“หากเ้าคิดจะไปพบเ้าต๋าฉือพี่ว่ารอไปพร้อมพี่ดีหรือไม่”จิวฝูที่พาชุนเหลียงเข้ามาในห้องเยพร้อมกับกุมมือของนางแน่น
“พี่ซานหงอย่าเป็ห่วงไปเลยเ้าค่ะ ถึงอย่างไรข้ากับพี่ต๋าฉือก็เป็พี่น้องกันเขาคงไม่ทำอันตรายข้าหรอกเ้าค่ะ”ชุนเหลียงเอ่ยพร้อมกับมองไปที่สามีของตนด้วยแววตาอ่อนโยนแล้วตบมือสามีของตนเบาๆ
“แต่ถึงเช่นนั้นพี่ก็ไม่้าให้เ้าเดินทางไปที่อาณาจักรแห่งนั้นเพียงคนเดียว”จิวฝูเอ่ยพร้อมกับมองไปที่ชายาของตนด้วยสายตาเป็ห่วงพร้อมๆกับกุมมือของชายาของตนแน่นขึ้น
“พี่ซานหง”ชุนเหลียงที่้าไปเพียงลำพังเอ่ยเรียงสามีของตนพร้อมกับมองไปที่สามีของตนด้วยสายตาเว้าวอนจิวฝูที่รู้ว่าถึงอย่างไรตนก็ไม่อาจจะห้ามชายาของตนได้ก็ได้แต่ถอนหายใจยาวแล้วยอมปล่อยมือของชุนเหลียงในที่สุด
“ขอบคุณเ้าค่ะพี่ซานหงที่เข้าใจข้า”ชุนเหลียงเอ่ยขอบคุณจิวฝูด้วยรอยยิ้มพึงพอใจที่สามีของนางเคารพในการตัดสินใจของนางในครั้งนี้
“ข้าจะรีบไปรีบกลับนะเ้าคะ”ชุนเหลียงเอ่ยพร้อมกับพร้อมเดินจากออกไปด้วยรอยยิ้มบางจิวฝูที่เห็นเช่นนั้นจึงได้ยิ้มให้กับเมียรักของตนด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
ราชวังอาณาจักรหลง
“ชุนเหลียง!”หลงต๋าฉือที่เห็นว่าน้องสาวของตนที่เดินมาอยู่ตรงหน้าของตนเขาจึงอดที่จะเอ่ยเรียกน้องสาวของตนอย่างแปลกใจไม่ได้
“ไม่พบกันนานดูท่าเ้าจะมีความสุขมากสินะที่ละทิ้งอาณาจักรของตนแล้วไปอยู่กับเ้าซานหง”หลงต๋าฉือที่ถึงแม้ว่าในตอนนี้เขาจะไม่ได้โกรธเคืองอะไรน้องสาวของตนแล้วที่ทำให้แผนการรวบรวมอำนาจในอาณาจักรมาเอาไว้ที่ตนพังไม่มีชิ้นดีแล้วแต่เมื่อเขาเห็นหน้าของน้องสาวของตนอีกครั้งเขาก็อดที่จะเอ่ยประชดน้องสาวของตนไม่ได้
“ก็สุขสบายทั้งกายและใจมากกว่าอยู่กับคนที่เห็นว่าข้าเป็เพียงตัวหมากในเกมการเมืองเ้าค่ะ”ชุนเหลียงที่ไม่คิดมาให้พี่ชายของตนด่าว่าเล่นๆนางจึงเอ่ยตอบพร้อมกับมองไปที่พี่ชายของตนด้วยสายตาไม่ยินยอม
“เ้า!”หลงต๋าฉือที่ถูกตอบโต้อย่างไม่ยอมแพ้เช่นนี้เขาก็ได้แต่ชี้หน้าน้องสาวของตนด้วยความโกรธเคือง
“อย่าเพิ่งมาชวนข้าทะเลาะในตอนนี้เลยเ้าค่ะที่ข้ามาวันนี้ข้ามีเื่ที่สำคัญมากกว่าเื่ไร้สาระอย่างเช่นการต่อปากคำกับท่านในตอนนี้มาพูดคุยตกลงกับท่านเ้าค่ะ”ชุนเหลียงที่เดินไปนั่งที่เก้าอี้ตรงหน้าของหลงต๋าฉือเอ่ยพร้อมกับทิ้งตัวลงไปพิงที่เก้าอี้แล้วมองไปที่พี่ชายของตนอย่างไม่พอใจ
“มีอะไรหรือว่าเ้าซานหงมันทิ้งเ้าแล้ว”หลงต๋าฉือยังคงเอ่ยยียวนน้องสาวของตนชุนเหลียงที่เห็นท่าทียียวนของพี่ชายของตนก็ได้แต่ลอบกำมือเพื่อระงับความโกรธที่กำลังพลุ่งพล่านของตนสุดกำลัง
“ข้าก็อุตส่าห์หวังดีคิดจะมาช่วยสร้างสายสัมพันธ์พ่อลูก เฮ้อ ข้าว่าข้ากลับดีกว่าเ้าค่ะเพราะข้าเองก็คงไม่สะดวกใจเท่าใดนักที่จะต้องมาทนนั่งให้ท่านพูดจาประชดประชันใส่ข้าเช่นนี้”ชุนเหลียงเอ่ยพร้อมกับทำท่าจะลุกขึ้นจากเก้าอี้
“เดี๋ยวสิเมื่อครู่เ้าว่าอะไรนะ”หลงต๋าฉือที่ไม่สามารถส่งคนเข้าไปสืบความภายในอาณาจักรไท่ที่ได้ยินคำพูดของน้องสาวของตนเช่นนั้นจึงได้เอ่ยรั้งน้องสาวของตนเสียงดัง
“ตอนนี้เราพอจะพูดกันแบบดีๆได้แล้วหรือยังเ้าคะ”ชุนเหลียงเลิกคิ้วถามพี่ชายของตนด้วยรอยยิ้มเหนือกว่าเมื่อนางได้เห็นท่าทีร้อนใจของพี่ชายของตน
“จากที่ข้ารู้มาตอนนี้ท่านเองก็ไม่สามารถมีทายาทได้แล้ว แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรละเ้าคะที่ท่านจะเก็บเหล่านางสนมพวกนางเอาไว้ในวังหลังของท่าน”ชุนเหลียงเอ่ยพร้อมกับมองไปที่พี่ชายของตนด้วยรอยยิ้มเหนือกว่านางวางมือที่พนักวางมือแล้วมองไปที่หลงต๋าฉือด้วยสายตาทรงอำนาจ
“หึดูท่าเ้าซานหงมันจะสอนเ้ามาดีไม่น้อย เ้าจะพูดอะไรก็พูดมาเถอะข้าจะได้รู้ว่าเ้าจะเอาข้อเสนออะไรมาแลกเปลี่ยนกับข้า”หลงต๋าฉือเอ่ยพร้อมกับมองสบตากับน้องสาวของตนด้วยสายตาจริงจัง
“ก็ไม่มีอะไรมากหรอกเ้าค่ะข้าแค่้าตำแหน่งรัชทายาทแลกกับการที่ข้าจะเก็บเื่ที่ท่านไม่สามารถมีทายาทเป็ความลับไม่ใช่ว่าท่านไม่รู้ว่าเหล่าขุนนางที่ส่งลูกหลานเขามาอยู่ที่วังหลังแห่งนี้เพื่ออะไรและหากพวกเขารู้เื่นี้เข้าข้าเองก็ไม่แน่ใจนักว่าบัลลังก์ของท่านนั้นจะยังมั่นคงอยู่อีกหรือไม่”ชุนเหลียงเอ่ยพร้อมกับมองไปที่พี่ชายของตนด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์เพราะตอนนี้นางถือว่านางนั้นถือไพ่เหนือกว่าพี่ชายของนางถึงสองใบด้วยกัน
“เื่นั้นมันยังไม่ถึงเวลา”หลงต๋าฉือที่ไม่คิดจะยกบัลลังก์ให้กับหยางเหว่ยตามแผนการของลี่ฟางเอ่ยตอบเสียงเคร่ง
“ท่านยังคิดว่าเ้าแก่ทรยศนั้นจะสามารถรักษาท่านได้จริงๆหรือเ้าคะ ลี่ฟางนางยอมตายเช่นนั้นท่านคงไม่คิดว่าการเอาแก่นโลหิตของนางใส่ลงไปในโอสถแก้พิษจะสามารถรักษาท่านได้จริงๆใช่หรือไม่เ้าคะ”ชุนเหลียงที่ถึงแม้ว่าตัวจะไม่อยู่ที่อาณาจักรหลงแห่งนี้แล้วแต่นางเองก็ยังมีสายของนางอยู่ในอาณาจักรแห่งนี้อยู่มากเพราะอาณาจักรหลงแห่งนี้คือบ้านเกิดของนางนางก็คงไม่อาจทำใจละทิ้งอาณาจักรแห่งนี้ไปได้จริงๆ
“เ้าหมายความว่าอย่างไร”หลงต๋าฉือเอ่ยถามเสียงเคร่ง
“ข้าก็หมายความว่าเ้าเฒ่าฉิวมันกำลังหลอกลวงท่านอยู่เช่นไรละเ้าคะหยุนอวี้(จิวฮวา)นางบอกว่าถึงท่านได้แก่นโลหิตของราชวงศ์เซี่ยไปมันก็ไม่สามารถรักษาอาการของท่านได้จนกว่าท่านจะได้รับการแก้คำสาปจากลี่ฟางพิษที่ท่านโดนในครั้งนี้มันไม่ใช่ยาพิษธรรมดาทั่วไป แต่มันคือคำสาปเ้าค่ะเช่นนั้นแล้วอสูรธรรมดาๆทั่วไปคงไม่สามารถแก้คำสาปของอสูรชั้นสูงเช่นลี่ฟางได้หรอกเ้าค่ะ”ชุนเหลียงเอ่ยพร้อมกับใช้มือลูบวนที่พนักพิงแขนของตนเล่นโดยไม่สนใจสีหน้าซีดขาวของหลงต๋าฉือที่ได้ยอนว่าสิ่งที่ตนกำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้นั้นคือศาสตร์โบราณที่เขาคิดว่ามันได้หายสาบสูญไปหลานหมื่นปีที่แล้ว
“คำสาปหรือ”หลงต๋าฉือเอ่ยถามเสียงสั่นจากความหวาดกลัวเพราะคำสาปนั้นคือสิ่งที่ไม่สามารถแก้ได้ง่ายๆแต่เมื่อเขานึกขึ้นมาได้ว่าจิวฮวารู้ว่าสิ่งที่เขากำลังเผชิญนั้นคือคำสาปเช่นนั้นแล้วจิวฮวาจะต้องรู้วิธีแก้คำสาปของลี่ฟางอย่างแน่นอนและเมื่อเขาคิดได้เช่นนี้เขาจึงได้มองไปที่น้องสาวของตนด้วยสายตาเป็ประกายแห่งความยินดีทันที
“เฮ้อเสียใจด้วยเ้าค่ะ ลี่ฟางนางรอบคอบมากกว่าที่ท่านคิดนางทำลายตำราเล่มนั้นทิ้งทันทีที่นางศึกษามันสำเร็จเช่นนั้นแล้วต่อให้อัจฉริยะอย่างหยุนอวี้นางก็ไม่มีทางรู้วิธีรักษาคำสาปของลี่ฟางได้หรอกเ้าคะ”ชุนเหลีงที่รู้ทันความคิดของพี่ชายของตนแสร้งถอนหายใจเสียงดังแล้วเอ่ยบอกพี่ชายของตนด้วยน้ำเสียงเศร้า
ปึก! หลงต๋าฉือที่รู้แล้วว่าตนนั้นได้พ่ายแพ้ให้กับเมียสุดแค้นของตนแล้วเขาก็ได้แต่ตบมือลงที่พนักพิงแขนของเขาอย่าง้าระบายโทสะจนในตอนนี้พนักพิงแขนของเขาได้แตกออกเป็เสี่ยงๆในการตบเพียงครั้งเดียว นั้นจึงแสดงให้เห็นว่าหลงต๋าฉือนั้นแค้นเคืองลี่ฟางมากเพียงใด
“ได้ยินเช่นนี้แล้วข้าคิดว่าทางเลือกเดียวที่ท่านจะสามารถรักษาบัลลังก์ของท่านให้มั่นคงได้นั้นก็คือการแต่งตั้งหยางเหว่ยของข้าขึ้นเป็รัชทายาท”ชุนเหลียงเอ่ยพร้อมกับมองไปที่พี่ชายของตนด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์
“หึหยางเหว่ยของข้าหรือช่างน่าไม่อายจริงๆ”หลงต๋าฉือที่ได้ยินคำพูดอันไร้ยางอายของชุนเหลียงก็ได้แค่นเสียงในลำคอและเหยียดยิ้มให้กับน้องสาวของตนด้วยความสมเพชที่นางคิดจะใช้เืเนื้อของเขามาต่อรองกับเขาเสียเองซึ้งเขาคิดว่าต่อให้เขาไม่ได้เลี้ยงดูแต่สายเืของเขาที่ไหลเวียนอยู่ในตัวของหยางเหว่ยจะทำให้หยางเหว่ยไม่มีทางคิดทรยศเขาที่เป็พ่อบังเกิดเกล้าเช่นเขาอย่างแน่นอน
“อย่าได้มั่นใจไปกับความคิดผิดๆของท่านเชียวข้าเชื่อว่าด้วยการเลี้ยงดูที่มีทั้งความรักและความเอาใจใส่จากข้าและทุกคนจะทำให้หยางเหว่ยลืมเื่ที่ท่านเป็บิดาของเขาอย่างแน่นอนเ้าค่ะหากไม่เชื่อท่านจะลองดูในตอนนี้ก็ได้นะเ้าคะ”ชุนเหลียงเอ่ยจบก็มองไปที่พี่ชายของตนด้วยสายตาท้าทาย
“หึ”หลงต๋าฉือที่ได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่แค่นเสียงออกมาในลำคอเบาๆให้กับความมั่นใจของน้องสาวของตน
“เ้าคิดจะใช้หยางเหว่ยเป็หุ่นเชิดของเ้าถึงข้าจะเหลือตัวคนเดียวแต่ข้าก็ไม่คิดให้หุ่นเชิดขึ้นมาครองบัลลังก์ของข้าเป็แน่”หลงต๋าฉือเอ่ยต่อเมื่อชุนเหลียงเอาแต่มองมาที่ตนด้วยสายตาเคร่งเครียด
“นี้ท่านคิดได้เพียงเท่านี้หรือเ้าคะหึ ข้าไม่แปลกใจเลยจริงๆ ที่คนจะพูดกันว่าท่านนั้นเป็คนเลวเกินกว่าที่จะสามารถกลับใจได้”ชุนเหลียงเอ่ยพร้อมกับมองไปที่พี่ชายของตนด้วยสายตาเหยียดหยัน
“เ้ามาหาข้าด้วยเื่เพียงเท่านี้หรือหากมาแค่นี้ข้าว่าเ้าก็สมควรกลับไปเถอะอย่ามาพูดเื่ไร้สาระเช่นนี้กับข้าอีกเลย”หลงต๋าฉือเอ่ยพร้อมกับลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ประตูห้องเพื่อจะเดินออกไปที่จากห้องแต่เขาก็ต้องหยุดชะงักลงเมื่อเขาได้ยินคำพูดของชุนเหลียงที่เอ่ยรั้งเขาเอาไว้
“หากท่านยออมแต่งตั้งหยางเหว่ยเป็รัชทายาทข้าจะยอมบอกภพที่ลี่ฟางนางลงไปเกิด”ชุนเหลียงที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับต้นไม้แห่งชีวิตเอ่ยเสียงเคร่ง
“นี้เ้ายอมนำความลับจากต้นไม้แห่งชีวิตมาบอกข้าเพียงเพราะเ้าเด็กนั้นหรือ”หลงต๋าฉือหันมาเอ่ยถามน้องสาวของตนที่เป็ัพฤกษาด้วยสีหน้ายากจะเชื่อ
“ข้าที่เป็เพียงอายังทำเพื่อเขามากถึงเพียงนี้แล้วคนที่เป็บิดาบังเกิดเกล้าเช่นท่านละเ้าคะ เคยคิดที่จะทำอะไรเพื่อเขาบ้างหรือไม่หากท่านยอมตอบตกลงท่านสามารถบอกสถานที่นัดพบกับข้าผ่านหยกสื่อสารนะเ้าคะและข้าจะให้เวลาท่านคิดกับเื่นี้เพียงเจ็ดวันเท่านั้นเ้านะคะเพราะการที่จะผลักดันให้หยางเหว่ยขึ้นเป็รัชทายาทนั้นข้าเองก็ไม่ได้มีเพียงวิธีนี้วิธีเดียวเพียงเท่านั้นแต่ที่ข้ามาขอจากท่านนั้นก็แสดงให้ท่านมองเห็นแล้วว่าข้าไม่เคยคิดที่จะดึงท่านลงจากบัลลังก์แต่หากท่านยังมัวแต่คิดเื่ไร้สาระเช่นนี้ข้าเองก็คงจะไม่มีทางเลือกแล้วจริงๆลาแล้วนะเ้าคะ และข้าก็หวังว่าท่านจะสามารถคิดได้ว่าทางออกที่ดีที่สุดสำหรับท่านในตอนนี้คือสิ่งใด”ชุนเหลียงที่เห็นว่าในตอนนี้พี่ชายของนางนั้นกำลังจะเดินหนีออกจากไปนางจึงได้ตัดสินใจเสนอข้อเสนอเป็ครั้งสุดท้ายแล้วหายตัวกลับมาที่ตำหนักของนางที่ราชวังอาณาจักรไท่ทันที
ราชวังอาณาจักรไท่
“เป็เช่นไรบ้างอาเหว่ยนอนแล้วหรือ”ไป่ฉีทีกลับออกมาจากมิติแล้วเอ่ยถามเมียรักของตนด้วยน้ำเสียงเคร่ง
“เฮ้อเขาหลับแล้วเ้าค่ะแต่กว่าจะหลับก็ร้องไห้หนักอยู่พอสมควรเ้าค่ะ”จิวฮวาที่กลับมาจากไปจัดการคนปากมากเอ่ยตอบสามีของตนด้วยน้ำเสียงเรียบแล้วเดินเข้ามานั่งด้านข้างกับสามีของตนด้วยท่าทีเหนื่อยอ่อน
“แล้วเ้าไปที่ใดมาหรือ”ไป่ฉีที่เห็นการแต่งกายที่เต็มยศของจิวฮวาประกอบกับการที่นางกำลังเดินกลับเข้ามาในตำหนักเขาจึงได้เอ่ยถามเมียรักของตนด้วยสีหน้าสงสัย
“ข้าไปจัดการกับพวกปากมากมาเ้าค่ะ”จิวฮวาเอ่ยตอบแล้วเทน้ำชาลงที่แก้วของตนด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“แล้วพวกเขาว่าเช่นไร”ไป่ฉีเอ่ยถาม
“พวกเขาไม่คิดว่าเพียงแค่คำพูดสั้นๆของพวกเขาจะทำร้ายเด็กชายได้มากจนถึงล้มป่วยเช่นนี้วันพรุ่งนี้พวกเขาจะเข้ามาขอโทษอาเหว่ยเ้าค่ะ”จิวฮวาตอบแล้วยกเหล้าขึ้นมาจิบต่อด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อน
“เป็เช่นนั้นก็ดีต่อไปพวกเขาทั้งสองฝ่ายจะได้ไม่เป็ศัตรูกันในภายหลัง”ไป่ฉีเอ่ยด้วยท่าทางพึงพอใจ
“ข้าเองก็คิดเช่นนั้นเช่นกันเ้าค่ะ”จิวฮวาเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนแล้วมองไปที่ห้องที่หยางเหว่ยนอนอยู่ด้วยสายตาอ่อนโยน
“แล้วลูกๆของเราละเ้าคะ”จิวฮวาเอ่ยถามถึงลูกทั้งสามของตนด้วยน้ำเสียงเป็ห่วง
“พวกเขาหลับแล้วหละตอนนี้นอนอยู่ที่ดอกบัวของฮว๋าฮว๋าดูท่าพวกเขาจะชอบอยู่ในมิติมากกว่าด้านนอกนี้ไม่น้อยเลยพี่ว่าต่อไปเราคงจะพาพวกเขาออกมาเลี้ยงที่นอกมิติได้ยากเสียแล้วละ เพราะวันนี้พี่ไม่สามารถพาพวกเขาออกมานอกมิติได้เลย”ไป่ฉีที่พยายามจะพาลูกทั้งสามของตนออกมาพบหน้าแม่ของพวกเขาที่นอกมิติเพราะทันทีที่เขาพาเด็กทั้งสามออกมาจากมิติ พวกเขาก็เอาแต่ร้องไห้จนเขานั้นยอมพาพวกเขากลับไปที่ภายในมิติดังเดิมและเมื่อไป่ฉีพาพวกเขากลับไปที่มิติแล้วพวกเขาก็หยุดร้องไห้ทันทีนั้นจึงทำให้เขาต้องปล่อยให้ลูกๆของเขานอนอยู่ในดอกบัวของฮว๋าฮว๋าต่อไป
“เป็เช่นนั้นก็ไม่เป็ไรเ้าค่ะเพราะเช่นไรพี่ฉีเองก็คิดจะพาพวกเขาไปเลี้ยงดูภายในมิติแห่งนั้นอยู่แล้วไม่ใช่หรือเ้าคะ”จิวฮวาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่ม
“มันก็จริงของเ้านะฮวาเออร์ในเมื่อตอนนี้เื่ทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปด้วยดีแล้วพี่ว่าพวกเราไปสร้างลูกด้วยกันในตอนนี้ดีหรือไม่”ไป่ฉีที่เห็นโอกาสอันดีเขาจึงได้แต่เอ่ยกับเมียรักของตนด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นแล้วขยับเข้าไปกอดเอวของจิวฮวาแล้ววางหัวไปที่ไหล่บางของจิวฮวาพร้อมๆกับลอบเบาลมไปที่หูของจิวฮวาอย่างหยอกล้อ
“พี่ฉีเดี๋ยวนี้ท่านชักจะเอาใหญ่แล้วนะเ้าคะ”จิวฮวาที่รู้ตัวว่าตนเองนั้นกำลังถูกหยอกล้อจากผู้เป็สามีนางจึงได้หันมาเอ่ยกับสามีของตนพร้อมกับดันหัวของไป่ฉีออกจากไหล่ของตน
“ก็นับวันพี่ก็ยิ่งรู้สึกว่าพี่รักเ้าเพิ่มขึ้นทุกวันนิแล้วอีกอย่างนับวันพี่ก็รู้สึกว่าตัวเ้าหอมขึ้นทุกวันแล้วเช่นนี้เ้าจะให้พี่อดใจไหวได้เช่นไร”ไป่ฉีที่ถูกผลักหัวออกจากไหล่เอ่ยพร้อมกับเข้าไปกอดเมียรักของตนอีกครั้ง
“พี่ฉี เดี๋ยวเถอะนี้มันนอกห้องนะเ้าคะ”จิวฮวาตีที่มือของไป่ฉีที่กำลังลูบที่เอวของนางด้วยความหมันไส้ทำให้ไป่ฉีที่ถูกตีเมื่อครู่รีบชักมือกลับทันที
“โถ่ก็พี่รักเ้านิ”ไป่ฉีเอ่ยพร้อมกับส่งสายตาหวานเชื่อมให้กับจิวฮวาโดยไร้ท่าทางสำนึกผิด
“เดี๋ยวก็จะกินข้าวเย็นแล้วข้าเข้าไปดูเด็กๆที่ในมิติดีกว่า ส่วนท่านก็เข้าไปดูอาเหว่ยด้วยนะเ้าคะเดี๋ยวตื่นมาไม่พบใครจะใเอาได้”จิวฮวาเอ่ยพร้อมกับหนีหายเข้าไปในมิติของตนในทันที
“นายหญิง”ฮว๋าฮว๋าที่เห็นว่าจิวฮวาเดินเข้ามาใกล้กับตนนางจึงได้เอ่ยเรียกผู้เป็นายด้วยน้ำเสียงยินดีเพราะั้แ่ที่นายหญิงของนางแต่งงานกับนายท่านไป่ฉีนางทั้งสองคนก็ไม่มีโอกาสพูดคุยกันตามประสาผู้หญิงอีกเลย
“เป็เช่นไร่นี้เราไม่ค่อยได้พบกันเลย พอดี่นี้ข้ากับพี่ฉีมีเื่ยุ่งๆนะ เราเลยไม่ได้พูดคุยกันเลย”จิวฮวาเอ่ยอย่างรู้สึกผิดที่นางปล่อยให้ฮว๋าฮว๋าต้องทนเหงาอยู่เพียงลำพังในมิติแห่งนี้
“ข้าเข้าใจนายหญิงเ้าค่ะ”ฮว๋าฮว๋าที่เห็นท่าทางเป็กังวลของผู้เป็นายนางจึงได้แต่เดินเข้ามาหาผู้เป้นนายของตนอย่างเข้าใจ เพราะถึงแม้ว่านางนั้นจะไม่สามารถออกจากมิติแห่งนี้ได้แต่นางก็สามารถทราบความเป็ไปภายนอกได้อยู่บ้างนั้นเอง
“ขอบเ้ามากที่เข้าใจข้าว่าแต่เด็กๆตื่นแล้วหรือยัง”จิวฮวาเอยพร้อมกับมองไปที่ดอกบัวที่ด้านหน้าของตนด้วยแววตาอบอุ่น
“ยังเลยเ้าค่ะนายน้อยทั้งสามยังไม่ตื่นเลยเ้าค่ะ”ฮว๋าฮว๋าเอ่ยตอบพร้อมกับเดินเข้ามาจูงมือของจิวฮวาเข้าไปที่ดอกบัว์ที่รวบรวมปราณจากมิติทั้งสองอยู่ที่ใจกลางแม่น้ำทิพย์ที่แบ่งแยกมิติแห่งชีวิตและมิติแห่งการหวนคืนด้วยรอยยิ้มยินดี
“อดทนอีกนิดนะอีกไม่นานข้าก็จะฝึกตนสำเร็จขั้นจุติาเมื่อใดเ้าก็จะสามารถออกจากมิติแห่งนี้เพื่อไปใช้ชีวิตที่ด้านนอกมิติได้อย่างอิสระแล้วละ”จิวฮวาที่รู้ว่าถึงแม้ฮว๋าฮว๋าจะหัวเราะอยู่ต่อหน้าของนางแต่ลับหลังนางเองก็แอบเศร้าที่ตนนี้นางเป็เพียงอสูรเพียงตนเดียวที่ไม่สามารถออกไปใช้ชีวิตทีนอกมิติแห่งนี้นั้นเอง
“นายหญิงไม่ต้องเร่งรีบไปก็ได้เ้าค่ะเพราะข้าเองก็พึงพอใจกับชีวิตที่ข้าเป็อยู่ในตอนนี้แล้วละเ้าค่ะ”ฮว๋าฮว๋าที่ไม่้ากดดันผู้เป็นายของตนเอ่ยตอบพร้อมกับส่งยิ้มบางให้กับผู้เป็นายของตน จิวฮวาที่เห็นเช่นนั้นจึงได้แต่ตบลงที่หลังมือของเพื่อนสาวของตนอย่าง้าขอบคุณที่ฮว๋าฮว๋านั้ยเป็เพื่อนที่ดีของนางเสมอมา
วังมัจฉา
“าุโเก้าท่านเล่อเจียง! พวกท่านกลับมาได้เช่นไร ขะขอรับ”ปีศาจปูที่ทำหน้าที่เฝ้าประตูวังเอ่ยถามเล่อเจียงและผิงเจาด้วยท่าทีในั้นจึงทำให้ทั้งเล่อเจียงและาุโเก้าหรือผิงเจาลอบสบตากันอย่าง้าปรึกษากันผ่านทางสายตาจนในที่สุดาุโเก้าก็ใช้พลังิญญาของตนทำให้รอบตัวของเขาหยุดนิ่งเล่อเจียงที่เห็นเช่นนั้นเขาก็ไม่รอช้ารีบวิ่งไปที่ภายในวังทันทีและทันทีที่เขาเข้าไปภายในวังภาพของทหารที่นอนอาบเืตลอดสองข้างทางและเมื่อเขาไปถึงท้องพระโรงเขาก็พบกับชายชุดดำที่ยืนรายล้อมอยู่รอบตัวของหนิงเจียงที่ตอนนี้นางอยู่ในชุดสีดำลายดอกโบตั๋นสีแดงสดเล่อเจียงที่เห็นเช่นนั้นจึงได้โยนตาข่ายฟ้าไปที่เหนือหัวของผู้บุกรุกทั้งหมดทันทีและทันทีที่ตาข่ายฟ้าตกลงครอบที่ตัวของหนิงเจียงและลูกสมุนเวลาก็กลับมาเดินตามปกติในทันที
“กรี๊ดด!นี้มันอะไรกัน”หนิงเจียงที่คิดจะเข้ามายึดครองวังมัจฉาเพื่อรอจับตัวขององค์ชายน้อยเพื่อรีดแก่นเืของเขาไปหลอมโอสถแก้พิษให้กับลูกเขยจักรพรรดิของตนที่รู้สึกแสบร้อนจากการที่นางนั้นถูกตาข่ายฟ้าครอบอยู่บนตัวของตน
“นายหญิง!”เหล่าชายชุดดำที่เห็นเช่นนั้นจึงได้พยายามจะใช้ดาบฟันไปที่ตาข่ายฟ้าที่คลุมอยู่บนตัวของพวกตนแต่ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามมากเท่าใดก็ไม่สามารถสร้างแม้แต่รอยขีดข่วนให้กับอาวุธเวียนของเล่อเจียงได้
“ฮ่าๆ พวกเ้าอย่าพยายามให้เปลืองแรงไปเลยข้าว่าพวกเ้าเก็บแรงเอาหายใจจะดีกว่านะ”เล่อเจียงที่เห็นว่าพวกศัตรูพยายามจะเอาชีวิตออกจากตาข่าย์ขอองตนเขาก็ได้แต่หัวเราะออกมาด้วยความสะใจพร้อมๆกับเดินเข้าไปมองเหล่าผู้บุกรุกด้วยสายตาเหี้ยม ที่คนชั่วพวกนี้กล้ามาทำให้วังมัจฉาของนายน้อยของพวกเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยเืเช่นนี้
“เล่อเจียง!ปล่อยข้าออกไปเดี๋ยวนี้นะเ้าไม่มีสิทธิ์มาล่วงเกินข้าเช่นนี้”หนิงเจียงที่ตอนนี้ที่แขนของนางมีรอยไหม้เป็ตาข่ายที่นาบลงที่แขนขอองนาง เพราะทุกครั้งทีตาข่าย์ได้รับการโจมตี ตาข่าย์จะเก็บพลังปราณที่โจมตีมาสร้างความร้อนให้กับตัวของมันเองนั้นจึงทำให้ในตอนนี้เหล่าชายชุดดำล้วนใช้พยายามใช้ดาบเปล่าพยายามดันตาข่ายให้ออกห่างจากนายของพวกตนแต่เมื่อนานไปดาบของพวกเขาก็ค่อยๆละลงอย่างช้าๆนั้นจึงทำให้พวกเขาตัดสินใจที่จะใช้ตัวของพวกเขากันตาข่าย์ไม่ให้โดนตัวของผู้เป็นายของพวกตน
“ฮ่าๆ”เล่อเจียงที่ได้เห็นความยโสโอหังของหนิงเจียงที่ตอนนี้นอกจากจะไม่มีความหวาดกลัวและความสำนึกผิดแล้วนางกลับมองมาที่เขาด้วยความอวดดีอีกด้วย
แปะๆาุโเก้าที่ตอนนี้ได้จัดการกับเหล่าคนทรยศเสร็จเรียบร้อยแล้ว เดินเข้ามาทันเห็นสายตาอวดดีของหนิงเจียงเขาจึงได้ปรบมือพร้อมกับหัวเราะออกมาเสียงดังเพราะในตอนนี้นอกจากเขาตาเฒ่าเล่อเจียงและพวกของหนิงแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดอีกเลยนอกจากศพของเหล่าทหาราุโเก้าที่เห็นเช่นนั้นรอยยิ้มใจดีของเขาที่มีเมื่อครู่ก็ค่อยแปลเปลี่ยนเป็รอยยิ้มเหี้ยมเขาเดินเข้าไปหาสหายคู่ใจของตนแล้วมองไปที่ตาข่ายฟ้าอย่างพึงพอใจแล้วปรายตามองไปที่กลุ่มคนตรงหน้าของตนอย่างสาสมใจ
“หนิงเจียงไม่ใช่ว่าข้าเคยบอกเ้าแล้วหรือว่าห้ามกลับมาเหยียบที่วังมัจฉาแห่งนี้อีก”ผิงเ้าเอ่ยพร้อมกับย่อตัวลงไปมองสบตากับหนิงเจียงที่ตอนนี้กำลังขึงตามองมาที่เขาอย่างไม่พอใจที่ผิงเจานั้นกล้าเรียกนางอย่างไม่ให้เกียรติเช่นนี้
“เ้าตาแก่ผิงเจาอย่าบังอาจมาเรียกข้าเช่นนี้นะ”หนิงเจียงที่ไม่ชอบสองเฒ่าเป็ทุนเดิมอยู่แล้วและเมื่อนางได้ยินผิงเจาเรียกนางอย่างไม่ให้เกียรติเช่นนี้นั้นจึงทำให้นางแทบจะพุ่งผ่านตาข่าย์ออกมาหักคอผิงเจาตาเฒ่าปากมากเสียให้รู้แล้วรู้รอดเลยทีเดียว
“เห็นว่าพวกข้าไม่อยู่เลยคิดจะเข้ามายึดครองหรืออย่าคิดว่าแผนการตื้นๆของเ้าจะสามารถใช้กับข้าผิงเ้าคนนี้ได้เ้าคิดว่าเ้าสามารถส่งคนเข้ามาสืบความจากฝ่ายข้าได้เพียงฝ่ายเดียวหรือแล้วเ้ามั่นใจได้เช่นไรว่าคนที่คอยไปรายงานข่าวเ้าจะเป็คนของเ้าจริงๆ”ผิงเจาเอ่ยพร้อมกับมองไปที่หนิงเจียงด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์
“หากพวกเ้าทำร้ายข้าองค์จักรพรรดิหลงต้องไม่ปล่อยพวกเ้าเอาไว้เป็แน่”หนิงเจียงที่รู้ว่าตนพลาดท่าให้กับสองเฒ่าเข้าแล้วจึงใช้ตำแหน่งแม่ยายขององค์จักรพรรดิเข้ามาข่มขู่ชายชราทั้งสองเพื่อหวังให้พวกเขาปล่อยนางและคนของนางจากไปแต่โดยดี
“หึมันจะไม่ง่ายไปหน่อยหรือฉิวฮูหยินท่านและคนของท่านเข้ามาเข่นฆ่าคนในวังมัจฉาเช่นนี้ แล้วท่านยังคิดจะให้พวกเราปล่อยท่านไปราวกับว่าเื่ที่พวกท่านทำเป็เพียงความฝันหรือขอรับไม่มีทางเสียหรอก พวกท่านจะไม่มีทางตายดีแน่”เล่อเจียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นแล้วโบกมือเรียกคนของตนออกมาเก็บกวาดซากศพของเหล่าทหารและผู้ภักดีออกไปจากท้องพระโรงพร้อมกับเดินไปที่บัลลังก์แล้วแตะมือลงไปที่ด้านหลังบัลลังก์เพื่อกดกลไกที่ซ่อนอยู่ในรูปัไม่นานหลังจากจากที่ตาแก่เล่อเจียงได้กดลงไปที่กลไกผนังหินด้านหลังของบัลลังก์ก็ค่อยเปิดออกอย่างช้าๆภายในเต็มไปด้วยกรงขังที่ทำจากเหล็กกล้าที่มีการลงอาคมกดพลังปราณของนักโทษที่พื้นของห้องลับเล่อเจียงที่ไม่คิดจะกว้าเท้าเข้าไปในห้องลับทำพียงตบมือสามครั้งไม่นานก็ได้มีมนุษย์ครึ่งอสูรเดินออกมาจากห้องลับนั้นจึงทำให้าุโเก้าที่เพิ่งเคยเห็นห้องลับนี้เป็ครั้งแรกถึงกับม่านตาขยายด้วยความใทันทีที่เห็นสิ่งมีชีวิตในตำนาน
“ตาเฒ่าเจียงนี้เ้าเก็บเื่สำคัญเช่นนี้มาโดยตลอดได้เช่นไร”ผิงเจาหรือาุโเก้าหันมาเอ่ยถามสหายของตนด้วยสายตาเบิกกว้างแต่นานเขาก็มองไปที่สหายของตนด้วยความน้อยใจที่สหายสนิทของตนเก็บเื่สำคัญเช่นนี้เป็ความลับกับตน
“ตาแก่ขี้น้อยใจนี่ตอนนี้มันใช่เวลามาน้อยใจหรือ เราต้องรีบจัดการเื่ของฉิวฮูหยินให้เรียบร้อยดีก่อนไม่ได้หรือแล้วเ้าค่อยเอาเวลาชีวิตที่เหลือของเ้ามาน้อยใจข้ากับเื่นี้ก็ยังไม่สายนะ”เล่อเจียงที่เห็นท่าทางน้อยใจที่ผิดที่ผิดเวลาของสหายเฒ่าของตนก็ได้แต่หันไปเอ่ยด้วยสายตาเบื่อหน่ายแล้วหลบครึ่งอสูรวัวกระทิงที่กำลังเดินออกมาทำหน้าที่ของตน
“กรี๊ดด!ปล่อยข้านะพวกเ้าจะทำอะไรข้า”หนิงเจียงที่ทั้งใที่เห็นสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวเช่นนี้และปวดแสบปวดร้อนจากความร้อนของตาข่าย์ที่โดนตามเนื้อตัวของตนกรีดร้องออกมาเสียงดัง ผิงเจาที่เห็นเช่นนั้นก็เร่งเดินไปหลบที่ด้านหลังของสหายของตนทันที
“หายน้อยใจข้าแล้วหรือ”เล่อเจียงหลิ่วตาถามสหายของตนด้วยน้ำเสียงขบขัน
“มันใช่เวลาหรือไรเ้าแก่นี้นิ”ผิงเจาที่ถูกถามถลึงตาตอบสหายของตนอย่างไม่พอใจ
“อ้ากก กรี๊ดด”ทันทีที่หนิงเจียงและคนของนางเข้าสู่ห้องลับพลังปราณที่เคลือบตัวของพวกเขาก็หายไปทันทีนั้นจึงทำให้ตอนนี้หนังของพวกเขากำลังถูกเผาไหม้โดยตาข่าย์โดยที่ไม่มีพลังปราณปกป้องพวกเขาอีกต่อไป
ครื้นน ตึ้ง!ผนังหินเคลื่อนตัวลงมาปิดทันทีที่ครึ่งอสูรเดินเข้าไปในเงามืดนั้นจึงทำให้เสียงกรีดร้องจากความเ็ปของกลุ่มของหนิงเจียงเงียบหายไปทันทีที่ผนังหินปิดสนิทเหลือทิ้งไว้เพียงแค่กลิ่นไหม้ของิัที่ถูกเผาไหม้โดยตาข่าย์เท่านั้น
“เฮ้ออ”ผิงเจาที่เห็นว่าผนังหินปิดสนิทเรียบร้อยแล้วจึงได้ยกมือขึ้นมาตบที่อกของตนอย่างโล่งอก
“ฮึๆ”เล่อเจียงที่เห็นเช่นนั้นเขาก็ได้หัวเราะให้กับท่าทางขลาดกลัวตาแก่ปากมากเช่นผิงเจา
“เ้ารู้เื่นี้นานแล้วหรือ”ทันทีที่ผิงเจาตั้งสติได้เขาก็หันมาเอ่ยถามสหายของตนด้วยสายตาเอาเื่ทันที
“เฮ้อข้าว่าเื่นี้เราไปพูดกันที่เรือนของข้าดีกว่า”เล่อเจียงเอ่ยพร้อมกับเดินออกไปจากท้องพระโรงโดยปล่อยให้คนของตนเข้ามาจัดการความเรียบร้อยในวังที่เหลือต่อ
1K
