‘เสน่นางไพร’
ฝ่ามือแกร่งปาดไล่หยาดเหงื่อที่ไหลซึมผ่านคอเสื้อลงมาเป็ทางก่อนจะปลดรังดุมเสื้อเชิ้ตออกและกระพือเรียกลมเย็นจากภายนอกเข้ามาปะทะแผงอกด้านใน ‘พงศกร’ ควักเอาผ้าเช็ดหน้าที่ยัดใส่กระเป๋ากางเกงเดินป่าแบบลวกๆขึ้นมาซับเหงื่อที่ไหลต่างน้ำ
กว่า 2ชั่วโมงแล้วที่เขาเดินหลงเข้ามาในป่าแห่งนี้และยังมองไม่เห็นทางออก นึกโทษตัวเองที่มัวแต่ส่องนกเพลินจนพลัดหลงกับเพื่อนและพรานป่านำทางแต่ประสบการณ์เข้าป่าที่พอมีอยู่บ้างก็สอนให้เขาต้องเงี่ยหูฟังเสียงรอบด้าน เขาต้องฟังเสียงน้ำเสียงสัตว์ และเสียงอื่นๆ ที่อาจเกิดขึ้นรอบตัวเพราะนั่นจะทำให้เขาได้เจอกับเพื่อนๆ และพรานป่าที่กำลังออกตามหาเขาอยู่ก็ได้
แต่ยิ่งเดินเข้ามาลึกเขาก็ยิ่งถอดใจและคิดว่าไม่น่าเลยเพราะเขาควรจะหยุดรออยู่ตรงจุดที่หลง เพื่อรอให้คนอื่นเดินมาพบไม่ควรตัดสินใจเดินตามร่องรอยที่เพื่อนทิ้งไว้เลย แต่คิดได้ตอนนี้ก็สายเสียแล้วเพราะความอึมครึมที่คืบคลานเด่นชัดคือสัญญาณบ่งบอกว่าเวลานี้ใกล้ค่ำเต็มทน
หากเป็ในเมืองกรุงเวลานี้ผีเสื้อราตรีคงเพิ่งตื่นเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับโผบินในยามค่ำคืนแต่สำหรับป่า สัตว์หากินยามค่ำคืนก็คงเพิ่งตื่นเช่นเดียวกันและอาหารของพวกมันก็คงไม่ใช่สัตว์ตัวเล็กตัวน้อยอย่างเคยแน่เพราะร่างกายสูงใหญ่ของเขาคงกินได้อิ่มไปหลายมื้อทีเดียวทางเดียวที่เขาจะรอดชีวิตในป่านี้ได้ก็คือ เดินต่อไปและสังเกตเสียงรอบด้านไปด้วย
แต่แล้วสีหน้าของพงศกรก็ดีขึ้นเมื่อเสียงหนึ่งดังอยู่ไม่ไกลเขาแน่ใจว่าเป็เสียงของน้ำตก น้ำเป็สัญญาณของการกำเนิดชีวิตเมื่อมีน้ำก็ต้องมีคน และเขาอาจเจอเพื่อนกับนายพรานที่นั่นก็ได้คิดแล้วก็ไม่รอช้าพงศกรรีบก้าวเดินไปยังจุดนั้นในทันทีแม้ร่างกายจะอ่อนล้ามากแค่ไหนแต่เสียงน้ำที่ดังชัดมากขึ้นก็เร่งเร้าให้เขาไปให้ถึงโดยเร็ว
ลำธารขนาดเล็กที่มีฝายชะลอน้ำขวางกั้นทำให้พงศกรยิ้มกว้างเพราะมีฝายก็แปลว่าใกล้แหล่งชุมชน เขาอาจเดินหลงจนย้อนกลับเข้ามาในเขตหมู่บ้านหรือไม่ที่นี่ก็อาจเป็หมู่บ้านของพวกพรานป่าก็ได้ สองเท้ารีบก้าวเร็วไวทั้งดีใจและอ่อนล้าเสียจนอยากพักหิวจนเสียงโครกครากในท้องเร่งเร้าว่าเลยเวลาอาหารมาจวนเจียนจะ 2 มื้อ
ทว่าเสียงหวานที่ดังแว่วมาจากธารน้ำข้างหน้ากลับทำให้ความโหยหิวจางหายก่อนหัวคิ้วเข้มจะขมวดเข้าหากัน
“ลา...ล้า... ลาล่าลาล้า...”
“เสียงผู้หญิงร้องเพลง”พึมพำกับตัวเองพร้อมรอยยิ้มอย่างอิดโรยปรากฏขึ้นบนใบหน้า เพราะเขารอดตายแล้วจริงๆมีเสียงคน แปลว่ามีหมู่บ้าน
ทว่าสิ่งที่พงศกรเห็นกลับทำให้เนื้อกายของเขาเย็นวาบไปทั้งร่างั้แ่ปลายเท้าจดศีรษะก่อนจะร้อนวูบวาบจนเขาแทบอยากจะสลัดไล่เสื้อผ้าที่ขวางกั้นเกะกะเนื้อกายไปเสียให้พ้นเพราะสิ่งที่เห็นนั้นคือเรือนร่างด้านหลังของหญิงสาวที่งดงามและสมบูรณ์มากที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาเธอยืนอยู่กลางลำธารที่มีน้ำสูงแค่สะโพก กำลังฮัมเพลงและซักเสื้อผ้าไปด้วย
“ลา...ล้า... ลาล่าลาล้า...”
พงศกรเหมือนถูกตรึงร่างกายด้วยผิวละเอียดขาวนวลเนียนนั้นเพราะผิวเนื้อที่ดูมีเืฝาดช่างขาวกระจ่างชัดเจนอยู่ท่ามกลางลำธารสีเข้มตามแสงอาทิตย์ที่เริ่มจะหมดไปเธอยังคงยักย้ายส่ายสะโพกไปตามจังหวะการขยี้ผ้าแต่ที่พงศกรรู้สึกนั้นคือเธอกำลังขยี้เนื้อกายของเขาจนร้อนฉ่า
ยามเส้นผมดำขลับยาวสยายละบั้นเอวคอดกิ่วสะบัดพลิ้วไปมานั่นไม่ต่างจากเธอกำลังยั่วเย้าร่ำร้องให้เขาก้าวเข้าไปหาเธอที่เขาเห็นแต่เพียงด้านหลังยังคงฮัมเพลงด้วยน้ำเสียงไพเราะอย่างไม่สนใจสักนิดว่าณ ที่แห่งนี้จะมีใครนอกจากเธออีกหรือไม่
พงศกรมองความสวยงามตรงหน้าเกิดอาการอยากจะเข่าอ่อนอยู่เพียงแทบเท้าของเธอแม้ยังมองไม่เห็นใบหน้าแต่เขาก็มั่นใจว่าเธอต้องเป็ผู้หญิงที่สวยมากอย่างที่สุดเพราะผู้หญิงที่มั่นใจในความงดงามของตัวเองเท่านั้นที่จะกล้าเปลื้องผ้าท้าธรรมชาติเยี่ยงนี้โดยเฉพาะขนาดหน้าอกที่เอ่อล้นจนมองเห็นได้ชัดจากทางด้านข้างนั่นก็ทำให้เขาต้องกางมือออกเพื่อกะขนาดของความยิ่งใหญ่
พงศกรสูดลมหายใจเข้าลึกดวงตาคมเข้มฉายความปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าอย่างกะทันหัน จ้องมองสำรวจทั่วด้านหลังของร่างเปล่าเปลือย
หญิงสาวยังคงฮัมเพลงส่ายสะโพกใบไม้ไหวไปมาตามจังหวะจะโคนเรือนผมยาวสยายสีดำมันขลับเปียกลู่แนบไปกับเรือนร่างละอยู่ตามสะโพกผายทว่ากลับไม่สามารถปกปิดความงามที่์สรรค์สร้างได้เลยสักนิดก่อนสายตาจะไล่ต่ำลงไปด้านล่างเพราะแม้บั้นท้ายกลมกลึงนั้นจะจมอยู่ปริ่มน้ำจนมองเห็นได้แค่เนินร่องที่ดำดิ่งลงไปแต่ความใสของผิวน้ำก็ทำให้มองเห็นอะไรๆ ใต้น้ำได้โดยไม่ยาก
พงศกรกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็นที่สุดเมื่อเธอบิดกายเพื่อโยนผ้าที่ซักเสร็จแล้วขึ้นไปไว้ในตะกร้าสานจากหวายอย่างลวกๆก่อนจะยื้อเอาผ้าที่อยู่ใกล้มือลงมาขยี้ในน้ำอีกตัวหัวใจของเขาแทบหยุดเต้นเพราะจังหวะการเอี้ยวตัวของเธอนั้นทำให้เขามองเห็นปลายยอดสีชมพูสดเต็มตาไม่น่าเชื่อว่าปลายลิ้นของเขายื่นออกมาโดยอัตโนมัติเมื่อคิดว่าตัวเองกำลังลงลิ้นเลียไล้ที่ปลายถันสีหวานนั้นอย่างมันลิ้น
ดวงตาคมเข้มมองจับแต่เพียงเรือนร่างงดงามที่สะกดสายตาเขาจนไม่อาจหลีกหนีไปทางไหนได้และสายน้ำเย็นจัดก็ไม่อาจทำให้เขาเปลี่ยนใจเพราะทั่วทั้งกายเนื้อในขณะนี้มันร้อนรุ่มรุมเร้าราวคนมีไข้และมันคงจะไข้หนักถึงตายหากไม่ได้ความงดงามตรงหน้านี้มาเติมเต็ม
เป้ที่สะพายหลังมาตลอด2 ชั่วโมงถูกปลดออกอย่างเบามือเสื้อผ้าชื้นเหงื่อก็ถูกถอดทิ้งเพราะไม่มีความ้าใช้อีกแล้ว ในเวลานี้สิ่งที่เขาต้องใช้ก็คือความแข็งแกร่งกึ่งกลางตัวสิ่งที่จะมอบความสุขให้กับผู้หญิงได้ทุกคน
“ลา... ลั่นลาล้า...ลา... ลั่นลาล้า...”
เสียงฮัมเพลงของเธอยังมีอยู่แม้ขณะที่เขาเคลื่อนร่างลงมาในน้ำเกือบที่จะถึงตัวเธออยู่แล้วก่อนที่เธอจะชะงักหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาและเขาก็ได้เห็นความงามของนางไพรอย่างสมบูรณ์
ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้างริมฝีปากอ้าค้างพร้อมเปล่งเสียงร้องแต่นั่นยังช้าไปกว่าเขาที่เข้าประชิดฝ่ามือของเขาทาบปิดริมฝีปากของเธอไว้แน่นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยเพราะในนั้นเขาเห็นแววตื่นกลัวปะปนกับความร้อนแรงที่แทรกอยู่‘ไม่ธรรมดา’เธอคนนี้จะร้อนได้อีกถ้าถูกเขาจุดไฟสวาทให้
“ชู่ววววว...สาวน้อย เธอสวยเหลือเกิน สวยเหมือนนางฟ้า สวยจนฉันอดใจไว้ไม่ไหว ฉันจะพานางฟ้าขึ้น์...จับดูสิ เ้านี่จะพาเธอไป”
เขาจับฝ่ามือของเธอให้กอบกุมความยิ่งใหญ่ของเขาไว้แทนผืนผ้าที่เธอขยี้เมื่อครู่อยากให้เธอขยี้ท่อนสวาทของเขาเหลือเกินและสายตาที่มองสบก็ทำให้เขาปลดปล่อยริมฝีปากนั้นให้เป็อิสระก่อนที่เขาจะบดเบียดความร้อนรุ่มลงไปแทน ฝ่ามือข้างหนึ่งกระชับแผ่นหลังดันเข้าหาอีกมือหนึ่งกอบกุมเต้าอวบอิ่มขยำขยี้ให้หนำใจกับความอยาก
ลิ้นจ้วงแทงเข้าใส่กลีบปากบอบบางชอกชอน กว้านวนจนสาวเ้าสะท้านเฮือกแอ่นสะโพกเข้าหาท่อนสวาทของเขาไม่หยุดทั้งฝ่ามือก็บีบเคล้นความหยุ่นนุ่มมืออย่างเมามัน เพื่อเร่งเร้าให้เธอตอบโต้และลีลาปลายลิ้นที่เกี่ยวตวัดรัดลิ้นของเขาเอาไว้พร้อมกับฝ่ามือที่กอบกุมความยิ่งใหญ่และรูดเข้ารูดออกเบาๆก็บ่งบอกว่าเธอก็จัดจ้านพอตัว
“อา... อื้อ...”
เธอร่ำร้องในทันทีที่เขาปล่อยให้ริมฝีปากเป็อิสระแต่ฝ่ามือกลับยังยึดท่อนเนื้อของเขาเอาไว้แน่น จนเขาต้องเป็ฝ่ายแกะออกก่อนจะก้มหน้าลงไปหาความอวบอิ่มอ้าปากต้อนเอาปลายยอดสีชมพูสดข้างหนึ่งเข้าสู่อุ้งปากที่โหยหิว
ปลายลิ้นสากตวัดต้อนปลายยอดที่สะท้านตามจังหวะละเลงลิ้นตวัดลิ้นชอนชิมไปมาอย่างรุนแรง เพราะอยากกลืนกินเธอให้หมดทั้งตัวทั้งเลียและดูดดุนปลายยอดไม่หยุดจนนางกลางไพรส่งเสียงครวญครางฟังไม่ได้ศัพท์ออกมาไม่ขาดสายแต่ก็ยังไม่หยุดแอ่นอัดความอวบใหญ่ใส่ใบหน้าของเขาอย่างไม่รู้ตัว
“อา... อื้อ...พี่จ๋าเสียวเหลือเกิน โอว...”
สาวบ้านป่าซู้ดซี้ดริมฝีปากอย่างน่าเวทนามือไม้ไขว่คว้าหาท่อนเนื้อของเขาไม่หยุดจนเขาต้องจับมาวางไว้บนบ่าแกร่งและเมื่อได้ที่ยึดแ่า เธอก็ไม่รีรอที่จะระบายความอัดอั้นนั้นลงไปในทันที พงศกรยิ้มอย่างสมใจเมื่อเธอคนนี้เร่าร้อนถูกใจเขาที่สุด
ไม่คิดว่าการมาเที่ยวป่าครั้งนี้จะคุ้มแสนคุ้มเพราะแม้จะหลงกับผองเพื่อนและคงไม่มีโอกาสได้ยิงสัตว์สักตัว แต่หากเพื่อนๆได้รู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ คงไม่มีผู้ชายคนไหนไม่อิจฉาเขาแน่เพราะตอนนี้เขากำลังละเลียดลิ้นชอนชิมเนื้อกวางสาวและไม่กี่นาทีต่อจากนี้เขาก็จะได้พาความแข็งแกร่งเข้าไปกลืนกินน้ำหวานด้านในเมื่อกินจนอิ่มก็จะสาดะุใส่จนหมดแม็ก
“อื้อ... พี่จ๋า...ฉันเสียวเหลือเกิน ทำฉันสักที โอว... พี่จ๋า... ช่วยฉันด้วย โอว... อื้อ...”
สาวน้อยบ้านป่าร่ำร้องให้เขาช่วยเหลือและเขาก็เข้าใจดีว่าจุดที่เธอทรมานนั้นอยู่ตรงไหน แต่ยังก่อนเธอต้องทรมานมากกว่านี้อีก ทรมานจนต้องกรีดร้องเสียงหลง
“ฉันจะทำให้เธอจะมีความสุขฉันจะช่วยเธอเอง”
เขาเอ่ยคำพูดอยู่บนยอดอกก่อนจะอ้าริมฝีปากออกและดูดดุนปลายยอดของเธออีกครั้งแต่ฝ่ามือของเขาที่แตะอยู่ตรงส่วนนั้นก็ไม่น้อยหน้าเพราะเขากำลังขยำขยี้ที่ติ่งเนื้อจนเธอร่ำร้องถ้อยคำหลากหลายออกมาและทั้งหมดนั้นก็เพื่อให้เขาปลดเปลื้องความอยากนี้จากร่างกายของเธอสักที
“ขึ้น์ไปด้วยกันสาวน้อย”
ฝ่ามือกระชับสะโพกผายของเธอให้ลอยขึ้นเหนือน้ำจนมองเห็นดอกไม้เบ่งบานและงดงามจนเขาอยากจะก้มลงไปชอนชิมหยาดน้ำหวานนั้นดูสักครั้งแต่ขอให้เขาได้ปลดเปลื้องก่อน ต่อจากนั้นเขาจะวกกลับมาชอนชิมความหวานต่อ
ดวงตาตื่นตะลึงมองท่อนสวาทของเขากับฝ่ามือของเธอที่เอื้อมมาคว้า เร่งเร้าให้เขาอยากจะปลดเปลื้องเหลือเกินยิ่งเขาใช้ส่วนหัวเสียดสีอยู่้า เธอก็ขยับเพื่อให้ส่วนหัวนั้นเลื่อนลงด้านล่างเขารู้ใจว่าเธออยากให้ท่อนสวาทนั้นจดจ่ออยู่ในจุดที่สมควร อยากให้เขาเข้าไปสักทีและครั้งนี้เขาจะไม่รั้งไว้
“โอว...”
“ไป์กับฉันโอว... เยี่ยม... โอว...”
เขาพาความยิ่งใหญ่สอดเข้าไปทีเดียวมิดด้ามจนเธอต้องอ้าปากค้างก่อนจะพ่นระบายลมหายใจติดขัดออกมาและเป็ฝ่ายหลับตาพร้อมแอ่นอัดถ้ำลึกลับของเธอใส่ท่อนเนื้อยิ่งใหญ่ของเขาซะเอง เธอรู้งานจนเขาคลั่งเพราะคาดหวังว่าเธอจะทำได้มากกว่านี้
เขาโอบอุ้มเธออยู่กลางลำธารยกสะโพกขึ้นลงให้เธอแหงนหน้าครวญครางซึมซับกับผืนป่าสีเขียวก่อนจะตามด้วยท่วงท่าให้เธอแหวกว่ายอยู่กลางสายน้ำโดยมีเขากระแทกความแข็งแกร่งส่งเข้ามาทางบั้นท้ายจากนั้นเขาก็พาเธอขึ้นไปซึมซับกับโขดหินด้านข้างโดยกระแทกความแข็งแกร่งบดเบียดสู่ถ้ำแห่งความสุขของเธอไม่หยุด ทุกท่วงท่าที่กระทำเธอไม่ร้องให้เขาหยุดเลย มีแต่เสียงร่ำร้อง
“โอว... เสียว...โอว... พี่จ๋า... น้องเสียว... โอว...”
เสียงครวญครางดังอย่างต่อเนื่องเพราะเขาส่งเธอล่องลอยไปสู่์อย่างนับครั้งไม่ถ้วนและเมื่อเขาครางต่ำด้วยความเสียว เธอเองก็กรีดร้องด้วยความซาบซ่านเช่นเดียวกัน
“โอว... พี่จ๋า...โอว... พี่จ๋า... โอว...”
“อืม... สุดยอดโอว... สุดยอด...”
‘สุดา’ มองผู้ชายที่ส่งมอบความยิ่งใหญ่และหยาดน้ำอุ่นวาบเข้าสู่ร่างกายของเธอด้วยจิตพิศวาสสายตาของเธอฉายชัดถึงความ้าอย่างมากล้นและเมื่อเขาบดเบียดริมฝีปากลงมาอีกครั้งสุดาก็พร้อมแล้วที่จะขึ้นไปโลดแล่นอยู่บนร่างกายของเขาเธอโยกย้ายส่ายสะโพกบดเบียดความอยากลงไปจนสุด
เพราะความแข็งแกร่งนี้แหละคือสิ่งที่เธอ้าและรอคอยและเมื่อความสุขสมอีกครั้งเสร็จสิ้นไป ชีวิตของสุดาก็เปลี่ยนไปตลอดกาลเพราะในค่ำคืนนั้นเองเธอก็พาชายแปลกหน้าลัดเลาะออกจากหมู่บ้านชายป่าเข้าไปสู่ในเมือง โดยไม่คิดจะกลับไปเยือนบ้านป่าอีกตลอดกาล
125
![นักบินคนนั้นคือเด็กปี1คลาสฉัน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775039493_1213146.webp)
