด้วย อีกอย่างตอนนี้หนูฟ้าก็เป็สะใภ้ฉันแล้วจะพูดจะจาอะไรก็ให้เกียรติน้องด้วย” หล่อนสั่งสอนลูกชาย แล้วหันมาเอ่ยกับลูกสะใภ้“หนูฟ้าอย่าไปถือสาพี่เขาเลยนะ มีป้าอยู่ด้วยทั้งคนไม่มีใครทำอะไรหนูได้แน่นอน”
“ขอบคุณครับคุณป้า ผมจะอดทนให้มาก ๆ ครับ”เขียนฟ้ายังคงยิ้มได้ เพราะถูกฝึกให้เป็คนเข้มแข็งมาั้แ่เด็กแล้ว
“ไม่สิ ตอนนี้หนูเป็สะใภ้แม่แล้วต้องเรียกแม่สินะ”
“ครับคุณแม่”
กิ่งดาวยิ้มอย่างภูมิใจกับลูกสะใภ้คนนี้หล่อนเป็คนเลือกมาด้วยตนเอง เขียนฟ้าเป็ผู้ชายเรียบร้อย อ่อนหวานเก่งการบ้านการเรือน หน้าตาดีมีศึกษา แถมยังเป็ผู้ชายที่สามารถตั้งครรภ์ได้จึงไม่ต้องห่วงเื่ทายาทสืบทอดกิจการ เหมาะที่จะเป็ลูกสะใภ้หล่อนที่สุดแล้ว
“งั้นแม่ไปคุยกับแขกฝั่งโน้นก่อนนะยิ้มเข้าไว้รู้ไหม”
“ครับคุณแม่”
ก่อนกิ่งดาวจะเดินออกไปก็ถลึงตาขู่ลูกชายทว่าธงรบยังคงทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เหล่ตามองเ้าสาวของตนอย่างดูิ่ดูแคลน
“เชื่องจริง ๆ”
เขียนฟ้าหันขวับไปมองเขาด้วยความรู้สึกไม่พอใจ“หากไม่ชอบก็ไม่ต้องพูดกับผมก็ได้นะครับ” ว่าแล้วก็เดินหนีเขาไป
ถึงแม้ว่าจะไม่ชอบหน้าธงรบ แต่ก็ยอมรับว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดมามันคือเื่จริงที่เขาแต่งงานเพราะ้าปลดหนี้ให้ครอบครัวเงินสินสอดที่ได้มาก็เอาไปปรับปรุงรีสอร์ตที่จังหวัดเชียงใหม่หลังจากเสียหายแทบจะสิ้นเนื้อประฟ้าตัวจากการถูกพายุถล่ม
งานแต่งดำเนินไปเรื่อย ๆอย่างไม่มีสะดุด ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดี จากการเล่นละครของคู่วิวาห์แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีเสียงซุบซิบนินทาจากแขกบางกลุ่มที่รู้จักกับเ้าบ่าวเป็อย่างดีและรู้ว่าเขาคนนี้ไม่ใช่คู่ควงของธงรบมาก่อน ธงรบไม่เคยควงผู้ชายคนไหน แต่จู่ ๆก็มีงานวิวาห์สายฟ้าแลบเกิดขึ้น จึงหนีไม่พ้นข้อครหาว่าเกิดจากการคลุมถุงชน
งานเลี้ยงที่โรงแรมผ่านไปได้ด้วยดีทุกคนจึงกลับมาที่บ้านเพื่อทำการส่งคู่วิวาห์เข้าเรือนหอ ก่อนที่พ่อกับแม่ของเขียนฟ้าจะบินกลับไปยังเชียงใหม่ในคืนนี้เลย
“รักษาเนื้อรักษาตัวให้ดีนะลูกเชื่อฟังคุณลุงคุณป้า อย่าทำให้ท่านทั้งสองต้องลำบากใจนะ” หทัยรัตน์เอ่ยกับลูกชายสุดที่รักสีหน้าคนเป็แม่เต็มไปด้วยความยินดี ทว่าในใจลึก ๆ กลับเศร้าที่ต้องห่างลูกชายสุดที่รัก
“ครับแม่ ไม่ต้องห่วงนะครับ ฟ้าจะทำหน้าที่ลูกสะใภ้ให้ดีที่สุดครับ”เขาโผเข้ากอดผู้เป็แม่ ทั้งสองต่างก็ร่ำไห้น้ำตานองหน้า
“ขอให้ลูกมีความสุขมาก ๆ นะให้รู้เอาไว้ว่าพ่อกับแม่รักลูกเสมอ ถ้าว่าง ๆไปเยี่ยมพ่อกับแม่ที่เชียงใหม่บ้างนะ”
“ครับพ่อ ฟ้าก็รักพ่อกับแม่ครับ” เขาโผเข้ากอดผู้เป็พ่ออย่างแแ่
ธงรบที่ยืนอยู่ข้างกันรู้สึกเบื่อในใจแต่ต้องอยู่เพื่อมารยาท อีกอย่างถ้าแสดงออกว่าไม่ชอบขี้หน้าภรรยาตนเองก็จะเป็การหักหน้ามารดาเกินไป
“ธงรบป้าฝากน้องด้วยนะหนักนิดเบาหน่อยก็อภัยให้กันด้วยนะลูก”
“ครับคุณป้า ไม่ต้องห่วงผมจะดูแลฟ้าให้ดี”เขายิ้มพอเป็พิธีเพื่อให้วินาทีแห่งความอึดอัดผ่านไปเร็ว ๆ
“ได้ยินอย่างนี้น้าก็สบายใจ”
“เธอไม่ต้องห่วงหรอก ฉันรักหนูฟ้าเหมือนลูกชายแท้ๆ ยังไงก็ไม่ปล่อยให้ลำบากแน่นอน”
“ขอบใจเธอมากนะที่ช่วยเหลือฉันมาตลอดฝากลูกชายฉันด้วยนะดาว”
“จ้าเพื่อนรัก” กิ่งดาวและหทัยรัตน์ต่างก็สวมกอดกันเพื่อร่ำลาก่อนจะเดินทางกลับ หล่อนทั้งสองเป็เพื่อนมาั้แ่สมัยเรียนมัธยมปลาย กิ่งดาวเป็คนเชียงใหม่เหมือนกันทำให้ทั้งสองรักกันมาก จนมีโอกาสได้มาเป็ดองกันเหมือนอย่างเช่นในวันนี้
ร่ำลากันแล้วกิ่งดาวก็สั่งให้คนขับรถไปส่งคนทั้งสองที่สนามบินจากนั้นหล่อนและสามีก็ขึ้นไปพักผ่อนหลังจากเหน็ดเหนื่อยจากงานเลี้ยงมาตลอดทั้งวันแล้ว
ั้แ่เกิดมาเขียนฟ้าไม่เคยนอนร่วมห้องกับผู้ชายคนไหนมาก่อนทำให้เขารู้สึกประหม่า ได้แต่นั่งอยู่บนเตียงจ้องมองเขาทุกย่างก้าวกลัวว่าจะเข้ามาทำรุ่มร่าม ส่วนตอนนี้ธงรบกำลังถอดเสื้อผ้าออกทำละชิ้นๆ โดยไม่อายเลยสักนิด
“มองทำไม”
“คือผม...ยังไม่ชินกับการต้องมานอนร่วมห้องกับคนอื่นครับ”
“ไม่ชินแล้วแต่งงานทำไมล่ะ”เขาถอดเสื้อแล้วโยนมาบนเตียง เผยให้เห็นเรือนกายกำยำ เต็มแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อหน้าท้องมีลอนซิกแพคชัดเจน เห็นอย่างนั้นเขียนฟ้าก็หน้าแดงก่ำ รีบหันไปมองอีกทาง
“หากเลือกได้ผมคงไม่แต่งกับผู้ชายด้วยกันแถมยังไม่ได้รักอย่างนี้หรอกครับ ถ้ามันจะทำให้คุณลำบากใจผมออกไปนอนข้างนอกก็ได้นะ”ว่าแล้วก็ลุกขึ้นจากเตียง ทำทีจะเดินออกไป แต่ธงรบยืนเท้าสะเอวขวางไว้เสียก่อนสีหน้าเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด เขียนฟ้าหลุบตาลงมองที่มือตัวเองทันที
“จะไปไหน”
“จะออกไปข้างนอกครับ”
“นี่นายโง่หรือแกล้งโง่กันแน่ถ้าออกไปนอนข้างนอกแล้วคุณแม่เห็นเข้า ฉันก็จะโดนดุ หรือนายตั้งใจจะให้มันเป็อย่างนั้น”เขาตวาดใส่หน้าเสียงดัง
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ ผมแค่เกรงใจคุณเท่านั้น”
“ถ้าเกรงใจก็อย่าทำตัวมีปัญหาอย่าขัดใจ แล้วก็ไม่ต้องมายุ่งกับเื่ส่วนตัวของฉันรู้ไว้ด้วย”
“ครับคุณธงรบ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวไปเปลี่ยนชุดนะครับ”
“จะไปไหนก็ไป”
เขียนฟ้าเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวก่อนจะพยายามถอดชุดออก ทว่าเขากลับไม่สามารถรูดซิปด้านหลังได้พยายามอยู่นานจนคิดว่าต้องมีใครสักคนช่วย
“ทำไมมันถอดยากถอดเย็นอย่างนี้นะ เฮ้อ! คงไม่มีทางเลือกแล้วสินะ”ว่าแล้วก็เดินออกไปจากห้องแต่งตัว เพื่อให้เ้าบ่าวช่วยรูดซิปลงให้
เดินออกมาแล้วเขียนฟ้าก็เบิกตาโพลงด้วยความใร้องเสียงหลงเมื่อเห็นธงรบยืนเปลือยกายล่อนจ้อนอยู่กลางห้อง
“เฮ๊ย!”
“เหี้ย!”
เ้าตัวยกมือขึ้นมาปิดตา ส่วนธงรบรีบหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นมาพันรอบเอวไว้แม้ว่าเขาจะเคยแก้ผ้าต่อหน้าเพื่อนผู้ชายมานักต่อนัก ทว่ากับเขาคนนี้รู้สึกอายขึ้นมาเสียดื้อๆ
“เป็บ้าอะไรจู่ ๆ ก็เดินออกมา”
“ผมจะให้คุณช่วยรูดซิปด้านหลังให้หน่อยครับผมรูดเองไม่ได้” เขาอธิบายแต่ยังไม่ยอมลดมือลง
“เอามือลงได้แล้ว”
เ้าตัวค่อย ๆ ลดมือลงเปิดเปลือกตาสวยขึ้นอย่างช้า ๆ พบว่าตอนนี้ธงรบยืนเท้าสะเอวโดยมีผ้าเช็ดตัวสีขาวพันรอบเอวไว้แล้ว
“ผมขอโทษครับ”
“ช่างมันเถอะจะให้ช่วยรูดซิปไม่ใช่เหรอ หันหลังมาสิ” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงห้วนสั้นบ่งบอกว่ากำลังอารมณ์ไม่ดี
เขียนฟ้าเดินเข้าไปใกล้แล้วหันหลังให้ชายหนุ่มมือทั้งสองข้างกอดที่โครงเสื้อเอาไว้เพื่อกันไม่ให้หลุด
ธงรบเอื้อมมือไปจับที่ซิปอย่างไม่ได้คิดอะไรทว่าเมื่อรูดลงเรื่อย ๆ เผยให้เห็นแผ่นหลังขาวเนียนความคิดด้านมืดก็ผุดขึ้นในหัวทันที เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่สายตาคมจ้องมองแผ่นหลังขาวเนียนอย่างตั้งใจ ลืมตัวไปว่าตอนนี้ซิปถูกรูดลงจนสุดแล้ว
“คุณธงรบครับเสร็จหรือยัง”
“...”
“คุณธงรบครับ”
“สะ...เสร็จแล้ว”เสียงหวานทำให้ชายหนุ่มหลุดจากภวังค์ รีบละมือลงมาทันที
“ขอบคุณครับ” เขียนฟ้ากล่าวคำขอบคุณแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องแต่งตัว
ด้วยความที่ธงรบเป็หนุ่มนักรักเป็เสือผู้หญิงตัวพ่อ จนใครต่างก็ตั้งฉายาให้เป็คาสโนว่าแห่งวงการไฮโซทำให้ไม่แปลกที่เขาจะรู้สึกมีอารมณ์เมื่อได้เห็นส่วนที่งดงามเช่นนี้ ทว่านี่คือแผ่นหลังของผู้ชายด้วยกันเหตุใจเขาต้องรู้สึกร้อนวูบวาบเช่นนี้ด้วยนะ เขามันบ้าไปแล้ว
แต่ถึงอย่างไรเ้าตัวตั้งปณิธานเอาไว้ ว่าจะไม่แตะเนื้อต้องผู้ชายคนนี้เด็ดขาดจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกไม่มีค่า เป็ฝ่ายขอจบความสัมพันธ์และออกไปจากบ้านหลังนี้ด้วยตัวเอง โดยที่เขาจะได้ไม่ต้องโดนมารดาต่อว่า
“มึงต้องอดทนให้มาก ๆ ผู้ชายคนนี้เข้ามาเพราะเงินทำลายชีวิตโสดมึงไม่เหลือชิ้นดี มึงจะต้องไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับเขาเด็ดขาด” ธงรบสัญญากับตัวเองเป็มั่นเป็เหมาะก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ
หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เขียนฟ้าก็เดินตรงมาที่เตียงนอนเห็นธงรบกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ก่อนแล้ว เขายกมือขึ้นไปลูบที่หลังคอเบา ๆเพราะยังไม่รู้ว่าจะต้องนอนตรงไหนยังไงบ้าง
“จะให้ผมนอนตรงไหนครับ”
“อยากจะนอนตรงไหนก็นอนขอแค่อยู่ภายในห้องนี้ก็พอ” เ้าของห้องเอ่ยทั้งที่ยังวางสายตาไว้ที่หน้าจอทำเป็ไม่สนใจ
“โอเคครับ”กล่าวแล้วเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว เปิดตู้เพื่อนำชุดเครื่องนอนสำรองหอบมาวางไว้ที่ข้างเตียง
ทำการปูที่นอนจนเสร็จแล้วหันไปมองเขาอีกครั้งพบว่าอีกฝ่ายยังคงไม่สนใจ จึงเอนหลังลงนอน พยายามข่มตาให้หลับจะได้ไม่รู้สึกอึดอัดไปมากกว่านี้
ธงรบวางมือถือไว้ที่โต๊ะข้างเตียง เอียงหน้ามามองที่ว่างข้างตัวพบเพียงความว่างเปล่าจึงลุกขึ้นนั่งกวาดสายตามองไปรอบห้องแต่ก็ไม่พบตัว จึงคิดว่าอีกฝ่ายไม่ยอมเชื่อฟังหอบผ้าหอบผ่อนออกไปนอนนอกห้อง และนั่นจะทำให้เขาโดนมารดาบ่นให้
“ก็บอกแล้วว่าไม่ให้ไปนอนข้างนอกถ้าเจอตัวโดนดีแน่” ธงรบบ่นเบา ๆ แล้วเดินออกไปนอกห้องโดยไม่รู้ว่าตอนนี้เ้าตัวได้นอนอยู่ข้างเตียง
ธงรบเดินหาจนทั่วบ้านแต่ก็ไม่พบตัวชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิด อารมณ์เสีย ก่อนจะเดินดุ่ม ๆ กลับเข้ามาในห้องมองไปที่เตียงก็สะดุดตากับอะไรบางอย่างที่อยู่ข้างเตียง
“ฟ้า!”
ตอนนี้เขียนฟ้านอนหลับไปแล้วเห็นอย่างนั้นชายหนุ่มก็ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ จ้องมองด้วยแววตาเดือดดาลราวกับจะฆ่าเสียให้ได้เดินตรงเข้าไปอุ้มร่างเล็กขึ้นในท่าเ้าสาว แล้ววางลงบนเตียง
“ต่อไปนี้นายต้องมานอนบนเตียงกับฉันจะได้มั่นใจว่าไม่ไปนอนที่อื่น”
เขายืนมองร่างเล็กด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่นทว่าใบหน้าเรียวรูปไข่ ผิวขาวเนียนชวนัั ริมฝีปากชมพูระเรื่อน่าจูบ เนินอกขาวเนียนที่โผล่พ้นออกมาจากเสื้อยืดตัวโคร่งนั่นทำให้หัวใจเต้นไม่เป็จังหวะ เกิดความคิดที่ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ ธงรบถึงกับกุมขมับเพราะห้ามความ้าของตัวเองไม่ได้
“มึงต้องทนให้ได้นะไอ้รบต้องทนให้ได้” ชายหนุ่มพรูลมออกจากปาก ก่อนจะตามขึ้นไปนอนบนเตียงจากนั้นนำหมอนข้างมากั้นกลางไว้ กลัวว่าหากเผลอไปแตะส่วนใดส่วนหนึ่งของเขียนฟ้าเข้าจะทำให้อดใจไม่ไหวเผลอทำอะไรลงไปอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้
เพราะเขา...จะไม่มีวันกลืนน้ำลายตัวเองแน่นอน
503
![ในร่มเงารัก [ พู่ไหม ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1578648491_60990627.webp)
