ฮูหยินอัจฉริยะของราชายมโลก

การถูกจดจำได้นั้นเป็นเรื่องปกติ เพียงแต่ในเมืองหลวงที่ใหญ่โตแห่งนี้ แม้แต่ใบไม้ร่วงลงมาก็ยังสามารถทับขุนนางถึงตายได้ถึงสามคน ในแวดวงนี้ผู้คนต่างพบหน้ากันอยู่เสมอ ทว่าเยี่ยชิงและมู่อวิ๋นฮว่านั้นซึ่งถูกขนานนามว่าเป็นสตรีเหลวแหลกทั้งสองแห่งอาณาจักรต้าซีมามากกว่าสิบปีกลับไม่เคยพบหน้ากันสักครั้ง

เยี่ยชิงภาคภูมิใจเล็กน้อยเมื่อเป็นที่รู้จักของมู่อวิ๋นฮว่า "ไม่เลว จำข้าได้ด้วย ข้าคือเยี่ยชิง ไม่เปลี่ยนชื่อไม่เปลี่ยนนาม พลังอันยิ่งใหญ่ของข้า!"

เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ ความภูมิใจบนใบหน้าของเยี่ยชิงก็หายวับไปกะทันหันราวกับนึกบางอย่างขึ้นได้ "แต่ว่าข้าคงทำมันหายไปตอนที่เกิดเป็นแน่ ไม่เช่นนั้นลูกพี่อย่างข้าคงได้เป็นแม่ทัพใหญ่แห่งต้าซีไปแล้ว เหตุใดต้องถูกท่านพ่อขังไว้ให้ปักฝ้าอยู่ที่บ้านด้วย! น่ารำคาญ!"

แม่นมได้ฟังคำพูดเหล่านี้แล้วรู้สึกอับอายมาก ไม่ว่าจะคำว่า "ลูกพี่" หรือคำว่า "น่ารำคาญ" ล้วนแล้วแต่ไม่ใช่สิ่งที่ควรพูดออกมาทั้งนั้น!!

จะมีหญิงสาวจากตระกูลที่ดีคนใดกล้าพูดแบบนี้บ้าง

ไม่สิ แม้แต่หญิงสาวในหอนางโลมยังไม่มีใครหยาบคายขนาดนี้!

ตั้งแต่เยี่ยชิงเดินเข้ามา ผู้คนรอบข้างต่างหลบฉากออกไป ราวกับพื้นที่ที่มู่อวิ๋นฮว่าและเยี่ยชิงยืนอยู่ในขณะนี้เป็นพื้นที่ที่เว้นไว้ให้พวกนางโดยเฉพาะ รอบๆ นั้นเหมือนมีกำแพงกั้น แม้ว่าจะว่างอยู่แต่ก็ไม่มีใครก้าวล่วงเข้าไป

ทำอย่างกับพวกนางทั้งสองเป็นโรคติดต่อ

เยี่ยชิงชินกับท่าทีของผู้คนรอบข้างที่มีต่อตนเองไปนานแล้วจึงไม่มีปฏิกิริยาใดๆ แต่แม่นมกลับดึงแขนเสื้อของมู่อวิ๋นฮว่า หวังให้เจ้านายรีบแยกตัวออกมาโดยเร็วที่สุด อย่าให้พลอยต้องมลทินไปด้วย

แต่มีหรือมู่อวิ๋นฮว่าจะฟังนาง นางยืนอยู่ข้างเยี่ยชิงด้วยท่าทางสบายอารมณ์

ส่วนสายตาของผู้อื่นที่จดจ้องมานั้น นางไม่เพียงแต่นิ่งเฉย แม้แต่การหายใจของนางยังเป็นปกติ

ในจังหวะที่แม่นมตั้งท่าจะลงมือซ้ำ เสียงโกลาหลก็ดังขึ้นจากด้านหน้า

มันดึงดูดความสนใจของทุกคนไปในทันที งานประลองบทกวีกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว!!!

มู่อวิ๋นฮว่ามองขุนนางทั้งหกนั่งลงบนเก้าอี้ของคณะกรรมการอย่างสุภาพ แม้นางจะไม่รู้จักใครสักคน แต่จากคำแนะนำของผู้คนรอบข้าง นางก็รู้ว่าบุคคลทั้งหกนี้มีชื่อเสียงเลื่องลืม อีกทั้งยังมีความสามารถสูงส่ง!

ตระกูลของพวกเขาได้บ่มเพาะนักปราชญ์มากมาย แม้แต่ขุนนางในราชสำนักก็มีจำนวนไม่น้อยที่เป็นลูกศิษย์ของอาจารย์ทั้งหกนี้

หลังจากคณะกรรมการทั้งหกนั่งประจำที่ ผู้เข้าแข่งขันบนเวทีสูงก็เริ่มหาที่นั่งของตนเอง

มู่อวี่ซีปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางความสนใจของทุกคน!!

ทันใดนั้นผู้ชมด้านล่างก็ส่งเสียงโห่ร้องอย่างกระตือรือร้นราวกับนางเป็นดารา!

ต่อให้อยู่ห่างไกลแต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการที่มู่อวิ๋นฮว่าจะมองเห็นสีหน้าของมู่อวี่ซี ยามนี้รอยยิ้มบนใบหน้าของอีกฝ่ายนั้นเป็นมิตรยิ่งนัก กิริยาท่าทางก็สง่างามมาก

เรียกได้ว่าถอดแบบมาจากกุลสตรีในตระกูลขุนนางโบราณด้วยซ้ำ!

คนที่ตามหลังนางมานั้นทำให้ทุกคนคาดไม่ถึง ไม่ได้มีเพียงองค์ชายรัชทายาทที่มา แม้แต่องค์หญิงหย่งเล่อผู้เป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ก็ยังมาด้วย

ผู้คนในลานพลันพากันคุกเข่าลงเป็นแถว แม้แต่เยี่ยชิงก็ยังคุกเข่าลง

มีเพียงมู่อวิ๋นฮว่าเท่านั้นที่ยืนโดดเด่นอยู่...

"เสด็จพี่ หญิงสาวผู้นั้นคือมู่อวิ๋นฮว่าที่ท่านพูดถึงหรือไม่" ถึงองค์หญิงหย่งเล่อจะอ่อนวัยกว่ามู่อวิ๋นฮว่าไม่กี่ปี แต่หากดูจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว เมื่อเทียบร่างเล็กของมู่อวิ๋นฮว่ากับองค์หญิงหย่งเล่อแล้วก็แทบจะบอกได้ว่ามีอายุเท่ากัน

องค์ชายรัชทายาทไป๋หลี่หย่งหนิงไม่ต้องมองตามนิ้วของน้องสาวด้วยซ้ำ มู่อวิ๋นฮว่ายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น เป็นที่สะดุดตายิ่งนัก!

"ฮึ!" เขาส่งเสียงฟึดฟัดอย่างไม่พอใจอย่างมาก

มู่อวิ๋นฮว่าเห็นทั้งสองคนเช่นกัน ครั้งนี้นางไม่ได้เย่อหยิ่งเหมือนเมื่อวาน แต่ย่อเข่าทำความเคารพอย่างเรียบง่ายที่สุด

ถึงอย่างไรในที่สาธารณะเช่นนี้ก็จำเป็นต้องให้เกียรติองค์ชายรัชทายาทและองค์หญิงอยู่บ้าง แม้นางจะไม่กลัวตกที่นั่งลำบาก หรือแม้แต่การก่อเรื่องวุ่นวายไปถึงต่อหน้าฮ่องเต้ก็ตาม

ทว่านางจะไม่มีทางทำสิ่งที่เปิดโอกาสให้คนอื่นจับผิดได้

องค์หญิงหย่งเล่อเป็นทำตามอำเภอใจมาโดยตลอด แม้แต่ฮ่องเต้ก็ยังเข้าข้างเจ้าตัว คำกล่าวที่ว่านางอยู่ในเมืองหลวงโดยไม่เกรงกลัวกฎหมายนั้นไม่เกินจริงเลย!!

องค์หญิงหย่งเล่อกำลังจะเปิดปากต่อว่ามู่อวิ๋นฮว่า แต่ถูกองค์ชายรัชทายาทที่อยู่ข้างๆ ห้ามไว้เสียก่อน "พอแล้ว ยังมีเวลาจัดการกับนางอีกเยอะ วันนี้ห้ามก่อเรื่อง" พูดจบก็ให้ทุกคนลุกขึ้นแล้วเดินไปนั่งที่นั่งที่ตระเตรียมไว้ให้พวกเขา

องค์หญิงหย่งหนิงไม่เกรงกลัวพี่ชายของนาง แต่เมื่อเหลือบไปเห็นมู่อวี่ซีเพื่อนของตน นางก็เห็นว่าอีกฝ่ายส่งสายตามาให้ จึงได้แต่ปิดปากลง นัยน์ตาของนางจ้องมองมู่อวิ๋นฮว่าเขม็ง เหอะ ฝากไว้ก่อนเถอะ!

เยี่ยชิงที่เพิ่งลุกขึ้นตบขาตนเองแล้วพูดข้างหูมู่อวิ๋นฮว่า "มู่อวิ๋นฮว่า เจ้าเก่งจริงๆ กล้าไม่คุกเข่าต่อหน้าองค์ชายรัชทายาทและองค์หญิง พวกเขาไม่กล้าทำอะไรเจ้าจริงๆ ด้วย! เก่งมาก!"

มู่อวิ๋นฮว่าร้องฮึ่มอย่างถือดี "นั่นสิ ใครใช้ให้ลูกพี่คนนี้เป็นชายาเสด็จอาของพวกเขากันเล่า"

คำว่า "ลูกพี่" และคำว่า "ชายาเสด็จอา" ทำให้เยี่ยชิงหัวเราะร่าพร้อมตบขาตนเอง "โอ้ มู่อวิ๋นฮว่า ข้าชักชอบเจ้ามากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว ทำอย่างไรดี!"

"จะทำอย่างไรได้ เจ้าไม่รู้ก็อดทนเอาแล้วกัน" เมื่อคำนี้หลุดจากปากมู่อวิ๋นฮว่า แม่นมที่อยู่ข้างๆ ก็ตกใจแทบตาย

ผ่านไปนานเพียงไหนกัน!!

คุณหนูของนางเพิ่งอยู่กับเยี่ยชิงได้นานเพียงไหน ถึงได้เรียนรู้คำพูดของเยี่ยชิงมาแล้ว คำว่า "ลูกพี่" และ "อดทนเอาแล้วกัน" นั้นเป็นสิ่งที่คุณหนูของนางควรพูดหรือ

แม่นมรู้สึกว่าเยี่ยชิงเป็นสตรีเหลวแหลกจริงๆ!!!

แม่นมโกรธจนทุบหน้าอก แต่ก็รู้ว่าห้ามปรามอย่างไรมู่อวิ๋นฮว่าก็คงไม่ฟัง ทำได้เพียงเจ็บปวดหัวใจเงียบๆ

เยี่ยชิงขำกับคำพูดของมู่อวิ๋นฮว่าจนนั่งลงไปกับพื้น กระทั่งลุกขึ้นแล้วก็ยังมีน้ำตาไหลอยู่ที่หางตา "ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้ว ข้าไม่ยอมแพ้ใครทั้งนั้นยกเว้นเจ้า มู่อวิ๋นฮว่า ไม่เลวเลย!! นี่ ข้าสงสัยว่าทำไมเจ้าไม่ไปสมัครเข้าร่วมงานประลองบทกวีเล่า"

"แล้วทำไมเจ้าไม่ไป" มู่อวิ๋นฮว่าเหลือบมองนาง

ทุกคนรู้ดีว่านางเป็นสตรีเหลวแหลก การให้คนเช่นนี้เข้าร่วมงานประลองบทกวีไม่นับเป็นเรื่องไร้สาระหรอกหรือ

เยี่ยชิงเบ้ปาก "ถึงข้าจะเป็นสตรีเหลวแหลก แต่ข้าก็ไม่เหมือนสตรีเหลวแหลกอย่างเจ้า”

มู่อวิ๋นฮว่าแค่นหัวเราะ “อ๋อ สตรีเหลวแหลกอย่างเจ้ายังพอมีของดีอย่างนั้นหรือ”

“เหอะ” เยี่ยชิงว่าเหยียด “เจ้ามันเหลวแหลกของแท้ ข้าฝึกฝนการต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก เป็นทายาทตระกูลแม่ทัพ จะไปรวมหัวกับพวกนักปราชญ์ได้อย่างไร"

"โอ้ พูดแบบนี้ก็แปลว่าข้าไร้สติปัญญา ส่วนเจ้าก็ไร้การศึกษา เป็นสตรีเหลวแหลกกันทั้งคู่" มู่อวิ๋นฮว่าพยักหน้าแล้วกล่าวสรุปในทันใด

เยี่ยชิงคิดจะโต้เถียง แต่ก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อมู่อวิ๋นฮว่าบนเวที

"มู่อวิ๋นฮว่า ผู้เข้าแข่งขันลำดับที่แปดสิบเก้า มู่อวิ๋นฮว่า รีบขึ้นมาบนเวทีเดี๋ยวนี้!"

มู่อวิ๋นฮว่า?

ใครเรียกนางกัน

หญิงสาวงุนงงเล็กน้อย นางไม่คาดคิดมาก่อนว่าชื่อของตนจะปรากฏอยู่ในรายชื่อผู้เข้าแข่งขัน!