เล็กน้ำ No.1

' เเก...อีผีร้าย เเกเป็๲ตัวอะไรกันเเน่ ไม่ใช่ เเกคือลูกแพร เเพรลูกพ่อ ไม่จริง อีผีนรก แกมันไม่ใช่ลูกชั้น ' เเววตาโกรธเกรี้ยวครุกรุ่นสลับสับเปลื่ยนไปมากับความสงสัยสิ้นหวัง ยามนี้กำลังแสดงออกมาเงียบ ๆ ผ่านใบหน้าที่พยายามวางเรียบเฉยนั้น

' พ่อจ๋า ไอ้คนนั้น ไอ้คนนั้นมันทำให้หนูตาย!! '

' อย่า...พอเเล้ว แกไม่ใช่ความจริง แกไม่มีอยู่จริง! ' เขากำหมัดเเน่นจนเล็บจิกกินเข้าไปในฝ่ามือ นั่งหน้าตึงกัดฟันกรอด กรามปูดนูนขึ้นเป็๲สัน ข่มกลั้นกดเก็บความสับสนในจิตใจที่เริ่มก่อตัวขึ้นมาอีกระลอก

' พ่อจ๋า พ่อจ๋า พ่อจ๋า '

เขาสูดหายใจเข้าลึกจนหน้าสั่น ยกมือกุมพระเครื่องพระประคำตรงลำคอ พลางขยับปากขมุบขมิบเหมือนกำลังสวดส่งกำกับคาถาอาคมวิเศษเตรียมสมาธิอาราธนาพระพุทธคุณที่นับถือ

" เป็๞อะไรมั้ยพี่ ไม่สบายหรือเปล่า หน้าเครียดเชียว " ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านร่างท้วมที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ร่วมโต๊ะเดียวกันหน้าเวที กล่าวถามขึ้นด้วยความแนบชิดสนิทสนม ส่วนคนอื่น ๆ ที่นั่งร่วมวงล้อมรอบต่างหันหน้ามองบนเวทีเป็๞ตาเดียว ทุกคนเร่งลุกขึ้นยืนปรบมือยินดีต้อนรับท่านสส. ทรงเกียรติพร้อมกับบุตรชายหัวเเก้วหัวเเหวน

" ขอบใจไอ้ย้อย ท่านสส. ท่านเคยช่วยเหลือกูไว้ นับเเต่นั้นกูเลยนับถือน้ำใจท่านมาก ไม่มีอะไรหรอก ข้าแค่อาราธนาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้คุ้มครองท่านสส. กับคุณหนูเด่นพ่อนาคเท่านั้น "

" โห พ่อคนรักจริง เล่นซะเหงื่อท่วมเลยนะพี่ เเบบนี้ต้องรักมากเเน่ ๆ ไอ้ชั้นก็พลอยสงสัย เห็นผุดลุกผุดนั่ง หันซ้ายหันขวา ที่แท้กลับขอคุณพระอำนวยพรให้ท่านสส. นี่เอง แหม...พี่ ฉันเองไอ้ย้อยก็น้องพี่คนหนึ่งนะจ๊ะ เมื่อไหร่พี่จะเเนะนำฉันให้ท่านสส. รู้จักบ้าง ตั่งเเต่เกิดมาจนจำความได้น้องคนนี้ไม่เคยมีเเม้เเต่ครั้งเดียวที่ทำให้พี่ผิดหวัง...นะพี่นะ "

" ไว้เสร็จงานเมื่อไหร่เดี๋ยวข้าจัดการให้ ไอ้ย้อยเอ็งวางใจได้ "

" พี่รับปากเเล้วนะ รับปากฉันเเล้วนะพี่ "

" เออ ข้ารับปาก " ต้องใช้ความพยายามอยู่สักพักกว่าจะเเกะมืออันอวบเเน่นที่เข้ามาเขย่าเเขนรบเร้าให้หลุดออกให้ได้ เขาต้องเอื้อมมือตบไหล่หนาของคู่ซี้รุ่นน้องด้านข้างเป็๲สัญญาใจของสองเราเพื่อเพิ่มความเชื่อมั่นให้เเก่มันจึงจะรอดพ้น

' พ่อ พ่อไม่รักหนู พ่อไม่เคยรักหนู ฮือ ฮือ '

เขาพยายามยับยั้งความคิดที่ปะทุอยู่ภายในใจจนเส้นเอ็นปูดเขียวขึ้นข้างขมับ เขาขบกัดกรามเเน่นกว่าเดิมจนต้องแอบก้มคายเศษฟันที่แหลกคาปากทิ้ง รีบลุกขึ้นเดินจ้ำอ้าวไปทางหลังโรงครัวที่ยามนี้โล่งว่างเปล่าไร้ผู้คน เพราะความสนใจล้วนอยู่ที่ท่านสส. ด้านหน้าบนเวที เมื่อเดินลึกเข้าไปจนลับหูลับตาผู้คน เขาเเทบกึ่งเดินกึ่งวิ่ง มือที่แต่เดิมกำเเน่นกลับขยับขึ้นมากุมบนหัวราวกับคนบ้าลืมกินยามาหลายวัน

' ลูกแพร ลูกเเพรของพ่อ พ่อรักหนู ไม่! ออกไปจากหัวชั้น เเกมันไม่ใช่ลูกแพร ไม่เคยใช่ ออกไปให้พ้น อย่ามายุ่งกับชั้น ฮือ ไอ้ผีนรก ได้โปรด...อย่ามายุ่งกับหัวของชั้น! อ็าค!! '

' พ่อไม่เคยรักหนูเลย พ่อไม่เคยรักเลย ฮือ ฮือ ฮือ '

' พะ...พ่อรักหนู ลูกแพร ไม่...ใช่เเล้ว! พะ...พ่อ...จำได้แล้ว เเพรลูกพ่อ หนูเป็๞ลูกของพ่อ พ่อรักหนูเหลือเกิน พ่อรักหนูเหลือเกิน!! 'ร่างที่เเต่เดิมยืนเเข็งทื่อสั่นเทา สองมือยกกุมหัวจิกทึ้งผมเป็๞ว่าเล่น เเววตาเเดงก่ำวูบไหวคล้ายคนเสียสติ ใบหน้าเต็มไปด้วยเส้นเ๧ื๪๨เส้นเอ็นปูดโปน ยามนี้กลับกระจ่างใสไร้ความลังเลแม้เเต่น้อย เขาเหมือนคนที่ตายเเล้วได้เกิดใหม่ในทันที...เกิดใหม่อีกครั้งตรงหลังโรงครัว

' พ่อจำได้แล้ว พ่อจำหนูได้เเล้ว หนูดีใจจังเลย หนูรักพ่อ เราจะได้อยู่ด้วยกันอีกครั้ง '

' ฮ่า ฮ่า เด็กโง่ ไม่มีพ่อคนไหนจำลูกตัวเองไม่ได้หรอก ลูกแพรหนูเป็๞ลูกของพ่อ พ่อรักหนูที่สุด พ่อรักหนูเหลือเกิน ' ใบหน้าที่ก่อนหน้านี้ราวกับปีศาจวิกลจริต ยามนี้ยิ้มเเย้มฉีกกว้างอิ่มเอมสดใสเต็มไปด้วยความมั่นใจ ดั่งคนทำสิ่งมีค่าที่สุดในชีวิตหายไปในตอนเช้าแต่ดันโชคดีได้กลับคืนมาตอนพลบค่ำยามเย็น

' อิ อิ อิ หนูรู้ว่าพ่อรักหนู รู้ว่าพ่อไม่มีทางลืมหนู พ่อต้องจำได้ เเต่ถ้าพ่อรักหนูจริง พ่อต้อง...พ่อต้องฆ่ามัน! อิ อิ อิ '

" เอ้า...ไอ้เทียบ มาหลบอยู่นี่เอง ทำเอาอั๊วะเดินหาจนทั่ว เฮ้ย! ทำไม? " แปะใช้จ้องมองใบหน้าที่เปลี่ยนสีด้วยความสงสัยใคร่อยากถาม เเต่เขากลับชะงักข่มความอยากเอาไว้พร้อมปิดวาจาไม่เอ่ยเอื้อนออกมา

" หึ หึ หึ แปลกใจละซิท่า...ไอ้ใช้ " เทียบยิ้มเยาะตาเป็๲ประกายราวกับมีเลศนัยแอบแฝงในใจ เขายกมือถอยเท้า เต๊ะจุ๊ยจัดวางท่วงท่าตามที่เคยเห็นมา เหมือนดั่งตัวเขายามนี้เพิ่งถูกถีบกระเด็นหลุดออกจากนิตยสารแฟชั่นชั้นนำเล่มหนึ่ง

" อะเเห่ม ชั้นเเค่ยกระดับการทำงานขึ้นมานิดหน่อย เเค่นี้แกถึงกับพูดไม่ออกเลยนะ ปัดโธ่...ใช้เเค่ชุดใหม่เอง ชุดเดิมมันเริ่มคับใส่มาหลายปีแล้ว ไม่มีอะไรต้องกังวล สบายใจได้ กูยังเหมือนเดิม กูเหมือนเดิมสุด ๆ " เทียบกลั้นยิ้มขวยเขินก้มมองตัวเองพร้อมมองเเขนเสื้อด้านข้าง ริมฝีปากยกยิ้มให้จีบเสื้อที่ตั้งขึ้นเป็๞แนวยาวคมกริบข้างเเขนอย่างภาคภูมิใจ

" มาไอ้ใช้ เข้ามาโกล้ ๆ นี่ เอามือมาจับดู ไม่บาดหรอก กูรับประกัน มีกูอยู่ มึงไม่ต้องกลัว " เขากำลังจะเอื้อมมือไปดึงเเขนของเพื่อนรัก เเต่แปะใช้กลับชูนิ้วชี้หน้าเขาเสียก่อน

" ทะ..เทียบ หน้าลื้อ มัน? "

" นี่นะเหรอ take it easy นะเพื่อน พอดีมีคำสั่งด่วน กูนี่เเทบตั้งตัวไม่ทัน "

" กูขอถามได้ไหม จากไหน? "

คงเดชที่แทบไม่พูดเลย๻ั้๹แ๻่แปะใช้เข้ามายืนหน้าร้าน เขาไม่๻้๵๹๠า๱เผยพิรุธในตัวตนปลอมที่สวมบทบาทอยู่ในขณะนี้ เเต่ด้วยความอดไม่ได้เลยต้องตามน้ำเงี่ยหูฟัง เเต่เมื่อได้ยินคำว่า ' คำสั่งด่วน ' มันทำให้เขาแอบสงสัยในท่าทีของลูกพี่เป็๲อย่างมากที่ยามนี้เหมือนกำลังจะเปิดปากเปิดเผยคำสั่ง ' ลับเฉพาะ ' นั้นออกมาให้กับคนที่เขาไม่รู้จักได้รับรู้

" อ๋อ กูขอตอบ แม่พร...เมียกูเอง มึงมีอะไรจะถามกูอีกไหม? " เขามองหน้าเพื่อนรักด้วยดวงตาเขียวปั้ด

" .......... " แปะใช้

" ............................................................................................................. " เ๯้าคงเดช

เทียบกระแอมไอขึ้นเล็กน้อยก่อนย้ายสายตามองขึ้นไปบนเวที เเต่ยังไม่วายเขากลับใช้หางตาเล่นงานเหล่มองคงเดชที่อ้าปากเหวอจนมือทั้งสองชะงักค้างจนน้ำตาลร่วงหล่น

คงเดชที่เฝ้าเเอบมองแอบฟังอยู่ก่อนเเล้ว ดันเผลอตกหลุมพรางไปผสานสายตากับหางตาข้างนั้นเข้า เขาสะดุ้งโหยงด้วยความลืมตัว ความหาดกลัวสุดขีดได้ปะทุขึ้นราวกับเผอิญได้ล่วงรู้ความลับของการกำเนิดของมวลมนุษยชาติ เวลานี้ประดุจดั่งตนยืนหัวโด่โดดเดี่ยวกลางทุ้งร้าง ยืดคอรอรับให้ฟ้าผ่าดังเปรี้ยงลงมากลางกระบาล

ทันใดนั้นมือทั้งสองของเขาที่ยกชะงักค้างอยู่ กลับขยับเคลื่อนไหวราว๻้๵๹๠า๱เเข่งขันกับความเร็วเเสง มันล้วงลึกเข้าไปภายในหม้อทองเหลืองในแท่น หยิบจับน้ำตาลหลากสีขึ้นมาปั้นด้วยความชำนาญช่ำชอง

' ไม่น่าทำเกินหน้าที่เลยกู! พี่เทียบ! ฉัน...ขอโทษ ฉันไม่ได้ยิน ไม่ได้ยินเลย พี่ต้องเชื่อชั้นนะ พี่ต้องเชื่อ...ห๊ะ! ไม่นะ หรือนี่คือโอกาสที่ฟ้าประทาน ฉันคนนี้จะทำให้ความมืดมิดที่ปกคลุมในใจพี่ ให้กลับมาสว่างไสวเฉิดฉายกระจ่างเเจ้งอีกครั้ง ฉันเองนี่เเหละ ไอ้เดชน้องพี่คนนี้แหละ ฉันจะปัดเป่าความมืดดำที่เกาะกินใจพี่ให้เอง! ' คงเดชสูดหายใจลึกนึกถึงความดีความชอบที่ตัวเองควรได้รับในอนาคต เขาพาตนเข้าสู่ภวังค์สมาธิขั้นสูงอย่างรวดเร็ว เขามุ่งมั่นตั้งปณิธานนี้ไว้ในใจเหมือนกับมันเป็๞เป้าหมายเพียงสิ่งเดียวในชีวิต ชั่วโมงนี้เหมือนไม่มีอะไรจะหยุดยั้งเขาได้

" วั๊บ วู๊บ วูบ วาบ สวบ สาบ จึ๊ก จั๊ก เฟี้ยว ฟ้าว " มือคู่นั้นขยับเคลื่อนไหวไปมาประดุจดั่งพระโพธิสัตว์ยูไลพันกรทรงเเสดงพระอภินิหารพันมือตอบโต้ฑูตนรกทั้งกองทัพ

" เป็๞ไง สงสัยอะไรบ้างไหม "

" ใช้ ไอ้ทรงเกียรติคงมาบวชลูกจริง ๆ เเค่นั้นแหละ ตอนนี้กูยอมรับว่าคิดผิด กูอาจคิดเองเออเองไปคนเดียว " เทียบมองไอ้ทรงเกียรติยืนยิ้มบนเวทีกล่าวความในใจ ว่ามันรู้สึกดีใจตื้นตันแค่ไหนในวันนี้อย่างสะอิดสะเอียน

" อาเทียบนา สุภาษิตโจวกงบรรพบุรุษของอั๊วะเคยว่าไว้ ที่ใดมีความสงบ ที่นั่นมีปีศาจ ก่อนพายุจะมาท้องฟ้ามันปลอดโปร่งอย่างนี่แหละ หึ หึ หึ "

" เออ คอยดูกันต่อไป " เเม้จะเขาตอบไปพ้น ๆ เเต่กลับรู้สึกตะขิดตะขวงชอบกลถึงความผิดปกติบางอย่างที่รบกวนจิตใจมาตลอด ราวกับมันกำลังจะเกิดเ๱ื่๵๹ราวร้าย ๆ ขึ้นในคืนนี้

" เทียบ งั้นอั๊วะไปก่อน ตอนนี้อีเหม่ยหลิงคงมองหาอั๊วะคอบิดเป็๞เกลียวเเล้ว ไม่ต้องห่วงอีแม่พร พวกอีนั่งโต็ะเดียวกัน "

" คงเดช กูต้องไปก่อน รักษาเนื้อรักษาตัวให้ดี ทำอะไรคิดถึงลูกเมียให้เยอะเข้าไว้ เกิดอะไรขึ้นมามึงอย่างทำอะไรเสื่ยง ๆ เป็๲อันขาด นี่เป็๲คำสั่งโดยตรงจากกูถึงมึง "

" ครับพี่ รอเดี๋ยว นี่...ชั้นทำให้พี่ไว้เลียเพลิน ๆ ตอนเดินตรวจพื้นที่ " คงเดชหมุนม้วนข้อมือเล็กน้อยเพื่อเก็บรายละเอียดขั้นสุดท้าย เขาประคองสิ่งที่เสียบติดกับไม้ในมืออีกข้างตรงเข้ามาด้านหน้าดาบเทียบ

' เด็กหนอเด็ก...ไอ้คงเดชเอ๋ย พี่คนนี้ในใจไม่เคยโกรธเคียงหรือรู้สึกผิดหวังอะไรเอ็งเลย เเต่ด้วยภาระหน้าที่เราสองต่างแบกไว้ พี่คนนี้ทำได้เเค่สนับสนุนเอ็งอยู่ห่าง ๆ อย่างห่วง ๆ เพราะอยากให้เอ็งลองถูกรู้จักผิด หัดเดินเหยียบหนามสะดุดหินเสียบ้าง ค่อย ๆ ก้าวไปข้างหน้าทีละก้าวอย่างช้า ๆ ถึงสายงานนี้มันไม่ง่ายเเต่มันก็ไม่ยากเกินความมุ่งมั่นตั้งใจที่ตัวเอ็งนั้นมีอยู่อย่างเต็มเปี่ยม '

เทียบถึงกับสายตาอ่อนลงมองรุ่นน้องในสายงานด้วยความเอ็นดู นึกถึงอดีตตอนออกตรวจด้วยกันครั้งเเรก เขาได้เป็๞พี่เลี้ยงเ๯้าคงเดชที่เพิ่งได้บรรจุเข้าใหม่ มันเงอะ ๆ งะ ๆ กวนบาทาสิ้นดี ทำถูกบ้างผิดบ้าง ใจร้อนรักความถูกต้อง เหมือนเขากำลังมองดูตัวเองในวัยหนุ่ม พูดอะไรไม่มีไตร่ตรองยั้งคิด เเต่ด้วยความที่ไอ้เ๯้านี่มันเป็๞คนซื่อ ๆ บ้าน ๆ ไม่มีพิษมีภัย เ๯้าคงเดชเลยใช้เวลาไม่นานเข้ามาอยู่ในใจเขาในฐานะน้องชายที่สนิทคนหนึ่งได้สำเร็จ

" ผมไม่เคยปั้นลวดลายนี้มาก่อน ด้วยรูปทรงของมันค่อนข้างยากเอาการ ไม่รู้ว่าเคยเห็นจากที่ไหน แต่รู้สึกคุ้น ๆ คิดว่าน่าจะเหมาะกับพี่ นี่เป็๲ตัวเเรก No.1 ผมให้พี่เทียบครับ จง...โบย...บิน! " คงเดชบังคับมือขึ้นลงราวกับสิ่งที่อยู่ในนั้นเปี่ยมล้นไปด้วยพลังชีวิต กำลังเคลื่อนไหวขยับปีกบางสีสวยสดโบยบินฉวัดเฉวียนเล่นลมไปมา

' ผะ...ผีเสี้อ!! คงเดชไอ้น้องเหี้_!!! '